Ο περισσότερος κόσμος στον Πλανήτη, δεν τους γνωρίζει!
Και το πραγματικά ανατριχιαστικό δεν είναι απλώς η ύπαρξή τους, αλλά το πόσο έξυπνα έχουν στήσει την πραγματικότητα έτσι ώστε να μην μπορείς ούτε καν να τους δείξεις με το δάχτυλο.
Μπορείς να βρίζεις πολιτικούς, να γελοιοποιείς βασιλιάδες, να λες πρωθυπουργούς ψεύτες, να ξεσκεπάζεις διαφθορά σε αστυνομία, ΜΜΕ, φάρμακα, δικαστήρια, να καταγγέλλεις τραπεζίτες, δισεκατομμυριούχους, «ελίτ».
Όλα αυτά επιτρέπονται.
Αυτά θεωρούνται ελευθερία λόγου.
Υπάρχει όμως ένα επίπεδο πιο πάνω.
Ένα στρώμα εξουσίας που δεν φαίνεται!
Ένα πλέγμα ονομάτων και δικτύων που λειτουργεί στο παρασκήνιο και τη στιγμή που πλησιάζεις να το αγγίξεις, το παιχνίδι αλλάζει. Δεν υπάρχει συζήτηση, δεν υπάρχει αντιπαράθεση, υπάρχουν αποκλεισμοί, ταμπέλες, φίμωση, «παραβίαση κανόνων», εκστρατείες λάσπης και ένας στρατός πρόθυμων φωνών που επαναλαμβάνουν έτοιμες κατηγορίες για να σε κάνουν να σωπάσεις — χωρίς να απαντούν σε τίποτα.
Έχουν φτιάξει έναν κόσμο όπου η κορυφή της εξουσίας προστατεύεται όχι από όπλα, αλλά από μηχανισμούς. Ψυχολογικούς, Νομικούς, Κοινωνικούς και Μιντιακούς.
Ένα σύστημα όπου το να τους κατονομάσεις σε μετατρέπει αυτόματα σε ένοχο.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι είναι αληθινοί, γιατί η αλήθεια δεν χρειάζεται τέτοια άμυνα…. το ψέμα χρειάζεται!
Αυτό δεν ξεκίνησε σήμερα.
Πηγαίνει αιώνες πίσω, όταν το εμπόριο και ο ιδιωτικός δανεισμός άρχισαν να αντικαθιστούν τα στέμματα, όταν οι μοναρχίες δεν έπεφταν πια με σπαθιά, αλλά με χρέη.
Γιατί υπάρχει ένας βασικός κανόνας εξουσίας:
όποιος ελέγχει το χρήμα, ελέγχει τα πάντα!
Το νόμισμα ελέγχει τα βασίλεια, η πίστωση ελέγχει τις κυβερνήσεις, το χρέος ελέγχει τα έθνη.
Οι βασιλιάδες δεν κυβερνούσαν επειδή ήταν πανίσχυροι, κυβερνούσαν επειδή κάποιος τους χρηματοδοτούσε. Και μόλις έκλεινε η στρόφιγγα, τελείωνε και η εξουσία τους. Έτσι το σύστημα εξελίχθηκε, άφησε τα πρόσωπα και πέρασε στις δομές και εκεί πέτυχε την απόλυτη σταθερότητα.
Τα άτομα είναι αναλώσιμα, πεθαίνουν, ανατρέπονται, αντικαθίστανται, οι δομές όχι.
Έτσι χτίστηκαν κεντρικές τράπεζες, εθνικά χρέη, μόνιμη φορολογία, «ανεξάρτητα» ιδρύματα, νομικά πρόσωπα και επίπεδα διαχείρισης τόσο πολλά που κανείς δεν φτάνει ποτέ στην κορυφή.
Και σήμερα το αποτέλεσμα είναι μπροστά σου!
Οι κυβερνήσεις δεν υπηρετούν τους λαούς, υπηρετούν τους πιστωτές, οι φόροι σου δεν χτίζουν κοινωνία· πληρώνουν τόκους, δεν ζεις σε κράτος, ζεις μέσα σε ένα σύστημα χρέους.
Οι περισσότεροι δεν το βλέπουν γιατί νομίζουν ότι το χρήμα είναι κάτι πραγματικό, ότι αντιπροσωπεύει αξία ή εργασία.
Στην πραγματικότητα, δημιουργείται από το τίποτα, δανείζεται στην οικονομία και απαιτείται να επιστραφεί με τόκο που δεν υπήρξε ποτέ. Ένα σύστημα που απαιτεί μόνιμο χρέος, μόνιμο πληθωρισμό και συνεχή αφαίρεση.
Γι’ αυτό νιώθεις διαρκώς πίεση.
Δεν είναι ιδέα σου!
Και γι’ αυτό ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ, γιατί είναι το τέλειο εργαλείο.
Ο πόλεμος τυπώνει χρήμα, δικαιολογεί εξουσίες, επιβάλλει δανεισμό, συγκεντρώνει έλεγχο, καταστρέφει για να ξαναχτιστεί με συμβάσεις. Μετατρέπει τον φόβο σε συναίνεση.
Και εδώ είναι το δύσκολο κομμάτι:
οι πόλεμοι δεν «συμβαίνουν», σχεδιάζονται, χρηματοδοτούνται και σερβίρονται στο κοινό με συναίσθημα, ενώ τα κέρδη μοιράζονται αθόρυβα.
Το κόλπο είναι παλιό:
όπλισε και τις δύο πλευρές, έλεγξε το αφήγημα και μετά χρηματοδότησε την ανοικοδόμηση.
Οι αυτοκρατορίες αλλάζουν, τα πρόσωπα φεύγουν, οι σημαίες αντικαθίστανται, το δίκτυο του χρήματος μένει.
Πάντα!
Σαν παράσιτο που αλλάζει ξενιστή αλλά δεν πεθαίνει ποτέ.
Και δεν χρειάζεται συνωμοσιολογικό θέατρο. Ο έλεγχος δεν λειτουργεί με μυστικές αίθουσες, αλλά με συστήματα, κίνητρα, ιδιοκτησία, ΜΜΕ, εκπαίδευση, γλώσσα και ηθική.
Με τόσο βαθιά ψυχολογική διαμόρφωση, που οι άνθρωποι υπερασπίζονται μόνοι τους τις αλυσίδες τους.
Οι λέξεις έγιναν όπλα. «Συνωμοσιολόγος». «Ακραίος». «Παραπληροφόρηση».
Δεν περιγράφουν· μπλοκάρουν σκέψη.
Αν κολλήσει η ταμπέλα, τα γεγονότα δεν έχουν σημασία.
Και το πιο εξελιγμένο επίπεδο ελέγχου δεν είναι η βία. Είναι η ηθική. Αν σε κάνουν να νιώθεις καλός όταν υπακούς και κακός όταν αμφισβητείς, δεν χρειάζονται φυλακές.
Ο κόσμος αυτο-αστυνομεύεται!
Το μεγαλύτερο τους κόλπο όμως, είναι ότι δεν φαίνονται.
Δεν κατεβαίνουν σε εκλογές, δεν κυβερνούν επίσημα! Χρηματοδοτούν, συμβουλεύουν, «φιλανθρωπούν», διαμορφώνουν πολιτικές από το παρασκήνιο.
Δεν χρειάζονται στέμμα, το στέμμα είναι διακόσμηση, τη σκηνή την κατέχουν ήδη.
Και επειδή όλα είναι σπασμένα σε εταιρείες, θυγατρικές και νομικές μάσκες, ο κόσμος βλέπει μόνο κομμάτια.
Ποτέ το σύνολο!
Η σύγχυση είναι μέρος του σχεδίου.
Ακόμα και η «αντίσταση» συχνά είναι ελεγχόμενη, ασφαλής και ακίνδυνη.
Σου δίνουν ήρωες που σε γυρίζουν σε κύκλους και πολέμους μεταξύ σου, ώστε ποτέ να μη στραφείς προς τα πάνω. Γιατί αν οι άνθρωποι ενωθούν πέρα από ψεύτικες διαιρέσεις, το παιχνίδι τελειώνει.
Γι’ αυτό δεν μπορείς να πεις τα ονόματά τους!
Όχι επειδή είναι αθώοι, αλλά επειδή είναι το μόνο επίπεδο που δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθεί.
Γιατί αν το καταλάβεις, παύεις να είσαι ελέγξιμος και τότε δεν φοβάσαι, δεν χειραγωγείσαι, δεν χειροκροτείς την ίδια σου την υποδούλωση.
Και αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει λογοκρισία.
Όχι για προστασία, αλλά για να μη δεις το μοτίβο.
Γιατί μόλις το δεις… δεν ξε-βλέπεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου