«Familia supra omnia (η Οικογένεια πάνω απο όλα)»
Γράφει ο
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ
Επίτιμος Α/ΓΕΣ
Με πολύ «σκεπτικισμό» η κοινωνία μας άκουσε την επικεφαλής του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας , το οποίο συστάθηκε το 2023 από την σημερινή κυβέρνηση , με τομείς δράσης το εθνικό θέμα του Δημογραφικού , το Στεγαστικό και την Παιδική Προστασία, να δηλώνει με έπαρση ότι «Δεν μπορούμε να θεωρούμε «τυπική οικογένεια του μέλλοντος» την οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά και πρέπει να μιλήσουμε για inclusion και διαφορετικότητα» .
Η υπουργός με την δήλωση αυτη επιχειρεί να παρουσιάσει ως ξεπερασμένο ή ανεπιθύμητο αυτό που από τα βάθη των αιώνων αποτέλεσε τον βασικό πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή την οικογένεια με μητέρα, πατέρα και παιδιά . Ομως η οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά δεν είναι κάποιο στερεότυπο που πρέπει να αποδομηθεί. Είναι ακριβώς το δημογραφικό πρότυπο που έχει ανάγκη μια χώρα η οποία γερνάει, αδειάζει από νέους και βλέπει κάθε χρόνο τις γεννήσεις να μειώνονται. Ολοι αντιλαμβανόμαστε ότι οταν μια χώρα σβήνει δημογραφικά, περιμένεις από την υπουργό να μιλήσει για το πώς θα γεννηθούν περισσότερα παιδιά, όχι για το πώς αλλάζει ο ορισμός της οικογένειας. Η κοινωνία ζητά λύσεις, όχι ιδεολογικά αφηγήματα . Η υπουργός Οικογένειας όφειλε να γνωρίζει ότι χωρίς παιδιά δεν υπάρχουν οικογένειες . Χωρίς παιδιά είναι σκέτο ζευγάρια. Μόλις αποκτήσει το πρώτο παιδί στην ζωή τους γίνονται οικογένεια.
Η υπουργός είναι φανερό ότι δεν γνωρίζει ότι «συμπερίληψη «inclusion» » , σημαίνει σεβασμός σε όλους, όχι απαξίωση της παραδοσιακής οικογένειας. Δεν μπορεί, στο όνομα της «διαφορετικότητας», να θεωρεί προβληματικό το μοντέλο που κράτησε όρθια την κοινωνία εδώ και αιώνες. Αντί να ενοχοποιεί όσους επιλέγουν να δημιουργήσουν πολύτεκνη οικογένεια, ας αναρωτηθεί γιατί η πολιτεία δεν στηρίζει περισσότερο αυτούς που θέλουν να κάνουν παιδιά.Η διαφορετικότητα δεν απαιτεί να ξηλωθεί κάθε έννοια κανονικότητας. Απαιτεί να συνυπάρχουν όλες οι επιλογές με ίδιο σεβασμό, χωρίς ιδεολογικά αφηγήματα, που παρουσιάζουν την οικογένεια ως πρόβλημα.
Βασική προτεραιότητα για την υπουργό θα έπρεπε να είναι πώς θα αντιμετωπιστεί η δημογραφική κατάρρευση της χώρας μας, στο επίκεντρο της οποίας θα έπρεπε να είναι η ενίσχυση της παραδοσιακης οικογένειας .
Αντί λοιπόν να αναλώνεται σε μια δημόσια συζήτηση κυρίως σε ζητήματα εκπροσώπησης και συμπερίληψης και διαφορετικότητας, θα περίμενε κανείς συγκεκριμένες πρωτοβουλίες –και όχι επιδόματα μόνο- για τη στήριξη των νέων ζευγαριών, την απόκτηση παιδιών, τη στέγαση, τη συμφιλίωση εργασίας και οικογενειακής ζωής και τη μείωση του κόστους ανατροφής των παιδιών. Δεν πρέπει βέβαια να νοιωθει υπερήφανη για τα… χρηματικά κίνητρα που δίνονται στα ζευγάρια για να αποκτήσουν παιδί. 28 ολόκληρα ευρώ κάθε μήνα, αν το συνολικό τους εισόδημά τους είναι από 17.501€ έως 26.250€. Και 2.400€ επίδομα τοκετού, κι αυτό σε δύο δόσεις: η πρώτη τον επόμενο μήνα από τη γέννηση και η δεύτερη μετά από πέντε μήνες………….. Αυτά είναι τα ζητήματα που κρίνουν στην πράξη αν μια κυβέρνηση έχει σχέδιο για το μέλλον της ελληνικής οικογένειας και για την αναστροφή της δημογραφικής κρίσης.
Σήμερα είναι φανερό ότι βάλλεται και υπονομεύεται εμμεσα καί εντεχνα η παραδοσιακή οικογένεια. Η οικογένεια, που βασίζεται στους Θείους και Ιερούς Κανόνας της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας ,στο Ρωμαϊκό δίκαιο και στο Σύνταγμα της Χώρας μας , στη μακραίωνα Εκκλησιαστικη Παράδοση και στην από αρχαιοτάτων χρόνων παράδοση και Ιστορία του Ελληνικού μας Γένους .
Και όμως ο φοβερός «λίβας» της χρεωκοπημένης πνευματικά Χώρας μας , της «νέας εποχής» και της «νέας τάξης πραγμάτων», έφερε τα πάνω κάτω στην Ελληνορθοδοξη Πατρίδα μας. Δυστυχώς νομοθετήθηκε και επισημοποιήθηκε «νέος τύπος οἰκογένειας» και αυτός ο δηθεν νεοτερισμος περνάει στη σχολική εκπαίδευση , με αρχή στα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου , που θα κυκλοφορήσουν από τον Σεπτέμβριο του έτους αυτού. Θα διδάσκωνται τα μικρά παιδιά μας όχι ένα , οπως συνέβαινε μέχρι τώρα , αλλα και άλλους δύο «τύπους οικογένειας» (άνδρας με άνδρα και γυναίκας με γυναίκα), για να επιλέξουν μελλοντικά τον «τύπο οικογένειας», που τους ταιριαζει . Φοβερή ηθική και αξιακή κατάπτωση .
Γιατί λοιπόν αυτή η ξαφνική αντίδραση και δυσφορία για τη δήλωση της υπουργού οικογένειας ,περί ελληνικής οικογένειας του μέλλοντος; Αυτό πιστεύει, αυτό λέει. Κι επειδή αυτό πιστεύει, γι’ αυτό τοποθετήθηκε στη θέση που βρίσκεται. Για να είναι απολύτως συνεπής με την κυβερνητική πολιτική woke .
Δυστυχώς η υπουργός ,σε μια χώρα που αδειάζει από παιδιά, που γερνάει με τρομακτικούς ρυθμούς και που κάθε χρόνο βλέπει να πεθαίνουν περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους γεννιούνται , σε μια χώρα όπου το δημογραφικό δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη κοινωνικό πρόβλημα αλλά τη μεγαλύτερη εθνική πρόκληση των επόμενων δεκαετιών. Απειλεί τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, την οικονομία, την κοινωνική συνοχή, την αναπτυξιακή προοπτική, ακόμη και τη μακροπρόθεσμη ισχύ και σταθερότητα του ίδιου του ελληνικού κράτους.
Σε μια χώρα όπου χιλιάδες νέα ζευγάρια αναβάλλουν ή εγκαταλείπουν το όνειρο της οικογένειας, όχι επειδή δεν αγαπούν τα παιδιά, αλλά επειδή η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, η εργασιακή ανασφάλεια και το οικονομικό βάρος κάνουν αυτή την απόφαση όλο και πιο δύσκολη.
Και εδώ αντί να ακούσουμε από την υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς η Ελλάδα θα στηρίξει τους νέους γονείς, πώς θα ενισχύσει τη μητρότητα και την πατρότητα, πώς θα δώσει ελπίδα σε μια κοινωνία που συρρικνώνεται, ακούσαμε: «Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος»…………………… Δυστυχώς σήμερα ισχύει στην Χώρα μας ακριβώς «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν» (το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με εκείνων που την κυβερνούν)…………………………..
Κυρία Υπουργός , ότι και να πράξετε , ότι και να δηλώσετε η έννοια της παραδοσιακής οικογένειας υπήρχε και θα υπάρχει και στο μέλλον στην Πατρίδα μας, διότι είναι στο DNA του Ελληνα,διότι δεν είναι ένας αφηρημένος κοινωνιολογικός όρος.Είναι η ζωή μας. Η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος είμαστε όλοι εμείς με τις συζύγους μας, τα παιδιά μας ,τα εγγόνια μας, ακόμη και τους παππούδες τους …….. Είναι το σπίτι μας. Είναι οι χαρές και οι δυσκολίες μας. Είναι οι θυσίες που κάνουμε καθημερινά για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Είναι το τραπέζι γύρω από το οποίο καθόμαστε όλοι μαζί. Είναι η προσπάθειά μας να τους μεταδώσουμε αξίες, σεβασμό, ευθύνη, αγάπη για τον άνθρωπο, αγάπη για την Πατριδα, την ιστορία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό μας.
Δεν χρειαζόμαστε τον όρο inclusion για να μάθουμε στα παιδιά μας να σέβονται τον συνάνθρωπό τους. Ο σεβασμός, η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια δεν γεννήθηκαν μέσα από ξενόγλωσσους πολιτικούς όρους και σύγχρονες επικοινωνιακές μόδες. Είναι αξίες που μεταδίδονται μέσα στην οικογένεια, μέσα στην κοινωνία, μέσα στην καθημερινή ζωή.
Όμως άλλο πράγμα ο σεβασμός προς τον άνθρωπο και άλλο η προσπάθεια να παρουσιάζονται διαρκώς οι βασικοί πυλώνες μιας κοινωνίας ως κάτι ξεπερασμένο ή παρωχημένο. Η οικογένεια δεν χρειάζεται νέους ορισμούς για να υπάρξει.Χρειάζεται στήριξη. Χρειάζεται προστασία. Χρειάζεται σεβασμό και προοπτική.
Για αυτό ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ,ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ . Η ΠΑΤΡΙΔΑ αποτελεί την μακραίωνη εστία του Εθνους με το Εθνος να προσδιορίζεται καθοριστικά από τη σχέση του με την ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΘΕΟ και την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ…… Έννοιες που αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο όλων των Ελλήνων , ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ …………… Η οικογένεια είναι το κύτταρο του πολιτισμού μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου