ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΖΩΩΝ, ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΑΔΙΚΕΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΜΥΑΛΟΥΔΑΚΙ ΜΑΣ ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ: ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΔΙΚΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ, ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟΣΟ ΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ;
ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ, ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ, ΝΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΟΣΩΝ ΧΑΘΗΚΑΝ! ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΟΣΑ ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ:
1) ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ: “ΑΓΝΩΣΤΑΙ ΟΙ ΒΟΥΛΑΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ” ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΜΑΣ ΑΔΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥΣ. ΓΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ:
Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.
Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό.
Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει.. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.
Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.
Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό και του λέει με θυμό: « Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες». Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.
Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου; Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θέλημα του Θεού γίνονται, άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.
Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΑΔΙΚΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.
Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».
Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό.
ΣΧΟΛΙΟ: Ο ΘΕΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ -ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤ’ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ- ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!
2) ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΠΡΕΠΕΙ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ, ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ, ΝΑ ΜΕΤΡΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ.
3) ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ, ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΜΕΛΕΙΣ, ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ. ΑΥΤΑ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΘΕΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:
Α) ΚΟΜΠΟΣΚΟΙΝΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΥΧΗ: ΚΥΡΙΕ, ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΑΝΑΠΑΥΣΟΝ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΣΟΥ …
Β) ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ.
Γ) ΝΑ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΚΕΡΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ.
Δ) ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ.
3) ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟ, ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ “ΕΙΔΙΚΟΙ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΦΕΛΕΙΑ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ, ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ.
Ο ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ “Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ” ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΕΞΗΣ: Οι ψυχές των κεκοιμημένων μετά τον χωρισμό τους από το σώμα διακρίνονται βασικώς σε δύο κατηγορίες.
Πρώτον, στις ψυχές εκείνων που αμάρτησαν θανάσιμα και έφυγαν αμετανόητοι από αυτήν την ζωή, με απιστία, με ασέβεια και με θανάσιμα αμαρτήματα, οι οποίες ψυχές παραλαμβάνονται από τους δαίμονες και οδηγούνται στην κόλαση.
Και δεύτερον, στις ψυχές των αγίων και των δικαίων, αυτοί οι οποίοι πέρασαν όλη τους την ζωή εν μετανοία, εν φιλανθρωπία και εν αγάπη, όλη τους η ζωή ήταν μία αφιέρωση στον Θεό και στους συνανθρώπους, και οι οποίες παραλαμβάνονται από τους αγγέλους και οδηγούνται στον παράδεισο.
Υπάρχει όμως και μία άλλη, μέση τάξη ψυχών. Είναι οι ψυχές εκείνων των ανθρώπων που δεν ήσαν μεγάλοι αμαρτωλοί, αμετανόητοι, ασεβείς και άπιστοι, ζούσαν μέσα στην Εκκλησία, έφυγαν μετανοημένοι από αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν πρόλαβαν να κάνουν έργα μετανοίας. Αυτή λοιπόν η μέση τάξη που δεν πηγαίνει ούτε απευθείας στην κόλαση ούτε απευθείας στον παράδεισο, περνάει ένα διάστημα μετά από τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, μία προσωρινή δοκιμασία, μία προσωρινή ταλαιπωρία, με τελική κατάληξη βέβαια και αυτή τον παράδεισο. Αφού δεν είναι αμετανόητοι αμαρτωλοί και ασεβείς, τελικώς και αυτοί σώζονται. Η ορθόδοξη θέση είναι ότι οι ψυχές αυτές απαλλάσσονται, όταν περνούν από τα τελώνια, και, ελεγχόμενες για τις αμαρτίες τους, έρχονται σε συναίσθηση του τι έκαναν σ’ αυτήν την ζωή.
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΨΥΧΩΝ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ:
α) ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ ΠΡΟΣΤΙΘΕΤΑΙ ΔΟΞΑ.
β) ΑΥΤΟΙ, ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΑΞΗ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΑΡΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΟΙ ΨΥΧΕΣ, ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ.
γ) ΟΙ ΔΕ ΑΔΙΚΟΙ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ, ΤΗΝ ΩΡΑ, ΠΟΥ ΤΕΛΟΥΜΕ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΝΙΩΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ, ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΕΣΗ, ΚΑΠΟΙΟ ΔΡΟΣΙΣΜΟ.
ΧΑΛΑΡΩΝΕΙ Η ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΝΙΩΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΑΠΑΥΣΗ.
ΤΕΛΟΣ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΓΙΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΒΓΑΛΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Μνημονεύει η εκκλησιαστική μας ιστορία μερικά σχετικά παραδείγματα. Όπως την περίπτωση του βασιλέως Τραϊανού, του Ρωμαίου ειδωλολάτρου αυτοκράτορα και διώκτη των χριστιανών, για τον οποίο προσευχήθηκε ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος. Και ο Θεός βέβαια εισήκουσε την προσευχή του, γιατί πάντα ακούει τις προσευχές των αγίων, όταν κάνουν κάποιο επίμονο αίτημα, αλλά αφού όντως γλίτωσε τον Τραϊανό από την κόλαση και τον έφερε στον παράδεισο, έκανε παρατήρηση ο Θεός στον Άγιο Γρηγόριο άλλη φορά να μην ευχηθεί υπέρ ασεβών. Υπάρχει επίσης το παράδειγμα με την Αγία Θέκλα. Η Αγία Θέκλα, μια μεγάλη γυναικεία μορφή μάρτυρος των αποστολικών ακόμη χρόνων, όταν εδιώκετο, την φρόντισε μία ειδωλολάτρισσα χήρα γυναίκα.
Αυτή δε η χήρα είχε μία κόρη, η οποία παρασύρθηκε σε πορνείες, μοιχείες και άσωτο βίο. Κάποια στιγμή όμως πέθανε αυτή η κόρη και πήγε ασφαλώς στην κόλαση. Εμφανίστηκε λοιπόν η κόρη στην μητέρα της και είπε· μητέρα, να παρακαλέσεις την Θέκλα, την οποίαν, όταν ζούσε εκεί, την είχες φροντίσει, να ζητήσει από τον Θεό να με γλιτώσει, γιατί αυτή έχει παρρησία στον Θεό. Έτσι και έγινε. Είναι η περίπτωση της Φαλκονίλας.
Και υπάρχει επίσης το γνωστό παράδειγμα του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου, για την ψυχή του οποίου φρόντισε η αυτοκράτειρα Αγία Θεοδώρα. Υποσχέθηκε η Αγία Θεοδώρα στους πατριάρχες και τους κληρικούς να αναστηλώσει τις εικόνες, αλλά τους ζήτησε μία χάρη· να προσευχηθούν όλοι, αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί, για να σωθεί η ψυχή του εικονομάχου Θεοφίλου. Και προσευχήθηκε όντως όλος ο κλήρος και όλος ο λαός υπέρ της ψυχής του Θεοφίλου, και κατά την παράδοση σώθηκε η ψυχή του αυτοκράτορα.
ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΑΜΕΛΟΥΜΕ! ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΥΠΟΨΙΝ ΜΑΣ, ΟΤΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΕΥΑΡΕΣΤΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΟ ΘΕΟ, ΑΦΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΩΦΕΛΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟ!
ΤΕΛΟΣ, ΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ!
ΥΓ. ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΧΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΠΟΣΟ ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΟΣΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΛΩΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΖΩΗ. ΓΕΝΟΙΤΟ! ΑΜΗΝ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου