Μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, ο Επίσκοπος Μαρ Μαρί Εμανουέλ επαναλαμβάνει την πρόβλεψή του ότι ο Τραμπ θα είναι ο τελευταίος πρόεδρος της Αμερικής — και καλεί επειγόντως το έθνος να επιστρέψει στον Χριστό.
«Η Αμερική είναι χαρούμενη επειδή κέρδισαν οι Δημοκρατικοί. Θα κλάψουν πολύ σύντομα, και μάλιστα πολύ δυνατά».
Ο Επίσκοπος Μαρ Μαρί Εμμανουήλ απευθύνει μια αυστηρή προειδοποίηση για την κατεύθυνση της Αμερικής, τις ευθύνες των Χριστιανών ψηφοφόρων και την πνευματική κατάσταση της Εκκλησίας — ενώ παράλληλα υπενθυμίζει την πρόβλεψή του ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα ήταν ο τελευταίος πρόεδρος της Αμερικής.
Το μήνυμά του ξεκινά με μια επείγουσα έκκληση:
«Αγαπημένοι μου, πρέπει να προσευχόμαστε γιατί αυτό που συνέβη στην Αμερική τις τελευταίες ημέρες θα επηρεάσει ολόκληρο τον κόσμο».
Ακολουθεί μια παθιασμένη ομιλία για την πίστη, την πολιτική ευθύνη, την υπονομευμένη ηγεσία και τον κίνδυνο να εναποθέτουμε την απόλυτη ελπίδα στους ανθρώπους. Ο επίσκοπος επικρίνει τους Δημοκρατικούς και τους Εργατικούς, προκαλεί τους θρησκευτικούς ηγέτες να υπερασπιστούν τις πεποιθήσεις τους και καλεί την Αμερική πίσω στον Ιησού Χριστό από τη Ναζαρέτ .
Στην πιο συγκλονιστική στιγμή της, επιστρέφει σε μια πρόβλεψη που λέει ότι είχε κάνει πριν:
«Και είπα ότι ο Τραμπ θα ήταν ο τελευταίος πρόεδρος».
Δεν αποσύρει αυτή την πρόβλεψη σε αυτό το απόσπασμα. Την ανακαλεί ως μέρος της προειδοποίησής του. Αλλά δεν παρέχει κανένα χρονοδιάγραμμα ή εξήγηση για το πώς θα εξελιχθεί, και η δήλωση παραμένει η πρόβλεψή του - όχι μια επιβεβαιωμένη περιγραφή του μέλλοντος της Αμερικής.
Η κατανόηση της ομιλίας απαιτεί να ακούσουμε τόσο τη δραματική προειδοποίησή της όσο και τις επαναλαμβανόμενες πνευματικές οδηγίες της: μην μετατρέψετε κανέναν πολιτικό ηγέτη σε υποκατάστατο του Θεού.
«Ο ΤΡΑΜΠ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΤΑΝ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ»: ΤΙ ΛΕΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
Ο επίσκοπος παρουσιάζει τον Τραμπ εξηγώντας παράλληλα πώς ερμήνευσε ο κόσμος τα προηγούμενα σχόλιά του:
«Σκέφτηκαν κάτι σαν, "Ω, υποστηρίζουμε τον Τραμπ". Όχι, δεν έχει να κάνει με τον Τραμπ. Και είπα ότι έχει να κάνει με τον Κύριο, όχι με τον Τραμπ.»
Στη συνέχεια, θυμάται τη δήλωσή του ότι ο Τραμπ ήταν ο τελευταίος πρόεδρος.
Η διατύπωση έχει σημασία. Η φράση «θα ήταν» περιγράφει ένα μελλοντικό αποτέλεσμα από την οπτική γωνία μιας προηγούμενης δήλωσης. Δεν σημαίνει από μόνη της ότι έχει εγκαταλείψει την πρόβλεψη. Σε αυτή την ομιλία, την επικαλείται ξανά χωρίς να εξηγήσει μια αλλαγή θέσης.
Ομοίως, το αντίγραφο δεν αποδεικνύει τι εννοεί με τον όρο «τελευταίος πρόεδρος». Δεν περιγράφει ακυρωμένες εκλογές, συνταγματικό μετασχηματισμό, επικείμενο πραξικόπημα ή συγκεκριμένη ακολουθία των έσχατων καιρών. Αυτές οι εξηγήσεις δεν μπορούν να προστεθούν υπεύθυνα στα λόγια του.
Η πιστή εκδοχή είναι ότι επαναλαμβάνει μια προηγούμενη πρόβλεψη για τον Τραμπ, ενώ επιμένει ότι το βαθύτερο θέμα είναι πνευματικό.
Για τους Αμερικανούς που υποστηρίζουν τον Τραμπ, αυτή η διάκριση δεν χρειάζεται να μειώνει τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Τους ζητά να αναγνωρίσουν τη διαφορά μεταξύ της υποστήριξης ενός προέδρου και της προσδοκίας από έναν πρόεδρο να πετύχει αυτό που, κατά τη χριστιανική πίστη, ανήκει μόνο στον Θεό.
Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ: ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΗΣ
Ο επίσκοπος μιλάει με σκληρότητα για τους εορτασμούς γύρω από τις νίκες των Δημοκρατικών:
«Η Αμερική είναι χαρούμενη επειδή κέρδισαν οι Δημοκρατικοί. Θα κλάψουν πολύ σύντομα, και μάλιστα πολύ δυνατά».
Αμέσως διευρύνει την προειδοποίηση:
«Αλλά το πρόβλημα είναι ότι θα κάνουν και τον υπόλοιπο κόσμο να κλάψει.»
Αυτές είναι οι προβλέψεις του για τις συνέπειες της πολιτικής στιγμής. Η ομιλία δεν προσδιορίζει κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που θα τις εκπλήρωνε.
Παρ 'όλα αυτά, η ανησυχία που διέπει τα λόγια του είναι σαφής: πιστεύει ότι οι επιλογές της Αμερικής έχουν συνέπειες για ανθρώπους πολύ πέρα από την ίδια τη χώρα . Ζητά από τους ακροατές να εξετάσουν την ευθύνη πέρα από την άμεση ικανοποίηση από το αποτέλεσμα των εκλογών.
Η εναρκτήρια απάντησή του είναι η προσευχή. Πριν συζητήσει την πολιτική στρατηγική, προτρέπει το κοινό του να αναγνωρίσει τη σοβαρότητα της στιγμής και να αναζητήσει πνευματική καθοδήγηση.
Η πιο εποικοδομητική ερμηνεία αυτής της προειδοποίησης είναι μια έκκληση για επαγρύπνηση χωρίς να παραδοθούμε στον πανικό. Ένα επείγον κήρυγμα μπορεί να προκαλέσει τους ανθρώπους να εξετάσουν τις επιλογές τους. Η επείγουσα φύση του δεν καθιστά κάθε προβλεπόμενο αποτέλεσμα αναπόφευκτο.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΘΕΤΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ
Ο επίσκοπος ρωτάει επανειλημμένα πώς μπορούν οι πιστοί να ψηφίσουν Δημοκρατικούς ή Εργατικούς όταν πιστεύουν ότι αυτά τα κόμματα υποστηρίζουν πολιτικές αντίθετες με την πίστη τους:
«Κάποιος εισάγει νόμους που προσβάλλουν τον Κύριό μου, τον Θεό μου. Πώς μπορώ να τους ψηφίσω;»
Το επιχείρημά του αφορά τη συνείδηση και την ευθύνη . Προκαλεί τους Χριστιανούς να εξετάσουν τι υποστηρίζουν μέσω των πολιτικών τους επιλογών και αν αυτές οι επιλογές αντανακλούν τις δηλωμένες πεποιθήσεις τους.
Το αντίγραφο δεν κατονομάζει τους συγκεκριμένους νόμους πίσω από κάθε κατηγορία. Η καταδίκη του θα πρέπει επομένως να νοηθεί ως θρησκευτική και πολιτική κρίση του, και όχι ως τεκμηριωμένη αξιολόγηση κάθε πολιτικής ή κάθε ψηφοφόρου.
Η υποκείμενη πρόκληση είναι απαιτητική: η πίστη θα πρέπει να επηρεάζει τη συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων με βάση τα οποία κρίνονται οι ηγέτες . Η οικειότητα, οι κομματικές συνήθειες ή ο θαυμασμός για μια προσωπικότητα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν αυτήν την εξέταση.
Αργότερα, διευρύνει το σημείο με σαφήνεια:
«Πρέπει να επιστρέψουμε στον Ιησού Χριστό από τη Ναζαρέτ, όχι στους Δημοκρατικούς, όχι στους Ρεπουμπλικάνους, όχι στους Εργατικούς, όχι στους Φιλελεύθερους, όχι σε κανέναν.»
Αυτό το απόσπασμα εμποδίζει το μήνυμα να περιοριστεί σε μια απλή υποστήριξη κομμάτων. Επικρίνει συγκεκριμένα κόμματα, αλλά η τελική του αφοσίωση είναι θεολογική.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η μεταχείριση του επισκόπου προς τον Τραμπ γίνεται καλύτερα κατανοητή σε συνδυασμό με την προειδοποίησή του για κάθε ανθρώπινη ηγεσία:
«Μην εναποθέτεις ποτέ τις ελπίδες σου σε ανθρώπους, γιατί όλοι οι άνθρωποι θα σε απογοητεύσουν, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι και τι είναι.»
Περιγράφει τους ηγέτες ως θνητούς, υποκείμενους σε σφάλματα και ευάλωτους σε λάθη. Το επιχείρημά του δεν είναι ότι η δημόσια ηγεσία δεν έχει συνέπειες. Η αρχική του προειδοποίηση υποθέτει ξεκάθαρα ότι έχει. Το επιχείρημά του είναι ότι η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να αντέξει το βάρος της απόλυτης πνευματικής ελπίδας .
Για τους υποστηρικτές του Τραμπ, μια εποικοδομητική απάντηση είναι η διατήρηση της πολιτικής δέσμευσης, διατηρώντας παράλληλα την ηθική κρίση και την προσωπική ευθύνη. Ένας πρόεδρος μπορεί να υποστηριχθεί, να υπερασπιστεί και να θεωρηθεί υπόλογος χωρίς να αντιμετωπίζεται ως αλάθητος.
Η εξήγηση του ίδιου του επισκόπου — «πρόκειται για τον Κύριο, όχι για τον Τραμπ» — πρέπει να παραμείνει ορατή. Ο σεβασμός για το μήνυμά του απαιτεί τη διατήρηση αυτής της διάκρισης, ακόμη και όταν η πρόβλεψη για τον Τραμπ προσελκύει την περισσότερη προσοχή.
ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΠΑΠΕΣ ΔΕΝ ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ
Η προσφώνηση εφαρμόζει το ίδιο πρότυπο στις θρησκευτικές αρχές.
Ο επίσκοπος περιγράφει ανθρώπους που ελπίζουν ότι ένας επίσκοπος, πατριάρχης ή πάπας θα τους σώσει. Απαντά ότι αυτοί οι ηγέτες είναι οι ίδιοι αδύναμοι και χρειάζονται έναν Σωτήρα:
«Είναι τόσο αδύναμοι όσο όλοι μας, και έχουν ανάγκη τον Σωτήρα».
Αυτός είναι ένας σημαντικός έλεγχος της πίστης που επικεντρώνεται στην προσωπικότητα. Η συλλογιστική του δεν εξαιρεί τους ηγέτες της εκκλησίας από την ανθρώπινη αδυναμία, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών που θαυμάζονται από τις εκκλησίες τους.
Ένα θρησκευτικό αξίωμα, κατά την άποψή του, φέρει ευθύνη και όχι αυτόματη πνευματική ασυλία. Οι τίτλοι δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την πίστη και η θεσμική εξουσία δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη σχέση με τον Χριστό που προτρέπει το κοινό του να επιδιώξει.
Το μήνυμά του, επομένως, ζητά κάτι τόσο από τους ηγέτες όσο και από τους οπαδούς του: οι ηγέτες πρέπει να ζουν την αποστολή τους, ενώ οι οπαδοί πρέπει να αποφεύγουν να παραδίδουν τη συνείδησή τους στον θαυμασμό.
ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ
Ο επίσκοπος διατυπώνει σοβαρές κατηγορίες κατά ορισμένων θρησκευτικών και πολιτικών ηγετών. Λέει ότι ορισμένοι ηγέτες της εκκλησίας —όχι όλοι— έχουν «πουληθεί» στον διάβολο και ρωτά αν οι κοσμικοί ηγέτες έχουν κάνει το ίδιο.
Επικαλείται επίσης την κατανόησή του για την πνευματική κατάσταση του κόσμου, περιγράφοντάς τον ως υπό την επιρροή του Σατανά.
Αυτές είναι θεολογικές κατηγορίες που εκφράζονται σε ένα κήρυγμα. Το απόσπασμα δεν παρουσιάζει στοιχεία για μια κυριολεκτική συμφωνία, δεν κατονομάζει συγκεκριμένα άτομα που είναι υπεύθυνα για μια τέτοια συμφωνία ούτε στοιχειοθετεί ποινικό αδίκημα.
Αυτό που απαιτεί ως απάντηση είναι η επιστροφή στον Χριστό και η ενότητα μεταξύ των ηγετών της εκκλησίας:
«Οι ηγέτες της εκκλησίας πρέπει να επιστρέψουν στον Χριστό και να ενωθούν. Διαφορετικά, αντιμετωπίζουμε πολύ σκοτεινές στιγμές.»
Η εποικοδομητική απαίτηση κάτω από τη σοβαρότητα είναι οι θρησκευτικοί ηγέτες να ανακτήσουν τον σκοπό της διακονίας τους. Θέλει η πνευματική πεποίθηση να έχει προτεραιότητα έναντι της προσαρμογής, του κύρους ή της θεσμικής άνεσης.
«ΥΠΟΒΑΛΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ»: Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Ένα από τα πιο αντιπαραθετικά αποσπάσματα της ομιλίας αφορά ηγέτες που δεν είναι πρόθυμοι να αντισταθούν σε αυτό που θεωρεί επιβλαβή κατεύθυνση του κόσμου:
«Ως ηγέτης της εκκλησίας, αν δεν έχετε τα κότσια να σταθείτε όρθιοι και να αντιμετωπίσετε τα ρεύματα του κόσμου, παραιτηθείτε από τη θέση σας».
Υποστηρίζει ότι η παραίτηση θα ήταν προτιμότερη από το να παραμείνει στο αξίωμα συμμετέχοντας σε συμπεριφορές στις οποίες θα έπρεπε να αντιταχθεί.
Η κριτική του δεν αφορά μόνο το προσωπικό θάρρος. Αφορά τις υποχρεώσεις που συνδέονται με την ηγεσία . Κατά την άποψή του, η κατάληψη μιας θέσης ενώ εγκαταλείπονται οι ευθύνες της αποτελεί από μόνη της ηθική αποτυχία.
Προειδοποιεί ότι οι ηγέτες θα είναι υπόλογοι ενώπιον του Θεού για τις πράξεις τους. Αυτή είναι η πηγή του επείγοντος σε αυτό το τμήμα: θεωρεί τη διακονία ως υποχρέωση με αιώνια σημασία.
Για τους αναγνώστες, το πρακτικό ερώτημα είναι κατά πόσον οι ηγέτες επιδεικνύουν την ακεραιότητα που απαιτούν από τους άλλους. Ένας τίτλος αξίζει σεβασμό όταν συνοδεύεται από συμπεριφορά αντάξια της ευθύνης.
ΘΑΝΑΤΟΣ, ΚΡΙΣΗ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ
Η προειδοποίηση του επισκόπου γίνεται σαφώς πνευματική όταν μιλάει για τον θάνατο:
«Δεν είναι αστείο όταν το πνεύμα εγκαταλείπει το σώμα.»
Επιβεβαιώνει την πραγματικότητα του Χριστού και του Σατανά, του παραδείσου και της κόλασης. Περιγράφει την κόλαση ως αφόρητη και τον παράδεισο ως εξαιρετικά όμορφο, προτού δηλώσει ότι ο Χριστός υπερβαίνει κάθε ομορφιά.
Αυτά τα αποσπάσματα εξηγούν γιατί η ομιλία του είναι κάτι περισσότερο από πολιτικό σχόλιο. Το κεντρικό του πλαίσιο είναι η σωτηρία, η μετάνοια και η κρίση. Οι εκλογές τοποθετούνται μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αντί να αποτελούν την τελική τους σημασία.
Η γλώσσα του έχει ως στόχο να απομακρύνει τους ακροατές από την αυταρέσκεια. Ο θετικός προορισμός που προσφέρει είναι εξίσου σαφής: να αγαπάς τον Χριστό και να ζεις γι' Αυτόν.
Μια αφήγηση που θα επικεντρωνόταν μόνο στην πολιτική καταστροφή θα έχανε αυτή την πρόσκληση.
ΟΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
Οι τελευταίες προσευχές περιέχουν μερικές από τις πιο έντονες εκφράσεις στο κείμενο. Προσεύχεται ο κακοποιός «να μην δει ποτέ το φως της ημέρας», ζητά από τον Ιησού να «αποδεκατίσει κάθε κακόβουλη ατζέντα» και ζητά να επιπλήττονται ο Σατανάς, τα ακάθαρτα πνεύματα και οι κακοποιοί.
Προσεύχεται επίσης όσοι δεν μετανοούν να «αποσπαστούν… από τις ρίζες τους».
Αυτές είναι αυστηρές εκκλήσεις για θεϊκή παρέμβαση και κρίση. Δεν αποτελούν οδηγίες προς τους ακροατές να απειλούν, να τιμωρούν ή να επιτίθενται σε άλλους ανθρώπους. Οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως στόχοι για βλάβη λόγω της πνευματικής γλώσσας του κηρύγματος.
Η διάκριση είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της δράσης που στην πραγματικότητα ζητά από το κοινό του: προσευχή, μετάνοια και επιστροφή στον Χριστό .
Η επανειλημμένη έκκλησή του για μετάνοια έχει επίσης σημασία. Σε όλη την ομιλία του, καλεί τους συμβιβασμένους ηγέτες να επιστρέψουν, αντί να θεωρεί την πνευματική αλλαγή αδύνατη.
«ΘΕΛΑΜΕ ΤΟΝ ΑΒΕΛ ΠΙΣΩ»: Η ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ
Ο επίσκοπος συνοψίζει το επιχείρημά του μέσω του Κάιν και του Άβελ:
«Αρκετά με τη νίκη του Κάιν. Θέλουμε πίσω τον Άβελ. Θέλουμε πίσω τον Άβελ. Τέλος πια ο δολοφόνος Κάιν. Θέλουμε τον Άβελ, τον βοσκό.»
Στην ομιλία, ο Κάιν αντιπροσωπεύει το φονικό αδίκημα, ενώ ο Άβελ αντιπροσωπεύει τον ποιμένα και το θύμα αυτού του αδικήματος. Ο επίσκοπος εκφράζει μια λαχτάρα για την επικράτηση της αθωότητας και της πίστης έναντι της βίας και της διαφθοράς.
Το απόσπασμα δεν αποτελεί αναγνώριση συγκεκριμένων πολιτικών προσωπικοτήτων ως Κάιν ή Άβελ. Το κείμενο δεν κάνει αυτή την ταξινόμηση και δεν θα έπρεπε να επινοηθεί για τίτλο ή ανάλυση.
Η συνοδευτική οδηγία του είναι να προσευχόμαστε για αυτό που περιγράφει ως έναν σκοτεινό κόσμο. Λέει ότι η στιγμή απαιτεί σοβαρότητα και όχι ανέμελη περισπασμό και ζητά από τον Κύριο έλεος.
«ΚΛΑΙΩ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ»
Κοντά στο συμπέρασμα, ο επίσκοπος εξηγεί την πρόθεση πίσω από την εντατικότητά του:
«Κλαίω από αγάπη και ταπεινότητα, αλλά υπάρχει πάρα πολύ κακό σε αυτόν τον άρρωστο κόσμο και υπάρχει πάρα πολλή διαφθορά στην εκκλησία».
Η φωνή του, όπως απεικονίζεται στο αντίγραφο, κινείται μεταξύ αγανάκτησης, προειδοποίησης, θλίψης και έκκλησης. Πιστεύει ότι οι άνθρωποι βρίσκονται σε πνευματικό κίνδυνο και θέλει οι θρησκευτικοί ηγέτες και οι απλοί πιστοί να αντιδράσουν.
Ο σεβασμός αυτού του μηνύματος σημαίνει ότι λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη τόσο τη σοβαρότητά του όσο και το δηλωμένο κίνητρό του. Σημαίνει επίσης ότι αποφεύγουμε τον πειρασμό να μετατρέψουμε ένα κήρυγμα περί μετάνοιας σε ισχυρισμό ότι κάθε πολιτική πρόβλεψη έχει αποδειχθεί.
Για τους ανθρώπους που αγαπούν την Αμερική, υποστηρίζουν τον Τραμπ και θαυμάζουν τον Επίσκοπο Μαρ Μαρί Εμανουέλ, η ομιλία προσφέρει μια απαιτητική πρόκληση: να παραμείνουν αφοσιωμένοι, να εξετάσουν τη συνείδησή τους και να αρνηθούν να αφήσουν την πολιτική αφοσίωση να αντικαταστήσει την πίστη ή την ηθική ευθύνη.
Η πρόβλεψή του για τον Τραμπ είναι η πιο δραματική πολιτική δήλωση στην απομαγνητοφώνηση. Η τελική του οδηγία είναι η πιο ξεκάθαρη έκφραση του πνευματικού της σκοπού:
«Πρέπει να επιστρέψουμε στον έναν και μοναδικό Ιησού Χριστό. Να Τον αγαπάμε και να ζούμε γι' Αυτόν. Αμήν.»
Το μήνυμα καλεί σε προσευχή αντί για απελπισία, σε πεποίθηση αντί για εφησυχασμό και σε ακεραιότητα από εκείνους που έχουν αναλάβει την ηγεσία. Η προειδοποίησή του για το μέλλον της Αμερικής παραμένει μια πρόβλεψη· η έκκλησή του να ζούμε πιστά απευθύνεται στον ακροατή τώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου