Σε μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους των τελευταίων ετών εισέρχονται Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειος και Μέση Ανατολή, καθώς μια σειρά στρατιωτικών, διπλωματικών και ενεργειακών εξελίξεων αρχίζει να συνδέεται σε ένα ενιαίο γεωπολιτικό παζλ.
Η Ελλάδα επιταχύνει τον μετασχηματισμό των Ενόπλων Δυνάμεών της και περνά σταδιακά σε μια νέα εποχή ναυτικής και αεροπορικής ισχύος.
Η Τουρκία, την ίδια στιγμή, κλιμακώνει τη ρητορική της στο Αιγαίο, επαναφέρει τη «Γαλάζια Πατρίδα», προωθεί τους δικούς της χάρτες για τα θαλάσσια πάρκα και παρακολουθεί με αυξανόμενη καχυποψία τη στρατηγική προσέγγιση Ελλάδας–Ισραήλ.
Στη Συρία, Ισραήλ και Τουρκία βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με συγκρουόμενα συμφέροντα επί του ίδιου γεωγραφικού πεδίου.
Και στην Ουάσινγκτον διεξάγεται μια παράλληλη μάχη για το ποια πολιτική θα ακολουθήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες απέναντι στην Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Bergamini, F-35, GSI, Κύπρος, Συρία, Δρούζοι, Κούρδοι, Τομ Μπάρακ και τουρκικό λόμπινγκ στην Ουάσινγκτον δεν είναι πλέον απομονωμένες ειδήσεις. Είναι κομμάτια της ίδιας μάχης για την επόμενη ισορροπία ισχύος στην περιοχή.
Νέα εποχή για το Πολεμικό Ναυτικό – «Κλείδωσαν» οι δύο Bergamini
Η πρώτη μεγάλη αλλαγή αφορά τον ελληνικό Στόλο.
Η απόκτηση των δύο ιταλικών FREMM κλάσης Bergamini περνά πλέον από το στάδιο των συζητήσεων στην πραγματική υλοποίηση.
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας επιβεβαίωσε επίσημα ότι στις 8 Σεπτεμβρίου 2026 στη Ρώμη θα υπογραφεί η Εφαρμοστική Ρύθμιση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας για τις δύο πρώτες φρεγάτες. Η Carlo Bergamini F-590 προβλέπεται να μεταβιβαστεί το πρώτο εξάμηνο του 2028 και η Virginio Fasan F-591 το πρώτο εξάμηνο του 2029.
Η σημασία της συμφωνίας είναι πολύ μεγαλύτερη από την απόκτηση δύο ακόμη πλοίων.
Το ίδιο το ΥΠΕΘΑ εντάσσει τις Bergamini σε μια νέα δομή του Πολεμικού Ναυτικού μαζί με:
τις τέσσερις FDI,
τις εκσυγχρονισμένες MEKO
και τη δυνατότητα μελλοντικής απόκτησης επιπλέον FREMM.
Η Ελλάδα επιχειρεί δηλαδή να δημιουργήσει έναν Στόλο υψηλής ισχύος πυρός, με δυνατότητα παρατεταμένης παρουσίας όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.
Και αυτό αλλάζει την εξίσωση.
Οι Bergamini δεν είναι απλώς δύο φρεγάτες – Είναι αλλαγή δόγματος
Η πραγματική σημασία βρίσκεται στην ποιότητα των νέων μονάδων.
Οι FREMM είναι πλοία σχεδιασμένα για:
αεράμυνα,
ανθυποβρυχιακό πόλεμο,
επιχειρήσεις μεγάλης διάρκειας,
δικτυοκεντρική συνεργασία
και παρουσία σε ανοικτές θάλασσες.
Η Ελλάδα περνά σταδιακά από τον παλαιό στόλο των φρεγατών τύπου S σε έναν πυρήνα μεγάλων και τεχνολογικά προηγμένων μονάδων.
FDI, Bergamini και MEKO δεν αποτελούν τρία ξεχωριστά προγράμματα. Αποτελούν τη νέα ραχοκοκαλιά της ελληνικής ναυτικής αποτροπής.
Και στην Άγκυρα αυτή η μεταβολή παρακολουθείται με ιδιαίτερη προσοχή.
Έγγραφο που προκαλεί ανησυχία στην Άγκυρα: «κρίση, ένταση και πόλεμος»
Την ίδια στιγμή, ένα ιδιαίτερα σημαντικό δημοσίευμα του Nordic Monitor έφερε στο φως επιστολή του τουρκικού υπουργείου Άμυνας προς το κοινοβούλιο, στην οποία γίνεται ρητή αναφορά σε προετοιμασίες για πιθανά σενάρια «κρίσης, έντασης και πολέμου» στην περιφέρεια της Τουρκίας.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η επιστολή φέρει την υπογραφή του υπουργού Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ και συνδέει αυτές τις προετοιμασίες με την παρακολούθηση των ελληνικών στρατιωτικών κινήσεων και της αυξανόμενης αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία έχει αποφασίσει έναν πόλεμο.
Σημαίνει όμως ότι η πιθανότητα μεγάλης κρίσης εξετάζεται θεσμικά στον τουρκικό σχεδιασμό και ότι η συνεργασία Αθήνας–Ιερουσαλήμ έχει πλέον μπει στην εξίσωση ασφαλείας της Άγκυρας.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί σημαντική μεταβολή.
Ο Ερντογάν ανεβάζει τους τόνους – Το Βυζάντιο επιστρέφει στη ρητορική του
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η ρητορική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποκτά ολοένα και πιο έντονο ιστορικό και εθνικιστικό χαρακτήρα.
Στις τοποθετήσεις του επιστρέφουν αναφορές σε «σπαθιά», ιστορικές κατακτήσεις και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ η σύγκρουση με το Ισραήλ χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως κεντρικό στοιχείο της τουρκικής περιφερειακής αφήγησης.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς η φρασεολογία.
Η πολιτική ρητορική έχει σημασία όταν συνοδεύεται από:
- στρατιωτικές διεκδικήσεις,
- νέους χάρτες,
- αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων,
- πίεση στην Κύπρο,
- στρατιωτική παρουσία στη Συρία
- και ολοένα εντονότερη αντιπαράθεση με το Ισραήλ.
Η Άγκυρα επιχειρεί να πείσει την εσωτερική της κοινή γνώμη ότι βρίσκεται στο κέντρο μιας νέας ανακατανομής ισχύος στην περιοχή.
Οι τουρκικοί χάρτες των θαλάσσιων πάρκων ανοίγουν νέο μέτωπο
Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η υπόθεση των τουρκικών θαλάσσιων πάρκων.
Η Άγκυρα επιχειρεί να ενσωματώσει περιβαλλοντικές ζώνες στη δική της θαλάσσια στρατηγική, προκαλώντας σοβαρά ερωτήματα στην Αθήνα για τον τρόπο με τον οποίο οι συγκεκριμένοι χάρτες συνδέονται με τις ευρύτερες τουρκικές αξιώσεις.
Καστελλόριζο, βόρειο Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο.
Το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας χάρτης.
Είναι η πιθανότητα η Τουρκία να επιχειρήσει σταδιακά να μετατρέψει περιβαλλοντικές, διοικητικές ή τεχνικές ενέργειες σε εργαλεία δημιουργίας πολιτικών τετελεσμένων.
Αυτό εξηγεί γιατί η Αθήνα εξετάζει το ζήτημα όχι μόνο περιβαλλοντικά αλλά και νομικά και διπλωματικά.
Η Άγκυρα ανησυχεί για μια Ελλάδα που «δεν περιμένει πλέον»
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της τουρκικής δημόσιας συζήτησης είναι η ολοένα συχνότερη αναφορά στην αλλαγή της ελληνικής στρατηγικής.
Η Αθήνα παρουσιάζεται πλέον από τουρκικούς αναλυτικούς κύκλους ως χώρα που δεν περιορίζεται στη διπλωματική διαμαρτυρία αλλά δημιουργεί στρατιωτικά και γεωπολιτικά τετελεσμένα δικής της πλευράς.
F-16 Viper.
Rafale.
F-35.
FDI.
Bergamini.
Αμυντικές συνεργασίες με Γαλλία, Ισραήλ και Ηνωμένες Πολιτείες.
Ενίσχυση της Κύπρου.
Νέα UAV.
Αεράμυνα.
Όλα αυτά δημιουργούν στην Άγκυρα την εικόνα μιας Ελλάδας η οποία προσπαθεί να αυξήσει το κόστος οποιασδήποτε τουρκικής στρατιωτικής πίεσης.
«Αν χρειαστεί, θα υπάρξει φρεγάτα και F-16»
Σε αυτό το πλαίσιο αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και οι πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της Αθήνας ότι, εφόσον απαιτηθεί, οι Ένοπλες Δυνάμεις θα υπερασπιστούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Η αναφορά σε φρεγάτες και εκσυγχρονισμένα F-16 δεν αποτελεί δήλωση ότι η Ελλάδα επιδιώκει στρατιωτική σύγκρουση.
Αποτελεί μήνυμα αποτροπής:
διάλογος, αλλά όχι αδυναμία.
ηρεμία, αλλά όχι παραίτηση.
διπλωματία, αλλά όχι αποδοχή τετελεσμένων.
Και το πρώτο μεγάλο τεστ αυτής της στρατηγικής μπορεί να είναι ήδη μπροστά μας.
GSI: Η Κάσος επιστρέφει – Και αυτή τη φορά υπάρχει γαλλικός παράγοντας
Το Great Sea Interconnector, η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, αποτελεί ίσως το πιο πιθανό επόμενο πεδίο δοκιμής των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Η είσοδος της γαλλικής Meridiam στο έργο με πλειοψηφική συμμετοχή έδωσε νέα δυναμική στο πρόγραμμα. Η ελληνική κυβέρνηση το παρουσιάζει ως ευρωπαϊκό έργο στρατηγικής σημασίας, ενώ οι θαλάσσιες έρευνες που είχαν διακοπεί μετά την κρίση νοτίως της Κάσου το 2024 πρόκειται να επανέλθουν στην ατζέντα.
Η Meridiam απέκτησε 66% του Great Sea Interconnector, ενώ ελληνικές πηγές βλέπουν την ισχυρή γαλλική παρουσία ως πρόσθετο πολιτικό και διπλωματικό βάρος απέναντι σε ενδεχόμενες νέες τουρκικές αντιδράσεις.
Το ερώτημα είναι πλέον ξεκάθαρο:
Τι θα συμβεί όταν τα ερευνητικά πλοία επιστρέψουν στην περιοχή νοτίως Κάσου και Καρπάθου;
Η Τουρκία θέλει «συνεννόηση» – Η Αθήνα δεν δέχεται δικαίωμα βέτο
Η τουρκική πλευρά επιμένει ότι όταν δραστηριότητες πραγματοποιούνται σε περιοχές όπου η ίδια θεωρεί ότι διαθέτει δικαιοδοσία θα πρέπει να υπάρχει προηγούμενη επικοινωνία.
Εδώ βρίσκεται η παγίδα.
Άλλο ενημέρωση για λόγους ναυσιπλοΐας.
Και άλλο αίτηση άδειας.
Η Αθήνα δεν μπορεί να δεχθεί μια διαδικασία που θα μπορούσε μελλοντικά να παρουσιαστεί ως αναγνώριση τουρκικού δικαιώματος έγκρισης.
Ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου έχει διατυπώσει τη θέση ότι η υλοποίηση του GSI περνά μέσα από την Ευρώπη και «όχι από την Τουρκία».
Το καλώδιο, επομένως, έχει μετατραπεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ενεργειακό έργο: είναι δοκιμασία εφαρμογής του Δικαίου της Θάλασσας και ευρωπαϊκής στρατηγικής αξιοπιστίας.
Ελλάδα και Ισραήλ: Η συνεργασία που παρακολουθεί με αγωνία η Άγκυρα
Ένα δεύτερο μεγάλο μέτωπο αφορά το Ισραήλ.
Τα τουρκικά μέσα εμφανίζουν ολοένα συχνότερα την Ελλάδα ως στρατηγικό εταίρο του Ισραήλ και αντιμετωπίζουν με καχυποψία:
την ελληνική αμυντική βιομηχανία,
την Καλαμάτα,
τα ισραηλινά οπλικά συστήματα,
τα Spike NLOS,
την ελληνική αεράμυνα
και το πρόγραμμα της λεγόμενης «Ασπίδας του Αχιλλέα».
Η υπερβολική ρητορική περί «ισραηλινής στρατιωτικής βάσης» στην Ελλάδα αποτελεί τουρκική πολιτική και μιντιακή αφήγηση.
Πίσω όμως από την υπερβολή υπάρχει μία πραγματική εξέλιξη:
η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ έχει αποκτήσει στρατηγικό βάθος και αυτό επηρεάζει πλέον τους τουρκικούς υπολογισμούς.
Spike NLOS, Apache και η νέα εξίσωση
Η συνεργασία δεν περιορίζεται σε κοινές ασκήσεις.
Αφορά όπλα, εκπαίδευση, τεχνολογία, UAV, αεράμυνα και ανταλλαγή επιχειρησιακής εμπειρίας.
Το Spike NLOS προσφέρει δυνατότητα προσβολής στόχων σε μεγάλες αποστάσεις.
Τα Apache αποτελούν κρίσιμη πλατφόρμα κρούσης.
Τα νέα δίκτυα αισθητήρων, UAV και αεράμυνας δημιουργούν μια ολοένα περισσότερο δικτυωμένη εικόνα πεδίου.
Η αξία της ελληνοϊσραηλινής σχέσης δεν μετριέται πλέον μόνο στο πόσα οπλικά συστήματα αγοράζει η Αθήνα. Μετριέται στη μεταφορά τεχνογνωσίας και στη δημιουργία κοινής επιχειρησιακής κουλτούρας.
Η Κύπρος επιστρέφει στο κέντρο της στρατιωτικής εξίσωσης
Στην εκπομπή εξετάζεται επίσης η αυξημένη ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο και οι πληροφορίες για παραμονή ελληνικών μαχητικών και ναυτικών μονάδων.
Εάν μια τέτοια παρουσία αποκτήσει πιο σταθερό χαρακτήρα, η στρατηγική σημασία θα είναι τεράστια.
Η Κύπρος βρίσκεται:
κοντά στις ακτές της Τουρκίας,
δίπλα στη Συρία,
δίπλα στο Ισραήλ,
πάνω στις ενεργειακές διαδρομές της Ανατολικής Μεσογείου.
Οποιαδήποτε ενίσχυση της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας εκεί επηρεάζει άμεσα την τουρκική αντίληψη απειλής.
Γι’ αυτό το συγκεκριμένο θέμα παρακολουθείται εξαιρετικά στενά από την Άγκυρα.
Το πραγματικό μέτωπο Τουρκίας–Ισραήλ είναι η Συρία
Εάν όμως υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η τουρκοϊσραηλινή αντιπαράθεση μπορεί πραγματικά να ξεφύγει, αυτό βρίσκεται στη Συρία.
Η Τουρκία θέλει να διαμορφώσει την επόμενη αρχιτεκτονική ασφαλείας στα βόρεια και στο εσωτερικό της χώρας.
Το Ισραήλ θέλει να εμποδίσει τη δημιουργία στρατιωτικών απειλών κοντά στα σύνορά του.
Και οι δύο πλευρές επιδιώκουν να καθορίσουν τις «κόκκινες γραμμές» της επόμενης ημέρας.
Το επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι τουρκικές και ισραηλινές δυνάμεις δεν βρίσκονται πλέον σε δύο διαφορετικά γεωπολιτικά θέατρα. Κινούνται γύρω από το ίδιο συριακό πεδίο.
Έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος λάθους, λανθασμένου υπολογισμού ή ακούσιας στρατιωτικής εμπλοκής.
Η ισραηλινή «κόκκινη γραμμή» και η τουρκική στρατιωτική παρουσία
Στην ισραηλινή δημόσια συζήτηση εμφανίζονται όλο και πιο έντονες προειδοποιήσεις κατά οποιασδήποτε μεγάλης τουρκικής στρατιωτικής εδραίωσης στη Συρία.
Στην εκπομπή αναλύονται αυτές οι τοποθετήσεις ως πιθανή «κόκκινη γραμμή» για το Ισραήλ.
Πρέπει, ωστόσο, να γίνει σαφής διάκριση:
μια αναλυτική ή δημοσιογραφική προειδοποίηση δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με επίσημο τελεσίγραφο της ισραηλινής κυβέρνησης.
Το στρατηγικό ζήτημα, όμως, παραμένει πραγματικό.
Εάν η Τουρκία επιχειρήσει να δημιουργήσει στρατιωτικές υποδομές σε περιοχές που το Ισραήλ θεωρεί απειλή για την ασφάλειά του, το περιθώριο σύγκρουσης αυξάνεται επικίνδυνα.
«Το ΝΑΤΟ δεν σας προσφέρει ασυλία»
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αναλύσεις του Ισραηλινού στρατηγικού αναλυτή Σάι Γκαλ, οι οποίες παρουσιάζονται στην εκπομπή.
Το βασικό μήνυμα αυτής της σχολής σκέψης είναι ότι η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ δεν πρέπει να θεωρείται αυτόματη ασπίδα απέναντι στις συνέπειες μιας περιφερειακής στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Αυτό είναι ένα πολύ ευαίσθητο ζήτημα.
Το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν λειτουργεί ως αυτόματος μηχανισμός που μετατρέπει κάθε διμερή σύγκρουση ενός κράτους-μέλους σε συμμαχικό πόλεμο.
Οι περιστάσεις, η γεωγραφία, το ποιος θεωρείται επιτιθέμενος και οι αποφάσεις των συμμάχων είναι καθοριστικές.
Και αυτή ακριβώς η αβεβαιότητα απασχολεί έντονα την Τουρκία.
Οι Δρούζοι ανοίγουν ακόμη ένα μέτωπο
Στη νότια Συρία, ο παράγοντας των Δρούζων αποκτά επίσης αυξανόμενη σημασία.
Η εκπομπή εξετάζει τις εκκλήσεις τμημάτων της κοινότητας για ισραηλινή προστασία και το τι μπορεί να σημαίνει μια στενότερη σχέση των Δρούζων της Συρίας με το Ισραήλ.
Για την Άγκυρα και τη Δαμασκό ένα τέτοιο σενάριο είναι εξαιρετικά ευαίσθητο.
Η δημιουργία ζωνών ή κοινοτήτων που βασίζονται σε ισραηλινές εγγυήσεις ασφαλείας θα μπορούσε να περιορίσει δραματικά την ικανότητα της κεντρικής συριακής εξουσίας και της Τουρκίας να ελέγξουν τη νότια Συρία.
Και θα πρόσθετε ακόμη ένα επίπεδο κατακερματισμού σε μια ήδη περίπλοκη χώρα.
Οι Κούρδοι και το τέλος της Ροζάβα όπως τη γνωρίζαμε;
Εξίσου σημαντική είναι η συζήτηση για τις SDF και την κουρδική αυτονομία στη βορειοανατολική Συρία.
Η εκπομπή εξετάζει το ενδεχόμενο βαθιάς ενσωμάτωσης των κουρδικών δυνάμεων στις νέες κρατικές δομές της Δαμασκού.
Εάν αυτό ολοκληρωθεί με ουσιαστική διάλυση της αυτόνομης στρατιωτικής δομής των SDF, τότε θα μιλάμε πράγματι για ιστορική αλλαγή στην αρχιτεκτονική της Ροζάβα.
Για την Τουρκία αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική στρατηγική εξέλιξη, εφόσον μειωθεί η αυτόνομη στρατιωτική ισχύς των κουρδικών δυνάμεων δίπλα στα σύνορά της.
Όμως όλα θα εξαρτηθούν από τους πραγματικούς όρους μιας συμφωνίας:
ποιος θα ελέγχει τα όπλα,
ποιος θα διοικεί τις μονάδες,
τι αυτονομία θα διατηρούν οι κουρδικές περιοχές
και ποια θα είναι η αμερικανική στάση.
Τομ Μπάρακ: Η μεγάλη μάχη μέσα στην Ουάσινγκτον
Πίσω από τις περιφερειακές εξελίξεις διεξάγεται και μία δεύτερη μάχη: η μάχη μέσα στην ίδια την κυβέρνηση Τραμπ και στο οικοσύστημα MAGA για την πολιτική απέναντι στην Τουρκία.
Ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ βρίσκεται στο επίκεντρο σκληρής κριτικής από φωνές της αμερικανικής δεξιάς που θεωρούν ότι εμφανίζεται υπερβολικά διαλλακτικός απέναντι στον Ερντογάν.
Η υπόθεση αφορά πολύ περισσότερα από έναν πρέσβη.
Αφορά:
την Τουρκία και τα F-35,
τη Συρία,
τις σχέσεις με το Ισραήλ,
τους S-400
και συνολικά το ερώτημα εάν η Ουάσινγκτον πρέπει να προσεγγίσει ξανά την Άγκυρα ή να απαιτήσει συγκεκριμένες παραχωρήσεις.
Η τελική γραμμή θα κριθεί από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ.
Έρχεται «καρατόμηση» Μπάρακ;
Η λέξη «καρατόμηση» χρησιμοποιείται στην πολιτική συζήτηση ως ερώτημα και όχι ως επιβεβαιωμένο γεγονός.
Μέχρι στιγμής, δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως δεδομένο ότι ο Τομ Μπάρακ απομακρύνεται.
Αυτό που υπάρχει είναι πραγματική πολιτική πίεση.
Και αυτή αποκτά σημασία επειδή προέρχεται όχι από τους αντιπάλους του Τραμπ, αλλά από τμήματα του ίδιου του MAGA.
Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν η πίεση αυτή θα μεταφερθεί τελικά στον Λευκό Οίκο και στον Μάρκο Ρούμπιο.
Ρούμπιο, Χέγκσεθ και Βανς – Η Αθήνα κοιτάζει στην Ουάσινγκτον
Στην ελληνική διπλωματική ατζέντα αποκτά παράλληλα ιδιαίτερη βαρύτητα η επόμενη φάση επαφών με την κυβέρνηση Τραμπ.
Η εκπομπή εξετάζει πληροφορίες και σενάρια για υψηλού επιπέδου αμερικανικές επαφές με την Αθήνα και το τι θα επιδιώξει η ελληνική πλευρά σε ζητήματα όπως:
η MDCA,
η Σούδα,
η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ,
η Τουρκία,
τα F-35
και οι νέοι ενεργειακοί και εμπορικοί διάδρομοι.
Η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει τον ρόλο της ως πυλώνας αμερικανικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις Ουάσινγκτον–Άγκυρας παραμένουν σύνθετες.
Η Σούδα αποκτά μεγαλύτερη στρατηγική αξία
Σε αυτό το περιβάλλον η Σούδα γίνεται ακόμη σημαντικότερη.
Η γεωγραφική της θέση επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να υποστηρίζουν επιχειρήσεις προς:
την Ανατολική Μεσόγειο,
τη Μέση Ανατολή,
τη Βόρεια Αφρική,
και ευρύτερα την περιοχή του Ινδοειρηνικού μέσω των θαλάσσιων διαδρομών.
Όσο η Τουρκία γίνεται πιο απρόβλεπτη για την Ουάσινγκτον, τόσο αυξάνεται η στρατηγική αξία εναλλακτικών υποδομών σε Ελλάδα και Κύπρο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν την Τουρκία.
Σημαίνει ότι επιδιώκουν περισσότερες επιλογές.
Και η Ελλάδα θέλει να είναι η ισχυρότερη από αυτές.
Το μεγάλο παιχνίδι των τουρκικών F-35
Η Τουρκία, από την πλευρά της, δεν έχει εγκαταλείψει τον στόχο επιστροφής στο πρόγραμμα των F-35.
Και για την Άγκυρα το θέμα είναι στρατηγικό.
Η Ελλάδα έχει ήδη μπει στον δρόμο απόκτησης του αεροσκάφους πέμπτης γενιάς.
Εάν η Τουρκία παραμείνει εκτός, η αεροπορική ισορροπία της επόμενης δεκαετίας μπορεί να αλλάξει σημαντικά.
Γι’ αυτό η Άγκυρα χρησιμοποιεί:
διπλωματία,
προσωπικές σχέσεις με τον Τραμπ,
οικονομικά εργαλεία
και λόμπινγκ στην Ουάσινγκτον.
2,4 εκατ. δολάρια στο αμερικανικό λόμπι
Στην εκπομπή παρουσιάζεται ειδικότερα η νέα τουρκική προσπάθεια μέσω της Ballard Partners, ενός από τα γνωστά lobbying firms με ισχυρές διασυνδέσεις στον αμερικανικό πολιτικό χώρο.
Η συμφωνία εκατομμυρίων δείχνει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει η Άγκυρα τη μάχη της Ουάσινγκτον.
Τα F-35 δεν θα κριθούν μόνο στην Άγκυρα ή στο Πεντάγωνο.
Θα κριθούν:
στο Κογκρέσο,
στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ,
στον Λευκό Οίκο,
στη στάση του Ισραήλ,
και στη δυνατότητα της Τουρκίας να πείσει ότι έχει επιλύσει το πρόβλημα των S-400.
Η Ελλάδα θα παρακολουθεί κάθε κίνηση.
Το GSI συνδέεται πλέον και με τον IMEC
Ένα ακόμη στοιχείο που αυξάνει τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου είναι η σύνδεση ενεργειακών έργων με τον IMEC – τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης.
Μάλιστα, διακομματική πρωτοβουλία στο αμερικανικό Κογκρέσο έχει ζητήσει το Great Sea Interconnector να αποτελέσει προτεραιότητα της αμερικανικής πολιτικής, συνδέοντάς το με τον ευρύτερο IMEC.
Αυτό σημαίνει ότι το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου αποκτά άλλη διάσταση.
Δεν είναι μόνο ενεργειακό έργο.
Μπορεί να αποτελέσει τμήμα μιας ευρύτερης γεωοικονομικής αρχιτεκτονικής που συνδέει Ινδία, Ισραήλ, Κύπρο, Ελλάδα και Ευρώπη.
Και εκεί η Τουρκία βλέπει έναν ακόμη κίνδυνο:
να δημιουργηθούν μεγάλες περιφερειακές υποδομές οι οποίες θα παρακάμπτουν την ίδια.
Ελλάδα–Ισραήλ–Κύπρος: Το τρίγωνο που αποκτά νέα βαρύτητα
Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε ένα βασικό συμπέρασμα.
Το τρίγωνο Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ αποκτά ολοένα μεγαλύτερη στρατηγική σημασία.
Ενέργεια.
Άμυνα.
Πληροφορίες.
Αεράμυνα.
Ναυτική συνεργασία.
IMEC.
Υποθαλάσσιες διασυνδέσεις.
Όλα δημιουργούν ένα πλέγμα συμφερόντων που η Άγκυρα δεν μπορεί να αγνοήσει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος αυτόματος «στρατιωτικός άξονας κατά της Τουρκίας».
Σημαίνει όμως ότι τρεις χώρες με κοινά συμφέροντα ασφαλείας αποκτούν ολοένα περισσότερους λόγους να συνεργάζονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου