Το 2027 θα είναι μια χρονιά τεράστιων ελλείψεων: Πετρέλαιο, πόλεμος και μια αλυσίδα εφοδιασμού χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Το αργό πετρέλαιο κινήθηκε πάνω από πέντε τοις εκατό σε μία μόνο αμερικανική συνεδρίαση την Πέμπτη, και το κύριο στοιχείο δεν ήταν το πιο ανησυχητικό μέρος της. Το Brent ξεπέρασε τα 105 δολάρια το βαρέλι, το West Texas Intermediate εκτοξεύτηκε προς τα 93 δολάρια, και τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης ντίζελ αυξήθηκαν 4,5 τοις εκατό στις ευρωπαϊκές συναλλαγές, με το πετρέλαιο θέρμανσης να ακολουθεί. Οι αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου άγγιξαν το υψηλό 24 ετών του 5,35 τοις εκατό πριν υποχωρήσουν, τραβώντας την υπόλοιπη καμπύλη υψηλότερα στο πέρασμά τους. Τέσσερις αγορές, τέσσερις αναταράξεις, ένα απόγευμα.

Δύο εξηγήσεις δόθηκαν για τη βία αυτής της κίνησης, και οι δύο βρίσκονται μέσα σε υδάτινα σώματα που μοιράζονται ένα όνομα. Η μία είναι ένας τυφώνας που ενισχύεται πάνω από τον Κόλπο του Μεξικού και στοχεύει στην πυκνότερη συγκέντρωση αμερικανικών διυλιστηρίων πετρελαίου στη γη. Η άλλη είναι ένας πόλεμος στον Περσικό Κόλπο που επρόκειτο να κοπάσει και, σύμφωνα με τις περισσότερες μετρήσεις, ξεκινά ξανά σιωπηλά,αναφέρει το preppgroup.home.blog

Όποιος πέρασε το καλοκαίρι πεπεισμένος ότι τα χειρότερα είχαν περάσει, θα έπρεπε να μελετήσει ξανά το βίντεο της Πέμπτης. Τον Ιούνιο, η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη υπέγραψαν μνημόνιο κατανόησης σε μια έκρηξη αισιοδοξίας, το οποίο στη συνέχεια αγνόησαν σε μεγάλο βαθμό. Ο Ιούλιος έφερε την κατάρρευση της εκεχειρίας, όταν οι Φρουροί της Επανάστασης έπληξαν τρία πλοία στο Στενό του Ορμούζ και ο Λευκός Οίκος απάντησε με εκατοντάδες επιθέσεις σε ιρανικούς στόχους. Ακολούθησε μια ανάπαυλα τον Αύγουστο, και μια ανάπαυλα είναι επικίνδυνη, επειδή πείθει τους ανθρώπους ότι η κρίση έχει τελειώσει. Δεν τελείωσε ποτέ.

Τα διυλιστήρια βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με τον έρωτα. Το αργό πετρέλαιο στο έδαφος είναι σχεδόν άχρηστο μέχρι κάποιος να το βράσει και να το διασπάσει στα καύσιμα που κινούν πλοία, φορτηγά, τρακτέρ και αεροσκάφη. Η ικανότητα της Αμερικής να κάνει αυτή τη δουλειά επικεντρώνεται κατά μήκος μερικών εκατοντάδων μιλίων ακτογραμμής του Κόλπου, μεταξύ Κόρπους Κρίστι και Πασκαγκούλα. Αφαιρέστε αυτή τη λωρίδα ακτής από την λειτουργία, έστω και για λίγο, και ο κόσμος δεν θα χάσει ούτε ένα πηγάδι. Θα χάσει έναν πνεύμονα.

Ο άλλος άξονας είναι ακόμη πιο στενός. Περίπου είκοσι εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και υγρών πετρελαίου περνούν από το Στενό του Ορμούζ κάθε μέρα, περίπου το ένα πέμπτο όλων όσων καίει ο πλανήτης, και η κυκλοφορία εκεί έχει μειωθεί κατά περισσότερο από ενενήντα τοις εκατό από τα τέλη Φεβρουαρίου. Η Σαουδική Αραβία άλλαξε δρομολόγια ό,τι μπορούσε μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, και τα Εμιράτα προώθησαν αργό πετρέλαιο μέσω αγωγού προς τη Φουτζέιρα. Καμία από τις δύο λύσεις δεν αντικαθιστά ό,τι αφαιρεί ένα κλειστό στενό, και αμφότερα έχουν δεχθεί επίθεση.

Πίσω από αυτά τα δύο γεγονότα βρίσκεται ένα τρίτο που λαμβάνει πολύ λιγότερη προσοχή και έχει μεγάλη σημασία. Τα καύσιμα δεν είναι μόνο καύσιμο. Το ντίζελ κινεί τα εμπορεύματα και τα εμπορεύματα μεταφέρουν τρόφιμα. Τα λιπάσματα παρασκευάζονται από φυσικό αέριο και μεταφέρονται μέσω των ίδιων αμφισβητούμενων υδάτων, και η Μέση Ανατολή προμηθεύει σχεδόν το ένα τέταρτο της ουρίας στον κόσμο και περίπου το μισό του θείου που διακινείται στο εμπόριο. Αν διαταράξετε τον Κόλπο, η τιμή μιας δεξαμενής βενζίνης είναι μόνο η αρχή. Η τιμή του ψωμιού, του μαρουλιού, οτιδήποτε πρέπει να ταξιδέψει πριν καταναλωθεί, αυξάνεται μαζί με αυτό.

Ακολουθεί μια προσπάθεια να παρουσιαστεί με σαφήνεια πώς αυτές οι δύο απειλές ενισχύονται η μία από την άλλη και γιατί οι αριθμητικές ενδείξεις είναι κάπως πιο δυσοίωνες από ό,τι επιτρέπουν οι περισσότερες προβλέψεις. Το περιθώριο σφάλματος που αντιστάθμιζε τέσσερις δεκαετίες φθηνής ενέργειας έχει εξαντληθεί. Τα αποθέματα είναι λιγοστά, το στρατηγικό απόθεμα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδό του από το 1982, η εφεδρική ικανότητα διύλισης εκτός Κίνας είναι περιορισμένη και το «μαξιλάρι» που κάποτε απορρόφησε ένα σοκ έχει εξαφανιστεί. Σε ένα σύστημα χωρίς χαλαρότητα, τα μικρά γεγονότα παύουν να είναι μικρά.

Το 2027, λοιπόν, μοιάζει με μια χρονιά ελλείψεων. Όχι λιμός, όχι κατάρρευση, όχι το τέλος του κόσμου, αλλά μια αβάσταχτη, σωρευτική πίεση στα πράγματα που οι απλοί άνθρωποι αγοράζουν χωρίς να το σκέφτονται. Αυτός είναι ο ισχυρισμός και αξίζει να δοκιμαστεί παρά να υποστηριχθεί, γι' αυτό και η ανάλυση που ακολουθεί βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δεδομένα.

Τα μισά από τα καύσιμα της Αμερικής βρίσκονται ακριβώς στο μονοπάτι της καταιγίδας

Ξεκινήστε με τη γεωγραφία, επειδή η γεωγραφία αποτελεί το επιχείρημα. Περισσότερο από το ήμισυ της συνολικής δυναμικότητας διύλισης των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται κατά μήκος της ακτής του Κόλπου, και η περιοχή του Τέξας και της Λουιζιάνα από μόνη της αντιπροσωπεύει σχεδόν το ήμισυ της εθνικής συνολικής δυναμικότητας. Με βάση τα πιο πρόσφατα ομοσπονδιακά στοιχεία, η περιοχή διαθέτει περίπου 9,9 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως λειτουργικής δυναμικότητας, περίπου το πενήντα τέσσερα τοις εκατό της συνολικής δυναμικότητας διύλισης της χώρας. Εδώ είναι που το αργό πετρέλαιο μετατρέπεται σε βενζίνη, ντίζελ και καύσιμο αεριωθούμενων. Πουθενά αλλού στον βιομηχανικό κόσμο δεν συγκρίνεται με αυτή τη συγκέντρωση.

Ο Ισαΐας στοχεύει στη βόρεια ακτή του ίδιου κόλπου. Σχηματίστηκε στα ανοιχτά του ανατολικού Μεξικού τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου, ενισχύθηκε στον πρώτο τυφώνα του Ατλαντικού της σεζόν και μέχρι την Πέμπτη είχε φτάσει στην κατηγορία 2 με ανέμους κοντά στα 110 μίλια την ώρα, με την πρόβλεψη να φτάσει στην ξηρά αργά την Παρασκευή ή νωρίς το Σάββατο μεταξύ της ανατολικής Λουιζιάνα και του Φλόριντα Πάνχαντλ. Κανένας τυφώνας δεν έχει χτυπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το Μίλτον το 2024, και αυτός φτάνει με το σύστημα ασυνήθιστα εκτεθειμένο.

Πριν αναφερθούμε στις πιθανές επιπτώσεις της καταιγίδας, είναι χρήσιμο να παρουσιάσουμε την κατάσταση του συστήματος με ψυχρούς αριθμούς. Κάθε στοιχείο που ακολουθεί προέρχεται από ομοσπονδιακά δεδομένα, αναλυτές του κλάδου ή την Παγκόσμια Τράπεζα.

Δείκτης	Τελευταία ανάγνωση	Γιατί έχει σημασία
αργό πετρέλαιο Brent	περίπου 105 δολάρια το βαρέλι	αυξήθηκε κατά περισσότερο από πέντε τοις εκατό σε μία συνεδρία· κορυφώθηκε κοντά στα 126 δολάρια τον Μάρτιο
Δυτικό Τέξας Ενδιάμεσο	περίπου 93 δολάρια το βαρέλι	το αμερικανικό σημείο αναφοράς κινήθηκε σχεδόν εξίσου βίαια
Μερίδιο των ακτών του Κόλπου των ΗΠΑ στην εθνική δυναμικότητα διύλισης	περίπου 54%	η μεγαλύτερη συγκέντρωση διύλισης στη γη
Δυναμικότητα διύλισης στις ΗΠΑ εντός της προβλεπόμενης πορείας της καταιγίδας	περίπου 2,7 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, ή 14%	διυλιστήρια γύρω από τη Νέα Ορλεάνη, το Μπατόν Ρουζ, το Μισισιπή και την Αλαμπάμα
Σταμάτησε η παραγωγή πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού	περίπου 1,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, ή το 63% της περιοχής	εκκενώθηκαν πλατφόρμες πριν από την προσέγγιση στην ξηρά
Διακόπηκε η παραγωγή φυσικού αερίου στον Κόλπο του Μεξικού	περίπου 57%	τροφοδοτεί με λίπασμα, ενέργεια και θέρμανση
Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου των ΗΠΑ	περίπου 283 εκατομμύρια βαρέλια	το χαμηλότερο από το 1982
Μέση εθνική τιμή βενζίνης	περίπου 4,36 δολάρια το γαλόνι	ρεκόρ για τις αρχές Οκτωβρίου
Μέση εθνική τιμή ντίζελ	περίπου 6,28 δολάρια το γαλόνι	επίσης ένα ρεκόρ, και το ντίζελ κινεί τα εμπορεύματα
Αποθέματα αποσταγμάτων	το χαμηλότερο για τις αρχές Οκτωβρίου από τις αρχές της δεκαετίας του 1980	σχεδόν δεν έχει απομείνει μαξιλάρι
Αποθέματα βενζίνης	το χαμηλότερο εποχικό επίπεδο από το 2012	το αμορτισέρ έχει εξαντληθεί
Διαμετακόμιση πετρελαίου μέσω του Στενού του Ορμούζ πριν από τον πόλεμο	περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα	περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης
Μείωση της εμπορικής κίνησης στα νησιά Ορμούζ από τα τέλη Φεβρουαρίου	περισσότερο από 90%	η μεγαλύτερη διαταραχή εφοδιασμού από τη δεκαετία του 1970
Απόδοση δεκαετούς ομολόγου του αμερικανικού δημοσίου	5,35% στην ενδοημερήσια κορύφωση	υψηλό 24 ετών, από 4,19% στην αρχή του έτους
Δείκτης τιμών λιπασμάτων της Παγκόσμιας Τράπεζας	αυξημένο κατά 12% το πρώτο τρίμηνο, με πρόβλεψη για αύξηση άνω του 30% για το 2026	το υψηλότερο από τον Οκτώβριο του 2022

Διαβάστε τον πίνακα δύο φορές και εμφανίζεται ένα μοτίβο. Το σύστημα δεν είναι απλώς υπό πίεση. Κάθε «μαξιλάρι» που κάποτε απορρόφησε ένα σοκ έχει ήδη δαπανηθεί για την πληρωμή του προηγούμενου.

Οι φορείς εκμετάλλευσης διυλιστηρίων άρχισαν να προετοιμάζονται μέρες πριν από την άφιξη στην ξηρά. Οι Shell, Chevron και BP απέσυραν το μη απαραίτητο προσωπικό από τις πλατφόρμες και περιόρισαν την παραγωγή. Μέχρι το μεσημέρι της Πέμπτης, περίπου 1,3 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου του Κόλπου την ημέρα είχαν κλείσει, μαζί με περισσότερο από το ήμισυ της παραγωγής φυσικού αερίου της περιοχής, και περισσότερες από 120 υπεράκτιες πλατφόρμες είχαν εκκενωθεί. Η προσοχή στη συνέχεια στράφηκε στην ξηρά, σε μια χούφτα εργοστάσια των οποίων η σημασία εκτείνεται πολύ πέρα ​​από τις πόλεις καταγωγής τους.

Το διυλιστήριο Pascagoula της Chevron στο Μισισιπή, με δυνατότητα επεξεργασίας περίπου 369.000 βαρελιών την ημέρα, βρίσκεται κοντά στην προβλεπόμενη τροχιά. Το ίδιο ισχύει και για τις πυκνές συστάδες γύρω από τη Νέα Ορλεάνη και το Μπατόν Ρουζ, όπου οι ExxonMobil, Shell και Valero λειτουργούν μερικά από τα μεγαλύτερα και πιο σύνθετα εργοστάσια της χώρας. Ο Άντι Λίποου, αναλυτής από το Χιούστον που παρακολουθεί τις καταιγίδες εδώ και τρεις δεκαετίες, τοποθέτησε περίπου 2,7 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα εθνικής δυναμικότητας διύλισης εντός ή κοντά στην πορεία της καταιγίδας και είπε ότι αναμένει ότι τουλάχιστον ορισμένα από αυτά τα εργοστάσια θα μειώσουν την παραγωγική τους ικανότητα. Η ερμηνεία του για το ευρύτερο σύστημα ήταν σαφής: δεν υπάρχει πουθενά κενό για να αντικατασταθεί αυτό που χάνεται, επομένως το έλλειμμα πρέπει να προέλθει απευθείας από τα ήδη περιορισμένα εμπορικά αποθέματα.

Το κλείσιμο ενός διυλιστηρίου πριν από έναν τυφώνα περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από το απλό σταμάτημά του. Οι μονάδες είναι κατασκευασμένες για να λειτουργούν συνεχώς για χρόνια και μια ελεγχόμενη διακοπή λειτουργίας είναι μια λεπτή, ωριαία ακολουθία ψύξης, αποσυμπίεσης και καθαρισμού των γραμμών. Η επανεκκίνηση διαρκεί περισσότερο και ενέχει μεγαλύτερο κίνδυνο, επειδή ο εξοπλισμός που έχει πλημμυρίσει, έχει στερηθεί ενέργειας ή έχει ανακινηθεί από τον άνεμο πρέπει να επιθεωρηθεί, να στεγνώσει και να δοκιμαστεί πριν μπορέσει να χειριστεί ξανά θερμούς υδρογονάνθρακες. Ακόμα και ένα χτύπημα κατηγορίας 1 κοστίζει συνήθως μια εβδομάδα παραγωγής. Ένα άμεσο χτύπημα, με πλημμύρες και απώλεια ισχύος του δικτύου, μπορεί να θέσει ένα εργοστάσιο σε αδράνεια για ένα μήνα.

Πολλαπλασιάστε αυτό με τον αριθμό των εγκαταστάσεων στην επικίνδυνη ζώνη και η εθνική εικόνα οξύνεται. Η Φλόριντα, η οποία δεν επεξεργάζεται σχεδόν τίποτα δικό της και εξαρτάται από τις παραδόσεις δεξαμενόπλοιων από τον Κόλπο, είναι η πιο εκτεθειμένη. Οι πλωτές οδοί και τα δεξαμενόπλοια δεν μπορούν να φορτώσουν ή να ξεφορτώσουν σε μια καταιγίδα, επομένως η αναστάτωση φτάνει πολύ πέρα ​​από την ακτογραμμή που αγγίζει ο τυφώνας, σε πολιτείες που δεν θα δουν ποτέ ούτε μια σταγόνα βροχής.

[η αεροφωτογραφία του διαδρόμου του διυλιστηρίου]

Τίποτα από αυτά δεν θα είχε τόση σημασία αν τα αποθέματα ήταν κανονικά. Δεν είναι. Τα αποθέματα βενζίνης μειώθηκαν πρόσφατα στο χαμηλότερο εποχιακό επίπεδό τους από το 2012, και τα αποθέματα αποσταγμάτων, τα οποία καλύπτουν το ντίζελ και το πετρέλαιο θέρμανσης, βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδό τους για τις αρχές Οκτωβρίου από τότε που ξεκίνησε η τήρηση αρχείων στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου περιέχει περίπου 283 εκατομμύρια βαρέλια, μειωμένα από την κορύφωση άνω των 700 εκατομμυρίων, και έχει εξαντληθεί επανειλημμένα για να μετριαστούν οι τιμολογιακές κρίσεις του πολέμου. Η αναπλήρωσή του θα χρειαζόταν χρόνια και δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια, και κάθε βαρέλι που απελευθερώνεται τώρα είναι ένα που θα λείπει από την επόμενη έκτακτη ανάγκη.

Μια ειρωνεία διατρέχει όλη την εικόνα. Τα αμερικανικά διυλιστήρια λειτουργούν με πλήρη ισχύ, σχεδόν το ενενήντα πέντε τοις εκατό της χωρητικότητάς τους, ακριβώς επειδή ένα μεγάλο μέρος των διυλιστηρίων στο εξωτερικό έχει τεθεί εκτός λειτουργίας. Εργοστάσια στη Μέση Ανατολή έχουν υποστεί ζημιές ή έχουν αποκοπεί από τερματικούς σταθμούς εξαγωγής, ρωσικά διυλιστήρια έχουν πληγεί από ουκρανικά drones και η Κίνα, που συσσωρεύει για να προστατευτεί, έχει περιορίσει τις εξαγωγές. Η Αμερική έχει γίνει μια από τις τελευταίες αξιόπιστες πηγές διυλισμένων καυσίμων στον πλανήτη, γεγονός που μετατρέπει έναν τυφώνα στην ακτή του Κόλπου από περιφερειακή ενόχληση σε παγκόσμιο γεγονός.

Ο Robert Yawger, ειδικός σε συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης ενέργειας στην Mizuho Securities, περιέγραψε το χρονοδιάγραμμα με όρους που έμεινε στους επενδυτές όλη την εβδομάδα. Μια καταιγίδα σαν αυτή θα μπορούσε να είναι τεράστια, είπε, και έφτανε στη χειρότερη στιγμή εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα. Πρόσθεσε μια προειδοποίηση που άξιζε περισσότερη προσοχή από όση έλαβε: σε περίπτωση που η αμερικανική δυναμικότητα διύλισης εγκαταλείψει την αγορά, η πίεση για απαγόρευση των εξαγωγών ντίζελ θα γίνει σχεδόν ακαταμάχητη και μια τέτοια απαγόρευση θα επιστρέψει στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.

Η πρόγνωση, τουλάχιστον, προσφέρει κάποια ανακούφιση. Οι μετεωρολόγοι αναμένουν ότι ο Ισαΐας θα εξασθενήσει ελαφρώς πριν από την προσέγγιση στην ξηρά και θα φτάσει στην ακτή ανατολικά της Νέας Ορλεάνης, γλιτώνοντας τη βιομηχανική ζώνη του Μπατόν Ρουζ και του Μισισιπή από την πλήρη δύναμη του ανέμου. Ασθενείς καταιγίδες έχουν προκαλέσει έκπληξη και στο παρελθόν, εντείνοντας ιδιαίτερα τις ραγδαία, επομένως η προσεκτική ένδειξη είναι μάλλον πλήγμα παρά αρνητική. Ακόμα κι έτσι, μια εβδομάδα χαμένων πτήσεων σε μια χούφτα εργοστάσια είναι αρκετή για να μετακινήσει τις τιμές όταν τίποτα δεν τις αμβλύνει.

Μια μικρή λεπτομέρεια σπάνια γίνεται είδηση. Οι τυφώνες δεν κλείνουν μόνο τα διυλιστήρια. Διακόπτουν τη λειτουργία των αγωγών, των τερματικών σταθμών, των αποβάθρων και των γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας που τα συνδέουν και διασκορπίζουν το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό που τα κρατά σε λειτουργία. Τα συνεργεία επανεκκίνησης έρχονται αεροπορικώς από άλλες πολιτείες και οι εργολάβοι κλείνονται εβδομάδες νωρίτερα. Όταν πολλά εργοστάσια υφίστανται ζημιές ταυτόχρονα, ανταγωνίζονται για τους ίδιους ηλεκτρολόγους, βαλβίδες και φορτηγίδες, και μια ανάκαμψη που θα διαρκούσε μια εβδομάδα για ένα εργοστάσιο εκτείνεται σε έναν μήνα σε πολλά.

Η καταιγίδα, λοιπόν, αποτελεί απειλή με μακριά ουρά, και αυτή η ουρά τρέχει κατευθείαν στη δεύτερη φωτιά.

Ένα σημείο πνιγμού που δεν άνοιξε ποτέ ξανά

Περίπου εννιακόσια αμερικανικά και ισραηλινά αεροσκάφη ξεκίνησαν τον πόλεμο κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, σε μια επιχείρηση που το Πεντάγωνο ονόμασε Epic Fury. Μέσα σε δώδεκα ώρες είχαν πλήξει πυραυλικές συστοιχίες, αεράμυνες και στόχους ηγεσίας, σκοτώνοντας τον Ανώτατο Ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ. Το Ιράν απάντησε με εκατοντάδες βαλλιστικούς πυραύλους και χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη που στόχευαν το Ισραήλ και τις αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο. Στη συνέχεια, επέλεξε μια φθηνότερη, παλαιότερη και πολύ πιο καταστροφική απάντηση: έκλεισε το Στενό του Ορμούζ.

Η ναυτιλιακή κίνηση μειώθηκε κατά εβδομήντα τοις εκατό μέσα σε λίγες ώρες και κατά περισσότερο από ενενήντα τοις εκατό μέσα σε λίγες μέρες. Τα δεξαμενόπλοια σταμάτησαν να μεταδίδουν τις θέσεις τους, οι ασφαλιστικές εταιρείες απέσυραν την κάλυψη για το πέρασμα και μέσα σε δύο εβδομάδες η πλωτή οδός που μεταφέρει το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου είχε γίνει εμπόλεμη ζώνη. Το Ιράν έβαλε νάρκες, προκάλεσε προβλήματα σε κύτη με γρήγορα σκάφη, παραποίησε τη δορυφορική πλοήγηση και, τουλάχιστον μία φορά, χρέωσε ένα πλοίο δύο εκατομμύρια δολάρια για να χρησιμοποιήσει το αυτοσχέδιο κανάλι του βόρεια του νησιού Λαράκ. Μέχρι τα τέλη Απριλίου, περίπου δύο χιλιάδες πλοία και είκοσι χιλιάδες ναυτικοί είχαν αποκλειστεί στον Κόλπο.

Οι τιμές αφηγήθηκαν την ιστορία πιο γρήγορα από οποιονδήποτε διπλωμάτη. Το Brent, σχεδόν εβδομήντα δολάρια πριν από τον πόλεμο, ξεπέρασε τα εκατό τον Μάρτιο για πρώτη φορά σε τέσσερα χρόνια και έφτασε κοντά στα 126 δολάρια, ενώ το αργό πετρέλαιο του Ντουμπάι, το σημείο αναφοράς για τις εξαγωγές του Κόλπου, άγγιξε το ρεκόρ των 166 δολαρίων. Ο Μάρτιος παρουσίασε τη μεγαλύτερη μηνιαία αύξηση στην ιστορία της αγοράς πετρελαίου και οι αναλυτές κατέληξαν στη μόνη σύγκριση που ταίριαζε: τα σοκ εφοδιασμού της δεκαετίας του 1970. Με βάση τους αριθμούς, αυτή ήταν η μεγαλύτερη διαταραχή στον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό εδώ και μισό αιώνα.

Μια εκεχειρία του Απριλίου εξασφάλισε δύο εβδομάδες. Οι συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ κατέρρευσαν, η Ουάσινγκτον απέκλεισε τα ιρανικά λιμάνια σε απάντηση και το Ιράν δήλωσε ότι το στενό είναι κλειστό για κάθε πλοίο που κατευθυνόταν προς ή από τα λιμάνια της Αμερικής, του Ισραήλ και των συμμάχων τους. Ένα μνημόνιο κατανόησης τον Ιούνιο, που υπογράφηκε και από τους δύο προέδρους, υποσχόταν τον τερματισμό του πολέμου και των αποκλεισμών. Διήρκεσε ένα μήνα. Τον Ιούλιο η εκεχειρία διακόπηκε ξανά, οι Φρουροί της Επανάστασης έπληξαν τρία πλοία και αμερικανικά αεροσκάφη έπληξαν περίπου 140 στόχους σε μια μόνο νύχτα.

Σε όλη αυτή την πορεία, το στενό δεν έχει ανοίξει ποτέ πλήρως, και αυτή είναι η λεπτομέρεια που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για την επόμενη χρονιά. Ένα σημείο στεγανοποίησης δεν χρειάζεται να σφραγιστεί για να προκαλέσει ζημιά. Απλώς χρειάζεται να είναι αναξιόπιστο. Οι ναυτιλιακές εταιρείες και οι ασφαλιστικές εταιρείες τιμολογούν τον κίνδυνο και προσθέτουν κόστος σε κάθε βαρέλι που περνάει. Ακόμη και ένα μερικό άνοιγμα αφήνει έναν μόνιμο φόρο στην παγκόσμια ενέργεια, που καταβάλλεται στην αντλία και στο σούπερ μάρκετ.

Αν τα δούμε με τη σειρά, τα πιο ανησυχητικά χαρακτηριστικά της αντιπαράθεσης μοιάζουν με αυτό.

• Το στενό εξακολουθεί να αμφισβητείται. Ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Ιράν δήλωσε στις αρχές Οκτωβρίου ότι η πλωτή οδός δεν θα ανοίξει ξανά μέχρι η Ουάσινγκτον να εκπληρώσει επτά όρους. Η Ουάσινγκτον απέρριψε την αντιπρόταση της Τεχεράνης. Καμία πλευρά δεν έχει κάνει καμία κίνηση.
• Η εκεχειρία είναι μια μυθοπλασία. Το μνημόνιο του Ιουνίου περιγράφεται και από τις δύο κυβερνήσεις ως ουσιαστικά ανενεργό, και οι δύο πλευρές έχουν ανταλλάξει πυρά μέχρι και τον Σεπτέμβριο, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν σε τρία ιρανικά πλοία και το Ιράν εκτόξευσε βαλλιστικούς πυραύλους σε μια αμερικανική ομάδα αεροπλανοφόρων.
• Η Ουάσινγκτον έχει ορίσει ημερομηνία για τον επόμενο γύρο. Ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε στις 8 Οκτωβρίου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επαναλάβουν τις μεγάλης κλίμακας επιθέσεις πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, μια δήλωση που ερμηνεύεται ευρέως ως υπόσχεση για βομβαρδισμό μετά από αυτές.
• Η Τεχεράνη έχει ακούσει αυτή την υπόσχεση. Οι Ιρανοί διοικητές έχουν απειλήσει δημόσια με προληπτικές επιθέσεις εάν καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι επίκειται επίθεση, γεγονός που μετατρέπει το αμερικανικό εκλογικό ημερολόγιο σε προθεσμία για ολόκληρο τον Κόλπο.
• Η επιρροή του Ιράν χαλαρώνει, αλλά αργά. Το καθεστώς εδραιώθηκε υπό τους σκληροπυρηνικούς μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ, και η νέα ηγεσία έχει στοιχηματίσει τη νομιμότητά της στη διατήρηση του στενού.
• Οι Χούθι έχουν ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο. Επιθέσεις από την Υεμένη έχουν πλήξει τα αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας και έχουν αναγκάσει το Ριάντ να ανακατευθύνει τις εξαγωγές, καταργώντας μια παράκαμψη που διατηρούσε τη ροή κάποιου πετρελαίου.
• Οι νάρκες εξακολουθούν να καθαρίζονται. Αμερικανικά πολεμικά πλοία σάρωσαν την κύρια ναυτική λωρίδα στα τέλη Αυγούστου και εντόπισαν περισσότερες από εκατό ύποπτες νάρκες. Η σάρωση είναι αργή και μια μόνο αστοχία σε μια συσκευή μπορεί να κλείσει ξανά μια λωρίδα.
• Η ασφαλιστική αγορά δεν έχει ανακάμψει. Τα ασφάλιστρα κινδύνου πολέμου στα ταξίδια στον Κόλπο παραμένουν υψηλά και χωρίς κάλυψη, τα πλοία δεν πλέουν όσο ήρεμα κι αν φαίνονται τα νερά.
• Η διύλιση, όχι μόνο του αργού πετρελαίου, έχει πληγεί. Εργοστάσια σε όλο τον Κόλπο έχουν υποστεί ζημιές ή έχουν αποκοπεί από τερματικούς σταθμούς εξαγωγής, γι' αυτό και τα αμερικανικά διυλιστήρια λειτουργούν τόσο σκληρά.
• Η Ρωσία αποτελεί τη δεύτερη πηγή άντλησης της προσφοράς. Οι επιθέσεις με ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν πλήξει τη ρωσική δυναμικότητα διύλισης και η Μόσχα τώρα κερδίζει απροσδόκητα κέρδη από τις υψηλότερες τιμές αντί να μειώνει την έλλειψη.
• Η Κίνα συσσωρεύει αποθέματα. Το Πεκίνο έχει περιορίσει τις εξαγωγές καυσίμων και λιπασμάτων για να προστατεύσει τους δικούς του καταναλωτές, εξάγοντας την έλλειψή του σε όλους τους άλλους.
• Τα αποθέματα έκτακτης ανάγκης έχουν δαπανηθεί. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας συντόνισε την απελευθέρωση 400 εκατομμυρίων βαρελιών από τα αποθέματα των μελών του και τα δικά τους αποθέματα των ΗΠΑ βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1982.
• Ο πόλεμος έχει καταμετρήσει νεκρούς στη θάλασσα. Τουλάχιστον ενενήντα πλοία έχουν δεχθεί επίθεση, είκοσι τέσσερις ναυτικοί έχουν χάσει τη ζωή τους και ένα κρουαζιερόπλοιο έχει βρεθεί σε διασταυρούμενα πυρά, κάτι που είναι ακριβώς το είδος της λεπτομέρειας που κρατά τα πληρώματα μακριά.
• Το αδιέξοδο είναι διαρθρωτικό. Το Ιράν δεν έχει την πολυτέλεια να φαίνεται αδύναμο, η Αμερική δεν έχει την πολυτέλεια να φαίνεται ηττημένη και το Ισραήλ έχει τους δικούς του λόγους να ασκεί πίεση, επομένως τα εμπλεκόμενα μέρη έχουν κάθε κίνητρο να συνεχίσουν τη σύγκρουση να σιγοβράζει αντί να την επιλύσουν.

Με αυτόν τον τρόπο, η αντιπαράθεση μοιάζει λιγότερο με πόλεμο που τελειώνει και περισσότερο με έναν πόλεμο που περιμένει έναν λόγο για να ξαναρχίσει. Το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό της είναι το ημερολόγιο. Η ανακοίνωση ότι δεν θα επιτεθείτε μέχρι μετά τις εκλογές λέει στον εχθρό σας πόσο χρόνο έχει για να προετοιμαστεί και του δίνει μια ημερομηνία για την οποία πρέπει να προετοιμαστεί. Οι στρατοί που περιμένουν μια επίθεση μερικές φορές χτυπούν πρώτοι, και οι Ιρανοί διοικητές το έχουν πει δημόσια.

Μια επιπλοκή που σπάνια εμφανίζεται στα νέα αφορά την βόμβα. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ήταν η δηλωμένη αιτία του πολέμου, και το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι οι επιθέσεις το γύρισαν χρόνια πίσω. Το αν αυτό ισχύει παραμένει πραγματικά αβέβαιο, καθώς οι επιθεωρητές είχαν μόνο μερική πρόσβαση από τον Φεβρουάριο και οι εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ήταν θαμμένες βαθιά πριν πέσει η πρώτη βόμβα. Εάν η Τεχεράνη καταλήξει στο συμπέρασμα ότι έχει και παράθυρο και παράπονο, ο πειρασμός να τρέξει προς ένα όπλο, ή η εμφάνιση ενός, μεγαλώνει εβδομάδα με την εβδομάδα.

[η θολή φωτογραφία του Ορμούζ]

Αν τοποθετήσετε τις δύο πυρκαγιές δίπλα-δίπλα, η λογική της μεταβολής των τιμών της Πέμπτης γίνεται προφανής. Η μία απειλεί να αφαιρέσει την ικανότητα διύλισης από την αγορά, ενώ η άλλη απειλεί να αφαιρέσει το αργό πετρέλαιο. Μεταξύ τους, πιέζουν την ίδια αλυσίδα εφοδιασμού και από τα δύο άκρα, την ίδια σεζόν, χωρίς να διαφαίνεται καθαρή λύση.

Τι γνωρίζει ήδη το 2027

Η πρόβλεψη ταπεινώνει όποιον την επιχειρεί, οπότε ας είμαι προσεκτικός σχετικά με το πού τελειώνουν τα στοιχεία και πού ξεκινούν οι κρίσεις. Τα παραπάνω γεγονότα είναι τεκμηριωμένα. Ό,τι ακολουθεί είναι συμπεράσματα και θα πρέπει να ερμηνεύεται με αυτόν τον τρόπο.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η συμπίεση ξεπερνά κατά πολύ την τιμή της βενζίνης. Το ντίζελ είναι ο συνδετικός ιστός της σύγχρονης οικονομίας και το κόστος του έχει ήδη ξεπεράσει τα έξι δολάρια το γαλόνι στην Αμερική και ακόμη υψηλότερο σε μέρη της Ευρώπης. Οι στόλοι φορτηγών, που λειτουργούν με μικρά περιθώρια κέρδους, συμπιέζονται έντονα. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Έρευνας Μεταφορών υπολόγισε το μέσο κόστος λειτουργίας ενός βαρέος φορτηγού στο ρεκόρ των 2,34 δολαρίων το μίλι το 2025, με τα καύσιμα μόνο να πλησιάζουν το ένα πέμπτο αυτού του ποσού. Κάθε σεντ που προστίθεται στην αντλία συμβάλλει άμεσα στην τιμή όλων όσων κινούνται, και σχεδόν όλα κινούνται.

Οι μεταφορές είναι το σημείο όπου η αριθμητική γίνεται σκληρή. Ένα ψυγείο φορτίο μαρουλιού που μεταφέρεται από την κοιλάδα Salinas της Καλιφόρνια στη Νέα Υόρκη κοστίζει τώρα περίπου 10.000 δολάρια, εκ των οποίων περίπου 4.200 δολάρια είναι μόνο το ντίζελ. Ο λογαριασμός καυσίμων για την ίδια διαδρομή πριν από ένα χρόνο ήταν περίπου 2.700 δολάρια. Ο μεταφορέας δεν απορροφά τη διαφορά, ούτε και το σούπερ μάρκετ. Προσγειώνεται στο ράφι, στον διάδρομο με τα φρούτα και λαχανικά, στην τιμή των πραγμάτων που είναι πιο δύσκολο να αντικατασταθούν και πιο εύκολο να παρατηρηθούν.

Τα λιπάσματα κλείνουν τον κύκλο, και εδώ η εικόνα είναι πιο ζοφερή από ό,τι υποδηλώνουν οι τίτλοι. Ο δείκτης τιμών λιπασμάτων της Παγκόσμιας Τράπεζας αυξήθηκε κατά περισσότερο από δώδεκα τοις εκατό το πρώτο τρίμηνο του 2026, η έκτη αύξησή του σε επτά τρίμηνα, φτάνοντας μέχρι τον Απρίλιο στο υψηλότερο επίπεδό του από τον Οκτώβριο του 2022. Η ουρία σκαρφάλωσε πάνω από τα 850 δολάρια ανά μετρικό τόνο, σημειώνοντας αύξηση ογδόντα τοις εκατό σε δύο μήνες. Η Μέση Ανατολή προμηθεύει περίπου το ένα τέταρτο των παγκόσμιων εξαγωγών ουρίας, περίπου το ένα τρίτο του θείου που διακινείται και ένα παρόμοιο μερίδιο της αμμωνίας της, και το στενό που τα μεταφέρει είναι αυτό που έχει κλείσει το Ιράν. Το Ιράν σταμάτησε την παραγωγή αμμωνίας, το Κατάρ ανέστειλε την παραγωγή ουρίας, αμμωνίας και θείου μετά από ζημιές στα εργοστάσιά του, και η Ινδία μείωσε τη δική της παραγωγή λόγω έλλειψης φυσικού αερίου.

Οι αγρότες είναι γνωστοί για την προσαρμοστικότητά τους, αλλά τα λιπάσματα δεν είναι προαιρετικά. Η μείωση του αζώτου τη μία εποχή και η επόμενη συγκομιδή το δείχνει. Το Διεθνές Εμπορικό Επιμελητήριο έχει προειδοποιήσει ότι οι τιμές των σιτηρών θα μπορούσαν να αυξηθούν έως και κατά ογδόντα τοις εκατό εάν οι διαταραχές συνεχιστούν, και η Παγκόσμια Τράπεζα αναμένει ότι ο δείκτης λιπασμάτων της θα φτάσει στο τέλος του 2026 περισσότερο από τριάντα τοις εκατό υψηλότερα από ό,τι στην αρχή. Ένας αγρότης που πληρώνει περισσότερα για εισροές ενώ αντιμετωπίζει μια αβέβαιη τιμή για τη συγκομιδή κάνει το λογικό πράγμα: φυτεύει λιγότερο ή φυτεύει φθηνά. Και τα δύο μειώνουν την προσφορά ακριβώς όταν ο κόσμος χρειάζεται περισσότερα.

Η αγορά ομολόγων το έχει προσέξει. Η συσχέτιση μεταξύ του West Texas Intermediate και της απόδοσης του δεκαετούς ομολόγου του αμερικανικού δημοσίου έφτασε το 0,96 τον Σεπτέμβριο, η στενότερη σύνδεση από το 2019, πράγμα που σημαίνει ότι η τιμή του πετρελαίου κατευθύνει πλέον την τιμή του χρήματος. Οι αποδόσεις έχουν αυξηθεί από 4,19% στην αρχή του έτους σε πολύ πάνω από το 5, και η αύξηση των αποδόσεων αυξάνει τα στεγαστικά δάνεια, τα δάνεια αυτοκινήτων και τον εταιρικό δανεισμό παράλληλα. Ένα ενεργειακό σοκ που ξεκίνησε σε μια μακρινή πλωτή οδό εμφανίζεται στη μηνιαία πληρωμή ενός συνηθισμένου σπιτιού.

Η Ευρώπη και η Ασία είναι ακόμη πιο εκτεθειμένες. Η Ευρώπη αντλεί περισσότερο από το ένα δέκατο του υγροποιημένου φυσικού αερίου της από το Κατάρ μέσω του στενού, και οι τιμές του φυσικού αερίου της εκτοξεύτηκαν από περίπου τριάντα ευρώ ανά μεγαβατώρα σε πάνω από εξήντα πριν σταθεροποιηθούν στα υψηλά σαράντα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση απορρόφησε περισσότερα από τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ σε επιπλέον κόστος εισαγωγής ορυκτών καυσίμων μόνο στις αρχές Μαΐου. Οι Ασιάτες αγοραστές, οι οποίοι κάποτε προμηθεύονταν περίπου το ογδόντα τέσσερα τοις εκατό του αργού πετρελαίου που διέρχεται από το Ορμούζ, τώρα υποβάλλουν προσφορές μεταξύ τους για όσα βαρέλια έχουν απομείνει, και οι πιο αδύναμοι εισαγωγείς, η Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και μεγάλο μέρος της Αφρικής, τιμολογούνται πρώτοι.

Τίποτα από αυτά δεν έχει ακόμη οδηγήσει σε ύφεση, κάτι που αξίζει να το πούμε ξεκάθαρα, καθώς οι προβλέψεις για την καταστροφή είναι φθηνές. Το ΔΝΤ στην πραγματικότητα αναθεώρησε προς τα πάνω την παγκόσμια ανάπτυξη για το 2026, σε περίπου τρία τοις εκατό, και αναμένει ελαφρώς καλύτερη ανάπτυξη το 2027, με βάση την άνθηση των επενδύσεων στην τεχνητή νοημοσύνη που έχει διατηρήσει τη ζήτηση και την απασχόληση σε υψηλά επίπεδα, ακόμη και όταν το κόστος της ενέργειας δαγκώνει. Το ειλικρινές πλαίσιο, λοιπόν, δεν είναι η κατάρρευση, αλλά μια συμπίεση που σκληραίνει αντί να σπάει, και σκληραίνει περισσότερο όσους έχουν το λιγότερο περιθώριο να την απορροφήσουν.

Τρεις υποθέσεις υποστηρίζουν αυτή τη σχετικά ευνοϊκή προοπτική, και οι τρεις είναι εύθραυστες. Η πρώτη είναι ότι ο Isaias δεν θα χρησιμοποιήσει τα διυλιστήρια. Η δεύτερη αφορά την αντιπαράθεση στον Κόλπο, η οποία πρέπει να παραμείνει σιγοβρασμένη και όχι σε βρασμό. Και η τρίτη είναι ότι τα λιγοστά αποθέματα του κόσμου δεν θα δοκιμαστούν ξανά πριν μπορέσουν να ανασυσταθούν. Εάν και οι τρεις ισχύουν, το 2027 θα είναι άβολο. Εάν αποτύχει μία, θα είναι άσχημο. Εάν αποτύχουν δύο ταυτόχρονα, οι ελλείψεις των τελών της δεκαετίας του 1970 γίνονται το σωστό σημείο αναφοράς και όχι μια ρητορική άνθηση.

Παρακολουθώντας από έξω, ως κάποιος που διαβάζει αυτούς τους αριθμούς για ευχαρίστηση και καταγράφει πόσο συχνά η άνετη συναίνεση ήταν λανθασμένη, αυτό που ξεχωρίζει είναι το πόσο λίγο χώρο διατηρεί το σύστημα. Η φθηνή ενέργεια δημιούργησε έναν κόσμο με μεγάλα αποθέματα και αδρανή χωρητικότητα, και τα δύο έχουν δαπανηθεί. Το απόθεμα έχει εξαντληθεί, τα διυλιστήρια λειτουργούν άσκοπα, τα πλοία κρύβονται και η συγκομιδή εξαρτάται από τα λιπάσματα που πρέπει να διασχίσουν ένα αμφισβητούμενο στενό. Μια γενιά μεγάλωσε υποθέτοντας ότι το προστατευτικό στρώμα θα ήταν πάντα εκεί. Έχει φύγει και το 2027 είναι η χρονιά που γίνεται δύσκολο να αγνοηθεί.

Ο πειρασμός τους επόμενους μήνες θα είναι να αντιμετωπίζουμε κάθε σοκ όπως έρχεται και να υποθέτουμε ότι το επόμενο θα είναι ηπιότερο. Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα τον Ιούνιο, όταν υπογράφηκε ένα μνημόνιο και η τιμή του πετρελαίου υποχώρησε, και διήρκεσε περίπου τέσσερις εβδομάδες. Το φετινό μοτίβο υποδηλώνει ότι η αντίθετη συνήθεια είναι πιο σοφή: να αναμένουμε ότι τα σοκ θα συνεχίσουν να έρχονται, τα αποθέματα να συνεχίσουν να μειώνονται και οι δύο πυρκαγιές στους δύο κόλπους να συνεχίσουν να καίνε.

Μια τελευταία παρατήρηση, που προσφέρεται ως γνώμη και όχι ως γεγονός. Η πιο υποτιμημένη μεταβλητή εδώ δεν είναι ένας αγωγός ή ένα στενό, αλλά η υπομονή. Η Ουάσινγκτον έχει εκλογές, η Τεχεράνη έχει μια περήφανη νέα ηγεσία που έχει κάτι να αποδείξει, και αμφότερες οι πλευρές λογοδοτούν σε εκλογικά σώματα που επιβραβεύουν τη σταθερότητα αντί για συμβιβασμό. Κάθε μήνα η αντιπαράθεση συνεχίζεται, η πίεση για στρατιωτική διευθέτησή της αυξάνεται και κάθε χτύπημα διακινδυνεύει κάτι που κανείς δεν μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει. Έτσι ένας πόλεμος που κανείς δεν ήθελε γίνεται ένας πόλεμος που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει.

Προσέξτε, λοιπόν, δύο πράγματα του χρόνου, και συγκεκριμένα μία ημερομηνία. Προσέξτε τον καιρό στον Κόλπο, επειδή μια μόνο κακή προσέγγιση σε ξηρά μπορεί να αναιρέσει μια δεκαετία ικανότητας διύλισης σε μια εβδομάδα. Προσέξτε το στενό, επειδή μεταφέρει το ένα πέμπτο όλων όσων καίει ο κόσμος και δεν έχει ανοίξει αξιόπιστα από τον Φεβρουάριο. Κυκλώστε στις αρχές Νοεμβρίου, όταν οι αμερικανικές εκλογές δίνουν στον πόλεμο ένα πρόγραμμα που δεν είχε πριν. Εάν και οι δύο πυρκαγιές εξακολουθούν να καίνε μέχρι τότε, το 2027 δεν θα είναι απλώς μια χρονιά ελλείψεων. Θα είναι η χρονιά που ο κόσμος θα ξεμείνει από χώρο για να τις απορροφήσει.