Οδεύει η ΕΕ προς κατάρρευση;

 

από τον Δρ. Πίτερ Φ. Μάγιερ.

Εικόνες από τις φλόγες που κατακλύζουν το δημαρχείο της Λιμόζ, με το καμπαναριό του που καταρρέει, έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου. Η καταδίκη τέτοιων πράξεων και των συνοδευτικών λεηλασιών είναι αυτονόητη.

Ωστόσο, όσοι περιορίζονται στο να κηρύττουν για καμένα αυτοκίνητα και σπασμένες βιτρίνες καταστημάτων χωρίς να προχωρούν παραπέρα, απλώς επιδίδονται στη συνήθη μικροαστική συντηρητική μυωπία - όπως  έκανε το Reuters με την πυρκαγιά στο δημαρχείο της Λιμόζ . Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία - και με άλλες μορφές εδώ και πολύ καιρό στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Αλβανία, το Βέλγιο και, από το Σαββατοκύριακο, και στην Ιταλία - είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα παράλογο γεγονός. Υπάρχουν ιστορικά γεγονότα που φαίνονται παράλογα από μια τοπική οπτική γωνία, αλλά διαθέτουν μια σαφή ορθολογικότητα από μια ευρύτερη οπτική γωνία. Λογικό δεν σημαίνει ανώδυνο και μη απαλλαγμένο από αδικία, όπως έγραψε ο Andrea Zhok σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε αρχικά στα ιταλικά στο κανάλι του στο Telegram .

Καταγράψτε δύο επίπεδα ταυτόχρονα

Πρέπει κανείς να εκπαιδεύσει το μάτι του ώστε να αντιλαμβάνεται δύο επίπεδα ταυτόχρονα, λέει ο Ζοκ: το επίπεδο στο οποίο συγκεκριμένες πράξεις και θέματα κρίνονται ως βάρβαρα, απολίτιστα ή βανδαλιστικά· και το επίπεδο στο οποίο πρέπει κανείς να κατανοήσει ότι η ιστορία είναι ένα ποτάμι στο οποίο επιπλέουν συντρίμμια και πτώματα, αλλά το οποίο δεν μπορεί να σταματήσει με κηρύγματα.

Αυτό που συμβαίνει ακολουθεί μια άκαμπτη συλλογική λογική, ακόμη και αν πολλοί συμμετέχοντες το κατανοούν μόνο εν μέρει ή δεν το κατανοούν καθόλου. Η εμπειρία που έχουν οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί εδώ και χρόνια με τις άρχουσες τάξεις τους είναι αυτή ενός ανώνυμου τεχνοκρατικού μηχανισμού - ενός εύκαμπτου λαστιχένιου τοίχου που λειτουργεί με αυτόματο πιλότο και αδιαφορεί για τις ανάγκες του πληθυσμού,αναφέρει το tkp.at

Ο τεχνοκρατικός αυτόματος πιλότος

Το στοίχημα αυτών των ελίτ που ήταν δεμένες με τις χρηματοπιστωτικές αγορές ήταν: να νανουρίσουν τις συνειδήσεις με το σημερινό όπιο του λαού - ψυχαγωγία και ενημέρωση - και να τιθασεύσουν τους επαναστάτες με περιοριστικά μέτρα (εδώ ένα γκλομπ, εκεί ένα πάγωμα λογαριασμών, εδώ ένας εκλογικός νόμος, εκεί η ακύρωση εκλογών).

Η άρρητη υπόθεση των Ευρωπαίων ηγετών είναι: δεν μιλάς στις μάζες. Απλώς εναλλάσσεσαι μεταξύ καρότου και μαστιγίου. Ό,τι λέγεται δημόσια είναι ένα κατασκευασμένο ψέμα - εκτός από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η ίδια η αλήθεια μπορεί να εργαλειοποιηθεί. Ο δημόσιος διάλογος έχει εκφυλιστεί σε μια ατελείωτη παράσταση που ενδιαφέρεται όλο και λιγότερο για την αξιοπιστία.

Κανείς λογικός δεν πιστεύει στα σοβαρά ότι η Ρωσία βρίσκεται στα πρόθυρα εισβολής. Αυτό δεν εμποδίζει ορδές θεσμικών ανοησιών να επαναλαμβάνουν αυτά τα παραμύθια με ανέκφραστες εκφράσεις κάθε μέρα. Και όλος ο κόσμος το γνωρίζει: η σταθερά σε αυτό το παιχνίδι των φουσκωμένων θρύλων των εφημερίδων είναι η αυθαίρετη διαχείριση των δημόσιων πόρων προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων.

Το θηρίο γίνεται ανήσυχο.

Για πολύ καιρό, οι άρχουσες τάξεις έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν τον πληθυσμό σαν ένα άψυχο υποζύγιο: επιλεκτική κολακεία και στοχευμένα προνόμια εδώ, συστηματική αποδυνάμωση εκεί. Αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέχρι που δεν λειτουργεί πλέον.

Παύει να λειτουργεί την ημέρα που πάρα πολλοί άνθρωποι χάνουν πάρα πολλά για να παραμείνουν σε κατάσταση μουδιάσματος. Σε μια σύγχρονη κοινωνία, το «να χάσεις πάρα πολλά» δεν σημαίνει μόνο πείνα. Ακόμα και η απώλεια της δυνατότητας χρήσης αυτοκινήτου ή διαδικτύου σημαίνει αποκλεισμό από την εργασία, την κοινωνική αλληλεπίδραση και την ίδια τη ζωή για την πλειοψηφία. Αυτό που κάποτε ήταν πολυτέλεια είναι τώρα το όριο για συμμετοχή.

Το πλήθος, που κρατείται σαν υποζύγια και περιστασιακά τρέφεται με ψωμί και θεάματα, άθλιες δουλειές και τηλεοπτική ψυχαγωγία, δεν θα είναι πλέον δεκτικό στους λόγους δημόσιας ευπρέπειας, την προστασία της περιουσίας ή τον σεβασμό προς τα μνημεία την ημέρα που αυτό το παιχνίδι θα σταματήσει.

Όσοι βάζουν φωτιά σε αυτοκίνητα, ιστορικά κτίρια και καταστήματα είναι πολιτισμικά και ηθικά φτωχοί. Ωστόσο, οι πραγματικοί ένοχοι που θα πρέπει να λογοδοτήσουν είναι εκείνοι στην κορυφή της κοινωνίας που συνειδητά καλλιέργησαν και επιθύμησαν αυτή την φτωχοποίηση επειδή τους φαινόταν χρήσιμη.

Σήμερα, η χύτρα ταχύτητας πρόκειται να σκάσει. Ακόμα κι αν αυτό το κύμα υποχωρήσει, είναι μόνο η αρχή. Επειδή η ηγεσία της Ευρώπης δεν είναι ούτε υλικά ούτε πολιτισμικά ικανή να διορθώσει την πορεία της.