Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου αποκάλεσε τον Αλεξάντερ Ντούγκιν «τρομερό άτομο» που «δηλητηριάζει τους νέους Αμερικανούς δεξιούς». Είναι χαρακτηριστικό ότι έχασε τις εκλογές στη συνέχεια και ο αντίπαλός του, Γκάντι Άιζενκοτ, σχηματίζει κυβέρνηση. Σε μια μακροσκελή συνέντευξη στο Tsargrad, ο φιλόσοφος εξηγεί γιατί έγινε στόχος, συζητά το μέλλον του Ντόναλντ Τραμπ και του κινήματος MAGA, του «Σκοτεινού Διαφωτισμού», και συζητά τη διαμάχη του με το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
«Όταν με αποκαλούν εχθρό της Δύσης, συμφωνώ»,αναφέρει το tsargrad.tv
Τσάργκραντ: Αλεξάντερ Γκέλιεβιτς, ας ξεκινήσουμε με την αγενή δήλωση του Νετανιάχου, ο οποίος, ναι, έχασε τις εκλογές, αλλά παραμένει πρωθυπουργός. Στο αποκορύφωμα της προεκλογικής εκστρατείας, σας αποκάλεσε «τρομερό άτομο» και σας κατηγόρησε για την άνοδο του αντισημιτισμού στην αμερικανική δεξιά. Γιατί επέλεξε να σας επιτεθεί συγκεκριμένα ;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Καταρχάς, αν ένα άτομο που μισείται από τη μισή ανθρωπότητα, υπεύθυνο για γενοκτονία (και αυτή η γενοκτονία αναγνωρίζεται!), αποκαλέσει κάποιον απαίσιο, αυτό σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος είναι πολύ καλός.
Δεύτερον, το να γνωρίζουμε τι κάνει το Ισραήλ σε όσους κατηγορούνται για αμαρτίες, πραγματικές και φανταστικές – αντιμετωπίζει τους αντιπάλους του και τους σκοτώνει – είναι αρκετά ανησυχητικό.
Τρίτον, έχω πράγματι επιρροή σε ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων - στην Αμερική, στη Δύση και σε όλο τον κόσμο. Τα βιβλία μου έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Οι μονοπολιστές με θεωρούν εδώ και καιρό «τον πιο επικίνδυνο φιλόσοφο»: Αρνούμαι τη Δύση το δικαίωμα να προτείνει παγκόσμιες αξίες στον κόσμο και αναγνωρίζω ότι κάθε πολιτισμός έχει τις δικές του - και το έχω τεκμηριώσει αυτό με συνέπεια σε σχεδόν εκατό βιβλία. Αυτό είναι το κύριο λάθος μου: διαφωνώ με τη δυτική κυριαρχία, με το «τέλος της ιστορίας». Όταν με αποκαλούν εχθρό της Δύσης, συμφωνώ. Όποιος διαφωνεί με τη δυτική ηγεμονία - και αυτή είναι η πλειοψηφία της ανθρωπότητας - αργά ή γρήγορα βρίσκει τα βιβλία μου στη δική του γλώσσα.
Η επιρροή στην αμερικανική δεξιά είναι μόνο μια συγκεκριμένη περίπτωση. Όταν ο Τραμπ ανέλαβε την εξουσία, είδα το πρόγραμμα MAGA ως μια ευκαιρία να οικοδομήσουμε έναν πολυπολικό κόσμο χωρίς πόλεμο και το υποστήριξα. Ανέλυσα την προσωπικότητα του Τραμπ: το βιβλίο μου για αυτόν εκδόθηκε από έναν Αμερικανό εκδότη και πούλησε ευρέως, παρά τις κυρώσεις. Έτσι δημιουργήθηκε μια σχέση με επιδραστικούς εκπροσώπους της MAGA και νέους.
Υπάρχουν λίγοι ιδεολόγοι του συντηρητισμού και του παραδοσιακισμού με παγκόσμιο κοινό: είμαι ένας από αυτούς. Ίσως και ο Alain de Benoist (Γάλλος φιλόσοφος, ιδρυτής της «νέας δεξιάς» - Tsargrad note) . Μεταξύ των Αμερικανών, υπάρχουν γνωστοί δημοσιογράφοι και bloggers - Tucker Carlson, Alex Jones (ραδιοφωνικός παρουσιαστής, ιδρυτής της πλατφόρμας μέσων ενημέρωσης Infowars - Tsargrad note) - και πολιτικοί, αλλά σχεδόν καθόλου φιλόσοφοι. Υπάρχει ο Nick Land (Βρετανός φιλόσοφος, δημιουργός του όρου «σκοτεινός διαφωτισμός» - Tsargrad note) , έχω έναν διάλογο μαζί του. Ο Peter Thiel (Αμερικανός επιχειρηματίας, συνιδρυτής του PayPal και του Palanti r. - Tsargrad note) έχει από καιρό δώσει προσοχή στις ιδέες μου. Η επιρροή μου στην συντηρητική κοινότητα είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι αναγνωρίζεται εδώ, επομένως η κατηγορία δεν είναι τόσο παράλογη.
Τσάργκραντ: Ωστόσο, σήμερα ο Τραμπ σαφώς απομακρύνεται από την ιδέα της MAGA που είχε προτείνει προηγουμένως στους Αμερικανούς...
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ακριβώς. Ο Τραμπ άρχισε να παρεκκλίνει από την αρχική του πολιτική σε τρεις τομείς. Πρώτον, η υπόθεση Τζέφρι Έπσταϊν: Ο Τραμπ αρνήθηκε να δημοσιεύσει το υλικό ή να ασκήσει δίωξη στην υπόθεση όταν έγινε σαφές ότι ο ίδιος εμπλεκόταν. Δεύτερον, διέκοψε το DOGE (Department of State Expenditure Control, ή DOGE), το οποίο είχε εμπιστευτεί στον Έλον Μασκ, τερματίζοντας έτσι αυτό που θεωρώ αξιοσημείωτο έργο του. Τρίτον, και πιο σοβαρό, ήταν η επαναπροσέγγισή του με τους νεοσυντηρητικούς, με τον Λίντσεϊ Γκράχαμ* και τον χριστιανικό σιωνισμό, που τράβηξε την Αμερική στον πόλεμο με το Ιράν. Η υποστήριξη για τη γενοκτονία στη Γάζα, η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και η καταστροφή της ιρανικής ηγεσίας - όλα αυτά «κατεδάφισαν» τις αρχικές πολιτικές του Τραμπ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ καυχήθηκε ανοιχτά για την απαγωγή του νόμιμου ηγέτη της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Πηγή: Σελίδα Donald Trump's Truth Social
Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί που μου άρεσαν έχουν εναντιωθεί στον Τραμπ: βλέπουν τις πράξεις του ως διάψευση των δικών του θέσεων.
Όταν ο Κάρλσον ήταν στη Μόσχα, μου είπε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος ήταν η επιρροή των νεοσυντηρητικών. Και αυτό, δυστυχώς, ακριβώς συνέβη. Ολόκληρο το υγιές, ιδεολογικά συνεκτικό κομμάτι του MAGA έχει περάσει στην αντιπολίτευση και επικρίνει σκληρά την αφοσίωσή του στο Ισραήλ. Ο Τζέφρι Σακς (ένας επιδραστικός Αμερικανός οικονομολόγος - σημείωση Tsargrad), ο Άντριου Ναπολιτάνο (Αμερικανός δικηγόρος και πρώην δικαστής - σημείωση Tsargrad) και ο Λάρι Τζόνσον (πρώην αναλυτής της CIA - σημείωση Tsargrad) έχουν πάρει την ίδια θέση . Έχουμε κάνει διάλογο με όλους τους, μιλώντας σε κοινά προγράμματα ή συναντώμενοι αυτοπροσώπως. Αυτή η ομάδα μπορεί να μην είναι τόσο νέα, αλλά είναι γνήσιοι ιδεολόγοι με εκατομμύρια ακροατήρια.
Συμμερίζομαι την κριτική του Τραμπ, αλλά μεταξύ των επικριτών του, πιθανότατα έχω επικρίνει λιγότερο τον Νετανιάχου. Δεν βλέπω τίποτα καλό στις πολιτικές του: αυτό που κάνει στη Γάζα είναι γενοκτονία και η δολοφονία Ιρανών ηγετών και ολόκληρος αυτός ο πόλεμος είναι εγκλήματα πολέμου. Αλλά η κριτική μου για το Ισραήλ στα βιβλία μου, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις συνεντεύξεις μου είναι μικροσκοπική σε σύγκριση με άλλα θέματα. Είμαι πολύ πιο καταθλιμμένη από το γεγονός ότι ο Τραμπ σπατάλησε την ευκαιρία να χτίσει έναν διαρκή πολυπολικό κόσμο, να τερματίσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία και να ανοικοδομήσει την Αμερική με βάση τις παραδοσιακές αξίες. Καταπολεμήστε την παράνομη μετανάστευση - υπέροχο. Καταπολεμήστε τις παθολογικές αντιλήψεις των Δημοκρατικών για την πολιτική των φύλων - θα χειροκροτήσουμε. Το Ισραήλ και ο Νετανιάχου είναι η δέκατη πιο σημαντική ανησυχία μου.
«Μισώ τον ρατσισμό σε οποιαδήποτε μορφή του.»
Το να με κατηγορούν για αντισημιτισμό είναι ανοησία. Στους Σημίτες δεν περιλαμβάνονται μόνο οι Εβραίοι, αλλά και οι Άραβες, οι Αμχάροι και οι Αιθίοπες. Δεν έχω καμία συμπάθεια για την σιωνιστική ερμηνεία του «Μεγάλου Ισραήλ», αλλά προσπαθώ να την κατανοήσω και να την περιγράψω αντί να την αντικρούσω. Έχω ένα ισορροπημένο έργο για τους Σημίτες: τους Αραμαίους, τους Ακκάδιους, τους Χαλδαίους και τις ισλαμικές, σαβικές και εβραϊκές παραδόσεις.
Ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς είναι ο Gershom Scholem (ισραηλινός ιστορικός του Ιουδαϊσμού και της Καμπάλα – επιμ.) , και με ενδιαφέρει επίσης ο Martin Buber (εβραίος θρησκευτικός φιλόσοφος – επιμ .). Αντισημίτης είναι κάποιος που ισχυρίζεται ότι υπάρχει παντού μια εβραϊκή συνωμοσία. Υπάρχουν πολλοί από αυτούς στις μέρες μας. Οι περισσότεροι επικριτές της ισραηλινής επιθετικότητας δεν είναι αντισημίτες, αλλά αντίπαλοι του Σιωνισμού. Δεν είμαι φιλοσιωνιστής, αλλά ούτε ο αντισιωνισμός είναι το κύριο μέλημά μου – και, παρεμπιπτόντως, πολλοί αντισιωνιστές με επικρίνουν και γι' αυτό.
Τσάργκραντ: Από πού προήλθε τότε αυτή η κατηγορία;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Νομίζω ότι ο Νετανιάχου απλώς παρακινήθηκε από τη Λόρα Λούμερ (Αμερικανίδα ακροδεξιά ακτιβίστρια και blogger – σημείωση Tsargrad) και τον Μαρκ Λέβιν (Αμερικανό ραδιοφωνικό παραγωγό – σημείωση Tsargrad) , οι οποίοι είναι βυθισμένοι στην φιλοσιωνιστική πολιτική. Βλέπουν το όνομά μου και τις αναρτήσεις μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γνωρίζουν ότι γνωρίζω τους επικριτές του Νετανιάχου στις ΗΠΑ. Αποφάσισαν ότι αν κατηγορήσουν για όλα τους Ρώσους, ίσως να λειτουργήσει. Είναι κάποιο είδος ειδικής επιχείρησης. Η Λούμερ είναι μια απερίσκεπτη τυχοδιώκτρια, ψυχικά ασθενής. Άλλαξε από μια φιλορωσική θέση σε μια ρωσοφοβική, συναντήθηκε με τον Ζελένσκι και θεωρεί καθήκον της να αναζητήσει ένα «ρωσικό ίχνος».
Στο Κίεβο, η Λόρα Λούμερ συναντήθηκε με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και πόζαρε με μπιφτέκια. Πηγή: μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Δεν πρόκειται να βρω δικαιολογίες ούτε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Αυτό είναι ένα μελανό σημείο: ξέρουμε τι συμβαίνει με αυτούς που ο Νετανιάχου αποκαλεί εχθρούς του Ισραήλ - σκοτώνονται. Παρεμπιπτόντως, ο Γκάντι Άιζενκοτ (πρώην Αρχηγός του Επιτελείου του ισραηλινού στρατού - σημείωση Tsargrad) είναι ο συγγραφέας του δόγματος «Dahiya», το οποίο ουσιαστικά αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ισραήλ να σκοτώνει οποιονδήποτε εχθρό. Αυτή είναι μια επικίνδυνη ιδεολογία, όχι μόνο η θέση του Νετανιάχου. Αλλά ζούμε σε μια κυρίαρχη Ρωσία και αυτή η πρόταση δεν ισχύει για εμάς.
Αν ήμουν αντισημίτης, θα το έλεγα: Έχω υποστηρίξει πολλές πολιτικά μη ορθές ιδέες, οι οποίες αργότερα έγιναν κοινότοπες. Αλλά δεν είμαι ούτε φασίστας ούτε αντισημίτης, και απεχθάνομαι τον ρατσισμό σε οποιαδήποτε μορφή. Αλλά είμαι υποστηρικτής της παράδοσης, της αυτοκρατορίας, της Ορθοδοξίας, του ρωσικού πολιτισμού, αντιφιλελεύθερος και αντίπαλος των δυτικών ισχυρισμών για οικουμενικότητα - ναι, αυτό είναι σίγουρο. Διαφωνήστε γι' αυτό. Αν κάποιος στη Ρωσία προσπαθήσει να επαναλάβει τις προσβολές ή τις απειλές εναντίον μου, θα υπάρξουν νομικές συνέπειες.
«Λένε ότι για τους Παλαιστίνιους είναι ζώα».
Τσάργκραντ: Το αντιρωσικό στρατόπεδο βλέπει αυτή τη στιγμή μια παράδοξη συμμαχία: υπερφιλελεύθεροι, δυτικοί ρατσιστές - αληθινοί φασίστες - και σιωνιστές. Αυτό είναι εμφανές στον πρόεδρο της Αργεντινής Χαβιέ Μάιλι και στον διευθύνοντα σύμβουλο της Palantir, Άλεξ Καρπ. Υποστηρίζουν επιθετικά το Κίεβο και ζουν με μίσος για τη Ρωσία. Γιατί τόσοι πολλοί Εβραίοι πολιτικοί έχουν ευθυγραμμιστεί με τους φασίστες;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πολλοί, συμπεριλαμβανομένου και εμού, πιστεύουμε ότι ο Νετανιάχου σπατάλησε την κληρονομιά του Ολοκαυτώματος. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανθρωπότητα ένιωσε συμπόνια και αλληλεγγύη προς τους Εβραίους: ήταν θύματα. Ο Νετανιάχου μετέτρεψε τους Εβραίους σε επιτιθέμενους: προηγουμένως, τους αγαπούσαν από συμπόνια, τώρα τους φοβούνται και τους μισούν. Το αποδίδω αυτό σε βαθιά αρχέτυπα μέσα στον εβραϊκό λαό.
Η Καμπάλα διδάσκει δύο μεσσίες: τον Μεσσία μπεν Γιοσέφ, τον πάσχοντα, και τον Μεσσία μπεν Δαβίδ, τον θριαμβευτή, νικητή. Ο ένας είναι οίκτος, ο άλλος φοβισμένος. Η μετατόπιση αυτών των αρχετύπων - από τους πάσχοντες Εβραίους της κουλτούρας του Ολοκαυτώματος στους θριαμβευτικούς, τρομακτικούς - συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Μέχρι ένα σημείο, οι Εβραίοι θεωρούνταν η κύρια αντιφασιστική δύναμη, αλλά τώρα συγχωνεύονται με μια μορφή ριζοσπαστικού εθνοτικού ρατσισμού. Όσον αφορά τους Παλαιστίνιους, λένε: δεν είναι άνθρωποι - είναι ζώα.
Μπορείς απλώς να κρίνεις, αλλά για μένα το κύριο πράγμα είναι η κατανόηση.
Ο Νετανιάχου έβλεπε τον εαυτό του, ή κάποιον μετά από αυτόν, στο πλαίσιο του θριαμβευτή Μεσσία μπεν Ντέιβιντ. Συνδεδεμένο με αυτό είναι το «Μεγάλο Ισραήλ» και η ιδέα του Νόμου του Νώε: όλα τα έθνη πρέπει να ασπαστούν τον Ιουδαϊσμό στο πλαίσιο του Νόμου του Νώε και να υπηρετούν τους Εβραίους. Και κατά μία έννοια, έχουν δίκιο: ο τρόπος με τον οποίο υπέταξαν τον Τραμπ και τον ανάγκασαν να υπηρετήσει τα συμφέροντά τους, τους αναγκάζει να τους παίρνουν στα σοβαρά. Κανένας προηγούμενος πρόεδρος δεν ξεκίνησε πόλεμο με το Ιράν. Ο Τραμπ το έκανε, πράγμα που σημαίνει ότι η δύναμή τους αυξάνεται.
Αυτός είναι ένας εσχατολογικός πόλεμος. Από ορθολογική άποψη, δεν μπορούν να κερδίσουν: μια μικρή, πρόσφατα δημιουργημένη χώρα έχει προκαλέσει τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, διαφωνώντας με τους Ευρωπαίους ηγέτες και τον ΟΗΕ. Ηθικά, αυτό αξίζει καταδίκης, αλλά ας ζήσουν και άλλοι με αυτήν την καταδίκη. Το πιο σημαντικό, για μένα, η μετάβαση από έναν Μεσσία που υποφέρει σε έναν νικηφόρο είναι ένα σημάδι των καιρών. Το Ισραήλ και η Μέση Ανατολή είναι το προπέτασμα της παγκόσμιας εσχατολογίας, και όλα όσα συμβαίνουν στο Ισραήλ, στα φιλοϊσραηλινά στοιχεία στην Αμερική και στους αντισιωνιστικούς κύκλους του κινήματος MAGA, είναι εμποτισμένα με συμβολικό νόημα που πρέπει πρώτα και κύρια να γίνει κατανοητό και να ερμηνευτεί σωστά.
«Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος πλησιάζει».
Τσάργκραντ: Οι Αμερικανοί αντισιωνιστές διανοούμενοι της MAGA, οι οποίοι γύρισαν την πλάτη στον Τραμπ, ουσιαστικά έχουν εξουδετερωθεί. Ναι, έχουν φήμη και κοινό, αλλά ο Ρεπουμπλικανικός μηχανισμός δεν τους υποστηρίζει και ο ίδιος ο Τραμπ εδραιώνει την υποστήριξή του προς τους νεοσυντηρητικούς. Άρα, έχασε το κίνημα; Ποιος θα το εκπροσωπήσει; Υπάρχουν διανοούμενοι, αλλά όχι πολιτική εκπροσώπηση.
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Κατά μία έννοια, θα μπορούσε να το πει κανείς αυτό.
Αλλά οι διανοούμενοι δεν ήταν οι κύριοι κινητήριοι μοχλοί του MAGA: επέκτειναν την επιρροή των Ρεπουμπλικανών και τους έδωσαν μια «χρυσή μερίδα». Αυτοί οι άνθρωποι ψήφισαν εναντίον όλων - των Ρεπουμπλικανών νεοσυντηρητικών, των φιλελεύθερων με την LGBT ατζέντα τους και του «πολιτισμού του Έπσταϊν». Ο Τραμπ βασίστηκε εν μέρει στους Ρεπουμπλικάνους και εν μέρει στους ριζοσπαστικούς υποστηρικτές του MAGA - και χάρη σε αυτούς, κέρδισε. Αλλά έχοντας κερδίσει, τους αποκήρυξε και τους απέρριψε σχεδόν όλους. Ο Θιέλ, ο οποίος έπαιξε κρίσιμο ρόλο σε αυτό το κίνημα, καταδίκασε πρόσφατα όλους αυτούς τους πολέμους και αναγνώρισε τον πόλεμο με το Ιράν ως λάθος.
Δεν έχουν δική τους πολιτική δύναμη, και μια τρίτη δύναμη είναι αδύνατη στην Αμερική. Έχουν ένα ατού - τον J.D. Vance: μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, μπορεί να ξεκινήσει μια στρατηγική μετά τον Τραμπ. Αλλά δεν τον εμπιστεύονται όλοι: μετά από όλη την προδοσία, λίγοι θα τον εμπιστευτούν ξανά. Ο Τραμπ αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από ό,τι φαινόταν. Δείχνει σαφή σημάδια άνοιας - τόσο οι αντίπαλοι όσο και οι υποστηρικτές του το έχουν παρατηρήσει αυτό.
Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι νεοσυντηρητικοί δυσφημούνται λόγω της υποστήριξής τους σε έναν πόλεμο με το Ιράν, τον οποίο στην πραγματικότητα υποστηρίζει ένας μικροσκοπικός αριθμός ανθρώπων στην Αμερική. Οι Δημοκρατικοί θα κερδίσουν δύναμη, απαιτώντας αντίποινα εναντίον των Ρεπουμπλικανών, του Τραμπ και των υποστηρικτών του. Πλησιάζουμε σε εμφύλιο πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο βασικός πιθανός παίκτης σε έναν τέτοιο πόλεμο δεν είναι οι ελίτ ή οι Δημοκρατικοί που υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση, αλλά η καρδιά της Αμερικής, η αληθινή MAGA. Δεν είναι ότι είναι εγγυημένη η νίκη τους, αλλά αυτό είναι σοβαρό. Νόμιζα ότι θα μπερδεύονταν και θα τσακώνονταν, αλλά τώρα έχουν συνέλθει.
Υπάρχουν επίσης ενδείξεις συμμαχίας με αντικομφορμιστές της αριστεράς: την Άνα Κασπαριάν (παρουσιάστρια της δημοφιλούς εκπομπής The Young Turks – Tsargrad note) και τον Τζενκ Ουιγκούρ (ακτιβίστρια, ιδρυτής του The Young Turks – Tsargrad note). Είναι σθεναρά αντίθετοι με την παγκόσμια ελίτ, το βαθύ κράτος και τον «πολιτισμό Έπσταϊν» και είναι κοντά στον Μπέρνι Σάντερς (έναν ισχυρό Αμερικανό σοσιαλιστή γερουσιαστή – Tsargrad note) και την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ (μια Αμερικανίδα Δημοκρατική βουλευτή – Tsargrad note). Ορισμένοι εκπρόσωποι του MAGA προτείνουν μια αντιπαγκοσμιοποιητική συμμαχία δεξιάς και αριστεράς.
Η Άνα Κασπαριάν και ο Τζενκ Ουιγκούρ στο στούντιο της πολιτικής εκπομπής The Young Turks. Πηγή: Ιστότοπος The Young Turks
Τσάργκραντ: Με την πραγματική αριστερά, που δεν είναι υπέρ της φιλελεύθερης «ατζέντας», που δεν ακυρώνει τον πολιτισμό και εκατό φύλα, αλλά με εκείνους που είναι υπέρ του εργαζόμενου ανθρώπου ;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ναι, αυτοί είναι οι αριστεροί που υπερασπίζονται τον λαό και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτή θα ήταν η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία μου: ενώστε τη δεξιά και την αριστερά ενάντια στους φιλελεύθερους, επειδή το χειρότερο κακό είναι το φιλελεύθερο.
Για να ξεφύγουν από αυτόν τον φαύλο κύκλο, οι δεξιοί και οι αριστεροί αντι-παγκοσμιοποιητές πρέπει να ενωθούν, να κατεδαφίσουν αυτό το σύστημα και να χτίσουν ένα άλλο.
«Ζούμε εδώ και πολύ καιρό σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τέρατα.»
Τσάργκραντ: Ο παγκόσμιος φιλελευθερισμός είναι ένας τωρινός εχθρός. Αλλά τι γίνεται με τον «σκοτεινό διαφωτισμό»; Τι γίνεται με τον Θιλ, τον οποίο αναφέρατε και ο οποίος κατασκευάζει εντελώς κολασμένες κατασκευές ενός τεχνο-μέλλοντος: οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι και πρέπει να χωρίζονται σε αφέντες και σκλάβους. Δεν θα αποδειχθεί αυτό ένας ακόμη πιο επικίνδυνος εχθρός ;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Έχουμε δύο σαφείς εχθρούς: τον φιλελεύθερο παγκοσμιοποίηση και τους νεοσυντηρητικούς — την αμερικανική ηγεμονία στην πιο αγνή της μορφή. Ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» δεν έχει ακόμη αναδειχθεί ως νέα πρόκληση. Πρώτον, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον παγκοσμιοποίηση, ο οποίος πήρε εκδίκηση στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, και τη νεοσυντηρητική ηγεμονία. Αυτοί είναι δύο ενσαρκωμένοι εχθροί με συγκεκριμένη υποδομή.
Και η «σκοτεινή φώτιση» είναι ένα γουρούνι στο σακί.
Είναι κάτι τρομακτικό και προμηνύει κακό για εμάς, αλλά είναι το επόμενο στάδιο. Δεν μπορεί να ταυτιστεί ούτε με τους Δημοκρατικούς ούτε με τους Φιλελεύθερους· δεν συμπίπτει ούτε με τους Νεοσυντηρητικούς: άλλο πράγμα ο Χριστιανικός Σιωνισμός και άλλο ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» του Θιλ.
Κάτι μου λέει ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον «σκοτεινό διαφωτισμό»: είναι το τρίτο αντικείμενο από την άλλη πλευρά. Ο Thiel προέρχεται από τους νεοσυντηρητικούς, αλλά πηγαίνει όλο και πιο βαθιά.
Τσάργκραντ: Ταυτόχρονα, ο Τιλ είναι πιστοποιημένος ρατσιστής...
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Φυσικά. Αλλά ο δυτικός πολιτισμός είναι καθαρά ρατσιστικός — ακόμη και ο αντιρατσισμός εκεί είναι ρατσιστικός: αναγκάζουν τους πάντες να μετανοήσουν για τον ρατσισμό, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν τον γνωρίζουν καθόλου, όπως στη Ρωσία. Δεν έχουμε καθόλου ρατσισμό.
Οι δυτικές αυτοκρατορίες χτίστηκαν πάνω στην εκμετάλλευση των αποικιών τους, ενώ εμείς εκμεταλλευόμασταν το κέντρο: οι περιφέρειές μας τα πήγαιναν καλύτερα. Κάθε Δυτικός πιστεύει ότι οι δυτικές αξίες είναι καθολικές - αυτό είναι ρατσισμός. Γι' αυτό ο Θιλ είναι ρατσιστής, όπως και ο Τζο Μπάιντεν, ο Τραμπ, ο Μασκ, η Οκάσιο-Κορτέζ, ο Σάντερς και οι μαρξιστές - πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την ανάπτυξη. Πιστεύω ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε την πολλαπλότητα των πολιτισμών.
Ένα σημαντικό σημείο. Ακούγεται φρικτό, αλλά το ίδιο ισχύει και για όλα τα άλλα: η αλλαγή φύλου στα παιδιά κατόπιν αιτήματός τους και η στέρηση των γονικών δικαιωμάτων είναι η θέση των αριστερών φιλελεύθερων· η καταστροφή της ιρανικής ηγεσίας και των παιδιών είναι η θέση των νεοσυντηρητικών.
Ο ψηφιακός μεγιστάνας Πίτερ Θιλ είναι ένας από εκείνους που προωθούν τις ιδέες του «σκοτεινού διαφωτισμού». Κολάζ του Τσάργκραντ
Ζούμε εδώ και πολύ καιρό σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τέρατα, αλλά είναι διαφορετικά: Κένταυροι και Μινώταυροι. Επιλέγουμε ανάμεσα σε αυτά. Ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» είναι ένας τρίτος τύπος τέρατος, λιγότερο γνωστός και προβλέψιμος. Μπορεί ακόμα να γίνει απροσδόκητος. Αλλά όλα προέρχονται από το ίδιο κολασμένο λεξιλόγιο.
Ο Νετανιάχου, παρεμπιπτόντως, είναι ένα τυπικό τέρας, ένα πραγματικό τέρας.
«Αυτού του είδους η αντιπολίτευση είναι πολύ άθλια.»
Τσάργκραντ: Τα λόγια του Νετανιάχου έχουν βρει απήχηση στη ρωσική φιλοσοφική κοινότητα. Θα μπορούσε η σχέση σας με ορισμένους από το προσωπικό του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών να χαρακτηριστεί ως αμφιλεγόμενη; Διορθώστε με αν δεν ισχύει αυτό. Έχουν υποστηρίξει θερμά τον Ισραηλινό πρωθυπουργό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ποιος είναι ο λόγος αυτής της σύγκρουσης;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Δεν νομίζω ότι υπάρχει τέτοια σύγκρουση.
Υπάρχουν αρκετοί ξένοι πράκτορες, πρώην υπάλληλοι που διέφυγαν και υποστηρίζουν το γενικό ρωσοφοβικό μοντέλο από το εξωτερικό. Οι ιδέες μου στη Ρωσία επηρεάζουν ολοένα και περισσότερο σημαντικούς κύκλους. Αντιδρούν, αλλά είναι μια γενική εντολή, και οι φωνές μου είναι σιωπηλές. Υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν με γνωρίζουν: με συναντούν και λένε: «Είσαι πραγματικά αυτός; Σε νομίζαμε ότι ήσουν εντελώς διαφορετικός».
Είχαμε πολλές αντιπαραθέσεις, για παράδειγμα, με τον Σεργκέι Καραγκάνοφ (πολιτικός επιστήμονας, Ακαδημαϊκός Διευθυντής της Σχολής Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Υποθέσεων στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών – Τσάργκραντ) , και τώρα βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά της συζήτησης. Με τον Ντμίτρι Τρένιν (Ακαδημαϊκό Διευθυντή του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στη Σχολή Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Υποθέσεων στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών, καθηγητής – Τσάργκραντ) , ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο κατά του Ευρασιατισμού, βρισκόμαστε τώρα στην ίδια πλευρά των οδοφραγμάτων. Οι άνθρωποι δεν με γνωρίζουν καλά και, αντί να διαβάζουν, δίνουν προσοχή σε μιμίδια.
Νομίζω ότι το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας κάνει το λάθος. Τώρα είναι μια μοναδική στιγμή που πρέπει να ασχοληθούμε με τη ρωσική φιλοσοφία, να υπερασπιστούμε την κυριαρχία της και να προσφέρουμε μια σοβαρή μεταφυσική απόρριψη στις δυτικές αξιώσεις περί οικουμενικότητας.
Το Ινστιτούτο δεν το κάνει αυτό, και το λυπάμαι, αλλά αυτό είναι όλο. Αν πιστεύει ότι πρέπει να γίνει κάτι άλλο, και ο Πρόεδρος και οι αρμόδιες αρχές ανέχονται αυτόν τον οργανισμό, τότε έχουν δίκιο, όχι εγώ.
Τσάργκραντ: Στην ουσία, παίρνουν μια κρυφή θέση αντιπολίτευσης, παίζοντας με μια πνευματική εξέγερση...
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μια τέτοια αντιπολίτευση είναι πολύ ανάξια, πολύ άθλια.
Η χώρα σας βρίσκεται σε πόλεμο, άνθρωποι πεθαίνουν και πρέπει να έχετε πατριωτικά αισθήματα. Αλλά για μένα, το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών είναι πολύ μικρότερος αντίπαλος από τον Σιωνισμό και τον Νετανιάχου, αν και δεν είναι οι κορυφαίες προτεραιότητές μου. Δεν τους βλέπω να με πολεμούν συστηματικά. Γνωριζόμαστε με τον Abdusalam Guseinov (ακαδημαϊκό της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, αναπληρωτή επικεφαλής του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας - Tsargrad) εδώ και πολύ καιρό και έχουμε μια εξαιρετική σχέση μαζί του. Ο ίδιος οργάνωνε προσωπικά τις συζητήσεις και τις συναντήσεις μου τη δεκαετία του 1990. Δεν έχω καμία σύγκρουση μαζί του.
Οι μετακομίσεις και οι ξένοι πράκτορες που κατέφυγαν στη Δύση, που κάποτε σχετίζονταν με το ινστιτούτο, είναι απλώς τυχαίες φιγούρες. Όταν μιλάς με τους περισσότερους από αυτούς, είναι αξιοπρεπείς άνθρωποι. Δεν είναι καθόλου πράκτορες. Απλώς δεν το κατάλαβαν εγκαίρως ή ενεργούν από αδράνεια. Όπου δεν υπάρχει ακραία εχθρότητα, τείνω να επιδιώκω αμοιβαία κατανόηση, ειδικά όταν η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο. Αν εμείς οι Ρώσοι ανησυχούμε για τη νίκη, τότε, παρά όλες τις διαφορές μας, είμαστε στην ίδια πλευρά.
Προτείνω να μιλήσουμε.
Δημιουργήστε κάτι φρέσκο – θα είμαι ο πρώτος που θα συμμετάσχει σε διάλογο. Μέχρι στιγμής, έχω αντιμετωπίσει μόνο επιθέσεις και προσβολές, στις οποίες είναι κατώτερο των αρμοδιοτήτων μου να απαντήσω. Όποιος αντιμιλήσει με κάτι ουσιαστικό θα είναι φίλος και συνομιλητής μου. Ένα άτομο έγραφε προσβλητικά σχόλια για μένα για μεγάλο χρονικό διάστημα και μετά με ρώτησε: «Μπορώ να έρθω στις διαλέξεις σας;» Απάντησα: «Ναι, έλα». Οι άνθρωποι αλλάζουν.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και της αντιπαράθεσης με τη Δύση, το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, στην καλύτερη περίπτωση, επέλεξε την ουδετερότητα. Πηγή: Ιστότοπος του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών
«Ένας φιλελεύθερος μπορεί να συγχωρεθεί αν μετανοήσει.»
Να ένα παράδειγμα. Τελείωσα να εργάζομαι πάνω σε ένα τετράτομο έργο για τη ρωσική φιλοσοφία και επανεξέτασα την ύστερη σοβιετική φιλοσοφία. Πίστευα για καιρό ότι τόσο ο φιλελευθερισμός όσο και η Fronde προήλθαν από εκεί, αλλά αποδείχθηκε ότι αυτό δεν ισχύει: οι ύστεροι σοβιετικοί φιλόσοφοι ήταν πιο συντηρητικοί και φαινομενολογικοί. Προσάρμοσα τη θέση μου.
Υπήρχαν τόσο διαφορετικοί στοχαστές όπως ο Σεργκέι Αβερίντσεφ, ο Αλεξάντερ Πιατιγκόρσκι και ο Γεβγκένι Σίφερς. Υπήρχαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Ησυχαστές, Χαϊντεγκεριανοί και φαινομενολόγοι. Πρακτικά ολόκληρο το φάσμα των καλών ιδεών - και ούτε ένας φιλελεύθερος! Τα ονόματα του Τζορτζ Σόρος, της Άιν Ραντ (Αμερικανού συγγραφέα και υποστηρικτή υπερφιλελεύθερων απόψεων - επιμ. Τσάργκραντ) και του Καρλ Πόπερ (Βρετανού φιλοσόφου και υποστηρικτή του δυτικού ορθολογισμού - επιμ. Τσάργκραντ) - δεν παρουσίαζαν κανένα ενδιαφέρον για τους Σοβιετικούς φιλοσόφους.
Τσάργκραντ: Από πού προέρχεται ο μύθος της διανόησης, η οποία υποτίθεται ότι είναι πάντα εναντίον ενός ισχυρού κράτους - σοβιετικού ή αυτοκρατορικού, οποιουδήποτε;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτή την ιδέα.
Αλλά μεταξύ των ύστερων σοβιετικών φιλοσόφων πρώτης και δεύτερης βαθμίδας, δεν βρήκα ούτε μία προσωπικότητα που να υποστήριζε τη φιλελεύθερη φιλοσοφία. Μπορεί να ήταν αισθητικά φιλελεύθεροι, αλλά οι ιδέες τους ήταν στρουκτουραλιστικές και παραδοσιακές. Κανένας από αυτούς δεν υποστήριζε τον ατομικισμό, την ελεύθερη αγορά ή την Παγκόσμια Δύση.
Ούτε ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν ήταν φιλελεύθερος.
Οι προδότες είναι ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο Μπόρις Γέλτσιν. Η διανόηση εδώ είναι οι σύμβουλοί τους, αυτοί που έγραψαν τους λόγους τους, όχι φιλόσοφοι ή στοχαστές. Οι φιλόσοφοι δεν έχουν καμία σχέση με αυτό.
Πρέπει να καταργήσουμε τον φιλελευθερισμό και να ανοίξουμε έναν απέραντο ορίζοντα ελεύθερης φιλοσοφικής έρευνας πέρα από αυτόν. Μην προσβάλλετε με ωμές φράσεις, αλλά μιλήστε με νόημα.
Το να είσαι φιλελεύθερος είναι επαίσχυντο, ανήθικο και αηδιαστικό. Αλλά ακόμη και αυτό μπορεί να συγχωρεθεί αν κάποιος μετανοήσει, γίνει πατριώτης και ασπαστεί τη μόνη σωστή θέση - την αγάπη για τη Ρωσία. Αυτό είναι το ελάχιστο που απαιτείται για να ξεκινήσει μια συζήτηση, μαζί με ειλικρίνεια και πνευματικό βάθος.
Και μετά όλα τα άλλα. Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου