Εγώ πήγα για πρώτη φορά σε ψυχοθεραπεία μετά από περίπου 20 χρόνια στις κουζίνες.Σήμερα κλείνω σχεδόν 30 χρόνια μέσα σε αυτό το επάγγελμα.
Το πιο περίεργο πράγμα που ανακάλυψα δεν είναι ότι είχα προβλήματα.Αλλά ότι θεωρούσα φυσιολογικά πράγματα που δεν ήταν καθόλου φυσιολογικά.
Να δουλεύεις 14 ώρες.
Να μην έχεις Σαββατοκύριακο.
Να χάνεις γενέθλια.
Να χάνεις γιορτές.
Να μην βλέπεις τα παιδιά σου.
Να ζεις με καφέδες, τσιγάρα και στρες.
Να νιώθεις ενοχές όταν παίρνεις διήμερο ρεπό.
Να καμαρώνεις που είσαι εξαντλημένος.
Και να λες ετσι είναι η δουλειά μας.
Όχι, φίλε μου. Δεν είναι.
Απλώς το μάθαμε έτσι.
Για δεκαετίες η εστίαση είχε μια περίεργη λατρεία στον πόνο και στον μαζοχισμό.
Όσο πιο κουρασμένος ήσουν, τόσο πιο μάγκας και warrior.
Όσο περισσότερο άντεχες, τόσο πιο επαγγελματίας.
Όσο περισσότερο κατέστρεφες τον εαυτό σου, τόσο περισσότερο σε χειροκροτούσαν.
Κάποια στιγμή όμως το σώμα αρχίζει να ζητάει τον λογαριασμό.
Και το μυαλό και η ψυχή μαζί.
Το burnout.
Άγχος.
Θυμός.
Κατάθλιψη.
Διαζύγια.
Αποξένωση από φίλους και οικογένεια.
Και το χειρότερο;
Νομίζεις ότι συμβαίνουν μόνο σε σένα.
Η ψυχοθεραπεία δεν με έκανε καλύτερο μάγειρα.
Με έκανε να καταλάβω πόσα πράγματα είχα θυσιάσει για να γίνω μάγειρας.
Και αν με ρωτάτε σήμερα αν όλοι οι μάγειρες χρειάζονται ψυχοθεραπεία;
Δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι πολλοί από εμάς θα είχαμε γλιτώσει πολύ πόνο αν είχαμε μιλήσει σε κάποιον νωρίτερα.
Γιατί καμιά φορά δεν χρειάζεσαι άλλο ένα σεμινάριο ή masterclass.
Ούτε άλλο ένα ιαπωνικό μαχαίρι.
Ούτε άλλη μία πιστοποίηση.
Χρειάζεσαι κάποιον να σε βοηθήσει να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν φορέσεις τη στολή.
Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα που καλείται να κάνει ένας μάγειρας.
Να σώσει τον εαυτό του, ενώ έχει περάσει μια ζωή φροντίζοντας τους άλλους, όταν βγαίνουν και διασκεδάζουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου