Αν υπήρχε πράγματι μια Μηχανή του Χρόνου και μου έδινε τη δυνατότητα για ένα μόνο ταξίδι, δεν θα δίσταζα ούτε στιγμή. Θα πήγαινα πίσω… στα όμορφά μου χρόνια.
Τότε που ζούσε ο παππούς και η γιαγιά.
Τότε που, παιδί ακόμη, περίμενα με λαχτάρα το καλοκαίρι για να πάω στο χωριό, στο σπίτι τους.
Πού είναι η σφιχτή αγκαλιά τους; Εκείνη που μύριζε καθαριότητα, καλοσύνη και ασφάλεια;
Πού είναι η στοργική φωνή τους που έλεγε «μη φοβάσαι» — και πραγματικά δεν φοβόμουν.
Πού είναι οι βόλτες στα χωμάτινα δρομάκια, τα απογεύματα στην αυλή, τα γέλια κάτω από τον ίσκιο της κληματαριάς;
Και πάνω απ’ όλα…πού είναι εκείνη η σιγουριά πως ό,τι κι αν συμβεί, αυτοί θα φροντίσουν να λυθεί;
Πως ο κόσμος, όσο μεγάλος κι αν έμοιαζε, χωρούσε ολόκληρος μέσα στην αγκαλιά τους;
Αν υπήρχε Μηχανή του Χρόνου, θα ήθελα έστω για μια ώρα να ξανασταθώ στην αυλή εκείνου του σπιτιού. Να ακούσω τη φωνή της γιαγιάς να με φωνάζει για φαγητό. Να δω τον παππού να κάθεται ήσυχα στην καρέκλα του και να μου χαμογελά. Να νιώσω ξανά παιδί — όχι από ηλικία, αλλά από αθωότητα.
Αν σου έδιναν κι εσένα αυτή τη Μηχανή, φίλε μου, πού θα πήγαινες;
Στα παιδικά σου χρόνια; Τότε που όλα ήταν στο ξεκίνημα και κάθε μέρα έμοιαζε απέραντη;
Ή μήπως πιο πίσω; Στις δεκαετίες που άκουσες από τους γονείς σου — τότε που ο κόσμος φάνταζε πιο απλός, πιο καθαρός;
Θα ταξίδευες στα χρόνια της Επανάστασης, να δεις από κοντά τους αγώνες και τις θυσίες;
Ή σε άλλους τόπους, μακρινούς και άγνωστους;
Στην Άγρια Δύση, με τους απέραντους ορίζοντες και τη μυρωδιά της περιπέτειας;
Στα χρόνια των μεγάλων θαλασσοπόρων, όταν οι άνθρωποι άνοιγαν πανιά χωρίς να ξέρουν τι θα συναντήσουν;
Ή μήπως στα χρόνια του θρυλικού Βυζαντίου, των ένδοξων Αυτοκρατόρων, των θρυλικών μαχών και της καστροπολιτείας του Γένους μας, της Πόλης των Ονείρων μας;
Πού θα πήγαινες;
Ίσως το μεγαλύτερο όνειρο των ανθρώπων να είναι ένα ταξίδι στον χρόνο. Και ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί, κατά βάθος, σχεδόν όλοι νιώθουμε πως κάθε «πέρυσι» είναι και καλύτερο. Κοιτάζουμε πίσω και ο χρόνος λειαίνει τις γωνίες, απαλύνει τις δυσκολίες, φωτίζει τις στιγμές.
Στα παιδικά μας χρόνια οι περισσότεροι αναγνωρίζουμε τα πιο ευτυχισμένα μας χρόνια. Τότε που όλα ήταν πιο ελπιδοφόρα και πιο χαρούμενα. Γι’ αυτό τα νοσταλγούμε. Γι’ αυτό θέλουμε να τα ξαναζήσουμε.
Μα και το μακρινό παρελθόν, εκείνο που δεν ζήσαμε, μας φαίνεται πιο σαγηνευτικό από το θλιβερό και απειλητικό σήμερα. Άλλες εποχές, λέμε, πιο αγνές, πιο ηρωικές, πιο αυθεντικές.
Όμως το παρελθόν δεν μπορούμε να το ξαναζήσουμε. Όσο κι αν το αγαπάμε, όσο κι αν το εξιδανικεύουμε, έχει περάσει. Δεν γυρίζει.
Μπορούμε όμως να ζήσουμε ένα καλύτερο μέλλον.
Ένα τέλειο μέλλον.
Ένα μέλλον ανώτερο ακόμη και από το πιο νοσταλγικό μας παρελθόν. Ένα μέλλον που δεν θα σκιάζεται από φθορά, απώλεια ή φόβο. Ένα μέλλον που δεν θα τελειώσει ποτέ.
Ένα μέλλον στην αγκαλιά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Εκεί όπου ο χρόνος παύει να εξουσιάζει. Εκεί όπου η χαρά δεν θα είναι ανάμνηση αλλά διαρκής πραγματικότητα. Εκεί όπου η αγάπη δεν θα φοβάται το τέλος.
Ας κοπιάσουμε να το κερδίσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου