«Αν πάρω αυτό, δεν θα πάρω εκείνο». «Αν κρατήσω λίγα ευρώ σήμερα, θα βγει πιο εύκολα η εβδομάδα». «Αν πάρω κάτι καλό για μενα, θα κόψω κάτι απ το παιδί».

 

Σήμερα το απόγευμα, είδα στο σούπερ μάρκετ μια κυρια να κοιτάζει πολλή ώρα ένα προϊόν στο ράφι.

Το πήρε, το γύρισε, διάβασε την τιμή, το ξαναέβαλε πίσω κι ύστερα πήρε ένα φθηνότερο.
Τίποτα συγκλονιστικό, φανταζομαι πως συμβαίνει κάθε μέρα. Το κάνουμε όλοι. Άλλος στο γάλα, άλλος στο τυρί, άλλος στα απορρυπαντικά, άλλος στα μπισκότα που λέει «έλα μωρέ, άσ’ τα, δεν χρειάζονται».
Συνέχισα για λίγη ωρα να περιφέρομαι στους μισοαδειους διαδρόμους, με τη σκεψη πως ολοι έχουμε γίνει μικροί χημικοί της καθημερινότητας.
Ζυγίζουμε ανάγκες, τιμές, ενοχές, επιθυμίες, λογαριασμούς. Κάνουμε αντιδράσεις μέσα στο κεφάλι μας και οι περισσότερες μενουν ημιτελεις.
«Αν πάρω αυτό, δεν θα πάρω εκείνο».
«Αν κρατήσω λίγα ευρώ σήμερα, θα βγει πιο εύκολα η εβδομάδα».
«Αν πάρω κάτι καλό για μενα, θα κόψω κάτι απ το παιδί».
Και μετά γυρνάμε σπίτι και κανείς δεν βλέπει όλη αυτή τη μάχη που έλαβε χώρα μπροστά σε ένα ράφι με μακαρόνια.
Η χημεία λέει πως οι περισσότερες αντιδράσεις για να πραγματοποιηθούν θέλουν ενέργεια, ενα μικρό σπρώξιμο για να ξεπεράσουν το ενεργειακό φράγμα -την ενέργεια ενεργοποίησής τους- και να ξεκινήσουν.
Νομίζω πως ετσι ειμαστε και οι άνθρωποι.
Κάθε μέρα χρειαζόμαστε ένα σπρώξιμο για να συνεχίσουμε. Έναν καφέ. Ένα μήνυμα. Μια κουβέντα. Ένα «εντάξει, θα τα καταφέρουμε». Μια αγκαλιά που δεν λύνει τίποτα πρακτικά, αλλά για κάποιο λόγο αλλάζει τη θερμοδυναμική της ζωής.
Μα υπάρχουν μέρες που δεν έχεις περίσσευμα για κανέναν.
Ούτε για χαμόγελα, ούτε για ευγένειες, ούτε για αισιοδοξία, ούτε για αυτο το έρμο το «όλα καλά» που το λέμε τόσο συχνά, που κάποια στιγμή το πιστεύουν όλοι εκτός από εμάς.
Αλλά κάπως συνεχίζουμε.
Με μικρές οικονομίες. Με μικρές αντοχές. Με μικρές καθημερινές αντιδράσεις που δε θα βρουν ποτε τη θεση τους σε σελίδες βοηθηματος Χημείας.
Κάθε άνθρωπος που φαίνεται κουρασμένος, απότομος, αφηρημένος ή κλεισμένος στον εαυτό του, μπορεί εκείνη την ώρα να παλεύει με μια αντίδραση που απλώς δεν προχωρά. Σαν να ναι το μαγνήσιο που προσπαθεί να πάρει τη θέση του νατρίου, σε μια αντίδραση απλής αντικατάστασης που η χημεία ξέρει πως δε θα συμβεί.
Κι όμως, εμείς το κάνουμε. Προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε προβλήματα μεγαλύτερα από τις δυνάμεις μας, να χωρέσουμε σε ρόλους που μας ξεπερνούν, να αντέξουμε πράγματα που δυστυχώς χρειάζονται περισσότερη ενέργεια από όση έχουμε διαθέσιμη.
Οπότε ας είμαστε λίγο πιο μαλακοί μεταξύ μας.
Δεν ξέρεις ποτέ ποιος γύρισε μόλις από το ράφι αφήνοντας πίσω του κάτι που ήθελε πολύ.

ksipnistere.com