«Γιατί πάντα εσύ με χτυπάς;» Το σφυρί, σταματώντας για μια στιγμή, απάντησε ήρεμα:
«Δεν το κάνω για να σε πληγώσω. Το κάνω για να σε βοηθήσω να εκπληρώσεις τον πραγματικό σου σκοπό.»«Αλλά πονάει πολύ!» είπε το καρφί.
«Το ξέρω», αναστέναξε το σφυρί. «Αλλά χωρίς αυτά τα χτυπήματα, δεν θα έμπαινες ποτέ στο ξύλο. Δεν θα ήσουν ποτέ χρήσιμος, δεν θα κρατούσες ποτέ τίποτα σημαντικό. Θα έμενες φυλαγμένος στο κουτί, ανέγγιχτος, αλλά χωρίς να έχεις χτίσει τίποτα.»
Το καρφί συλλογίστηκε για λίγα δευτερόλεπτα και ρώτησε:
«Και εσύ, δεν κουράζεσαι να χτυπάς;»
«Φυσικά και κουράζομαι», ομολόγησε το σφυρί. «Αλλά όλη η προσπάθεια αξίζει τον κόπο όταν σε βλέπω να εκπληρώνεις την αποστολή σου.» Το καρφί παρέμεινε σιωπηλό. Ένιωσε τη σταθερότητα με την οποία τώρα ενώθηκε με το ξύλο και, με ένα μικρό χαμόγελο, είπε: «Σε ευχαριστώ που με σπρώχνεις, παρόλο που πονάει.» Μερικές φορές η ζωή μας χτυπάει ανελέητα. Περνάμε κρίσεις, απώλειες και στιγμές που μας συντρίβουν. Αλλά συχνά, αυτά τα «χτυπήματα» δεν έχουν σκοπό να μας καταστρέψουν, αλλά μάλλον να μας τοποθετήσουν ακριβώς εκεί που πρέπει να είμαστε. Ο πόνος και οι αντιξοότητες είναι συχνά η ώθηση που χρειαζόμαστε για να σταματήσουμε να είμαστε απλώς «εν δυνάμει» και να γίνουμε ο πυλώνας που στηρίζει σπουδαία πράγματα στο μέλλον μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου