Γιατί οι κάτοικοι του Άπω Βορρά τρελάθηκαν ξαφνικά, ενώ ο Ακαδημαϊκός Μπεχτέρεφ δεν μπόρεσε ποτέ να ξετυλίξει το μυστήριο της μέτρησης;
Έχουν περάσει πάνω από εκατό χρόνια, αλλά οι επιστήμονες δεν μπορούν ακόμη να πουν με βεβαιότητα τι ακριβώς συνέβη σε αυτούς τους ανθρώπους. Κάποιοι θεωρούν το φαινόμενο μια σπάνια μορφή μαζικής ψύχωσης, άλλοι το αποδίδουν στις ακραίες συνθήκες διαβίωσης στο Βορρά, και άλλοι είναι πεπεισμένοι ότι η επιστήμη γνωρίζει ακόμη πολύ λίγα για αυτό το φαινόμενο,αναφέρει το the-day.ru
Μια ασθένεια που υπήρχε μόνο στον ρωσικό βορρά
Το όνομα προέρχεται από τη λέξη των Γιακούτων "meryachit", η οποία μπορεί να μεταφραστεί ως "τρελαίνομαι" ή "καταληψιάζομαι". Η ασθένεια σπάνια συναντιόταν εκτός του Άπω Βορρά. Αναφέρονταν τακτικά στην Γιακουτία, την Κολίμα, την Τσουκότκα, την Ταϊμίρ και τη χερσόνησο Κόλα.
Το πρώτο πράγμα που εξέπληξε τους ερευνητές ήταν ότι η κρίση ξεκινούσε πάντα απροσδόκητα. Λίγα λεπτά νωρίτερα, το άτομο μιλούσε ήρεμα με τους γύρω του, αλλά μετά φαινόταν να χάνει την αίσθηση του τι συνέβαινε.
Οι άνθρωποι έβλεπαν διαβόλους και επαναλάμβαναν τις κινήσεις των γύρω τους
Ο Σοβιετικός γιατρός Σεργκέι Μιτσέβιτς, ο οποίος εργάστηκε στο Βορρά τα πρώτα χρόνια μετά την Επανάσταση, περιέγραψε λεπτομερώς μια τέτοια κρίση. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του, η συνείδηση του ασθενούς έγινε μπερδεμένη. Άρχιζαν να βλέπουν τρομακτικές παραισθήσεις, να ουρλιάζουν, να τραγουδούν, να χτυπούν ρυθμικά το κεφάλι τους στον τοίχο ή να τραβούν τα μαλλιά τους. Ένα από τα πιο ασυνήθιστα χαρακτηριστικά της νόσου ήταν η ακούσια αντιγραφή των ενεργειών των άλλων.
Αν κάποιος κοντά πηδούσε, ο ασθενής έκανε το ίδιο. Αν κάποιος πετούσε ένα αντικείμενο, ο ασθενής επαναλάμβανε σχεδόν αμέσως την χειρονομία. Μερικές φορές αυτό κατέληγε τραγικά: υπήρχαν περιπτώσεις ανθρώπων που έριχναν μωρά ή έσπασαν ακριβά αντικείμενα κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης, χωρίς να γνωρίζουν τι έκαναν. Οι προσπάθειες ακινητοποίησης ενός τέτοιου ατόμου σπάνια ήταν επιτυχείς. Αντίθετα, πολλοί γίνονταν τόσο δυνατοί που μόνο λίγοι ενήλικες άνδρες μπορούσαν να τους χειριστούν.
Οι μάρτυρες πίστευαν ότι κάποιος έλεγχε τον κόσμο.
Ο Πολωνός εθνογράφος Βάτσλαβ Σιεροζέφσκι, ο οποίος έζησε στην Γιακουτία για πολλά χρόνια, παρατήρησε επίσης παρόμοιες επιθέσεις: έγραψε ότι όσοι έπασχαν μπορούσαν να ουρλιάζουν για ώρες, να μιλούν ασυνάρτητα, να τρέχουν στο δωμάτιο και να γίνονται πραγματικά βίαιοι μέχρι να εξαντληθούν εντελώς και να αποκοιμηθούν.
Οι κάτοικοι της περιοχής πίστευαν ότι πνεύματα κατείχαν τους ανθρώπους εκείνη τη στιγμή, επομένως αντιμετώπιζαν αυτούς τους ασθενείς όχι ως συνηθισμένους ασθενείς, αλλά ως άτομα υπό την επήρεια υπερφυσικών δυνάμεων.
Ακόμη και ένα ολόκληρο απόσπασμα Κοζάκων έχασε κάποτε ταυτόχρονα τον έλεγχο του εαυτού του.
Το πιο διάσημο μαζικό περιστατικό συνέβη το 1870 στην περιοχή Νίζνε-Κόλυμα. Κατά τη διάρκεια άσκησης, οι Κοζάκοι άρχισαν ξαφνικά να επαναλαμβάνουν κάθε φράση που έλεγε ο διοικητής τους. Ο αξιωματικός αρχικά νόμιζε ότι οι υφισταμένοι του τον κορόιδευαν σκόπιμα, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν είχε κανέναν έλεγχο στη δική τους συμπεριφορά.
Λίγα λεπτά αργότερα, ολόκληρη η ομάδα πέταξε ταυτόχρονα τα όπλα της στο έδαφος. Μετά το τέλος της επίθεσης, κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί συνέβη αυτό. Ο γιατρός του συντάγματος δεν βρήκε σημάδια δηλητηρίασης ή κάποιας ασθένειας που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει μια τέτοια κατάσταση.
Ο ίδιος ο Μπεχτέρεφ ενδιαφέρθηκε για την μυστική ασθένεια
Στις αρχές του 20ού αιώνα, αναφορές για μυστηριώδη ασθένεια συνέχισαν να φτάνουν από τον ρωσικό βορρά. Το 1922, επιστολές σχετικά με τη μυστηριώδη ασθένεια έφτασαν στον διάσημο ψυχίατρο Βλαντιμίρ Μπεχτέρεφ. Τον ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι παρατηρήσεις ενός γιατρού ονόματι Γκριγκόριεφ, ο οποίος είχε ζήσει για αρκετά χρόνια κοντά στο Λοβοζέρο στη χερσόνησο Κόλα.
Παρατήρησε ένα παράξενο μοτίβο: τα ξεσπάσματα της νόσου συχνά εμφανίζονταν ταυτόχρονα σε πολλά χωριά. Επιπλέον, συχνά συνέπιπταν με ιδιαίτερα έντονα σέλαα. Αυτή η υπόθεση φαινόταν τόσο ασυνήθιστη που ο Μπεχτέρεφ αποφάσισε να οργανώσει μια ειδική επιστημονική αποστολή.
Μια αποστολή της οποίας οι συμμετέχοντες γνώρισαν οι ίδιοι την τρέλα
Για να μελετήσει αυτή την ασυνήθιστη ασθένεια, ο Μπεχτέρεφ υποστήριξε την οργάνωση μιας αποστολής στη χερσόνησο Κόλα. Επικεφαλής της ήταν ο Αλεξάντερ Μπαρτσένκο, ένας ερευνητής που γοητευόταν όχι μόνο από την ιατρική και την ψυχολογία, αλλά και από τους αρχαίους πολιτισμούς, τον εσωτερισμό και τα ελάχιστα μελετημένα φαινόμενα.
Ο κύριος επίσημος στόχος ήταν η μελέτη της μέτρησης. Αλλά η αποστολή είχε και έναν άλλο στόχο: να αναζητήσει ίχνη της μυθικής Υπερβορείας, την οποία ορισμένοι επιστήμονες των αρχών του 20ού αιώνα πίστευαν ότι ήταν η γενέτειρα του ανθρώπινου πολιτισμού. Το 1922, η ομάδα ξεκίνησε για το Λοβοζέρο, ένα από τα πιο μυστηριώδη μέρη στον ρωσικό βορρά.
Οι ερευνητές βίωσαν ανεξήγητη φρίκη
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, τα μέλη της αποστολής ανακάλυψαν αρκετά παράξενα αντικείμενα: τα ερείπια ενός ασφαλτοστρωμένου δρόμου, τεράστιες, τέλεια διαμορφωμένες πέτρινες πλάκες και ένα φαρδύ πέρασμα που οδηγούσε στο υπόγειο. Σύμφωνα με τους συγχρόνους, κάτι ασυνήθιστο συνέβη κοντά σε αυτό το σημείο.
Αρκετοί συμμετέχοντες βίωσαν ταυτόχρονα έντονο, ανεξήγητο φόβο: κάποιοι ανέφεραν παράξενες οπτικές αισθήσεις και την αίσθηση μιας αόρατης παρουσίας. Ο πανικός προέκυψε τόσο ξαφνικά που η αποστολή εγκατέλειψε την περαιτέρω εξερεύνηση και εγκατέλειψε βιαστικά την περιοχή. Αργότερα, πολλοί απέδωσαν το περιστατικό στην εξασθένιση, αν και η τεκμηριωμένη επιβεβαίωση αυτής της θεωρίας είναι αδύνατη.
Τα έγγραφα εξαφανίστηκαν μαζί με την εποχή.
Μετά την επιστροφή τους, η αποστολή συνέταξε μια λεπτομερή έκθεση, η οποία όμως δεν είναι πλέον διαθέσιμη για εξέταση. Το 1938, ο Αλεξάντερ Μπαρτσένκο συνελήφθη με την κατηγορία της κατασκοπείας και εκτελέστηκε, ενώ πολλοί από τους συναδέλφους του αργότερα έπεσαν επίσης θύματα των εκκαθαρίσεων.
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ένα σημαντικό μέρος των αρχείων της αποστολής εξαφανίστηκε. Σύμφωνα με μια θεωρία, τα έγγραφα καταστράφηκαν κατά την εκκένωση της Μόσχας. Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι είχαν ταξινομηθεί ακόμη νωρίτερα επειδή η έρευνα άγγιξε θέματα ενδιαφέροντος για τις σοβιετικές υπηρεσίες πληροφοριών. Σε κάθε περίπτωση, το μεγαλύτερο μέρος του υλικού χάθηκε ανεπανόρθωτα.
Γιατί αρρώστησαν οι άνθρωποι στο Βορρά;
Οι σύγχρονοι ειδικοί είναι πολύ πιο επιφυλακτικοί σχετικά με την ιστορία της μέτρησης από ό,τι ήταν πριν από εκατό χρόνια. Οι περισσότεροι ψυχίατροι πιστεύουν ότι θα μπορούσε να ήταν μια ειδική μορφή ψυχογενούς διαταραχής ή της λεγόμενης αρκτικής υστερίας - μιας πάθησης που μερικές φορές αναπτύσσεται σε άτομα που ζουν σε ακραίες συνθήκες για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Αρκετές παρατηρήσεις υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία: οι κρίσεις σχεδόν πάντα εμφανίζονταν σε άτομα που βίωναν χρόνια κόπωση, υποσιτισμό ή παρατεταμένο ψυχολογικό στρες. Επιπλέον, τα επεισόδια συχνά εμφανίζονταν σε πολλά άτομα ταυτόχρονα, κάτι που είναι χαρακτηριστικό των μαζικών ψυχογενών καταστάσεων.
Ορισμένοι ερευνητές επισημαίνουν επίσης τα κλιματικά χαρακτηριστικά του ρωσικού βορρά: μεγάλες πολικές νύχτες, εβδομάδες πολικών ημερών, ισχυρή μαγνητική δραστηριότητα και τακτικές γεωμαγνητικές καταιγίδες. Όλοι αυτοί οι παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν το νευρικό σύστημα, αν και δεν έχει ακόμη αποδειχθεί η άμεση σχέση μεταξύ αυτών και της στασιμότητας.
Ένα μυστήριο που παραμένει αναπάντητο
Σήμερα, η συγχώνευση έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί. Οι σύγχρονοι γιατροί σπάνια συναντούν τέτοιες καταστάσεις και οι περισσότερες γνωστές περιπτώσεις χρονολογούνται από το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι οι βελτιωμένες συνθήκες διαβίωσης, η ιατρική περίθαλψη και η διατροφή έχουν σχεδόν εξαλείψει πλήρως τις αιτίες της διαταραχής. Άλλοι είναι πεπεισμένοι ότι η συγχώνευση δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς, αλλά απλώς έχει εκδηλωθεί διαφορετικά και τώρα διαγιγνώσκεται με διαφορετικές ψυχιατρικές διαγνώσεις.
Όποια και αν είναι η αλήθεια, αυτή η ιστορία παραμένει ένα από τα πιο ασυνήθιστα μυστήρια της ρωσικής ιατρικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου