«Ακούστε προσεκτικά», είπε ο Ραβίνος Τόβια Σίνγκερ στον συνεντευξιαστή του, σκύβοντας προς την κάμερα. «Ο Δανιήλ ήταν ένας άγιος προφήτης που μας δίνει αυτή την απίστευτη αποκάλυψη στο τέλος. Τόσες πολλές αποκαλύψεις που ένας άγγελος έρχεται και λέει: "Κλείσε το βιβλίο. Προδίδεις τον καιρό του τέλους"».
Στη συνέχεια, ο Ραβίνος Σίνγκερ έκανε τους υπολογισμούς. «Ευτυχισμένος είναι αυτός που περιμένει. Είσαι έτοιμος; 1.335 χρόνια. Σταμάτα. 691, χρησιμοποιώντας μια κοσμική χρονολόγηση. Πρόσθεσε αυτό το 1.335. Βρίσκεστε στο έτος 2026»,αναφέρει το israel365news.com
Τα σχόλια έγιναν σε ένα πρόσφατο επεισόδιο του Parsha Inspired , του podcast του YouTube που παρουσίασε ο Ραβίνος Aron Sokol. Ο Ραβίνος Singer, ο ιδρυτής του Outreach Judaism και ένας από τους πιο γνωστούς δασκάλους της Βίβλου στον εβραϊκό κόσμο, παρουσίασε μια ανάγνωση του τελευταίου κεφαλαίου του Βιβλίου του Δανιήλ που συνδέει τους αριθμούς του προφήτη άμεσα με τον Θόλο του Βράχου, την επανένωση της Ιερουσαλήμ και την κατασκευή του Τρίτου Ναού. Προέτρεψε τους θεατές να ελέγξουν το έργο του. «Σας παρακαλώ, τον θεατή, να το αναζητήσετε. Μην με εμπιστεύεστε», είπε. «Ζούμε σε μια τέτοια εποχή. Και συμβαίνει τώρα».
Το ερώτημα που βρίσκεται στην καρδιά της συνέντευξης είναι ένα ερώτημα που απασχολεί τους Εβραίους μελετητές για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια: τι εννοούσε ο άγγελος όταν έδωσε στον Δανιήλ δύο αριθμούς, και από ποιο σημείο ξεκινά η καταμέτρηση;
Οι Αριθμοί στο Δανιήλ 12
Το Βιβλίο του Δανιήλ κλείνει με μια κρυπτική ανταλλαγή. Ο Δανιήλ καλείται να σφραγίσει την προφητεία του «μέχρι τον καιρό του τέλους» και στη συνέχεια του δίνονται δύο αριθμοί:
«Και από του χρόνου που θα αφαιρεθεί η παντοτινή ολοκαύτωση και θα στηθεί το βδέλυγμα που ερημώνει, θα είναι χίλιες διακόσιες ενενήντα ημέρες. Μακάριος όποιος περιμένει και φτάσει στις χίλιες τριακόσιες τριάντα πέντε ημέρες.» (Δανιήλ 12:11-12)
Ο Ραβίνος Σίνγκερ ερμήνευσε τις «ημέρες» ως έτη. «Θέλω απλώς να είμαι πολύ σαφής, ώστε όλοι να καταλάβουν ότι όταν η λέξη ημέρα χρησιμοποιείται στο βιβλίο του Δανιήλ, σημαίνει πάντα ένα έτος», είπε.
Το σημείο εκκίνησης, υποστήριξε, είναι η στιγμή που το «βδέλυγμα που ερημώνει» ανεγέρθηκε στη θέση του Ναού. Για τον Ραβίνο Σίνγκερ, αυτό το οικοδόμημα είναι ο Θόλος του Βράχου, που ολοκληρώθηκε το 691 μ.Χ.
Τόνισε ότι η ετικέτα δεν έχει καμία σχέση με τα είδωλα μέσα στο κτίριο. «Δεν είναι επειδή υπάρχουν είδωλα εκεί μέσα. Δεν υπάρχει τίποτα», είπε. «Είναι επειδή βρίσκεται πάνω από τα άγια των αγίων, που είναι ο ιερός τόπος των Εβραίων. Είναι η ουσία των πάντων. Είναι από εκεί που δημιουργήθηκε ο ουρανός και η γη, όπου κυριολεκτικά δημιουργήθηκε ο κόσμος από εκείνο το σημείο. Αυτό είναι. Τελεία και παύλα».
Μετρώντας 1.290 χρόνια από εκείνο το σημείο, ο Ραβίνος Σίνγκερ έφτασε στο έτος που το Ισραήλ ανακήρυξε την ενωμένη Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του. Η Κνεσέτ ψήφισε τον Βασικό Νόμο: Ιερουσαλήμ, Πρωτεύουσα του Ισραήλ τον Ιούλιο του 1980. «Και μετά λέει ευτυχισμένος αυτός που περιμένει 1.335 χρόνια για τη λύτρωση», είπε. «Και αυτό συμβαίνει τώρα».
Πώς χτίστηκε ο θόλος
Ο Ραβίνος Σίνγκερ ανίχνευσε την ιστορία του χώρου από την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους Μουσουλμάνους το 638 μ.Χ. Ισλαμικές πηγές καταγράφουν ότι ο Χαλίφης Ούμαρ, μετά την παράδοση της πόλης από τους Βυζαντινούς, αναζήτησε την τοποθεσία του Ναού. Ο Ραβίνος Σίνγκερ περιέγραψε πώς ο Μουσουλμάνος ηγέτης «παίρνει έναν Εβραίο και τον ρωτάει, πες μου πού βρίσκεται η ακριβής πέτρα, η οποία είναι η Έβεν Σέτιγια », ο Θεμέλιος Λίθος. Η ισλαμική παράδοση ταυτοποιεί τον άνδρα ως τον Κα'μπ αλ-Αχμπάρ, έναν Εβραίο που ασπάστηκε το Ισλάμ.
«Αυτό το γεγονός δεν αναφέρεται μόνο στις δικές μας πηγές. Υπάρχει και σε ισλαμικές πηγές», είπε ο Ραβίνος Σίνγκερ. «Δεν πρόκειται για κάποιο μυθικό πράγμα. Όλοι οι Μουσουλμάνοι το γνωρίζουν».
Το ίδιο το Όρος, είπε, είχε μετατραπεί σκόπιμα σε σωρό σκουπιδιών υπό τη βυζαντινή χριστιανική κυριαρχία. «Οι Χριστιανοί το χρησιμοποίησαν σκόπιμα ως χώρο απόρριψης σκουπιδιών επειδή ήθελαν να πουν ότι η καταστροφή του Όρους του Ναού ήταν ένα σημάδι ότι ο Θεός είχε τελειώσει με τους Εβραίους», είπε. «Και αυτό συνέβη στον Ιουδαϊσμό. Τελείωσε».
Οι Μουσουλμάνοι ηγεμόνες έβαλαν Εβραίους να καθαρίσουν τα συντρίμμια. Η κατασκευή του Θόλου ξεκίνησε το 688, με Εβραίους τεχνίτες μεταξύ των εργατών, και ολοκληρώθηκε το 691. «Έτσι, πραγματικά, πραγματικά ήθελαν να τον αντικαταστήσουν», είπε ο Ραβίνος Σίνγκερ. «Σε αντίθεση με τους Χριστιανούς που είπαν ότι θα το μετατρέψουμε σε κάδο απορριμμάτων, οι Μουσουλμάνοι είπαν όχι, θα χτίσουμε τον Θόλο του Βράχου μας, όχι ένα τζαμί, ακριβώς πάνω από τη θέση του Μίκντας », του Ναού.
Ο Ραβίνος Σίνγκερ χαρακτήρισε τον Θόλο ως θεολογική δήλωση. «Τόσο ο Χριστιανισμός όσο και το Ισλάμ πιστεύουν ότι μας έχουν αντικαταστήσει. Και αυτό είναι πολύ κρίσιμο», είπε. «Η εκκλησία πίστευε ότι οι Εβραίοι ήταν κάποτε επιλεγμένοι, αλλά τώρα η εκκλησία είναι το νέο Ισραήλ και επομένως οι Εβραίοι δεν μπορούν να επιστρέψουν και να έχουν κυριαρχία στο Όρος του Ναού. Αυτό δεν μπορεί να είναι».
Η ανοικοδόμηση του Ναού, κατά την άποψή του, ανατρέπει αυτόν τον ισχυρισμό σχετικά με την ίδρυσή του. «Όταν το Μπέιτ ΧαΜικντάς χτιστεί ακριβώς στο Όρος Μοριά, στον ιερό τόπο όπου βρίσκονται τα άγια των αγίων, αυτό που συμβαίνει είναι ότι καταστρέφει αυτό που διέδωσε η ισλαμική σκέψη και αυτό που πίστευε η εκκλησία», είπε. «Θα πει στον κόσμο ότι οι πατέρες της εκκλησίας έκαναν λάθος».
Η γνώση του Θεού φέρνει ειρήνη
Ο Ραβίνος Σίνγκερ επέμεινε ότι οι προφητείες του τέλους των ημερών είναι γραμμένες με σαφήνεια για αυτή τη γενιά. «Αυτό δεν μπορεί να είναι περίπλοκο, να προορίζεται για μοναδικούς μελετητές που έχουν πρόσβαση σε μοναδική εσωτερική γνώση», είπε. «Πρέπει να είναι πολύ απλό, όπως ακριβώς το Πουρίμ. Ήταν ένα πολύ απλό γεγονός. Αυτό που έκανε ο Αμάν ήταν διαφανές. Ζούμε σε μια τέτοια εποχή».
Περιέγραψε τη σειρά των γεγονότων στην Μεσσιανική εποχή ως αιτία και αποτέλεσμα. Η ειρήνη έρχεται ως αποτέλεσμα της αναγνώρισης του Θεού του Ισραήλ από τα έθνη. «Τα μυρμήγκια δεν κάνουν τους ανθρώπους να κάνουν πικνίκ», είπε. «Ο Μεσσίας θα επιπλήξει τα έθνη. Ησαΐας 2:3 και 4. Θα κρίνει ανάμεσα στους λαούς. Στη συνέχεια, θα συρρέουν για να αναγνωρίσουν τον έναν αληθινό Θεό του Ισραήλ. Το αποτέλεσμα αυτού, θα υπάρξει ειρήνη στη γη».
Ο Ραβίνος Σίνγκερ στράφηκε προς την κάμερα και έστρεψε το κοινό του στον τελευταίο στίχο του οράματος του Ιεζεκιήλ για την κοιλάδα των ξερών οστών: «Και τα έθνη θα γνωρίσουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος που αγιάζει τον Ισραήλ, όταν το αγιαστήριό μου θα είναι ανάμεσά τους για πάντα». (Ιεζεκιήλ 37:28)
«Η γνώση του Θεού είναι που φέρνει ειρήνη, και το Beit HaMikdash μου θα είναι εκεί, και έτσι τελειώνει», είπε. «Δεν είμαστε τρελοί. Για μια στιγμή, σταματήστε. Μπείτε στον υπολογιστή σας. Ιεζεκιήλ 37:28».
Ανέφερε τον Μαϊμονίδη, τον Ραμπάμ, για να εξηγήσει γιατί οι πόλεμοι τελειώνουν σε εκείνη την εποχή. «Όταν όλα τα έθνη λατρεύουν έναν αληθινό Θεό, το αποτέλεσμα είναι ότι ο πόλεμος θα τελειώσει, επειδή οι πόλεμοι υπάρχουν στην πραγματικότητα λόγω διαφοράς ιδεολογίας», είπε.
Το Κερί και το Τζιτζίτ
Ο Ραβίνος Σίνγκερ απευθύνθηκε απευθείας στο σε μεγάλο βαθμό μη εβραϊκό κοινό του. «Οι περισσότεροι από τους θεατές μας, είμαι σίγουρος, δεν είναι Εβραίοι», είπε. «Αυτό σημαίνει ότι διδάσκουμε την Τορά όσο καλύτερα μπορούμε και κάνουμε το καλύτερο δυνατό ώστε να είμαστε απλώς ένα σκεύος».
Επεσήμανε την υπόσχεση του Ησαΐα ότι «έθνη θα περπατήσουν στο φως σου και βασιλιάδες στη λάμψη της ανατολής σου» (Ησαΐας 60:3) και εξήγησε γιατί ο προφήτης επέλεξε την εικόνα του φωτός. «Αν κρατούσα ένα κερί, θα μπορούσα να ανάψω απεριόριστο αριθμό άλλων κεριών, και αυτό δεν θα λιγοστέψει από το κερί μου», είπε. «Αν είχα έναν κουβά νερό και έδινα στους άλλους ανθρώπους νερό, το νερό μου κατέβαινε. Αλλά με τη φωτιά, μπορώ να ανάψω δισεκατομμύρια κεριά, αλλά το κερί μου παραμένει αναμμένο. Το φως του Klal Yisrael , του λαού του Ισραήλ, «παραμένει αναμμένο».
Συνέδεσε αυτό με την προφητεία του Ζαχαρία: «Τάδε λέγει Κύριος των δυνάμεων· Εν ταις ημέραις εκείναις δέκα άνδρες θέλουσιν πιάσει από πάσας τας γλώσσας των εθνών, θέλουσιν πιάσει την κράσπην Ιουδαίου, λέγοντες· Θα έλθωμεν μετ’ υμών· διότι ηκούσαμεν ότι ο Θεός είναι μετ’ υμών.» (Ζαχαρίας 8:23)
Ακολουθώντας τον Ρασί, ο Ραβίνος Σίνγκερ αναγνώρισε την γωνία του ενδύματος ως το τζιτζίτ , τα τελετουργικά κρόσσια που επιβάλλονται στους Εβραίους στο Βιβλίο των Αριθμών. «Γιατί το τζιτζίτ ; Επειδή λένε στο τέλος, συνειδητοποιούμε ότι εσύ ήσουν ο μόνος που υποτίθεται ότι φορούσε τζιτζίτ . Αυτή η εντολή δεν υπάρχει στους επτά νόμους του Νώε. Είναι μόνο για τον Εβραίο», είπε. «Ζούμε σε εκείνη την εποχή, άγιε αδελφέ μου. Ζούμε σε εκείνη την εποχή των δέκα Εθνικών που αρπάζουν το τζιτζίτ ενός Εβραίου».
Ο Ραβίνος Σίνγκερ είπε ότι το όραμα που περιγράφει προέρχεται από τον Ραμπάμ, ο οποίος δίδαξε ότι η εξάπλωση του Χριστιανισμού και του Ισλάμ σε όλο τον κόσμο προετοιμάζει τον κόσμο για τον Μεσσία. Δισεκατομμύρια άνθρωποι, εξήγησε, έχουν ήδη «μια έννοια για τον Θεό, ένα βασικό περίγραμμα, μια έννοια για τις εντολές, μια έννοια ότι υπάρχει μια Τορά».
«Γι' αυτό δεν θέλουμε να πούμε τίποτα αντιμουσουλμανικό ή χριστιανικό. Δεν είναι αυτό το νόημα αυτής της συζήτησης», είπε. «Όταν έρθει ο αληθινός Μεσσίας, και οι Εβραίοι είναι εκεί, και το Μπέιτ ΧαΜικντάς χτιστεί σε εκείνο το σημείο, τότε θα αρπάξουν το τζιτζίτ και θα πουν, εσύ ήσουν πάντα αυτός που ήταν αφοσιωμένος σε αυτό».
Ο Μετρητής Τελειώνει
Σύμφωνα με τον υπολογισμό του Ραβίνου Σίνγκερ, το ρολόι που ειπώθηκε στον Δανιήλ να σφραγίσει ξεκινούσε την ημέρα που ένας χρυσός τρούλος υψωνόταν πάνω από την Εβέν Σετίγια , περνούσε τον πρώτο του δείκτη όταν η Κνεσέτ κήρυξε την Ιερουσαλήμ ολόκληρη, και φτάνει στον τελικό του αριθμό φέτος. Ο Δανιήλ δεν δόθηκαν περαιτέρω λεπτομέρειες, μόνο μια οδηγία και μια ευλογία: «Πήγαινε στο δρόμο σου μέχρι το τέλος· και θα αναπαυθείς, και θα σταθείς για να πάρεις τον κλήρο σου, στο τέλος των ημερών» (Δανιήλ 12:13). Το μήνυμα του Ραβίνου Σίνγκερ προς τους θεατές του ήταν το ίδιο που έδωσε ο άγγελος στον προφήτη. Αυτοί που το περιμένουν ονομάζονται ευτυχισμένοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου