Από τον Μπράντον Σμιθ
Τους τελευταίους μήνες κάλυπτα μερικές παράξενες αλλαγές στη συμπεριφορά των παγκοσμιοποιητικών θεσμών. Συγκεκριμένα, λίγο πριν από τις εκλογές του 2024 στις ΗΠΑ, οι ελίτ φάνηκαν να «σιωπούν» σε σύγκριση με την αλαζονεία τους στην εποχή της πανδημίας. Για μια σύντομη χρονική στιγμή η μάσκα έφυγε εντελώς και μετά προσπάθησαν να την ξαναβάλουν.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κοντή μνήμη, αλλά κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της καταστροφικής προεδρίας του Τζο Μπάιντεν, το πλήθος στο Νταβός ήταν απολύτως ξέφρενο από δραστηριότητα. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και όλα τα think tanks που βρίσκονταν σε τροχιά διατυμπανίζονταν για τον κορωνοϊό και για το πώς «αυτή ήταν η στιγμή» που επρόκειτο να αποδομήσουν δραματικά τον καπιταλισμό και τους δυτικούς κανόνες. (Έναρξη βίντεο στις 6:00)
Ο Κλάους Σβαμπ, επικεφαλής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ εκείνη την εποχή, ζήτησε μια «Μεγάλη Επαναφορά» και μια 4η Βιομηχανική Επανάσταση βασισμένη στην ιδέα ότι «δεν θα έχετε τίποτα στην κατοχή σας και θα είστε χαρούμενοι γι' αυτό...». Η πανδημία ήταν η στιγμή του «Κόκκινου Οκτώβρη» τους,αναφέρει το alt-market.us
Η Λιν Φόρεστερ ντε Ρότσιλντ ανακοίνωσε ανοιχτά τη δημιουργία του «Συμβουλίου για τον Περιεκτικό Καπιταλισμό» σε συνεργασία με τον Πάπα και το Βατικανό· ένας οργανισμός αφιερωμένος στον αφυπνισμένο σοσιαλιστικό έλεγχο κάθε πτυχής του εταιρικού και οικονομικού κόσμου.
Τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης λειτουργούσαν με όλες τους τις δυνάμεις για να υποστηρίξουν το παγκοσμιοποιημένο καθεστώς, διαδίδοντας ασταμάτητη προπαγάνδα υπέρ των διαρκών lockdown, των διαρκών εμβολίων, των διαβατηρίων εμβολιασμού, μιας νέας κοινωνίας που περιστρέφεται εξ ολοκλήρου γύρω από την ιατρική τυραννία και τον συνεχή φόβο για έναν ιό με ένα μικροσκοπικό μέσο ποσοστό θνησιμότητας από λοιμώξεις 0,23%. Με άλλα λόγια, δισεκατομμύρια άνθρωποι υποτίθεται ότι θα εγκατέλειπαν τις ελευθερίες τους και θα υποκλίνονταν στους τεχνοκράτες για να σώσουν τον κόσμο από έναν ιό από τον οποίο το 99,8% του πληθυσμού θα επιβίωνε εύκολα.
Ακόμα δεν νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι συνειδητοποιούν πόσο κοντά φτάσαμε στο να πέσουμε στο χείλος του γκρεμού. Ήμασταν μια ανάσα από την ολοκληρωτική οργουελιανή τυραννία ή τον άμεσο εμφύλιο πόλεμο.
Έπειτα, ξαφνικά, ο θόρυβος εξαφανίστηκε. Ήταν σαν κάποιος να γύρισε έναν διακόπτη ή να έστειλε ένα εταιρικό υπόμνημα. Η διασπορά του φόβου σταμάτησε σχεδόν εν μία νυκτί. Τα μέσα ενημέρωσης εγκατέλειψαν τις πολλαπλές ψευδείς αφηγήσεις και προχώρησαν σε άλλες ειδήσεις. Κάποιοι μάλιστα παραδέχτηκαν ότι ο ιός δεν αποτελούσε τόσο μεγάλη απειλή όσο είχαν αρχικά αναφέρει.
Σύμφωνα με στοιχεία πολιτειών των ΗΠΑ (όχι στοιχεία του CDC), περίπου το 25% του πληθυσμού ήταν ακόμα ανεμβολίαστο. Περίπου το 50% των Αμερικανών αρνήθηκαν να κάνουν την αναμνηστική δόση. Οι μισές από όλες τις αμερικανικές πολιτείες (κόκκινες πολιτείες) μπλόκαραν τις εντολές. Ίσως αυτό ήταν το έναυσμα που ανάγκασε τους παγκοσμιοποιητές να υποχωρήσουν από την ατζέντα τους. Ίσως υπολόγισαν ότι το 25% ενός ένοπλου πληθυσμού θα αντιστεκόταν και δεν τους άρεσαν οι πιθανότητες. Είναι δύσκολο να πούμε με σιγουριά.
Αυτό που ξέρω είναι ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ εξαφανίστηκε στους φράχτες. Τα think tanks για τα οποία δεν είχατε ακούσει ποτέ μέχρι την πανδημία; Επέστρεψαν στην αφάνεια. Το Συμβούλιο για τον Περιεκτικό Καπιταλισμό; Ουσιαστικά διαλύθηκε. Η Νέα Παγκόσμια Τάξη είχε ηττηθεί... για λίγο.
Φυσικά, ήταν μόνο θέμα χρόνου να εμφανιστούν ξανά. Σίγουρα, έχουν υπάρξει συναντήσεις στο Νταβός και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά οι περισσότερες ελιτίστικες συναντήσεις περιορίζονταν σε μικρότερες διασκέψεις για την κλιματική αλλαγή. Τίποτα ουσιαστικό στο οποίο να συζητείται ο παγκόσμιος σχεδιασμός, μέχρι πρόσφατα...
Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι οι υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης πραγματοποίησαν μια διακριτική σύνοδο κορυφής στα τέλη Οκτωβρίου, ακριβώς πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, και μάλιστα στην Κίνα.
Το Φόρουμ Παγκόσμιας Διακυβέρνησης του 2026 είναι μια εκδήλωση που χρηματοδοτείται από την Κίνα και έχει εξαιρετικά περιορισμένη κάλυψη από τον Τύπο. Είναι το πρώτο τέτοιο φόρουμ που διοργάνωσε ποτέ η Κίνα. Έλαβε ελάχιστα σχόλια από το Reuters και μερικά άλλα μέσα ενημέρωσης, αλλά ο Τύπος επί τόπου περιορίστηκε κυρίως σε μέσα ενημέρωσης εγκεκριμένα από το ΚΚΚ και κάλυψαν μόνο τις τελετές έναρξης και λήξης.
Οι λεπτομέρειες για τις 22 συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης που πραγματοποιήθηκαν στο φόρουμ είναι περιορισμένες ή ανύπαρκτες, και η λίστα των 180 ξένων προσκεκλημένων είναι σε μεγάλο βαθμό εμπιστευτική. Ο Κλάους Σβαμπ ήταν εκεί, μαζί με μερικούς άλλους δημόσια ανακοινωμένους γνωστούς, όπως:
Γκέρχαρντ Σρέντερ (πρώην καγκελάριος της Γερμανίας)
Κλάους Σβαμπ (ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ)
Τόμας Λ. Φρίντμαν (αρθρογράφος των New York Times)
Γκάι Ράιντερ (Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας Πολιτικής του ΟΗΕ)
Τζον Λ. Θόρντον (συμπρόεδρος, Διοικητικό Συμβούλιο, Asia Society)
Ντέιβιντ Σαμπώ (πολιτικός επιστήμονας)
Χέλγκα Ζεπ-Λαρούς (ιδρύτρια, Ινστιτούτο Σίλερ)
Έρικ Σόλχαϊμ (πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και Εκτελεστικός Διευθυντής του UNEP)
Αντρέα Ρέντα (διευθύντρια έρευνας, Κέντρο Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής)
Τα θέματα φέρεται να επικεντρώθηκαν στις παγκοσμιοποιητικές επιχειρήσεις στην Ασία, με την ενίσχυση της σχέσης Κίνας-Παγκοσμιοποίησης. Υπήρξαν επίσης αναφορές στην ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, τη «διακυβέρνηση» του διαστήματος, τη μεταρρύθμιση και τον εξορθολογισμό του ΟΗΕ, καθώς και την ανακοίνωση ενός «Κέντρου Έρευνας για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση».
Τα κίνητρα περιλαμβάνουν τους δασμούς της κυβέρνησης Τραμπ, οι οποίοι ήταν αρκετά χρήσιμοι στη διατάραξη των προσπαθειών της παγκοσμιοποίησης για ομογενοποίηση των εθνικών οικονομιών. Η λύση τους είναι προφανώς η μετατόπιση από τις ΗΠΑ σε μια νέα καταναλωτική μηχανή, αλλά μια τέτοια μηχανή απλά δεν υπάρχει.
Οι ΗΠΑ αποτελούν το 30% όλων των παγκόσμιων καταναλωτικών αγορών. Χωρίς αυτές, καμία μεταποιητική οικονομία δεν θα μπορέσει να επιβιώσει για πολύ. Ίσως όμως αυτός είναι ο στόχος; Να αποκοπεί ο υπόλοιπος κόσμος από το κύριο καταναλωτικό του υπόβαθρο και να διαλυθούν ακόμη περισσότερο οι εθνικές οικονομίες.
Το συνέδριο φαίνεται να υποστηρίζει τη θεωρία ότι οι ελίτ προσπαθούν να οικοδομήσουν έναν συνασπισμό μεταξύ Ευρώπης και Κίνας σε μια προσπάθεια να μετριάσουν τα συντηρητικά κινήματα στις ΗΠΑ. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ακόμη και Καναδοί ηγέτες, καυχιούνται για τα σχέδιά τους να βασίζονται περισσότερο στην Κίνα ως παγκόσμιο οικονομικό εταίρο.
Αυτή είναι μια ανόητη ιδέα, δεδομένου ότι η Κίνα είναι μια μεταποιητική οικονομία, όχι μια καταναλωτική οικονομία. Μπορεί να έχουν ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους, αλλά ο μέσος ετήσιος μισθός στην Κίνα εκτός των θέσεων εργασίας στο δημόσιο είναι μόνο 10.000 δολάρια ΗΠΑ ετησίως, χωρίς αναλώσιμο εισόδημα. Ο μέσος ετήσιος μισθός για τις θέσεις εργασίας στο δημόσιο είναι περίπου 16.000 δολάρια ΗΠΑ.
Υποψιάζομαι ότι αυτή η ρητορική αποτελεί τροφή για την ανενημέρωτη φιλελεύθερη αγροτιά· ένας τρόπος να την κάνουν να διατυμπανιστεί για την απόσχιση από την αμερικανική οικονομία και την «τιμωρία των καπιταλιστών» χωρίς να λάβουν υπόψη τις πραγματικές συνέπειες (βλέπουμε αυτές τις συνέπειες να πλήττουν τους Καναδούς αυτή τη στιγμή).
Το φόρουμ έκλεισε με το έγγραφο «Παγκόσμια Διακυβέρνηση: Όραμα Xiongan» . Το έγγραφο περιγράφει τον κόσμο ως εισερχόμενο σε μια «νέα περίοδο αναταραχής» και υποστήριξε ότι η «πολυμερής προσέγγιση» (παγκόσμια διακυβέρνηση) είναι ο μόνος βιώσιμος τρόπος για την αντιμετώπιση του ελλείμματος διακυβέρνησης (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Προέτρεψαν για τη διαφύλαξη και τη βελτίωση του κεντρικού ρόλου του ΟΗΕ σε αυτή την προσπάθεια.
Το μήνυμα υποστήριζε επίσης τη μεγαλύτερη συμμετοχή του Παγκόσμιου Νότου στη χάραξη κανόνων, στον καθορισμό της ατζέντας και στη λήψη αποφάσεων. Επιπλέον, προώθησε την Ατζέντα του 2030 του ΟΗΕ με προετοιμασίες για έναν κόσμο μετά το 2030. Ό,τι συζητήθηκε κεκλεισμένων των θυρών, μπορεί να μην το μάθουμε ποτέ.
Κάποιοι μπορεί να εκπλαγούν που η Κίνα φιλοξενεί ένα τέτοιο φόρουμ – Η κυρίαρχη αφήγηση στους κύκλους συνωμοσίας είναι ότι η Κίνα είναι «αντι-παγκοσμιοποιητική». Όπως έχω πει εδώ και πολλά χρόνια, αυτό είναι ένα ψευδές παράδειγμα. Από το 2016 και μετά, η Κίνα είναι βαθιά συνδεδεμένη με τα παγκοσμιοποιητικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του καλαθιού παγκόσμιων νομισμάτων του ΔΝΤ (τα SDR). Ζητούν από τους παγκοσμιοποιητές να εισαγάγουν ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα, που θα ελέγχεται από το ΔΝΤ, για πάνω από μια δεκαετία.
Η Κίνα ΕΙΝΑΙ η Νέα Παγκόσμια Τάξη ή τουλάχιστον, είναι ένα πρωτότυπο για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη. Η χώρα βρίσκεται σε συνεχή δοκιμαστική φάση για μερικά από τα πιο τρομακτικά αυταρχικά συστήματα που έχουν επινοηθεί ποτέ. Οι παγκοσμιοποιητές αγαπούν τους κομμουνιστές, επειδή είναι κομμουνιστές.
Ένα σημαντικό μέρος της ατζέντας της παγκοσμιοποίησης εκμεταλλεύεται την έννοια των «αποζημιώσεων» για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Υποστηρίζουν ότι τα πλούσια έθνη έχουν κατά κάποιο τρόπο επωφεληθεί άδικα ή έχουν κλέψει από χώρες του τρίτου κόσμου. Δηλαδή, προσπαθούν να κατηγορήσουν τη Δύση για τις αποτυχίες και την ανικανότητα του τρίτου κόσμου, σαν να είμαστε εμείς η αιτία.
Μαντέψτε ποιος θα αναλάβει την αναδιανομή του πλούτου...
Οι ελίτ ισχυρίζονται επίσης ότι η επιτυχία της Δύσης βλάπτει το κλίμα, το οποίο βλάπτει τις αναπτυσσόμενες χώρες μέσω επικίνδυνων καιρικών συνθηκών. Δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία που να το υποστηρίζουν αυτό, αλλά δεν έχει σημασία. Δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για τη σωτηρία των ανθρώπων του τρίτου κόσμου, πρόκειται για κεντρικό έλεγχο της παγκόσμιας παραγωγής και η ιδέα των αποζημιώσεων είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να προσελκύσουν τους ανθρώπους του τρίτου κόσμου.
Ο σκοπός της παγκοσμιοποίησης είναι να υπονομεύσει τον δυτικό πολιτισμό, ενώ παράλληλα να ομογενοποιήσει τις εθνικές οικονομίες σε ένα ενιαίο σύστημα. Αυτή η διαδικασία απαιτεί μια ευρεία συλλογικότητα αριστερών κυβερνήσεων, εταιρειών και ΜΚΟ που συνεργάζονται, και αυτό ακριβώς σχεδιάζεται αυτή τη στιγμή με εκδηλώσεις όπως το Κινεζικό Φόρουμ Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.
Στη συνέχεια έρχεται η ομογενοποίηση της Δύσης και του «Παγκόσμιου Νότου» μέσω της μαζικής μετανάστευσης και της πολυπολιτισμικότητας, μέχρι να σβηστούν όλα τα ίχνη της δυτικής κουλτούρας.
Η δουλειά αυτών των θεσμών μέχρι το 2030 θα είναι να προετοιμάσουν το σκηνικό για την εξάλειψη των συντηρητικών και πατριωτικών κινημάτων. Ή, να μας απομονώσουν ως τους μεγάλους κακούς της ιστορίας, ενώ οι παγκοσμιοποιητές ορμούν για να «σώσουν την κατάσταση». Η νίκη τους απαιτεί οι συντηρητικοί να παραμείνουν ανοργάνωτοι και διασπασμένοι, ώστε να είμαστε πάντα σε άμυνα και όχι σε επίθεση. Μας χρειάζονται αδρανείς, ώστε να μπορούν να συναρμολογήσουν το παγκόσμιο σύστημά τους χωρίς παρεμβάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου