Από τον Μπράντον Σμιθ
Με τα χρόνια έχω γράψει συχνά για αυτό που αποκαλώ «Τάξη των Λεηλατητών» και «Τάξη των Παραγωγών», σε μια προσπάθεια να διερευνήσω τους λόγους για τους οποίους ορισμένοι άνθρωποι, ομάδες και πολιτισμοί φαίνεται πάντα να στρέφονται στη λεηλασία και την καταστροφή αντί να χτίζουν κάτι δικό τους πολύτιμο.
Είναι μια απειλή με την οποία η Δύση αντιμετωπίζει εδώ και χιλιάδες χρόνια: Σχεδιάζουμε, δημιουργούμε και σχεδιάζουμε για το μέλλον, και αντί να κάνουμε το ίδιο, η τάξη των λεηλατητών αποφασίζει ότι είναι πιο εύκολο να μας πάρει ό,τι έχουμε. Μερικές φορές είναι ανεπαίσθητοι σαν παράσιτο, και μερικές φορές όχι τόσο ανεπαίσθητοι, σαν σμήνος ακρίδων,αναφέρει το alt-market.us
Υπάρχουν πολλές θεωρίες για το γιατί συμβαίνει αυτό. Κάποιοι πιστεύουν ότι οφείλεται στη γενετική, άλλοι στο χαμηλό IQ, άλλοι πιστεύουν ότι είναι καθαρά ένα πολιτισμικό φαινόμενο και κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι απλώς μια αντιδραστική αντίδραση στη φτώχεια. Υποψιάζομαι ότι είναι ένας συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων. Στο κάτω κάτω, όμως, φαίνεται ότι ορισμένες ομάδες απλώς γεννιούνται με το ένστικτο του λεηλάτη. Ένα υποσύνολο του πληθυσμού είναι διαρκώς κολλημένο στο αδιέξοδο της αναζήτησης θησαυρού.
Μια καλή σύγκριση για να κατανοήσουμε αυτό είναι το κλασικό δίλημμα του «νικητή του λαχείου». Τα δεδομένα δείχνουν ότι περίπου το 70% όλων των νικητών του λαχείου χάνουν κάθε δεκάρα που κέρδισαν σε 5 χρόνια ή λιγότερο. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για χιλιάδες δολάρια ή εκατομμύρια δολάρια. Δεν φαίνεται να μπορούν να διατηρήσουν τον πλούτο τους.
Πηγαίνουν από την απροσδόκητη χρηματική επιτυχία στην πτώχευση και την οικονομική αποτυχία τόσο γρήγορα, που η νίκη στο λαχείο συχνά αντιμετωπίζεται σαν κατάρα παρά σαν καλή τύχη. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι ανίκανοι να σχεδιάσουν για το αύριο. Ο εγκέφαλός τους είναι φαινομενικά ακινητοποιημένος και μπορούν να σκεφτούν μόνο με όρους του παρόντος. Είναι καταδικασμένοι να ζουν στη φτώχεια επειδή είναι ανίκανοι να ξεπεράσουν τις πιο βασικές επιθυμίες τους.
Η τάξη των λεηλατητών είναι πολύ παρόμοια. Μπορείτε να τους βγάλετε από τα παγκόσμια γκέτο, να τους φέρετε στο σπίτι σας και να τους δώσετε κάθε δυνατή ευκαιρία να βελτιώσουν τις συνθήκες τους, κι όμως, θα επιλέγουν πάντα την κλοπή και τη βαρβαρότητα. Το μόνο πράγμα που μπορεί να αλλάξει είναι η πολυπλοκότητα των εγκλημάτων τους.
Η απάτη σε παιδικούς σταθμούς και ιατρικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ σε Σομαλούς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα πλαστά πτυχία και η κλοπή αμερικανικών θέσεων εργασίας με βίζα H-1B από Ινδούς απατεώνες είναι ένα άλλο παράδειγμα. Η μουσουλμανική «Σιωπηλή Τζιχάντ» - μια στρατηγική εισβολής μέσω ψευδούς ενσωμάτωσης, αποτελεί επίσης μια πιεστική απειλή.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ευγνώμονες για τις ευκαιρίες που τους δίνονται. Πιστεύουν ότι τις δικαιούνται. Σε κάθε περίπτωση υποστηρίζουν ότι οι Αμερικανοί είναι αυτοί που πρέπει να είναι ευγνώμονες για τους μετανάστες στο έδαφός μας, γιατί αυτοί είναι που «έχτισαν τη χώρα μας» (η μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο στις ΗΠΑ ήταν αυστηρά περιορισμένη μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, επομένως αυτός ο ισχυρισμός είναι ανοησία). Δεν τους νοιάζει που οι εισβολές τους τελικά θα σκοτώσουν τη χρυσή χήνα. Μερικοί από αυτούς ΘΕΛΟΥΝ να σκοτώσουν τη χρυσή χήνα.
Στη Γαλλία αυτή τη στιγμή, οι μετανάστες-εξεγερμένοι λένε ότι λεηλατούν και καίνε επειδή θέλουν περισσότερα. Περισσότερη πρόσβαση στην εκπαίδευση. Καλύτερο κόστος ζωής. Περισσότερη επιρροή στην κυβέρνηση. Όλα αυτά είναι ψέματα. Αυτό που πραγματικά θέλουν είναι μια δικαιολογία για να κλέψουν ό,τι δεν έχει κλειδωθεί και στη συνέχεια να διαλύσουν τα υπόλοιπα. Αλλά είναι ενδιαφέρον ότι το ηθικό τους επιχείρημα για τη λεηλασία του Παρισιού είναι ότι τους οφείλονται περισσότερα δωρεάν πράγματα σε μια χώρα που τους έχει ήδη δεχτεί. Αυτό μας λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε γι' αυτούς.
Πέρα από την τάση του μέσου λεηλάτη να εποφθαλμιά ό,τι έχει η Δύση, υπάρχει ένα στοιχείο συνωμοσίας που τροφοδοτεί την πολυπολιτισμική εισροή. Στο άρθρο μου «Λεηλάτες εναντίον Παραγωγών: Υπάρχουν Μόνο Δύο Τρόποι για να Σώσουμε τον Δυτικό Κόσμο» , εξετάζω συγκεκριμένα τη συμμαχία μεταξύ των πολιτισμών του τρίτου κόσμου και του μαρξιστικού ακτιβισμού. Αυτή η συμμαχία είναι η πηγή της ραδιενεργού λάσπης που προκαλεί καρκίνο στη Δύση. Είναι αυτή η συνεργασία που τροφοδοτεί την άνοδο των μεταναστευτικών εισβολών στον δυτικό κόσμο.
Όσοι από εμάς προσπαθούμε να αγωνιστούμε ενάντια στην οργανωμένη κατεδάφιση της κοινωνίας μας σίγουρα δεν είμαστε οι πρώτοι που βλέπουμε τον κίνδυνο να έρχεται. Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο που μπορώ να χαρακτηρίσω μόνο προφητικό - Ένα βιβλίο που περιγράφει σχεδόν όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα, και εκδόθηκε το 1973.
«Το Στρατόπεδο των Αγίων», του Γάλλου συγγραφέα Ζαν Ρασπάιγ, έχει απαγορευτεί σε πολλές βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο, ενώ ο συγγραφέας κατηγορήθηκε για «ρατσισμό» και «ξενοφοβία» για την φανταστική απεικόνιση μιας επίθεσης μεταναστών στην Ευρώπη, που ξεκίνησε από τη Γαλλία και οδήγησε στην πτώση της Δύσης. Η ιστορία διαδραματίζεται στο εγγύς μέλλον και μοιάζει με χρονοδιάγραμμα τρεχόντων γεγονότων.
Η βασική υπόθεση του «Στρατόπεδου των Αγίων» είναι ότι υπάρχει μια δαιμονική συνεργασία μεταξύ της φιλελεύθερης αριστεράς και των λεηλατητών του τρίτου κόσμου. Οι μηδενιστές προοδευτικοί, που απολαμβάνουν τον αθεϊσμό, τον μαρξισμό και την παγκοσμιοποίηση, εκπροσωπούνται από τον χαρακτήρα του «Μπαλάν», ενός αλαζόνα και άθεου αριστερού φιλοσόφου πολύ παρόμοιου με τον Γάλλο μαρξιστή Ζαν Πολ Σαρτρ.
Ο Ballan ταξιδεύει στην αθλιότητα της Ινδίας στο πλαίσιο μιας «ανθρωπιστικής αποστολής» για την αποστολή δεκάδων χιλιάδων παιδιών μεταναστών για υιοθεσία στην Ευρώπη. Η ομάδα τελικά κατηγορείται ότι έχει κακόβουλα κίνητρα να χρησιμοποιήσει τον οίκτο και την ενοχή για να υπονομεύσει τη Δύση. Ο Ballan ουσιαστικά παραδέχεται το σχέδιο και φωνάζει στους κατηγόρους του ότι τα σύνορα, τα έθνη και οι πολιτισμοί είναι «σκουπίδια» που πρέπει να καταστραφούν.
Μέσα στην οργή του, ο Ballan βαδίζει στους δρόμους της Καλκούτας και σκοντάφτει πάνω σε έναν Ινδό άνδρα που αναφέρεται ως «Κουρκούτι». Ένα απολύτως αξιολύπητο δείγμα ανθρώπου. Ο Κουρκούτι ανήκει στην «άθικτη τάξη» στην Ινδία και εργάζεται ως «κυλινδρικός κοπριάς». Ένα άτομο που μαζεύει ανθρώπινα περιττώματα από τους δρόμους και κυλάει την κοπριά σε τούβλα για να τα χρησιμοποιήσει ως καύσιμο για φωτιές. Είναι επίσης γνωστό ότι τρώει τα τούβλα σε περιόδους λιμού (δυστυχώς, όλα αυτά προέρχονται από πολύ πραγματικές πρακτικές στην πρόσφατη ιστορία της Ινδίας).
Ο Τρώγων Σκουριών είναι ένας μεγαλόσωμος άντρας που έχει αναλάβει τη φροντίδα του παραμορφωμένου γιου του, τον οποίο συχνά κουβαλάει στην πλάτη του. Το παιδί δεν μπορεί να μιλήσει και κάνει μόνο ακατανόητους θορύβους. (Μέχρι την τελευταία δεκαετία, οι γάμοι μεταξύ συγγενών ή οι γάμοι μεταξύ συγγενών στην Ινδία αντιπροσώπευαν περίπου το 23% όλων των γάμων στη χώρα. Το ποσοστό αυτό υποτίθεται ότι έχει πλέον μειωθεί στο 11%, αλλά παραμένει ένα συνεχιζόμενο πρόβλημα στις αγροτικές περιοχές).
Ο Μπάλαν βλέπει τη συνάντηση ως ένα θαύμα, μια βαθιά στιγμή. Υποστηρίζει ότι αυτός ο άνθρωπος και το παιδί του έχουν βιώσει την κορύφωση του πόνου και έτσι κατέχουν την απόλυτη γνώση της ανθρωπότητας (Αυτή είναι μια κοινή αυταπάτη μεταξύ των αριστερών - η ιδέα ότι οι «καταπιεσμένες τάξεις» κατέχουν ανώτερη γνώση της ζωής και ως εκ τούτου θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως πολύτιμες ή ίσως ακόμη και να λατρεύονται).
Ο Τρώγων Σκουριών ονειρεύεται να πάει στη Δύση, και ο Μπάλαν προσπαθεί να τον βοηθήσει. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο Μπάλαν μετατρέπει τον Τρώγον Σκουριών σε δημαγωγό, ηγέτη των μεταναστευτικών μαζών. Ο φιλόσοφος ψιθυρίζει σκοτεινή ρητορική στο αυτί του άντρα, την οποία ο άντρας στη συνέχεια επαναλαμβάνει, αναμειγνύοντας ανατολικές και χριστιανικές θρησκευτικές έννοιες σε μια θεοσοφική ασυναρτησία για την Ανατολή που έρχεται να σώσει τη χριστιανική Δύση. Το παραμορφωμένο παιδί του γίνεται μεσσιανικό σύμβολο του κινήματος, μια «έμπνευση» για μαζική μετανάστευση.
Και πάλι, αυτό είναι εξαιρετικά προφητικό. Σήμερα, η πολιτική αριστερά τροφοδοτεί συνεχώς με επιχειρήματα τους τριτοκοσμικούς, διδάσκοντάς τους να επικαλούνται τις χριστιανικές και συνταγματικές μας αρχές. Πόσο συχνά στις ΗΠΑ έχουμε ακούσει εκπροσώπους μεταναστών να μιλούν για την Πρώτη Τροπολογία, την ελευθερία της θρησκείας, την Αμερική ως «χωνευτήρι» και το συντηρητικό «χριστιανικό καθήκον» να βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη;
Αυτά είναι όλα προσεκτικά σχεδιασμένα χειραγωγήματα που έχουν σχεδιαστεί για να χρησιμοποιήσουν τα δικά μας ιδανικά για να μας καταστρέψουν. Όπως έχω καλύψει σε προηγούμενα άρθρα, αυτοί οι ισχυρισμοί βασίζονται σε ψευδείς και διαστρεβλωμένες εκδοχές των βιβλικών διδασκαλιών και σε διαστρεβλωμένες παρουσιάσεις των προθέσεων των Ιδρυτών Πατέρων. Σε κανένα σημείο η δυτική κληρονομιά δεν μας έχει καλέσει να αναλάβουμε την ευθύνη για την τάξη των λεηλατητών.
Τελικά, ο χαρακτήρας του Ballan πέφτει θύμα της ίδιας του της δημιουργίας. Ένας τεράστιος στρατός μεταναστών ξεκινά υπό την διοίκηση του Turd Eater για να οδηγήσει μια αρμάδα στολίσκων στη Γαλλία, και ο Ballan επιδιώκει να ενταχθεί μαζί τους. Αντ' αυτού, τον ξυλοκοπούν και τον πνίγουν στον βρώμικο και αηδιαστικό ποταμό Γάγγη απλώς επειδή είναι λευκός.
Εν τω μεταξύ, αριστεροί πολιτικοί και ακτιβιστές στην Ευρώπη καλωσορίζουν την εισβολή των μεταναστών με ανοιχτές αγκάλες στο όνομα της ενσυναίσθησης και του ανθρωπισμού. Αυτό οδηγεί σε περισσότερους στολίσκους και καραβάνια που κατακλύζουν τη Δύση. Τελικά, οι δυτικοί αντικαθίστανται πολιτισμικά ως θύματα γενοκτονίας. Οι άνθρωποι που προσπαθούν να αντισταθούν κατηγορούνται για ρατσισμό και οι προσπάθειές τους υπονομεύονται από την έλλειψη ισχυρής ηγεσίας.
Οι αριστεροί θεωρούν δικαιολογημένη την καταστροφή της Δύσης και επευφημούν την αντικατάσταση, μόνο και μόνο για να αντικατασταθούν οι ίδιοι. Η ιστορία αφορά το ιδεολογικό αυτοσαμποτάζ της Δύσης μέσω του φιλελευθερισμού. Είναι μια προειδοποίηση πριν από 50 χρόνια που γίνεται πραγματικότητα σήμερα.
Το μόνο πράγμα που παραβλέπει το «Στρατόπεδο των Αγίων» είναι η πραγματικότητα μιας υποκείμενης και κακόβουλης ατζέντας - Η παγκοσμιοποιητική επιρροή, η χρηματοδότηση των ΜΚΟ, η υποστήριξη του ΟΗΕ, όλα τα στοιχεία εξουσίας που ελίσσονται και βοηθούν στην αντικατάσταση του τρίτου κόσμου. Δεν δημιουργούν την τάξη των λεηλατητών, αυτή υπάρχει ήδη και υπήρχε πάντα. Αντίθετα, οι παγκοσμιοποιητές έχουν αναγνωρίσει την τάξη των λεηλατητών ως ένα χρήσιμο όπλο και στοχεύουν την ορδή των βαρβάρων στις ΗΠΑ και την Ευρώπη για να εκπληρώσουν το μαρξιστικό όραμα μιας ομογενοποιημένης σοσιαλιστικής αυτοκρατορίας χωρίς σύνορα.
Αυτή είναι μια δίκαιη πράξη σύμφωνα με τους προοδευτικούς, λόγω του αποικιακού παρελθόντος της Δύσης. Στο μυαλό τους, οι δυτικοί ΕΙΝΑΙ οι λεηλάτες. Όπως είπε κάποτε ο μαρξιστής Ζαν Πολ Σαρτρ:
« Αλλά για να γίνουμε όλοι ιθαγενείς, το έδαφός μας πρέπει να καταλαμβάνεται από έναν πρώην αποικισμένο λαό και πρέπει να λιμοκτονήσουμε από την πείνα...»
« Θα πειστείς ότι θα ήταν καλύτερο για σένα να είσαι ιθαγενής στα βάθη της δυστυχίας του παρά να είσαι πρώην έποικος.»
Η δαιμονοποίηση των δυτικών οικισμών βασίζεται στην άγνοια της ιστορίας και σε μια ρομαντική εικόνα των «αυτόχθονων λαών». Η Δύση έφερε τεχνολογία, υποδομές και μια εναλλακτική λύση στην αγριότητα του αρχαίου κόσμου. Υπάρχουν πολλές ανησυχητικές αφηγήσεις για αυτούς τους αρχαϊκούς πολιτισμούς, γραμμένες από εξερευνητές, ιεραποστόλους και αυτόπτες μάρτυρες. Διαβάζονται σαν τις πιο γκροτέσκες ιστορίες τρόμου που μπορείτε να φανταστείτε.
Βάναυση δουλεία, βασανιστήρια, μαζικές δολοφονίες, θυσίες παιδιών, ποτάμια αίματος, η δυσοσμία του θανάτου που διαπερνά τον αέρα, όλα αυτά στα χέρια ισχυρότερων φυλών που υποδουλώνουν μικρότερες φυλές. Ο παλιός κόσμος ήταν μια παγανιστική κόλαση στη Γη. Ο μέσος αριστερός που μεγαλώνει στην άνευ προηγουμένου ασφάλεια και λογική της σύγχρονης Δύσης δεν μπορεί να κατανοήσει τους εφιάλτες που υπήρχαν πριν φτάσουν οι άποικοι στις ακτές της Αφρικής, της Ασίας και της Αμερικής.
Όταν εγκαταλείψαμε ορισμένα από αυτά τα μέρη στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης», αφήσαμε πίσω μας εκπληκτικές υποδομές. Δισεκατομμύρια δολάρια σε προηγμένα συστήματα και βιομηχανία, καθαρό νερό, διαχείριση αποβλήτων, υγειονομική περίθαλψη και μεταφορές.
Οι ιθαγενείς κατέληξαν να το διαλύσουν όλο από απληστία ή το άφησαν να σαπίσει από τεμπελιά. Πολλές χώρες ανέκαμψαν οικονομικά και τεχνολογικά. Ακόμα και έθνη όπως η Ινδία, τα οποία εξακολουθούν να διατηρούν στενούς εμπορικούς και πολιτικούς δεσμούς με τη Δύση, είναι γιγάντιοι σωροί κοπριάς, με βουνά από σκουπίδια και περιττώματα στους δρόμους. Απλώς δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά τους πολιτισμούς τους και έτσι, όλοι θέλουν να ταξιδέψουν στη Δύση.
Ήρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος στην αυτοαπέχθεια και τον μηδενισμό που υποστηρίζει η πολιτική αριστερά για τη Δύση. Πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι ο πολιτισμός μας είναι ανώτερος σε σχεδιασμό, ή τουλάχιστον ήταν μέχρι που οι προοδευτικοί τον κατάφεραν. Και, τελικά, πρέπει να υιοθετήσουμε μια φιλοσοφία επιλεκτικότητας, αξιοκρατίας και άρνησης συμβιβασμού. Αν αυτό σημαίνει απέλαση μεγάλων αριθμών τριτοκοσμικών, ας γίνει. Αν σημαίνει εκδίωξη αριστερών μαχητικών και αποστολή τους σε κάποιο νησί, ας γίνει.
Αυτοί κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μας πρώτοι. Δεν υπάρχει κανόνας που να λέει ότι πρέπει να τους αφήσουμε να κερδίσουν. Όπως σημειώνει ο Jean Raspial στο "The Camp Of The Saints":
« Στον παράξενο πόλεμο που ερχόταν, η νίκη θα πήγαινε σε εκείνους που αγαπούσαν τον εαυτό τους περισσότερο…»
Το μυθιστόρημα περιγράφει τον θάνατο της Δύσης ως αυτοκτονία μέσω της ενσυναίσθησης· μια καταδίκη της φιλελεύθερης τάσης να θεωρούμε τα αποβράσματα του κόσμου ως ηθική μας ευθύνη. Αλλά δεν είναι ευθύνη της Δύσης να σώσει τον κόσμο. Αν τον σώζαμε, η μόνη πρακτική μέθοδος θα ήταν η αποικιοκρατία.
Το να φέρουμε τη Δύση στον τρίτο κόσμο είναι ο μόνος τρόπος να την βγάλουμε από το τέλμα. Το να φέρουμε τον τρίτο κόσμο στη Δύση είναι ένας σίγουρος τρόπος να μας σύρει όλους στο τέλμα. Μετά από μια δεκαετία εισβολής από τις τάξεις των λεηλατητών στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, μετά την πρόσφατη εισβολή στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα, μετά τις ταραχές και τις λεηλασίες που βλέπουμε στη Γαλλία αυτή την εβδομάδα, το τρομερό τελικό αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο και αναμφισβήτητο.
Η αλήθεια είναι ότι αν η πτώση του πολιτισμού μας συνεχιστεί, είναι μόνο και μόνο επειδή εμείς επιτρέψαμε να συμβεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου