Κάθε χρόνο τέτοια εποχή χιλιάδες μάγειρες και σερβιτόροι φορτώνουν μια βαλίτσα, μπαίνουν σε καράβια, αεροπλάνα και ΚΤΕΛ και ξεκινούν το μεγάλο ταξίδι της σεζόν.
Κάτι ανάμεσα σε εργασιακή εμπειρία, ψυχολογικό πείραμα και reality επιβίωσης.
Το πρώτο πράγμα που έχω να σας πω είναι το εξής:
Μην αδειάσετε τη βαλίτσα σασ καπάκια
Όχι αμέσως τουλάχιστον !!!!
Μπορεί να φτάσατε στη Σαντορίνη.
Μπορεί να φτάσατε στη Μύκονο.
Μπορεί να φτάσατε στην Πάρο.
Μπορεί σε τρεις μέρες να είστε πάλι στο ΚΤΕΛ Κηφισού.
Η ελληνική σεζόν έχει περισσότερα plot twists από το Game of Thrones.
Στη συνέντευξη θα ακούσετε τη φράση:
“Εδώ είμαστε μια οικογένεια.”
Αν την ακούσετε, κρατήστε μικρό καλάθι.
Γιατί σε κάποιες περιπτώσεις οικογένεια σημαίνει ότι θα είστε μάγειρας, λάντζα, αποθηκάριος, ντελιβεράς, ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, ψυχολόγος προσωπικού και περιστασιακά άνθρωπος και γενικά ο αι φερ!!!!!
Θα σας υποσχεθούν πρόγραμμα ( τον ουρανό και τα άστρα)
Θα σας υποσχεθούν ρεπό 1 τουλάχιστον !!!!!
Θα σας υποσχεθούν οργάνωση.
Το 8ωρο είναι σαν τον Bigfoot.
Όλοι λένε ότι υπάρχει.
Κανείς δεν το έχει δει.
Κάποια στιγμή μέσα στον Ιούλιο θα ακούσετε:
“Παιδιά ένα τελευταίο τραπέζι και κλείνουμε.”
Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα μετά το:
“Μαγκες Ένα τελευταίο ποτό.”( και καταληγετε σαν το hangover)…
Και το:
“Ένα τελευταίο επεισόδιο και κοιμάμαι.”και βλέπεις το ρόλοι και ειναι 10:00 το πρωί
Το τελευταίο τραπέζι γεννάει πάντα άλλα τέσσερα.
Ο μάγειρας μέχρι τα μέσα Αυγούστου θα έχει περάσει σε άλλη μορφή ύπαρξης.
Δεν είναι πλέον άνθρωπος.
Είναι Pokémon τύπου φωτιάς.
Μυρίζει κάρβουνο.
Ιδρώνει λάδι.
Και η θερμοκρασία σώματος πλησιάζει το ψήσιμο αρνιού.
Οι σερβιτόροι από την άλλη αποκτούν υπερδυνάμεις.
Μεταφέρουν δίσκους που παραβιάζουν τους νόμους της φυσικής.
Θυμούνται παραγγελίες δεκαπέντε ατόμων.
Αλλά κάπου μετά τις 20 Αυγούστου ξεχνούν το όνομά τους.
Θα υπάρξει σίγουρα ένας πελάτης που θα σας πει:
“Αυτό το κάνω κι εγώ σπίτι μου.”
Και εκεί ο μάγειρας θα κοιτάξει το κενό σαν βετεράνος πολέμου που ξαναβλέπει σκηνές από το μέτωπο.
Θα υπάρξει επίσης ένας μάνατζερ.
Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι κάνει.
Κανείς δεν τον έχει δει να κουβαλάει πιάτο.
Κανείς δεν τον έχει δει να βγάζει πάσο.
Αλλά εμφανίζεται πάντα όταν πέφτει ο τζίρος.
Σαν τον Darth Vader.
Και κάπου προς το τέλος της σεζόν θα αρχίσουν τα οράματα.
Όχι θρησκευτικά.
Θα φαντάζεστε ότι κάθεστε σε μια καρέκλα.
Ότι πίνετε καφέ χωρίς να σας φωνάζει κανείς.
Ότι τρώτε φαγητό ζεστό.
Ότι κοιμάστε οκτώ ώρες.
Πράγματα δηλαδή που πλέον μοιάζουν με επιστημονική φαντασία.
Και όμως.
Μέσα σε όλο αυτό το χάος, τα νεύρα, τα καψίματα, τα δεκατετράωρα, τις βρισιές και τα “πού είναι το τραπέζι 42;”, συμβαίνει κάτι περίεργο.
Δημιουργούνται φιλίες.
Από αυτές που μόνο όσοι έζησαν μαζί την κόλαση μπορούν να καταλάβουν.
Σαν το Fellowship of the Ring.
Μόνο που αντί για δαχτυλίδι κουβαλάνε δίσκους, GN και σακιά πατάτες.
Και όταν τελειώσει η σεζόν…
Όλοι θα πουν το ίδιο.
“Ποτέ ξανά ρε φιλε!!!!”
Και κάπου τον Φεβρουάριο…
θα ψάχνουν αγγελίες για Μύκονο.
Γιατί η σεζόν είναι σαν εκείνον τον πρώην η την πρώην που σε διέλυσε.
Ξέρεις ακριβώς τι θα πάθεις.
Αλλά γυρνάς πάλι πίσω επειδη το nookie ηταν καλο!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου