Αφιερώνεται στην…
στον Κώστα-Ταύρο,
καί στον Πύρινο Λόγιο
α. Όνειρο
Είναι, που λέτε, κάτι πρωϊνά… Που κάποια αρχαία κατάρα σε βάζει να ξυπνάς πρίν το ξυπνητήρι, να το κλείνεις, καί να ξανακοιμάσαι! Κι εκεί που ξανακοιμάσαι…
…Γεμίζει το ονειρικό οπτικό σου πεδίο ένας εντυπωσιακός, πολυεδρικός, φωτεινός πράσινος κρύσταλλος – κάπως σαν ετούτον εδώ:
…ενώ μιά φωνή ψιθυρίζει μέσα στο κεφάλι σου πως αυτός είναι «ο κρύσταλλος της Γνώσης»! Καί πώς τον έφερε στην Κωνσταντινούπολη ο Μέγας Κωνσταντίνος από την Αθήνα, μαζί με άλλα αρχαία που κουβάλησε εκεί. (Όπως πχ το ελεφάντινο -κι όχι πλέον χρυσό, κατά το 330 μΧ- άγαλμα της θεάς Αθηνάς.)
Εκ πρώτης όψεως (κι αποτιμήσεως), τρέχα γύρευε, δηλαδή. Ονειροφαντασίες!
Ωστόσο, υπάρχει ένας μύθος, με προέλευση τους (παλαιούς) «Γνωστικούς» της Αλεξάνδρειας· που λέει πως, όταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ κατενίκησε τον Ακατονόμαστο καί τον έριξε στην Άβυσσο, του άρπαξε έναν πράσινο πολύτιμο λίθο, που μετά τον έβαλε στην άκρη της λαβής της ρομφαίας του.
Χμ, μπορεί να «είδα» ακριβώς αυτόν τον κρύσταλλο, μπορεί καί όχι. Όμως, έχουμε καί συνέχεια:
Ο κρύσταλλος άρχισε να αιωρείται πάνω από έναν χάρτη της Κωνσταντινούπολης!… Όχι χάρτη τύπου Γκούγκλ Έρθ, αλλά Γκούγκλ Μάπς. Καί αμέσως μετά κατευθύνθηκε προς κάπου, κι άρχισε να αιωρείται στατικός πάνω από ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο της πόλης. (Δεν σκοπεύω να σας πω δημοσίως πού ακριβώς, γιά να μην ξυπνήσω την όρεξη διαφόρων κυνηγών θησαυρών, αρχαιοκαπήλων, τυμβωρύχων, πρακτόρων -που θέλουν να σβήσουν την Ιστορία, εξαφανίζοντας ευρήματα-, καί λοιπών αλητών.)
Καί μετά….
. . . . . . . . . . .
Το σκηνικό αλλάζει, καί «βλέπω» μιά σαρκοφάγο. Στη μία πλευρά, ένας άγγελος καθισμένος· γνωστό κλασικό μοτίβο με αγάλματα σε ταφικά μνημεία (δημιουργημένα από τον Κανόβα, ξέρω ‘γώ), ή όπως απεικονίζεται σε μερικές περιπτώσεις ο αρχαίος θεός Άρης (σε αρχαία αγάλματα / ανάγλυφα / νομίσματα), ή κάτι (όντως) αγγελόμορφοι νεαροί του Τσαρούχη (σε ζωγραφική αυτοί).
Ο άγγελος σκαλισμένος προς το κεφάλι του νεκρού· καί προς τα πόδια του νεκρού, σκαλισμένο το Χριστόγραμμα.
Κι ο κρύσταλλος;
Ά, ο κρύσταλλος ήταν ακουμπισμένος απάνω σ’ ένα μαρμάρινο ή χρυσελεφάντινο σκαμνάκι, εκεί δίπλα!
Ο τοίχος της αίθουσας αυτής κατέβαινε από το ταβάνι προς το πάτωμα σε καμπύλη επιφάνεια, δείγμα (μάλλον) ότι επρόκειτο γιά μία υπόγεια κρύπτη σε ναό.
Όθεν, το πολύ πρόχειρο σκίτσο το δικό μου, ακριβώς όπως «είδα» την εικόνα, φωτογραφημένο με το κινητό (αγνοήστε τη σκιά του χεριού μου – βαρυόμουν να σκανάρω, ή να καθαρίσω το παρασιτικό γκρίζο) :
Το ανέβασα στην ΤΝ, να μου το σενιάρει σε επίπεδο φωτορεαλισμού, καί ιδού το αποτέλεσμα:
Εκδοχή πρώτη (υπομονή να κατεβεί το αρχείο – είναι μεγάλο, αλλά πολύ όμορφο καί αξίζει) :
Εκδοχή δεύτερη (ξανακάντε υπομονή) :
Βέβαια, ψιλοαγνόησε τις οδηγίες μου κι άλλαξε τη γωνία θεάσεως, καθώς καί τη θέση του σκίμποδος ( = σκαμνάκι, αν έχετε διαβάσει Παπαδιαμάντη), αλλά το αποτέλεσμα είναι -θα παραδεχθήτε- εντυπωσιακό.
Τώρα, δεν γνωρίζω Ιστορία της Τέχνης τόσο καλά, σαν να την έχω σπουδάσει, αλλά νομίζω ότι η προσθήκη των γραμμάτων Α / Ω στο Χριστόγραμμα είναι μεταγενεστέρων αιώνων, καί στο όνειρο είχα την εντύπωση ότι είμαστε στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα μΧ. Δηλαδή, στο πρώϊμο Βυζάντιο. Όθεν, η πιό σωστή εκδοχή της εικόνας είναι η πρώτη.
Πάντως, το Χριστόγραμμα το είδα «σκέτο»· είμαι απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό. Ο δέ κρύσταλλος έχει πιό σωστό χρώμα στις φωτορεαλιστικές απεικονίσεις με τη σαρκοφάγο, σύμφωνα με το όνειρο: «είδα» πως ήταν πιό σκούρος, απ’ ότι η εικόνα του της ΤΝ, που παρέθεσα στην αρχή του παρόντος.
. . . . . . . . . . .
Έχει κι άλλη συνέχεια!
Η «αόρατη» φωνή ψιθύρισε ξανά μέσα στο κεφάλι μου πως ο κρύσταλλος, λίγο καιρό (άγνωστο πόσο) μετά την κηδεία, φυγαδεύτηκε (από μιά ομάδα ανθρώπων, που γνώριζε την αξία του καί τις δυνατότητές του) προς άγνωστη κατεύθυνση, γιά να μην πέσει σε κακά χέρια.
Αυτό ήταν το όνειρο.
Καί τώρα, τί;
. . . . . . . . . . .
β1. Επαλήθευση (απόπειρα) – 1
Όταν το αιθερικό μας σερβίρει τέτοιες γοητευτικές εικόνες, πάντα μα πάντα προσπαθούμε να δούμε αν είναι αληθινές.
Πώς;
Απλούστατα, συγκρίνουμε τα ονειρικά δεδομένα με τα πραγματικά διαθέσιμα: ιστορικά κείμενα, απεικονίσεις της εποχής εκείνης, ευρήματα, πορίσματα αρχαιολογικών ερευνών… Φερ’ ειπείν, αν «δούμε» σε όνειρο ότι στην Ευρώπη φορούσαν βαμβακερά ρούχα πρό του 1520 μΧ, τότε το αιθερικό μας λέει ψέμματα. Γιατί; Διότι τα βαμβακερά ρούχα ήρθαν στην Ευρώπη μετά την κατάκτηση του Μεξικού από τους Ισπανούς, επειδή το βαμβάκι το χρησιμοποιούσαν οι Αζτέκοι, από τους οποίους το πήραν οι Ισπανοί· στην Ευρώπη ήταν άγνωστο μέχρι τότε.
[Ναί, ακριβώς, τα μακώ μπλουζάκια που φοράμε σήμερα είναι εφεύρεση των Αζτέκων, που τα φορούσαν κάτω από τις θωρακικές πανοπλίες τους, γιά να μην τρίβει το δέρμα τους το υλικό της πανοπλίας.]
Λοιπόν, εδώ, κατόπιν εκτεταμένης έρευνας με τη βοήθεια της ΤΝ (τεμπελοδουλειά, αλλά κόψαμε δρόμο καί χρόνο), το πλησιέστερο (στο όνειρό μας) εύρημα είναι η σαρκοφάγος του Σαριγκιουζέλ, ανακαλυφθείσα το 1933 κοντά στο μέρος, όπου άλλοτε βρισκόταν η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. (Πάτε στον σύνδεσμο, να δήτε φωτογραφία της σαρκοφάγου.)
Γιατί ονομάστηκε έτσι αυτή η εκκλησία; επειδή (λέγεται πως) ο Μ. Κωνσταντίνος έβαλε δίπλα στην σαρκοφάγο του στην κρύπτη άλλες δώδεκα άδειες σαρκοφάγους, προκειμένου να υποδεχθούν τα λείψανα των δώδεκα Αποστόλων, αν κάποτε κατόρθωνε να τα συγκεντρώσει. Δεν ξέρω τί κατάφερε να μαζέψει από τέτοια λείψανα, πάντως σ’ αυτήν την εκκλησία θαβόντουσαν όλοι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, μέχρις ότου αυτή κατεστράφη από τους Οθωμανούς το 1453. Στο μεταξύ, αρκετές σαρκοφάγοι κατεστράφησαν από Σταυροφόρους καί Οθωμανούς, τα δε λείψανα των αυτοκρατόρων πετάχτηκαν στους δρόμους. Αρκετές, όμως διατηρήθηκαν μέχρι τις ημέρες μας, καί εκτίθενται κυρίως έξω από σύγχρονα μουσεία της Πόλης.
. . . . . . . . . . .
Τώρα, ήδη θα έχετε διαπιστώσει πως η σαρκοφάγος του Σαριγκιουζέλ διαφέρει απ’ αυτή που «είδα», καί γιά την οποία, όμως, είμαι περισσότερο από σίγουρος. Ωστόσο, δεν αποκλείω καί το να μην «είδα» επακριβώς την πάλαι πραγματικότητα, κι η ψυχική μου όραση να θέλει βελτίωση.
Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι!
Η σαρκοφάγος του Σαριγκιουζέλ, ενώι περιλαμβάνει αγγέλους (όχι έναν) ιπτάμενους (όχι καθιστούς) και Χριστόγραμμα (σκέτο), ενώι είναι «πρωτοπόρο» δείγμα χριστιανικής τέχνης, αποδίδεται ως η σαρκοφάγος της μίας κόρης του Θεοδοσίου του Μεγάλου, της Αιλίας Πουλχερίας, που -σύμφωνα με κάποιες πηγές- πέθανε σε ηλικία επτά (7) ετών. Οπότε, αιτιολογείται επαρκώς η εικόνα που «είδα» – αν (προ)υποθέσουμε τα εξής:
Ο κρύσταλλος, από τα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου, τριγυρνούσε στο παλάτι ως απόκτημα. Όμως,
- δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως κόσμημα, διότι παραήταν μεγάλος (ήταν περίπου σε μέγεθος γροθιάς ανδρός),
- δεν τους πήγαινε καρδιά να τον κόψουν σε μικρότερα κομμάτια,
- δεν ήθελαν να τον κόψουν, διότι έψαχναν να βρούν γιά ποιό λόγο τον έφερε στην Πόλη ο Μ. Κωνσταντίνος (σοφώς ποιών, δεν τον είχε ανακοινώσει, ακόμη κι αν τον ήξερε),
- αν ο κρύσταλλος έκανε κάποια δουλειά, δεν είχαν βρεί τον τρόπο να τον «ενεργοποιήσουν» (ούτε κάν τον υποψιαζόντουσαν * ),
κι έτσι…
…τον άφησαν σαν παιχνίδι στα χέρια της μικρής Πουλχερίας, που το παιδάκι προφανώς είχε εντυπωσιαστεί. Τελικά, τον έθαψαν μαζί της.
[ * Μιά εσωτερική φωνή μου λέει ότι ο Μ. Κωνσταντίνος τον πήρε από κάπου μέσα από τον Παρθενώνα, ή το Ερεχθείον, καί οτι ο κρύσταλλος αυτός είναι ένα μνημοστοιχείο με τρομερές πληροφορίες καταγεγραμμένες μέσα του. Ενδεχομένως περιλαμβάνει όλη την Ιστορία από την αρχή της ανθρωπογενέσεως!… αν καί, ακόμη καί στην αρχαιότητα, το πιθανώτερο είναι να είχε ήδη χαθεί ο τρόπος να τον «αναγιγνώσκουν».
Ποιός να ξέρει!… Θυμίζει τα αντίστοιχα κρυστάλλινα κρανία των Μάγιας, τα οποία κάποιοι άνθρωποι τα βλέπουν ως απλά κρύσταλλα, κι άλλοι βλέπουν μέσα τους εικόνες, σαν σε κινηματογράφο. Σάμπως ανακαλύφθηκαν μέχρι σήμερα οι «ιερές δέλτοι» από το άδυτον του ναού των Δελφών, που τις αναφέρει ο Πλούταρχος; Ή, μήπως, ξέρουμε τί μορφή είχαν; (Καταλαβαίνετε πως εννοώ όχι πάπυρο, αλλά κάποιο πολύ προχωρημένο τεχνολογικώς καταγραφικό σώμα, κατάλοιπο του μακρυνού παρελθόντος – έναν άλλον κρύσταλλο, ας πούμε.)
Εν πάσει περιπτώσει, εσείς μην ακούτε οπωσδήποτε εμένα· ψάξτε τη δική σας αλήθεια.]
Όμως, κάποια ομάδα ανθρώπων, που γνώριζε (ή υποψιαζόταν) κάτι παραπάνω, φοβήθηκε μην παραπέσει ο κρύσταλλος, καί λίγο μετά την κηδεία τον φυγάδευσαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Βλέπετε, οι καιροί εκείνοι ήσαν όντως πολύ ταραγμένοι:
- Ο μέν Θεοδόσιος δεν ήταν καί τόσο καλό παιδί (κατά τη γνωμάρα μου ήταν ένα «κρύπτο» σίχαμα), γι’ αυτό καί έφερε βαρβάρους που κατέσφαξαν τους Έλληνες – καί γκρέμισε τα αρχαία ιερά μας.
- Ο δέ ασταθής Ιουλιανός, αργότερα, καθοδηγούμενος από βαπτισμένο ιουδαίο (αν δεν κάνω λάθος), προσπάθησε να τα κάνει όλα ώπα!, με άγνωστο τελικό αποτέλεσμα, αν ζούσε.
- Καί ποιός ξέρει τί άλλες αναταραχές θα έφερνε ο κάθε απίθανος, που η κακή τύχη θα τον ανέβαζε στον αυτοκρατορικό θρόνο. Βλέπετε, το ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος βρισκόταν ακόμη εν τώι γεννάσθαι, δεν είχε παγιωθεί, καί κανένας δεν ήξερε με σιγουριά προς τα πού θα πήγαινε η δουλειά.
[Πράγματι, οι ιστορικές αλλαγές καταστάσεως των κοινωνιών δεν τελειώνουν σε μιά μέρα· χρειάζονται έως καί αιώνες, γιά να περαιωθούν.]
. . . . . . . . . . .
Παραπάνω μιλήσαμε γιά μιά ομάδα ανθρώπων, που φυγάδευσε τον κρύσταλλο. Ποιά άτομα μπορεί να ήταν αυτά, όμως;
Χμ, πάλι διαισθητικώς μιλώντας, μέλη της ήταν οι …Δύο Ιεράρχες, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός καί ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος – που σίγουρα σκάμπαζαν κάτι παραπάνω από τους κοινούς θνητούς της εποχής τους. (Καί, γιατί όχι, κι απ’ τους σημερινούς καταλάβαιναν περισσότερα! 🙂 )
Γιατί, όμως, δύο κι όχι τρείς; Απλούστατα, διότι ο Μέγας Βασίλειος πέθανε τη χρονιά, που γεννήθηκε η Αιλία Πουλχερία (το 379 μΧ), άρα δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στην ομάδα των «φυλάκων», που φυγάδευσαν τον κρύσταλλο.
Πάντως, το πολύ ενδιαφέρον (αν καί λιγάκι εξτρεμιστικό) συμπέρασμα είναι πως αυτές οι ιστορικές φυσιογνωμίες μάλλον έκρυβαν πολλά περισσότερα, απ όσα φανερώνει η επίσημη ιστοριογραφία. Δηλαδή, προφανώς δεν ήσαν μονάχα τίποτε αξιοσέβαστα ιερωμένα γεροντάκια, που έψελναν όλη μέρα – κι όταν δεν έψελναν καί δεν έκαναν κήρυγμα, συνέγραφαν συγγράμματα! Ήξεραν κι άλλα κόλπα! 😉 (Καί λογικώς πως.)
. . . . . . . . . . .
β2. Επαλήθευση (απόπειρα) – 2
Υπάρχει, βέβαια, καί το ενδεχόμενο να «είδα» απολύτως σωστά, καί η σαρκοφάγος να μην ήταν η της μικρής Πουλχερίας. Αλλά να ήταν μία από τις ήδη κατεστραμμένες, οπότε καί τα όσα αφηγήθηκα να είναι τελείως ανεδαφικά.
Βέβαια, δεν χάθηκαν τα πάντα: υπάρχει σοβαρός / στιβαρός τρόπος, να επιβεβαιώσουμε πού κολλάει ένα τόσο ρεαλιστικό όνειρο: στα Μαθηματικά ονομάζεται «εγκιβωτισμός». Παναπεί:
- να πλακωθούμε στις μελέτες όσων πληροφοριών υπάρχουν γιά την εποχή,
- να διαπιστώσουμε πού υπάρχουν κενά,
- να κάνουμε δοκιμές ποιό κενό μπορεί να γεμίσει με την παρούσα ονειρική «ψηφίδα» μας,
- καί ν’ αποφανθούμε τελεσιδίκως ότι η ψηφίδα μας κολλάει στο συγκεκριμένο κενό, καί σε κανένα άλλο.
Κι έτσι, θα βρίσκαμε επακριβώς περί ποίου προσώπου επρόκειτο· τα υπόλοιπα θα μας τα έλεγε η Ιστορία.
Ξέρετε, δεν πρωτοτυπώ: πρόκειται ακριβώς γιά τη μέθοδο, με την οποία ανακαλύφθηκε ο τάφος του Τουταγχαμών. Τους έμενε να ανασκάψουν μιά σχετικώς μικρή έκταση, ο τάφος έπρεπε να ήταν «κάπου εκεί», αποκλειόταν να βρίσκεται «κάπου αλλού»… καί τελικά τον βρήκαν, αν καί τους έβγαλε την πίστη μέχρι να τον βρούν, η δέ προσπάθεια κόντεψε να τους χρεωκοπήσει.
Επίσης, πρόκειται επακριβώς γιά τη μέθοδο, με την οποία συμπληρώθηκε ο Περιοδικός Πίνακας των στοιχείων.
Δυστυχώς, όμως, ώ ‘γαθοί, η αφεντιά μου δεν διαθέτει χρηματοδότες πίσω της· καί, δυστυχώς, δεν διαθέτει ούτε το ισοδύναμο του χρήματος, τον (ελεύθερο) χρόνο…
. . . . . . . . . . .
β3. Επαλήθευση (απόπειρα) – 3
Ακολούθησε διαδικτυακή συνομιλία με τον κατ’ εξοχήν ειδικό επί της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καί ταυτόχρονα κατ’ εξοχήν προσβάσιμο στην αφεντιά μου, τον Πύρινο Λόγιο, στον οποίο εξετέθη λεπτομερώς η περιγραφή.
Η απάντησή του ήταν πως, ναί μέν, στο Βυζάντιο υπήρχε ολόκληρο πακέτο πληροφοριών γιά κρυστάλλους, αλλά πακέτο που πλησιάζει μάλλον πιό κοντά στο φολκλόρ, παρά σε επίσημη ιστοριογραφία. Κι αν δεν με απατά η μνήμη μου, μου είπε πως δεν υπάρχουν (σοβαρά) συγγράμματα ειδικά επάνω σ’ αυτό το θέμα. Ωστόσο, δεν απέκλεισε το ότι πράγματι, μιά τέτοια ιστορία μπορεί να έλαβε χώραν.
Άρα, είμαστε σε καλό δρόμο, αν κι ακόμη ανεπιβεβαίωτο.
…Βλέπετε, θυμήθηκα καί το πανάρχαιο θρησκευτικό έθιμο, που αντέγραψαν καί οι δικές μας εκκλησίες – καί μάλλον το τηρούσαν μέχρι πρό τινος, δεν ξέρω γιά σήμερα: σε κάθε Κυριακή, ή γιορτή αγίου, τοποθετούσαν κάποιον κρύσταλλο επάνω στο Ευαγγέλιο της Αγίας Τράπεζας, ώστε οι ακτίνες του ανατέλλοντος Ηλίου (περνώντας από τα μικρά παράθυρα του ιερού) να πέφτουν επάνω του σε συγκεκριμένη ώρα καί συγκεκριμένο «στιγμιότυπο» της θείας λειτουργίας, καί να τον «φορτίζουν».
. . . . . . . . . . .
γ. Επιστροφή στο σήμερα
Γιατί, όμως, όλ’ αυτά; Τί νόημα έχει ένα (έστω, αληθοφανές καί σοβαροφανές) όνειρο με κρύσταλλο, ή μή κρύσταλλο, ή κουδουνίστρα γιά μωρά, ή ξεχαρβαλωμένο Ντάτσουν με πατάτες, ξέρω ‘γώ;
Καλοί μου συν-Έλληνες, έχουμε πεί κατ’ επανάληψιν ότι δεν είμαστε μόνοι μας· είμαστε μέλη ενός αοράτου δικτύου, καθοδηγούμενου «άνωθεν». Οπότε, κάθε κομματάκι πληροφορίας που έρχεται στον καθένα μας, είναι σαν μιά ψηφίδα σε μιά μεγάλη εικόνα. Κάπου θα φανεί χρήσιμο, κάποια στιγμή!
Κι έτσι, στη συνέχεια της ιστορίας μας (καί σε προσωπικό επίπεδο) δέχθηκα μιά σειρά μηνυμάτων, που μου ζήτησαν να ενημερώσω σχετικώς ένα πολύ αγαπητό φιλαράκι. Το οποίο, λέει, έχει σχέση που δεν φαντάζομαι με τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο!… στην εποχή του οποίου (εμμέσως πλήν σαφώς) ξανασκάει μύτη στην επιφάνεια ο κρύσταλλος γιά κάποια …τέρμινα!
Ειλικρινά, δεν ξέρω τί σχέση είχε (αν είχε) με τον πράσινο κρύσταλλο ο λόγιος αυτός αυτοκράτωρ· δεν έχω ουδέ κάν ονειρική επιβεβαίωση. Ό,τι «είδα» καί κατάλαβα, σας το αφηγήθηκα ήδη!
Πάντως, υποψιάζομαι ότι η συνέχεια θ’ αποδειχθεί άκρως ενδιαφέρουσα!
ΤΕΛΟΣ
. . . . . . . . . . .
Υγ: Τα τελευταία χρόνια, καί ειδικά πρό οικονομικής κρίσεως, που ο κόσμος είχε λεφτά γιά πέταμα, κυκλοφόρησαν πολλά βιβλία μυστηρίου, με το ίδιο κι απαράλλαχτο μοτίβο: κάποιο αρχαίο μυστικό, που κατά τύχη το ανακαλύπτουν οι καλοί του μυθιστορήματος, αλλά τους κυνηγάνε οι κακοί, κτλ κτλ. Ατλαντίδα, αρχαία Αίγυπτος, αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, ο μέγας Ναπολέων… καί γιά τους πιό ψαγμένους συγγραφίσκους του είδους, συμμετέχουν καί σούφηδες, Ινδοί ασκητές, καί λοιποί τριτοκοσμικοί.
Βέβαια, όλοι αυτοί (όντες μάλλον μασωνοκινούμενοι) αποφεύγουν όπως ο Ακατονόμαστος το λιβάνι να γράψουν τις λέξεις «Χαλδαϊκό μαύρο ιερατείο»· αλλά ‘ντάξ’, δεν θα τα χαλάσουμε κιόλας! 🙂
Ωστόσο, γι’ ακόμη μία φορά η πραγματικότητα αποδεικνύεται ισχυρώτερη καί πολυπλοκώτερη της φαντασίας!… Κι έτσι καί βρω χρόνο να γράψω -σε έκταση βιβλίου- μιά τέτοια ιστορία, σαν αυτήν που διαβάσατε παραπάνω, θα τους φύγει το καφάσιον, των συγγραφίσκων! 🙂
Να πω ότι η τεχνολογία γιά την κατασκευή τέτοιων κρυστάλλων είναι πανάρχαιη, πολύ πρό Κατακλυσμού (καί ακόμη ανέφικτη με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα) ; Δεν το λέω, το καταλάβατε ήδη. Εάν, τώρα, η πάλη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τον Ακατονόμαστο (πράσινος λίθος – θυμάστε τί λέγαμε παραπάνω; ) συμβολίζει την πτώση του Φαέθωνα, καταλαβαίνετε γιά πόσο παλιά υπερτεχνολογία μιλάμε!
[Γιά την έκρηξη του πλανήτη Φαέθωνα, έχουμε ακριβή χρονολόγηση: 3,200,000 (ολογράφως, τρία εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες χρόνια) πρίν την εποχή μας. Πώς το ξέρουμε; από φασματοσκοπικά δεδομένα του νερού των ωκεανών του Φαέθωνα, που έσκασε επάνω στους δορυφόρους του Δία. Καί, τη στιγμή που η Μυθολογία μας λέει πως τότε ζούσαν άνθρωποι, που παρατήρησαν έντρομοι το φαινόμενο, καταλαβαίνετε ότι τέτοιες υποθέσεις δεν είναι τελείως ανεδαφικές.]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου