Εκρηκτικό πρόγραμμα Palantir αναπτύσσεται: Πρώτα οι μετανάστες, μετά οι υπόλοιποι: Πώς η τεχνολογία επιτήρησης στοχεύει πλέον άμεσα σε συγκεκριμένες ομάδες.

 

Τώρα είναι απέλαση μέσω αλγορίθμου.

Πώς το ICE χρησιμοποιεί το λογισμικό Palantir για να χαρτογραφήσει τις περιοχές της πόλης και να μετατρέψει τους ανθρώπους σε «πιθανότητες».

Μια ερευνητική έκθεση της 404 Media αποκαλύπτει πώς η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ (ICE) ετοιμάζει ένα νέο, εξαιρετικά επεμβατικό εργαλείο επιτήρησης. Το σύστημα - μια εφαρμογή που ονομάζεται Elite - προέρχεται από την εταιρεία ανάλυσης δεδομένων Palantir και μετατρέπει ολόκληρες γειτονιές σε ψηφιακές λίστες στόχων. Οι άνθρωποι δεν εμφανίζονται πλέον ως άτομα, αλλά ως σημεία σε έναν χάρτη - με αριθμητικές βαθμολογίες «εμπιστοσύνης» ή απέλασης,αναφέρει το uncutnews.ch

Χάρτες Google για επιδρομές

Σύμφωνα με έναν αξιωματούχο της ICE που κατέθεσε ενόρκως στο Όρεγκον, το Elite «λειτουργεί βασικά όπως το Google Maps». Οι ερευνητές μπορούν να κάνουν ζουμ σε πόλεις στην εφαρμογή, να επισημαίνουν γειτονιές και να κάνουν κλικ σε μεμονωμένα προφίλ. Μπορούν να δουν ονόματα, φωτογραφίες, πιθανολογούμενες διευθύνσεις και μια βαθμολογία εμπιστοσύνης που εκτιμά την πιθανότητα ένα άτομο να βρίσκεται στην πραγματικότητα σε αυτήν τη διεύθυνση. Βαθμολογίες όπως «90 στα 100» ή «75 στα 100» καθορίζουν ποιες ομάδες θα επισκεφθούν μια δεδομένη ημέρα.

Η λογική πίσω από αυτό είναι τόσο απλή όσο και ανησυχητική: όσο υψηλότερη είναι η τιμή, τόσο πιο «άξιος» είναι ο προορισμός. Η απέλαση γίνεται θέμα στατιστικής πιθανότητας.

Στοιχεία από το Υπουργείο Υγείας

Η προέλευση των δεδομένων είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Σύμφωνα με την έκθεση, το σύστημα έχει επίσης πρόσβαση σε πληροφορίες από το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ (HHS) . Τα δεδομένα υγείας, που συλλέχθηκαν αρχικά για τη φροντίδα και την προστασία του πληθυσμού, τροφοδοτούνται έτσι σε ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται ειδικά για έρευνες, εφόδους και απελάσεις. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του κράτους πρόνοιας και του μηχανισμού ασφαλείας γίνεται θολή.

Η έκθεση με γερμανικούς υπότιτλους :

Σχεδιασμός ανάπτυξης με το πάτημα ενός κουμπιού

Ένα εγχειρίδιο χρήστη που διέρρευσε και δόθηκε στον ερευνητικό δημοσιογράφο Joseph Cox , περιγράφει λεπτομερώς τη λειτουργικότητα του συστήματος. Οι αξιωματικοί της ICE μπορούν να στοχεύσουν ολόκληρες γειτονιές και να δουν όλα τα προφίλ που καταγράφονται εκεί. Μπορούν να φιλτράρουν με βάση συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού , να δημιουργήσουν επιχειρησιακά σχέδια και να στείλουν λίστες στόχων απευθείας στις ομάδες επί τόπου. Οι τοπικές επιδρομές γίνονται έτσι μέρος ενός πανεθνικού, βασισμένου σε δεδομένα επιχειρησιακού συστήματος.

Αυτό που κάποτε ήταν κουραστική ερευνητική εργασία είναι πλέον μια αυτοματοποιημένη ρουτίνα: σήμανση, φιλτράρισμα, αποστολή.

Οι άνθρωποι ως σύνολο δεδομένων

Οι επικριτές το βλέπουν αυτό ως ένα περαιτέρω βήμα προς μια τεχνοκρατική μορφή κρατικής εξουσίας. Οι αποφάσεις με υπαρξιακές συνέπειες - σύλληψη, φυλάκιση, απέλαση - δεν βασίζονται πλέον κυρίως στην ατομική αξιολόγηση, αλλά σε αλγοριθμικές αξιολογήσεις. Λανθασμένα δεδομένα, παρωχημένες πληροφορίες ή στατιστικές προκαταλήψεις μπορούν να επηρεάσουν άμεσα πραγματικούς ανθρώπους.

Ταυτόχρονα, αναδύεται μια νέα μορφή συλλογικής καχυποψίας: όχι πλέον μόνο μεμονωμένα άτομα, αλλά ολόκληρες γειτονιές θεωρούνται «περιβάλλοντα-στόχοι». Όποιος ζει εκεί αυτόματα υπό έλεγχο – ανεξάρτητα από την ατομική συμπεριφορά.

Ένα μοντέλο με μέλλον

Η περίπτωση του Elite είναι κάτι περισσότερο από μια απλή εφαρμογή. Καταδεικνύει πώς οι κυβερνητικές υπηρεσίες χρησιμοποιούν εργαλεία μεγάλων δεδομένων για να μεταφράσουν σύνθετα κοινωνικά ζητήματα σε τεχνικά προβλήματα - και στη συνέχεια να τα επιλύσουν με φαινομενικά αντικειμενικά στοιχεία. Αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα για τις επιδρομές σε υποθέσεις μετανάστευσης μπορεί να εφαρμοστεί αύριο σε άλλους τομείς πολιτικής: κοινωνικές υπηρεσίες, αστυνόμευση, υγειονομική περίθαλψη, πολιτική επιτήρηση.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι απλώς το πώς το ICE χρησιμοποιεί αυτό το σύστημα. Αντίθετα, είναι: Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένα κράτος όταν αρχίζει να βλέπει τον πληθυσμό του όχι ως πολίτες με δικαιώματα, αλλά ως σύνολα δεδομένων με πιθανοτικές τιμές;