Σας μιλάμε για μέρη που εξακολουθούν να προκαλούν ιερό τρόμο και φόβο στους ανθρώπους.
Αυτό το σπίτι, με τον απόκοσμο και περίπλοκο αρχιτεκτονικό του σχεδιασμό, βρίσκεται στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια. Δικαίως απολαμβάνει μια διαβόητη φήμη μεταξύ των ντόπιων, οι οποίοι τείνουν να το αποφεύγουν. Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τις χιλιάδες τουρίστες που είναι πρόθυμοι να μάθουν για την τρομακτική ιστορία του και να αναζητήσουν μια συγκίνηση,αναφέρει το the-day.ru
Το σπίτι στο Γουίντσεστερ χρειάστηκε πάνω από 30 χρόνια για να χτιστεί, υποβαλλόμενο σε τροποποιήσεις κάθε φορά σύμφωνα με τις επιθυμίες του μελλοντικού ιδιοκτήτη του. Η Σάρα Γουίντσεστερ ξόδεψε σχεδόν ολόκληρη την τεράστια περιουσία που είχε συσσωρεύσει ο πεθερός της, ο δημιουργός μιας φημισμένης μάρκας πυροβόλων όπλων, σε αυτό το έργο. Είναι γνωστό ότι το πνευματικό του παιδί, το τουφέκι Γουίντσεστερ, κατέκτησε τη Δύση και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ταυτόχρονα, ο Όλιβερ, χάρη σε επικερδείς κυβερνητικές συμβάσεις, έγινε ένας από τους πλουσιότερους άνδρες στην Αμερική. Ωστόσο, ο μυθικός πλούτος δεν φέρνει πάντα ευτυχία και ηρεμία στην οικογένεια.
Πρώτα πεθαίνει ο πεθερός της και μετά η κόρη της Σάρα, Άνι, η οποία έζησε μόνο λίγους μήνες. Πέντε χρόνια αργότερα, πεθαίνει και ο σύζυγος της νεαρής γυναίκας, Γουίλιαμ. Συγκλονισμένη από την απώλεια αγαπημένων προσώπων, η Σάρα Γουίντσεστερ, παραλίγο να χάσει τα λογικά της, στρέφεται σε ένα μέντιουμ για βοήθεια. Και το μέντιουμ, χωρίς άλλη καθυστέρηση, της λέει ότι το διάσημο, άτυχο τουφέκι, υπεύθυνο για τον θάνατο τόσων πολλών, φταίει για όλα τα προβλήματά της.
Για αυτόν τον λόγο, μια κατάρα τέθηκε στην οικογένεια Γουίντσεστερ. Και με τη συμβουλή ενός μέντιουμ, η Σάρα ταξίδεψε δυτικά στο Σαν Χοσέ, ακολουθώντας αυτό που η μάντισσα ισχυρίστηκε ότι ήταν το φάντασμα του συζύγου της. Ήταν εδώ που σύντομα θα έχτιζε την περίφημη πολυώροφη «παγίδα» για τα κακά πνεύματα που στοίχειωναν την οικογένειά της και στοίχειωναν τη Σάρα τις νύχτες με φεγγάρι. Σχεδίασε το σπίτι, κάθε λεπτομέρεια, μόνη της, σκιαγραφώντας μελλοντικά σκίτσα σε χαρτοπετσέτες. Για κάποιο λόγο, η Σάρα Γουίντσεστερ αντιπαθούσε τους αρχιτέκτονες...
Πρέπει να πούμε ότι όλα στο ανακατασκευασμένο σπίτι του Γουίντσεστερ είναι ασυνήθιστα και παράξενα. Για παράδειγμα, υπήρχε ένα ειδικό δωμάτιο όπου η Σάρα συμβουλευόταν τα πνεύματα και κανείς δεν τολμούσε να μπει.
Το σπίτι είχε 40 σκάλες, όλες που δεν οδηγούσαν πουθενά, φτάνοντας μόνο στο ταβάνι. Ένα δωμάτιο είχε ένα παράθυρο στο πάτωμα (παρεμπιπτόντως, αυτή η καινοτομία θα υιοθετούνταν από τους σχεδιαστές). Σχεδόν όλα τα μπάνια είχαν γυάλινες πόρτες. Και παντού, αναφερόμενος στον αριθμό των κτιρίων, εμφανιζόταν ο αριθμός 13 ( διαβάστε επίσης : Ο φόβος για τις κούκλες και ο αριθμός 13: οι πιο ασυνήθιστες φοβίες από τις οποίες υποφέρουν οι άνθρωποι). Τόσα παράθυρα υπήρχαν στα δωμάτια και πόσα σκαλοπάτια υπήρχαν στις σκάλες. Επομένως, το σπίτι του Γουίντσεστερ έμοιαζε με ένα είδος περίπλοκου, μυστικιστικού λαβυρίνθου. Απαγορευόταν στους τουρίστες να περιπλανώνται στα δωμάτιά του χωρίς οδηγό: υπήρχε κίνδυνος τραυματισμού ή απώλειας.
Η τρέλα και ο εκκεντρικός χαρακτήρας της Σάρα Γουίντσεστερ συνέχισαν να συζητούνται ακόμη και μετά τον θάνατό της. Πώς όμως μπορεί κανείς να εξηγήσει τις κατά τα άλλα λογικές και ευγενείς πράξεις της; Για παράδειγμα, δώρισε 2 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή ενός νοσοκομείου στο Κονέκτικατ. Καλλιέργειε επίσης δαμάσκηνα και βερίκοκα σε 40 εκτάρια γης, τα αποξήρανε και τα έστελνε στις ευρωπαϊκές αγορές. Προσθέστε σε αυτό το εξαιρετικό της ταλέντο ως αρχιτέκτονα, η οποία δημιούργησε ένα παρόμοιο σπίτι.
Η Έπαυλη Γουίντσεστερ, η δυσοίωνη εμφάνισή της και τα άλυτα μυστήρια, δεν μπορούσαν παρά να τραβήξουν την προσοχή δημιουργικών ανθρώπων. Ο πειρασμός να αποτυπωθούν οι εντυπώσεις τους σε ένα μυθιστόρημα ή μια ταινία ήταν πολύ μεγάλος. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι ο Στίβεν Κινγκ έγραψε το σενάριο για τη μίνι σειρά "The Scarlet Rose Mansion" και ότι γυρίστηκε η ταινία "The Haunting of Winchester Mansion".
Το Νησί των Κουκλών στο Μεξικό
Το Νησί με τις Κούκλες βρίσκεται ανάμεσα στα διάσημα κανάλια Xochimico, όχι μακριά από την Πόλη του Μεξικού. Αυτό το στοιχειωμένο μέρος όχι μόνο τρομοκρατεί τους ιθαγενείς Μεξικανούς, αλλά και ενσταλάζει φόβο στους τουρίστες από όλο τον κόσμο, τους οποίους έλκει η περιέργεια και οι συγκινήσεις. Παρά το γοητευτικό όνομα του νησιού, κάθε άλλο παρά φιλόξενο είναι. Κυριολεκτικά σε κάθε στροφή, σας υποδέχονται στριφογυριστές κούκλες που κρέμονται από κάθε δέντρο και κτίριο. Είναι σαν να έχετε μπει στην ατμόσφαιρα της διάσημης ταινίας τρόμου "Child's Play" και ανυπομονείτε να δραπετεύσετε από αυτό το καταραμένο μέρος.
Κούκλες με άδειες κόγχες ματιών, θρυμματισμένα κεφάλια, κομμένα πόδια ή χέρια συνθέτουν τη μακάβρια «διακόσμηση» του νησιού. Έχει κανείς την αίσθηση ότι έτσι ακριβώς θα μοιάζει ο κόσμος μας μετά την αποκάλυψη. Ο δημιουργός αυτής της δημιουργίας, του Νησιού των Κουκλών, έχει προ πολλού φύγει από τη ζωή. Αλλά ακόμη και σήμερα, οι απλοί Μεξικανοί χλωμίζουν εμφανώς και προσεύχονται στην αναφορά του ονόματος Julian Santana Barrera. Αυτός ο ερημίτης μάζευε φανατικά σπασμένες κούκλες για 50 χρόνια για να χτίσει μια μακάβρια γκαλερί στο νησί. Ο Barrera κάποτε είχε οικογένεια, μια αξιοπρεπή δουλειά και ήταν ασήμαντος.
Ένα τραγικό γεγονός έκρινε τα πάντα: μια μέρα, μπροστά στα μάτια του, ένα κοριτσάκι πνίγηκε στο κανάλι. Μετά από αυτό το γεγονός, τον στοιχειώνει το φάντασμα του νεκρού παιδιού. Για να κατευνάσει το πνεύμα του κοριτσιού, ο Τζούλιαν, έχοντας εγκαταλείψει την προηγούμενη ζωή του, αποσύρθηκε από αυτόν τον κόσμο με έναν στόχο: να δημιουργήσει το Νησί των Κουκλών. Και πρέπει να πούμε ότι τα κατάφερε. Αλλά ο Μπαρέρα δεν σταμάτησε εκεί. Σαν να τον οδηγούσε ένα κακό πνεύμα, ο Μπαρέρα σκεφτόταν μόνο ένα πράγμα: πώς να αυξήσει την ήδη τεράστια συλλογή του από σπασμένες και παραμορφωμένες κούκλες. Ο Τζούλιαν ζούσε σε μια καλύβα, έτρωγε ψάρια που πιάνονταν στο κανάλι και καλλιεργούσε λαχανικά και φρούτα. Μερικές φορές ο ανιψιός του ερχόταν και μάζευε τη σοδειά, αργότερα για να την ανταλλάξει στην πόλη με κούκλες.
Η ζωή του αυτοσχεδιαστικού ερημίτη τελείωσε τραγικά: από μια παράξενη σύμπτωση, πνίγηκε στο ίδιο κανάλι όπου πέθανε το κοριτσάκι. Προφανώς, ο Barrera δεν μπόρεσε ποτέ να συμφιλιωθεί με το πνεύμα της...
Ο ανιψιός του Τζούλιαν έχει γίνει ιδιοκτήτης του Νησιού με τις Κούκλες και βγάζει ένα τεράστιο κέρδος από τη μακάβρια συλλογή του θείου του. Το μέρος εξακολουθεί να στοιχειώνει τους πάντες, και περιέργως, κανένας σκηνοθέτης δεν έχει επιχειρήσει ακόμη να γυρίσει μια ταινία εκεί.
Κατακόμβες του Παρισιού
Αυτή η μοναδική κατασκευή αποτελείται από ένα δίκτυο υπόγειων σηράγγων και τεχνητών σπηλαίων που βρίσκονται κάτω από τη γαλλική πρωτεύουσα. Από τα τέλη του 18ου αιώνα, τα λείψανα σχεδόν 6 εκατομμυρίων ανθρώπων έχουν ταφεί στις παρισινές κατακόμβες. Λέγεται ότι εκτείνονται σε μήκος άνω των 200 χιλιομέτρων. Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι στοιχειώνονται από τα φαντάσματα των νεκρών. Όλα ξεκίνησαν με τα λατομεία. Όταν τα αποθέματα πέτρας εξαντλήθηκαν στα τέλη του 10ου αιώνα, αποφασίστηκε να ξεκινήσει η υπόγεια εξόρυξη. Οι επιχειρηματίες μοναχοί ήταν οι πρώτοι που προσάρμοσαν τα τεχνητά σπήλαια στις ανάγκες τους: έχτισαν οινοποιεία. Με τη βοήθεια του κλήρου, οι σήραγγες συνέχισαν να σκάβονται, σχεδόν «κάτω από τα πόδια» του Παρισιού.
Κατά τον Μεσαίωνα, για να αποτραπεί η εξάπλωση της Μαύρης Πανώλης, οι νεκροί θάβονταν μαζικά στα μπουντρούμια της πρωτεύουσας. Αργότερα, για λόγους άγνωστους σε εμάς αλλά κατανοητούς στους Γάλλους, άρχισαν να θάβονται εδώ διάσημα πρόσωπα. Για παράδειγμα, οι διάσημοι επαναστάτες Ροβεσπιέρος και Νταντόν, ο επιστήμονας Πασκάλ και ο αφηγητής Περώ βρήκαν την τελευταία τους κατοικία στις κατακόμβες.
Οι παριζιάνικες κατακόμβες ανέκαθεν καλύπτονταν από σκοτεινά μυστικά, δυσοίωνες ιστορίες που παγώνουν το αίμα. Αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους τουρίστες, οι οποίοι σχηματίζουν ουρές για να περιπλανηθούν στα δύο υπόγεια περάσματα (όχι περισσότερο από 2 χλμ. μήκος) και να απολαύσουν το άρωμα περασμένων εποχών. Παρεμπιπτόντως, θεωρείται κακία να αρνηθεί κανείς, ας πούμε, μια επίσκεψη σε ένα οστεοφυλάκιο - έναν χώρο μαζικής ταφής.
Έτσι, έχοντας συγκεντρώσει το θάρρος τους, οι τουρίστες έρχονται απρόθυμα εδώ για να μισοκλείνουν τα μάτια τους στον υπόγειο «κόσμο» των νεκρών... Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένα άκρως απόρρητο καταφύγιο του γερμανικού στρατού και το αρχηγείο των ηγετών του κινήματος Αντίστασης βρίσκονταν κυριολεκτικά δίπλα-δίπλα στις κατακόμβες. Τα χώριζε μόλις 500 μέτρα περάσματος...
Το θέμα των παρισινών κατακόμβων έχει αποδειχθεί δελεαστικό για πολλές προσωπικότητες του πολιτισμού και της τέχνης. Ο Βίκτωρ Ουγκώ, για παράδειγμα, έγραψε το μυθιστόρημά του «Οι Άθλιοι» και ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τομ Κόκερ γύρισε την ταινία τρόμου «Κατακόμβες».
Το κάστρο του Δράκουλα στη Ρουμανία
Αυτό το κάστρο βρίσκεται στη γραφική πόλη Μπραν στην Τρανσυλβανία. Κατά τον Μεσαίωνα, κάποτε χρησίμευε ως φρούριο για τους ντόπιους εμπόρους και ως τελωνειακός σταθμός. Το κάστρο του Κόμη Δράκουλα, ενός αδίστακτου δολοφόνου και βρικόλακα, του οποίου η εικόνα προέκυψε από ένα πλήρες μείγμα ιστορικού γεγονότος και μυθοπλασίας, είναι ένα δίκτυο αιθουσών, διαδρόμων και πολυάριθμων υπόγειων περασμάτων. Είναι εύκολο να χαθεί κανείς, αλλά να μπει μέσα απαρατήρητος χάρη στον περίπλοκο και πολύπλοκο σχεδιασμό του.
Στην αυλή του κάστρου βρίσκεται ένα πηγάδι που συνδέεται με τρομακτικά και φρικιαστικά γεγονότα. Εδώ κατασκευάστηκε ένα μυστικό πέρασμα, μέσω του οποίου τρομοκρατημένες αγροτισσές, καθώς και εχθροί για βασανιστήρια και εκτέλεση, παραδίδονταν στον Βλαντ τον Ανασκολοπιστή, ηγεμόνα της Βλαχίας, για την ευχαρίστησή του. Ο Κόμης ήταν εξαιρετικά σκληρός και μάλιστα απολάμβανε να σκοτώνει ανθρώπους για διασκέδαση, πιστεύοντας ότι το μπάνιο στο αίμα των σκοτωμένων εχθρών ήταν μια αξιόλογη και «ωραία» ασχολία για έναν αληθινό ευγενή.
Ο φόβος για τον Βλαντ τον Ανασκολοπιστή ήταν τόσο μεγάλος που κλέφτες και εγκληματίες απλώς εγκατέλειψαν την περιοχή. Ως ένδειξη ότι δεν θα επέστρεφαν ποτέ, ένα χρυσό μπολ τοποθετήθηκε κοντά σε ένα πηγάδι στην κεντρική πλατεία της πόλης. Κάθε κάτοικος το χρησιμοποιούσε για να πίνει, και κανείς δεν σκεφτόταν καν να κλέψει τον θησαυρό.
Ο αδίστακτος ηγεμόνας σκοτώθηκε σε έναν από τους πολέμους του. Αλλά ακόμα και μετά θάνατον, άφησε τους πιστούς υπηκόους του στην ησυχία τους. Σύμφωνα με τον θρύλο, λόγω των προηγούμενων φρικαλεοτήτων του, ο Βλαντ ο Ανασκολοπιστής μετατράπηκε σε βρικόλακα. Λέγεται ότι μετά την ταφή του, το σώμα του τέρατος εξαφανίστηκε από τον τάφο και το φάντασμά του εξακολουθεί να στοιχειώνει το κάστρο. Χάρη στον Μπραμ Στόκερ, απέκτησε ένα λογοτεχνικό όνομα - Κόμης Δράκουλας . Και βασισμένος στο μυθιστόρημά του, ο σκηνοθέτης Φράνσις Κόπολα έκανε μια διάσημη ταινία, μια εντυπωσιακή απεικόνιση της ζωής του βρικόλακα.
Πύργος του Διαβόλου
Ένα μυστηριώδες και απόκοσμο μέρος βρίσκεται στην πολιτεία του Ουαϊόμινγκ, στις ΗΠΑ. Ονομάζεται Πύργος του Διαβόλου και οι ντόπιοι ιθαγενείς Αμερικανοί φυλάνε αυτόν τον βράχο σαν κόρη οφθαλμού. Δεν επιτρέπουν καν στους τουρίστες να τον πλησιάσουν, θεωρώντας τον ιερό τόπο. Πιστεύουν ότι ο πύργος δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον διάβολο και οποιαδήποτε προσέγγιση στον Πύργο του Διαβόλου απειλεί με τρομερές συνέπειες. Πράγματι, η δομή του βουνού δεν υποδηλώνει καθόλου φυσική προέλευση. Οι ουφολόγοι, για παράδειγμα, ισχυρίζονται ότι ο Πύργος του Διαβόλου είναι σημείο προσγείωσης εξωγήινων διαστημοπλοίων. Αλλά οι ντόπιοι ιθαγενείς Αμερικανοί έχουν διαφορετική άποψη.
Σύμφωνα με έναν θρύλο που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, επτά κορίτσια περπατούσαν στο δάσος όταν δέχτηκαν ξαφνικά επίθεση από έναν διάβολο με τη μορφή αρκούδας. Τρομοκρατημένα, τα παιδιά σκαρφάλωσαν σε έναν μικρό βράχο και άρχισαν να προσεύχονται στην κύρια θεότητά τους. Οι προσευχές τους εισακούστηκαν: ο βράχος μετατράπηκε σε ένα γιγάντιο βουνό, το οποίο ο διάβολος δεν μπορούσε πλέον να σκαρφαλώσει.
Τα πιο απίστευτα, μερικές φορές δραματικά, γεγονότα συνδέονται με τον Πύργο του Διαβόλου. Μια μέρα, ο αλεξιπτωτιστής Τζορτζ Χόπκινς προφανώς αποφάσισε να μπει στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες και να γίνει παγκοσμίως διάσημος. Αποφάσισε να κατακτήσει το βουνό από αέρος. Παρά τους θυελλώδεις ανέμους, κατάφερε να προσγειωθεί σε μια μικρή πλατφόρμα. Η χαρά του αλεξιπτωτιστή δεν είχε όρια: ήδη ονειρευόταν να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα κατακτούσε τον Πύργο του Διαβόλου.
Ωστόσο, για κάποιο άγνωστο και μυστηριώδη λόγο, έγινε όμηρος αυτού του πραγματικά μαγεμένου μέρους. Για μια εβδομάδα, δεν μπορούσαν να τον κατεβάσουν από το βουνό. Και στο τέλος της παραμονής του, προς φρίκη του, ανακάλυψε ότι περιβαλλόταν από έναν τεράστιο αριθμό αρουραίων. Ο άτυχος αλεξιπτωτιστής προετοιμάστηκε για το χειρότερο. Αλλά οι ορειβάτες κατάφεραν τελικά να τον απελευθερώσουν από την αιχμαλωσία: τρομοκρατημένος μέχρι θανάτου, ο Τζορτζ Χόπκινς δεν μπορούσε ούτε λέξη να αρθρώσει...
Παρεμπιπτόντως, το Βουνό του Διαβόλου εμφανίζεται στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ "Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου". Είναι ενδιαφέρον ότι, σε μια σκηνή, ο πρωταγωνιστής φτιάχνει ένα αντίγραφο αυτού.
Το Σπίτι του Τρόμου στο Άμιτιβιλ
Ένα σπίτι στοιχειωμένο από φαντάσματα και ανίκανο να ανεχθεί ζωντανούς ανθρώπους στα δωμάτιά του. Και υπάρχει: βρίσκεται στο Amityville, ένα προάστιο της Νέας Υόρκης. Εδώ, τον Ιούνιο του 1965, έξι άνθρωποι δολοφονήθηκαν - σχεδόν ολόκληρη η οικογένεια του ιδιοκτήτη του σπιτιού, των De Feos. Μόνο ο νεότερος, ο Ronald, επέζησε. Ομολόγησε την εν ψυχρώ δολοφονία της οικογένειάς του.
Κατά τη διάρκεια της δίκης, πολλοί εντυπωσιάστηκαν από τις παράξενες λεπτομέρειες του εγκλήματος. Για παράδειγμα, κανένας από τους γείτονες δεν άκουσε τον κρότο του κυνηγετικού όπλου, όλα τα θύματα ήταν ξαπλωμένα μπρούμυτα και ο ίδιος ο κατηγορούμενος συνέχισε να ισχυρίζεται ότι ένας Ινδιάνος αρχηγός τον είχε αναγκάσει να σκοτώσει την οικογένεια.
Μυστηριώδη και τρομακτικά γεγονότα συνέχισαν να στοιχειώνουν το σπίτι στο Άμιτιβιλ . Οι νέοι ιδιοκτήτες, ο Τζορτζ και η Κάθι Λουτζ, και τα παιδιά τους, γνωρίζοντας την τρομακτική ιστορία που είχε διαδραματιστεί εκεί, μετακόμισαν παρ' όλα αυτά εντός των τειχών του. Ωστόσο, το θάρρος και η γενναιότητα του νεαρού ζευγαριού σύντομα άρχισαν να εξασθενούν. Το σπίτι, όπως αποδείχθηκε, ήταν διαποτισμένο με τη μυρωδιά του σάπιου κρέατος, οι πόρτες και τα παράθυρα άνοιγαν χωρίς προειδοποίηση και η οικογένεια ξυπνούσε τη νύχτα από παράξενους και τρομακτικούς ήχους.
Οι ιδιοκτήτες του σπιτιού κάλεσαν έναν ιερέα να ευλογήσει όλα τα δωμάτια. Αλλά αυτός γρήγορα υποχώρησε, εξηγώντας ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τους δαίμονες, οι οποίοι ήταν τόσο ισχυροί και αήττητοι. Σύντομα, η μικρή κόρη της Macy άρχισε να μιλάει για μια νέα φίλη, την Jodie, με την οποία μιλούσε και μάλιστα έπαιζε. Στην πραγματικότητα, ήταν το φάντασμα της μικρότερης κόρης της οικογένειας De Feo. Το όνομά της ήταν Jodie...
Αυτός ο εφιάλτης διήρκεσε σχεδόν ένα μήνα: η οικογένεια Λουτζ έφυγε από αυτό το καταραμένο σπίτι με τεράστια ανακούφιση, ώστε να μπορέσουν αργότερα να διηγηθούν στους άλλους τις εμπειρίες τους. Από τότε και στο εξής, όλοι απέφευγαν το μέρος. Και το ζοφερό σπίτι, του οποίου η δυσοίωνη εμφάνιση ήδη υπονοούσε τα πολλά μυστικά που κρύβονταν μέσα, δεν κατοικήθηκε ποτέ ξανά. Ωστόσο, παρείχε δημιουργική τροφή για πολλούς δεξιοτέχνες του κινηματογράφου. Για παράδειγμα, ο σκηνοθέτης Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ γύρισε το "The Amityville Horror".
Βουνό των Νεκρών, Περιφέρεια Σβερντλόφσκ
Οι Μάνσι που ζουν σε αυτές τις απομακρυσμένες περιοχές το αποκαλούν Χολάτ-Σιαχύλ. Φρικτά γεγονότα έλαβαν χώρα εδώ ήδη από τη δεκαετία του 1930. Αρχικά, μια δολοφονημένη γυναίκα με τα μάτια της έξω και τη γλώσσα της ξεριζωμένη βρέθηκε στις προσβάσεις προς το βουνό, και αργότερα, ανακαλύφθηκαν τα σώματα δέκα δραπέτων εγκληματιών, φρικτά ακρωτηριασμένων, με γκριμάτσες φρίκης στα πρόσωπά τους. Φυσικά, δεν διεξήχθη έρευνα. Οι ερευνητές ισχυρίστηκαν ομόφωνα ότι είχαν ακρωτηριάσει ο ένας τον άλλον σε μια θανατηφόρα συμπλοκή.
Η μυστικιστική και σκοτεινή προέλευση του Βουνού των Νεκρών ήρθε στο φως μόλις το 1959, όταν μια ομάδα έμπειρων πεζοπόρων με επικεφαλής τον Ιγκόρ Ντιάτλοφ ξεκίνησε μια πεζοπορία μέσα από τα Υποπολικά Ουράλια. Όταν έφτασαν στο όρος Χολάτ-Σιαχύλ, έστησαν στρατόπεδο. Αλλά εκείνο το βράδυ, συνέβη κάτι ανεξήγητο: όλοι οι πεζοπόροι πέθαναν κάτω από μάλλον μυστηριώδεις συνθήκες. Η αναζήτηση τους διήρκεσε πάνω από δύο εβδομάδες. Όταν ανακαλύφθηκε η ομάδα του Ντιάτλοφ, μια φρικτή σκηνή περίμενε όσους βρήκαν τα πτώματα. Φαινόταν σαν οι άνθρωποι να είχαν τραπεί σε φυγή πανικόβλητοι και τρομοκρατημένοι από κάτι άγνωστο. Μερικοί πεζοπόροι είχαν σπασμένα πλευρά και κατάγματα στο κεφάλι.
Μέχρι σήμερα, κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει την αιτία θανάτου της ομάδας του Ιγκόρ Ντιάτλοφ. Φαίνεται απίθανο ότι αυτό θα γίνει στο εγγύς μέλλον. Μερικοί ερευνητές αναζητούν εχθρικούς εξωγήινους για να κατηγορήσουν, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι εμπλέκονται ντόπιοι σαμάνοι. Ωστόσο, έχουν γυριστεί πολλά ντοκιμαντέρ για το θέμα, το καθένα προσφέροντας τη δική του ερμηνεία για τους θανάτους των τουριστών. Το 2013, κυκλοφόρησε το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του Ρένι Χάρλιν "The Dyatlov Pass Incident", προσφέροντας μια πολύ χαλαρή ερμηνεία της ιστορίας, στο πνεύμα των αμερικανικών παραδόσεων. Και το 2020, το κανάλι TNT πρόβαλε μια ολόκληρη σειρά για την τραγωδία.
Η έπαυλη της κυρίας ΛαΛορί
Η έπαυλη LaLaurie, που βρίσκεται στην οδό Royal Street 1140 στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα, στις ΗΠΑ, στη λεγόμενη Γαλλική Συνοικία (Vieux Carre), χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Η οικογένεια του Δρ. LaLaurie εγκαταστάθηκε εκεί στις αρχές του 19ου αιώνα. Το ζευγάρι κέρδισε αμέσως την εύνοια της τοπικής αριστοκρατίας. Ο γιατρός έγινε ένας σεβαστός γιατρός στην πολιτεία της Λουιζιάνα, και η γοητευτική νεαρή σύζυγός του, η Mary, διοργάνωνε υπέροχες βραδιές για παλιούς φίλους και νέους γνωστούς, όπου συζητούσαν για τέχνη και πολιτισμό και έπαιζαν κλασική μουσική.
Όλα ήταν σεμνά και αξιοπρεπή. Η φήμη της οικογένειας LaLaurie ήταν τόσο υψηλή στην κοινωνία που κανείς δεν τολμούσε καν να ρίξει τη σκιά της. Τότε, ξαφνικά, χτύπησε ένας κεραυνός εν αιθρία. Η κυρία LaLaurie αποδείχθηκε μια αληθινή Ρωσίδα Σαλτιτσίχα. Η άψογη δημόσια συμπεριφορά της ήταν απλώς μια μάσκα, που έκρυβε μια σκληρή και δεσποτική γυναίκα. Μια μέρα, σε μια έκρηξη οργής, κυνήγησε μια νεαρή υπηρέτρια, η οποία έχασε τον έλεγχο στο μπαλκόνι και έπεσε από τον τρίτο όροφο και πέθανε.
Αυτό το περιστατικό αναστάτωσε την κοινή γνώμη: διεξήχθη δίκη, κατά την οποία η κυρία ΛαΛωρί τιμωρήθηκε με πρόστιμο 300 δολαρίων και απαγορεύτηκε να απασχολεί σκλάβους. Φαινόταν ότι η ιστορία τελείωσε εκεί και η δικαιοσύνη είχε επικρατήσει. Αλλά πήρε μια απροσδόκητα τραγική τροπή. Μια μέρα, ενώ έλειπαν, ξέσπασε πυρκαγιά στο σπίτι των ΛαΛωρί.
Οι πυροσβέστες που έφτασαν, αφού σβήσαν την πυρκαγιά, ανακάλυψαν ένα μυστικό δωμάτιο που περιείχε δέκα άτομα: πέντε σε κλουβιά, τρία αλυσοδεμένα στον τοίχο και δύο δεμένα στο πάτωμα. Όταν οι ΛαΛόρι επέστρεψαν σπίτι, παραλίγο να γίνουν κομμάτια από ένα πλήθος θυμωμένων ανθρώπων. Σύντομα εγκατέλειψαν την έπαυλη και εξαφανίστηκαν κάπου στην Ευρώπη. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι εργάτες οικοδομών ανακάλυψαν τα λείψανα 12 σκλάβων τεντωμένων πάνω σε συσκευές βασανιστηρίων κάτω από το πάτωμα. Οι κάτοικοι της περιοχής ισχυρίζονται ότι βλέπουν συχνά το φάντασμα ενός αλυσοδεμένου μαύρου άνδρα στην έπαυλη. Το πνεύμα της κυρίας ΛαΛόρι στοιχειώνει επίσης το σπίτι της. Μερικοί κάτοικοι της πόλης ισχυρίζονται ότι έχουν ακούσει ακόμη και τις κραυγές της.
Ο χαρακτήρας της Μαντάμ Ντελφίν ΛαΛόρι παρουσιάστηκε στην τρίτη σεζόν της ανθολογικής σειράς τρόμου American Horror Story, τον οποίο υποδύθηκε η ηθοποιός Κάθι Μπέιτς.
Το Σπίτι της Λίζι Μπόρντεν
Αυτό το σπίτι βρίσκεται στη μικρή πόλη Φολ Ρίβερ της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ). Εδώ έλαβε χώρα η πιο μυστηριώδης δολοφονία του 19ου αιώνα, όταν φαινομενικά όλα τα στοιχεία έδειχναν άμεσα την ενοχή ενός ατόμου - της Λίζι Μπόρντεν. Η μοίρα της θυμίζει κάπως μια ιστορία Σταχτοπούτας, αν και με μερικές ανατροπές.
Ο πατέρας της, ο κ. Μπόρντεν, ήταν πλούσιος και τσιγκούνης. Το γραφείο τελετών που είχε απέφερε σημαντικό κέρδος. Η μητριά της, Άμπι Ντάρφι Γκρέι, ήταν μια πραγματικά κακιά μητριά, όχι βγαλμένη από παραμύθι, αλλά από την πραγματική ζωή. Στην πραγματικότητα, η Λίζι δεν είχε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Επιπλέον, η ευάλωτη και τρυφερή ψυχή της παραλίγο να καταστραφεί από ένα τρομερό ατύχημα: ο πατέρας της, εξοργισμένος από τη συμπεριφορά των περιστεριών της κόρης του, τα αποκεφάλισε με ένα τσεκούρι.
Όλα συνέβησαν στις 4 Αυγούστου 1892. Η μεγαλύτερη αδερφή της Έμι είχε πάει να επισκεφτεί φίλους, αφήνοντας τη Λίζι, την υπηρέτρια Μπρίτζετ Σάλιβαν και τη μητριά της στο σπίτι. Ενώ η κυρία Μπόρντεν καθάριζε τις σκάλες, κάποιος πλησίασε ύπουλα και τη χτύπησε με ένα τσεκούρι. Στη συνέχεια, έκανε το ίδιο πράγμα άλλες 19 φορές. Έντεκα ώρες αργότερα, ο πατέρας της οικογένειας επέστρεψε στο σπίτι με την ίδια μοίρα. Η δολοφονία που έγινε γνωστή συγκλόνισε ολόκληρη τη γειτονιά. Η αστυνομία συνέλαβε τη Λίζι Μπόρντεν, αλλά ήταν αξιοσημείωτα ήρεμη.
Η υπόθεση της Λίζι Μπόρντεν προκάλεσε τεράστια αναστάτωση στην αξιοσέβαστη Αμερική. Όλα έδειχναν την ενοχή του κοριτσιού και αντιμετώπιζε, αν όχι τη θανατική ποινή, τότε ισόβια κάθειρξη. Αλλά τα γεγονότα εξελίχθηκαν με τέτοιο τρόπο που το δικαστήριο αποδείχθηκε ανίσχυρο απέναντι στην ευγλωττία του δικηγόρου Τζορτζ Ρόμπινσον, του πρώην κυβερνήτη της Μασαχουσέτης. Ήταν ο άνθρωπος που κάποτε ήταν υπεύθυνος για τον διορισμό δικαστών. Η Λίζι Μπόρντεν αθωώθηκε και αυτή και η αδερφή της απέκτησαν μια σημαντική οικογενειακή περιουσία. Είναι γνωστό ότι δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά.
Το σπίτι όπου το ζεύγος Μπόρντεν βρήκε το τέλος του έχει γίνει ένα τρομακτικό αμερικανικό ορόσημο. Μάλιστα, πήρε το όνομά του από τη μικρότερη κόρη τους: «Lizzie Borden's Bed and Breakfast». Γενναίες ψυχές που πέρασαν τη νύχτα στο σπίτι ισχυρίζονται ότι είδαν το φάντασμα μιας γυναίκας και άκουσαν μια γυναίκα να κλαίει το επόμενο πρωί, χτυπώντας το στήθος τους.
Το "Lizzie Borden Got an Axe" είναι μια βιογραφική ταινία με πρωταγωνίστρια την Christina Ricci. Πιθανότατα θα προσθέσει ακόμα περισσότερο τρόμο και θα αποκαλύψει αυτή την μακροχρόνια ιστορία...
Η Κοιλάδα των Ακέφαλων Χρυσωρύχων στον Καναδά
Αυτό το όμορφο, ήσυχο και μαγικό μέρος έλκει τους ανθρώπους σαν μαγνήτης, αγνοώντας ότι σύντομα ο καθένας τους θα στοιχειωθεί από μια μυστικιστική φρίκη. Η Κοιλάδα Ακέφαλοι εκτείνεται σε όλο τον βορειοδυτικό Καναδά κατά μήκος του ποταμού Νότιου Νάχαν. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι κυνηγοί χρυσού συνέρρεαν εδώ, αναζητώντας χρυσό που βρισκόταν κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια τους. Η δίψα για κέρδος και γρήγορο πλουτισμό είχε τόσο πολύ κατακλύσει τους ανθρώπους που ξέχασαν τις προειδοποιήσεις των ντόπιων ιθαγενών Αμερικανών. Σύντομα, ξέσπασε πανικός μεταξύ των χρυσοθήρων. Όποιος έμπαινε στο φαράγγι έχανε τα κεφάλια του - κυριολεκτικά. Καθώς ο αριθμός των ακέφαλων, πεσόντων συντρόφων αυξανόταν, πολλοί εγκατέλειπαν την καταραμένη κοιλάδα φοβισμένοι.
Από τότε, αυτό το μέρος έχει αποκτήσει μια διαβόητη φήμη, και όποιος πατούσε το πόδι του στο έδαφός του γινόταν θύμα άγνωστων και εξελιγμένων δολοφόνων. Σύμφωνα με μια εκδοχή, την οποία προτιμούσαν οι Ινδιάνοι, επρόκειτο για έναν «Μεγαλοπόδαρο» του οποίου η ηρεμία διαταρασσόταν από τους ανθρώπους. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι μια άγνωστη φυλή φύλαγε τα πλούτη του και εμπόδιζε τους απλούς θνητούς να έχουν πρόσβαση σε αυτά.
Το 1978, μια ομάδα έξι ερευνητών με επικεφαλής τον Δρ. Χανκ Μόρτιμερ, οπλισμένη με υπερσύγχρονο εξοπλισμό, ξεκίνησε για την Κοιλάδα των Ακέφαλων και εξαφανίστηκε. Το τελευταίο τους μήνυμα έγραφε: «Ένα κενό βγαίνει από τον βράχο. Είναι τρομακτικό!» Η έρευνα ήταν ανεπιτυχής και ανακαλύφθηκε μόνο το ακέφαλο σώμα ενός από τα μέλη της αποστολής.
Σήμερα, λίγοι εθελοντές τολμούν να επισκεφθούν την Κοιλάδα των Ακέφαλων. Μερικοί επιστήμονες εξηγούν αυτό το φαινόμενο με την ύπαρξη παράλληλων κόσμων, την παρέμβαση άγνωστων σκοτεινών δυνάμεων, των οποίων τη φύση δεν είναι ακόμη σε θέση να ξεδιαλύνουν. Παρεμπιπτόντως, η απόκοσμη κοιλάδα δεν έχει γίνει ακόμη τόπος προσκυνήματος για τους κινηματογραφιστές. Προφανώς, όλοι φοβούνται για τα κεφάλια τους για καλό λόγο...
Βενέρα Εροφέεβα , Αλίσια Φοξ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου