Δεν ξεκίνησε με ουρλιαχτά.
Ξεκίνησε αθόρυβα, σχεδόν ευγενικά. Με χαμόγελα, με μια πρόταση που έμοιαζε ακίνδυνη, με λίγα χρήματα που για ένα παιδί χωρίς προστασία έμοιαζαν σωτηρία. Κανείς δεν αρπάζεται με τη βία στην αρχή. Το σύστημα δεν δουλεύει έτσι. Το σύστημα πρώτα σε πείθει.
Ο Jeffrey Epstein δεν ήταν τυχαίος. Ήταν μεθοδικός. Τα σπίτια του δεν ήταν άντρα διαστροφής· ήταν χώροι ελεγχόμενοι, καθαροί, με προσωπικό που ήξερε πότε να απομακρύνεται και πότε να κάνει πως δεν βλέπει. Εκεί δεν υπήρχε χάος. Υπήρχε ρουτίνα. Και η ρουτίνα είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα όταν μιλάμε για έγκλημα.
Τα κορίτσια έμπαιναν ένα-ένα. Ποτέ μαζικά. Ποτέ με τρόπο που να τραβήξει προσοχή. Πολλά είχαν έρθει μέσω άλλων κοριτσιών, λίγο μεγαλύτερων, ήδη παγιδευμένων. Τους έλεγαν ότι δεν είναι τίποτα. Ότι είναι μια δουλειά. Ότι έτσι λειτουργεί ο κόσμος των ισχυρών. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουν, περνούσαν το κατώφλι όπου η επιλογή σταματά να υπάρχει.
Δεν χρειάζεται να ειπωθεί τι συνέβαινε μέσα στα δωμάτια. Οι καταθέσεις συμφωνούν μεταξύ τους με ανατριχιαστική ακρίβεια. Όχι γιατί τα θύματα συνεννοήθηκαν, αλλά γιατί η διαδικασία ήταν η ίδια κάθε φορά. Όταν ακούς την ίδια ιστορία από στόματα που δεν συναντήθηκαν ποτέ, ξέρεις ότι δεν ακούς φαντασία. Ακούς σύστημα.
Μετά ερχόταν η διαχείριση. Χρήματα. Σιωπή. Επιστροφή. Και ύστερα, η πρόταση που σφραγίζει τα πάντα: να φέρουν κι άλλα κορίτσια. Όχι με απειλή. Με κανονικοποίηση. Το σύστημα δεν ήθελε μόνο σώματα· ήθελε συνενοχή. Γιατί όταν το θύμα εμπλέκεται, η φωνή του σβήνει πριν καν σκεφτεί να μιλήσει.
Η Ghislaine Maxwell δεν στεκόταν στο σκοτάδι. Στεκόταν στο κέντρο. Συντόνιζε, εκπαίδευε, εξομάλυνε. Δεν χρειαζόταν να λερώσει τα χέρια της κάθε φορά. Ήταν ο μηχανισμός που κρατούσε το σύστημα σε λειτουργία. Γι’ αυτό και καταδικάστηκε. Όχι για φήμες, αλλά γιατί χωρίς αυτήν, η μηχανή δεν θα δούλευε.
Και γύρω από όλα αυτά, υπήρχαν άνθρωποι με ονόματα. Κάποια εμφανίζονται σε βιβλία πτήσεων, κάποια σε ατζέντες, κάποια σε μαρτυρίες. Δεν είναι όλοι ένοχοι. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν καταλάβαινε πως κάτι βαθιά σάπιο συνέβαινε. Η φρίκη δεν ήταν αόρατη. Ήταν απλώς βολική να αγνοηθεί.
Το 2008, το σύστημα είχε την ευκαιρία να σταματήσει τα πάντα. Αντί γι’ αυτό, προστάτευσε τον θύτη. Μια συμφωνία που δεν θα δινόταν ποτέ σε έναν απλό άνθρωπο. Μια ποινή σχεδόν συμβολική. Ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η ισχύς δεν εξαφανίζει μόνο την ενοχή· εξαφανίζει και τη ντροπή.
Τα θύματα γύρισαν στις ζωές τους με σπασμένα κομμάτια και καμία δικαίωση. Ο μηχανισμός συνέχισε. Όχι γιατί κανείς δεν ήξερε, αλλά γιατί κανείς ισχυρός δεν ήθελε να ξέρει επίσημα.
Όταν ο Epstein βρέθηκε νεκρός το 2019, σε ένα κελί που υποτίθεται ότι παρακολουθούνταν, με κάμερες που υποτίθεται ότι λειτουργούσαν, δεν υπήρξε κάθαρση. Υπήρξε παύση. Η σιωπή έγινε οριστική. Όχι επειδή λύθηκε το μυστήριο, αλλά επειδή χάθηκε ο άνθρωπος που θα μπορούσε να ανοίξει στόματα.
Και εδώ αρχίζει το κομμάτι που κανείς δεν θέλει να ακούσει.
Αυτό δεν ήταν εξαίρεση. Ήταν πρότυπο. Έτσι λειτουργεί η ατιμωρησία: με κατακερματισμό ευθύνης, με νομικούς λαβύρινθους, με κούραση της κοινωνίας. Οι αποκαλύψεις έρχονται πολλές, μπερδεμένες, συχνά ανακατεμένες με υπερβολές, μέχρι που ο κόσμος παραιτείται. Όχι γιατί δεν νοιάζεται, αλλά γιατί δεν αντέχει άλλο να νιώθει ανίσχυρος.
Οι θύτες είναι πανίσχυροι όχι επειδή είναι αόρατοι, αλλά επειδή είναι ενσωματωμένοι στο σύστημα. Και το σύστημα δεν εξεγείρεται ενάντια στον εαυτό του. Αλλάζει πρόσωπα, θυσιάζει κάποιους, διασώζει τη δομή.
Γι’ αυτό θα ξανασυμβεί. Όχι με τα ίδια ονόματα. Όχι στα ίδια σπίτια. Αλλά με την ίδια λογική. Όσο η εξουσία δεν ελέγχεται, όσο το χρήμα αγοράζει σιωπή, όσο τα θύματα μένουν μόνα, το κακό δεν χρειάζεται μυστικισμό για να επιβιώσει. Του αρκεί η κανονικότητα.
Και αυτή είναι η πιο βαριά αλήθεια απ’ όλες.
Ότι δεν ζούμε σε έναν κόσμο τεράτων.
Ζούμε σε έναν κόσμο που έμαθε να τα ανέχεται.
Δυστυχώς ο κοινός άνθρωπος είναι κοντοφθαλμός, αρνείται πεισματικά να δεχτεί ότι τα είδωλά του είναι σάπια και κρυμμένος μέσα στην ουτοπική του σφαίρα, εξιδανικεύει την κακοποίηση, την εκμετάλλευση, την παρακμή και την κακία!
Β.Χ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου