Οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται. Ο μηχανισμός της καταπίεσης παραμένει.

 « Κάτι τρομερά λάθος συμβαίνει με αυτή τη χώρα, έτσι δεν είναι; Σκληρότητα και αδικία, μισαλλοδοξία και καταπίεση. Και ενώ κάποτε είχες την ελευθερία να αντιτίθεσαι, να σκέφτεσαι και να μιλάς όπως θεωρούσες σωστό, τώρα έχεις λογοκρισία και συστήματα επιτήρησης που σε εξαναγκάζουν να συμμορφώνεσαι και ζητούν την υποταγή σου. Πώς συνέβη αυτό; Ποιος φταίει;»— V for Vendetta.

Μια επανάσταση μπορεί να ανατρέψει έναν τύραννο χωρίς να διαλύσει την τυραννία.

Οι εκλογές μπορούν να αντικαταστήσουν έναν πρόεδρο χωρίς να περιορίσουν τις εξουσίες της προεδρίας.

Σχόλιο του Τζον Γουάιτχεντ

Μια νέα πολιτική πλειοψηφία μπορεί να κληρονομήσει τα μέσα καταστολής και να τα προσαρμόσει στους δικούς της σκοπούς.

Με άλλα λόγια, ποιο είναι το όφελος μιας πολιτικής αλλαγής αν τα όπλα της καταπίεσης απλώς αλλάζουν χέρια;

Μετά από τις ενδιάμεσες εκλογές που οδήγησαν σε δαπάνες δισεκατομμυρίων δολαρίων για πολιτική διαφήμιση και ένα κύμα Δημοκρατικών που έβγαλε τους Ρεπουμπλικάνους από την εξουσία στο Κογκρέσο, οι Αμερικανοί έχουν λάβει για άλλη μια φορά την υπόσχεση μιας νέας κατεύθυνσης για τη χώρα,αναφέρει το rutherford.org

Οι ψηφοφόροι μίλησαν. Η ισορροπία δυνάμεων στην Ουάσινγκτον έχει μετατοπιστεί. Ένα νέο Κογκρέσο θα έχει την ευκαιρία να χαλιναγωγήσει μια αυτοκρατορική προεδρία και να θεωρήσει την κυβέρνηση υπόλογη για τις καταχρήσεις της.

Αλλά το ερώτημα που δικαιολογημένα πρέπει να τεθεί είναι: τι ακολουθεί;

Θα χαλιναγωγήσει επιτέλους το Κογκρέσο το κράτος επιτήρησης, τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, τον μηχανισμό κράτησης, τους ατελείωτους πολέμους, την άνιση καταβολή κυβερνητικών δαπανών και τα εταιρικά συμφέροντα που επωφελούνται από το αμερικανικό αστυνομικό κράτος; Ή μήπως οι πολιτικοί θα επιστρέψουν στις άνετες ρουτίνες τους ενώ ο κυβερνητικός μηχανισμός θα συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά;

Εδώ είναι που οι δυστοπικές προειδοποιήσεις του Χόλιγουντ αποκτούν ανησυχητικά μεγάλη σημασία.

Πριν από είκοσι χρόνια, η ταινία V for Vendetta πρόσφερε στους κινηματογραφόφιλους μια τρομακτική ματιά σε ένα μέλλον στο οποίο η κυβερνητική επιτήρηση ήταν παντού, η διαφωνία ήταν επικίνδυνη, τα μέσα ενημέρωσης χρησίμευαν ως όργανο κρατικής προπαγάνδας και η υπόσχεση ασφάλειας είχε γίνει δικαιολογία για την αποστέρηση των ανθρώπων από τις ελευθερίες τους.

Υποτίθεται ότι ήταν μια προειδοποίηση για το πόσο εύκολα ένας ελεύθερος λαός μπορεί να συνηθίσει να ζει χωρίς ελευθερία — και πόσο λίγο καλό κάνει η αντικατάσταση των ανθρώπων που βρίσκονται στην εξουσία αν ο μηχανισμός της τυραννίας παραμένει άθικτος.

Δύο δεκαετίες αργότερα, οι προβολές για την εικοστή επέτειο που συμπίπτουν με την Ημέρα του Γκάι Φοκς —μια καθοριστική ημέρα στην πλοκή της ταινίας— στις 5 Νοεμβρίου μας υπενθυμίζουν ότι τα ερωτήματα που εγείρει η ταινία σχετικά με την ελευθερία, τον φόβο και την κυβερνητική εξουσία δεν έχουν χάσει την επείγουσα σημασία ή τη σημασία τους.

Κυκλοφόρησε το 2006 και διαδραματίζεται σε μια μελλοντική Βρετανία που κυβερνάται από το Norsefire, ένα φασιστικό καθεστώς, το V for Vendetta απεικονίζει μια χώρα στην οποία η κυβέρνηση τα ξέρει όλα, τα βλέπει όλα, ελέγχει τα ραδιοφωνικά κύματα και υπόσχεται ασφάλεια και προστασία πάνω απ' όλα. Πίσω από αυτές τις υποσχέσεις κρύβεται ένας μηχανισμός επιτήρησης, κράτησης, λογοκρισίας και εκφοβισμού. Οι άνθρωποι που αρνούνται να συμμορφωθούν μπορούν να χαρακτηριστούν εχθροί του κράτους. Άλλοι απλώς εξαφανίζονται.

Ακούγεται οδυνηρά οικείο, έτσι δεν είναι;

Η εικόνα δανείζεται στοιχεία από το Τρίτο Ράιχ και το «1984» του Τζορτζ Όργουελ . Το Λονδίνο καλύπτεται από κάμερες παρακολούθησης, υπόκειται σε απαγόρευση κυκλοφορίας και τροφοδοτείται με μια σταθερή δίαιτα επίσημων προειδοποιήσεων. Οι πολιτικοί κρατούμενοι κρατούνται και βασανίζονται. Το καθεστώς κάνει εχθρούς όσους αρνούνται να συμμορφωθούν, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού υποχωρεί στην τηλεοπτική ψυχαγωγία και στην παρήγορη ψευδαίσθηση ότι κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για την ασφάλειά τους.

Οι παραλληλισμοί με τις μεθόδους του σύγχρονου αμερικανικού αστυνομικού κράτους για την εδραίωση των εξουσιών του είναι δύσκολο να αγνοηθούν: εκμετάλλευση του φόβου, δαιμονοποίηση της διαφωνίας, μετατροπή της ασφάλειας σε λευκή επιταγή και αντιμετώπιση των συνταγματικών περιορισμών ως ενοχλήσεων.

Όπως παρατήρησε ο σκηνοθέτης James McTeigue σε πρόσφατη συνέντευξη για την εικοστή επέτειο του V for Vendetta , οι πολιτικές συνθήκες μπορεί να αλλάξουν, αλλά οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από τις αυταρχικές κυβερνήσεις παραμένουν αξιοσημείωτα συνεπείς και οι ίδιοι αγώνες για την εκτελεστική εξουσία, τον κυβερνητικό έλεγχο και την καταστολή της διαφωνίας συνεχίζουν να επανεμφανίζονται.

« Είναι πάντα το ίδιο εγχειρίδιο », προειδοποίησε ο ΜακΤίγκ.

Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό μάθημα της ταινίας δεν είναι ότι η τυραννία έρχεται ξαφνικά, αλλά ότι οι άνθρωποι μπορούν να φοβηθούν, να αποσπαστούν, να διασκεδάσουν και να εξαντληθούν μέχρι να αρχίσουν να αποδέχονται ως φυσιολογικό αυτό που κάποτε θα ήταν αδιανόητο.

Έτσι ακριβώς μια κυβέρνηση που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τον λαό γίνεται μια δύναμη από μόνη της.

Σε όλο αυτό το διάστημα, οι πολίτες αναμένεται να υπακούουν, να πληρώνουν, να σιωπούν και να δείχνουν ευγνωμοσύνη για όποια ψήγματα ελευθερίας τους επιτρέπει η κυβερνητική μηχανή.

Στην ταινία Vendetta , οι τηλεοπτικές οθόνες κυριαρχούν στη δημόσια ζωή της ταινίας. Οι επίσημες μεταδόσεις του Norsefire παρουσιάζουν την κυβέρνηση ως προστάτη του λαού, ενώ παρουσιάζουν τους διαφωνούντες ως επικίνδυνους εχθρούς. Αυτό που ακούει το κοινό δεν είναι μια ανεξάρτητη αφήγηση των γεγονότων, αλλά μια προσεκτικά διαχειριζόμενη εκδοχή της πραγματικότητας. Η δύναμη του κράτους εξαρτάται τόσο από τον έλεγχο της ιστορίας όσο και από τον έλεγχο των δρόμων.

Έπειτα, υπάρχει ο Γκόρντον Ντίτριχ, η τηλεοπτική προσωπικότητα που τολμά να χλευάσει τον καγκελάριο. Για αυτή την πράξη σάτιρας, οι κυβερνητικοί επιβολείς τον κυνηγούν. Η μοίρα του καθιστά σαφές το μήνυμα του καθεστώτος: χλευάστε τους ηγέτες, αμφισβητήστε την επίσημη ιστορία, ξεφύγετε από τα όρια και ο μηχανισμός καταστολής θα χτυπήσει την πόρτα.

Αλλά η προπαγάνδα είναι μόνο ένα όπλο στην εργαλειοθήκη του καταπιεστή. Ο φόβος κάνει τα υπόλοιπα.

Η Έβι Χάμοντ περιορίζεται, ανακρίνεται, απειλείται και αντιμετωπίζει μια επιλογή μεταξύ υποταγής και θανάτου. Σε μια από τις πιο σκληρές σκηνές της ταινίας, ανακαλύπτει ότι ο ίδιος ο Β σκηνοθέτησε την αιχμαλωσία της. Ο άντρας που μάχεται την τυραννία έχει υιοθετήσει μερικές από τις μεθόδους της. Η δοκιμασία της αποκαλύπτει όχι μόνο πώς ο φόβος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συντρίψει έναν άνθρωπο, αλλά και πόσο εύκολα ένας αυτοανακηρυγμένος απελευθερωτής μπορεί να γίνει ένας ακόμη βασανιστής.

Αυτή η αντίφαση θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε.

Είναι ένα πράγμα να αναγνωρίζουμε ότι οι καταχρήσεις της κυβέρνησης μπορούν να οδηγήσουν τους ανθρώπους στην απελπισία. Είναι εντελώς διαφορετικό να υποθέτουμε ότι όποιος υπόσχεται να καταστρέψει ένα καταπιεστικό σύστημα θα το αντικαταστήσει με ελευθερία.

Άλλες δυστοπικές ταινίες το επιβεβαιώνουν.

Στο "Land of the Blind" , που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με το "V for Vendetta" , ένας στρατιώτης βοηθά στην ανατροπή ενός βάναυσου ηγέτη, μόνο και μόνο για να παρακολουθήσει τον επαναστάτη ηγέτη να εγκαθιδρύει ένα άλλο καταπιεστικό καθεστώς.

Στους Αγώνες Πείνας , η ήττα του Προέδρου Σνόου δεν φέρνει αυτόματα δικαιοσύνη. Ο Πρόεδρος Κόιν, ο οποίος ηγείται της εξέγερσης εναντίον του, προτείνει άλλους Αγώνες Πείνας—αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τα παιδιά του ηττημένου Καπιτωλίου. Αν και τα ονόματα και οι στολές αλλάζουν, η λογική της σκληρότητας παραμένει .

Το θέμα δεν είναι ότι οι εκλογές είναι άνευ νοήματος ή ότι κάθε πολιτικός ηγέτης είναι ίδιος, αλλά δεν μπορούμε να ψηφίσουμε για να ξεφύγουμε από την τυραννία αν συνεχίζουμε να ψηφίζουμε για να παραδώσουμε σε κάποιον άλλο τα κλειδιά του αστυνομικού κράτους.

Αυτός είναι ο κύκλος που λειτουργεί στο V for Vendetta και στο μυθιστόρημά μου The Erik Blair Diaries .

Τα αυταρχικά καθεστώτα χειραγωγούν τον φόβο, τιμωρούν τη διαφωνία και αντιμετωπίζουν τους επικριτές ως εχθρούς του κράτους. Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να προκαλέσουν την αναταραχή που ισχυρίζονται ότι καταστέλλουν και στη συνέχεια να την επισημάνουν ως απόδειξη ότι χρειάζεται ακόμη περισσότερη εξουσία.

Το αστυνομικό κράτος είναι ένα σύστημα κατασκευής: είναι προγραμματισμένο να διασφαλίζει την επιβίωσή του.

Επί χρόνια τώρα, υποφέρουμε από τις αδικίες, τις σκληρότητες, τη διαφθορά και τις καταχρήσεις μιας εδραιωμένης κυβερνητικής γραφειοκρατίας που δεν σέβεται το Σύνταγμα ή τα δικαιώματα των πολιτών.

Με τον όρο «κυβέρνηση» δεν αναφέρομαι απλώς στην έντονα κομματική, δικομματική γραφειοκρατία των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών. Αντίθετα, αναφέρομαι στην κυβέρνηση με κεφαλαίο «Κ»: το εδραιωμένο Βαθύ Κράτος, το εκτεταμένο δίκτυο υπηρεσιών, εργολάβων, συστημάτων επιτήρησης, γραφειοκρατιών ασφαλείας και συσσωρευμένων εξουσιών που σε μεγάλο βαθμό δεν επηρεάζεται από τις εκλογές και απομονώνεται ολοένα και περισσότερο από την λογοδοσία.

Οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται. Ο μηχανισμός της κυβέρνησης παραμένει.

Ό,τι θέτει σε ισχύ ένας πρόεδρος, το κληρονομεί ο επόμενος. Ό,τι καταδικάζει ένα πολιτικό κόμμα όταν βρίσκεται εκτός εξουσίας, μπορεί να το βρει εξαιρετικά χρήσιμο μόλις ελέγξει τον μηχανισμό της κυβέρνησης.

Σκεφτείτε τι έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο παρά τις δεκαετίες εκλογών, τις προεκλογικές υποσχέσεις και τις διαβεβαιώσεις ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Ο αμερικανικός λαός εξακολουθεί να υπόκειται σε επεμβατική κυβερνητική παρακολούθηση, με τις υπηρεσίες πληροφοριών και τους αξιωματούχους επιβολής του νόμου να αποκτούν ολοένα και περισσότερα μέσα παρακολούθησης των επικοινωνιών, των κινήσεων, των σχέσεών μας και της ιδιωτικής μας ζωής.

Η τεχνολογία έχει αλλάξει δραματικά από τότε που το V for Vendetta έφτασε στους κινηματογράφους, αλλά η όρεξη της κυβέρνησης να μάθει τα πάντα για τον καθένα δεν έχει μειωθεί σχεδόν καθόλου.

Πράγματι, υπηρεσίες εντός του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας έχουν αγοράσει πρόσβαση σε εμπορικά συλλεγόμενα δεδομένα τοποθεσίας κινητών τηλεφώνων, τα οποία θα επέτρεπαν στην κυβέρνηση να παρακάμψει τις συνταγματικές προστασίες απορρήτου αγοράζοντας πληροφορίες που διαφορετικά θα απαιτούσαν δικαστική άδεια για την απόκτησή τους.

Με άλλα λόγια, το κράτος επιτήρησης δεν χρειάζεται πλέον μια κάμερα σε κάθε γωνιά του δρόμου. Οι Αμερικανοί έχουν μεγάλο μέρος της τεχνολογίας που απαιτείται για την παρακολούθηση των κινήσεών τους στις τσέπες τους.

Εν τω μεταξύ, η στρατιωτικοποίηση των αστυνομικών δυνάμεων της Αμερικής συνεχίζεται. Μέσω ομοσπονδιακών προγραμμάτων μεταφοράς εξοπλισμού και άλλων μηχανισμών χρηματοδότησης, οι τοπικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε στρατιωτικό εξοπλισμό και δυνατότητες , θολώνοντας περαιτέρω τη διάκριση μεταξύ της αστυνόμευσης μιας κοινότητας και της κατοχής ενός πεδίου μάχης. Τα ίδια τα αρχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης δείχνουν ότι αυτός ο μηχανισμός μεταφοράς παραμένει ενεργός.

Ούτε η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει την ολοένα και πιο τιμωρητική της προσέγγιση στην αντιμετώπιση των πολιτών.

Εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε ένα τεράστιο σύστημα φυλακών, φυλακών και κέντρων κράτησης· νόμους που ποινικοποιούν ένα συνεχώς διευρυνόμενο φάσμα συμπεριφορών· και κυβερνητικές υπηρεσίες που πολύ συχνά αντιμετωπίζουν την ορθή διαδικασία ως εμπόδιο στην επιβολή της νομοθεσίας και όχι ως συνταγματική υποχρέωση.

Ούτε οι διαδοχικές κυβερνήσεις κατάφεραν να διαλύσουν το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, να τερματίσουν την εξάρτηση της κυβέρνησης από ατελείωτες στρατιωτικές δεσμεύσεις στο εξωτερικό, να περιορίσουν την όρεξή της για χρήματα των φορολογουμένων ή να διακόψουν τη ζεστή σχέση μεταξύ της κυβερνητικής εξουσίας και του εταιρικού κέρδους.

Η πολεμική μηχανή συνεχίζει να λειτουργεί.

Το σύστημα επιτήρησης συνεχίζει να επεκτείνεται.

Οι εργολάβοι του Δημοσίου συνεχίζουν να εισπράττουν τις επιταγές τους.

Και οι φορολογούμενοι συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό.

Συνεχώς, μας ενθαρρύνουν να πιστεύουμε ότι όλα θα αλλάξουν αρκεί να εκλέξουμε τους σωστούς ανθρώπους.

Έχουμε πρόβλημα, παιδιά.

Θεωρούμαστε σχετικά αναλώσιμοι στα μάτια της κυβέρνησης: απρόσωποι αριθμοί των οποίων η εργασία και τα φορολογικά έσοδα διατηρούν σε λειτουργία την κυβερνητική μηχανή, ενώ όσοι βρίσκονται στην εξουσία παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απομονωμένοι από τις ταπεινώσεις και τις αδικίες που επιβάλλονται σε απλούς Αμερικανούς.

Αυτή είναι η ψευδαίσθηση της ελευθερίας: ότι είμαστε ελεύθεροι εφόσον η κυβέρνηση μας επιτρέπει να είμαστε ελεύθεροι, ότι τα δικαιώματά μας είναι ασφαλή εφόσον αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία επιλέγουν να τα σέβονται και ότι η συνταγματική μας προστασία μπορεί να ανασταλεί κάθε φορά που οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι προφέρουν τις μαγικές λέξεις «εθνική ασφάλεια».

Αλλά η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων δεν προοριζόταν να είναι ένα νομοσχέδιο προσωρινών προνομίων, που θα διανεμόταν από τον κυβερνητικό μηχανισμό και θα ανακαλούνταν όποτε όσοι βρίσκονται στην εξουσία τα βρίσκουν άβολα.

Και το Σύνταγμα δεν γράφτηκε για να διασφαλίσει την επιβίωση της κυβέρνησης με κάθε κόστος. Γράφτηκε για να περιορίσει την κυβερνητική εξουσία και να προστατεύσει τις ελευθερίες του λαού για τον οποίο δημιουργήθηκε να υπηρετεί.

Κι όμως, να 'μαστε εδώ, όπου μας ζητείται να εμπιστευτούμε ότι οι τελευταίοι πολιτικοί νικητές θα χρησιμοποιήσουν με κάποιο τρόπο τις ίδιες εξαιρετικές εξουσίες πιο υπεύθυνα από τους προκατόχους τους.

Αυτή είναι η μεγάλη απάτη του αμερικανικού αστυνομικού κράτους.

Στους πολίτες προσφέρεται επανειλημμένα η ίδια άθλια συμφωνία: παραδώστε λίγη περισσότερη ιδιωτικότητα, αποδεχτείτε λίγη λιγότερη δίκαιη διαδικασία, ανεχτείτε έναν ακόμη περιορισμό στην ελευθερία και η κυβέρνηση θα σας κρατήσει ασφαλείς.

Και όταν γίνεται κατάχρηση αυτών των εξουσιών, το κοινό καλείται να περιμένει τις επόμενες εκλογές, το επόμενο Κογκρέσο, τον επόμενο πρόεδρο, τον επόμενο πολιτικό σωτήρα.

Γύρω-γύρω κάνουμε κύκλους.

Οι θηρευτές του αστυνομικού κράτους συνεχίζουν να λειτουργούν, ανεξάρτητα από το ποιος κερδίσει τις εκλογές.

Όπως μας υπενθυμίζουν τα V for Vendetta , Land of the Blind και The Hunger Games , η αντικατάσταση των ανθρώπων που χειρίζονται τον μηχανισμό της τυραννίας δεν είναι το ίδιο με την αποσυναρμολόγησή του.

Πώς, λοιπόν, μπορούμε να ανακτήσουμε τον έλεγχο μιας ανεξέλεγκτης κυβέρνησης και μιας αυτοκρατορικής προεδρίας;

Δεν θα είναι εύκολο.

Αλλά η απάντηση δεν μπορεί να είναι να εμπιστευτούμε έναν ακόμη πολιτικό, μια ακόμη εκλογή ή μια ακόμη υπόσχεση ότι αυτή τη φορά ο μηχανισμός της κυβέρνησης θα χρησιμοποιηθεί για καλό.

Οι Ιδρυτές κατάλαβαν κάτι που οι Αμερικανοί φαίνεται να έχουν ξεχάσει: ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ελευθερία δεν είναι απλώς ποιος κατέχει την εξουσία, αλλά πόση εξουσία επιτρέπεται να ασκεί η κυβέρνηση.

Γι' αυτόν τον λόγο καθιέρωσαν ένα σύστημα ελέγχων και ισορροπιών, κατανέμοντας την εξουσία σε τρεις ισότιμους κλάδους της κυβέρνησης - την εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία - και θέτοντας συνταγματικά όρια σε κάθε έναν από αυτούς.

Η ανόθευτη εξουσία σε οποιονδήποτε κλάδο της κυβέρνησης αποτελεί απειλή για την ελευθερία.

Το Σύνταγμα δεν γράφτηκε με την υπόθεση ότι όσοι είχαν την εξουσία θα ήταν πάντα σοφοί, καλοπροαίρετοι ή συγκρατημένοι. Γράφτηκε με την κατανόηση ότι η εξουσία διαφθείρει, ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είναι υποκείμενοι σε σφάλματα και ότι η εξουσία, όταν καταληφθεί, σπάνια παραδίδεται οικειοθελώς.

Ωστόσο, έχουμε μείνει για πολύ καιρό σε μια παράξενη ζώνη λυκόφωτος όπου το εγώ υπερισχύει της δικαιοσύνης, η προπαγάνδα διαστρεβλώνει την αλήθεια και οι αυτοκρατορικοί πρόεδροι —ενδυναμωμένοι από υπάκουα νομοθετικά σώματα, ευσεβή δικαστήρια και έναν αφηρημένο λαό— διεκδικούν εξουσίες που δεν θα έπρεπε ποτέ να ανήκουν μόνο σε ένα αξίωμα.

Το Κογκρέσο έχει πολύ συχνά παραδώσει τις συνταγματικές του αρμοδιότητες. Τα δικαστήρια πολύ συχνά έχουν αναβάλει τις κυβερνητικές αξιώσεις εξουσίας. Και η εκτελεστική εξουσία έχει συνεχίσει να συσσωρεύει εξουσίες που οι Συντάκτες δεν είχαν ποτέ σκοπό να κατέχει κανένα άτομο.

Έτσι επιβιώνει ο μηχανισμός της τυραννίας στις εκλογές.

Το νεοεκλεγμένο Κογκρέσο έχει την ευκαιρία να παρέχει έναν ουσιαστικό συνταγματικό έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία. Μπορεί να διερευνήσει κυβερνητικές καταχρήσεις, να απαιτήσει λογοδοσία, να ασκήσει τη νομοθετική του εξουσία και να αρνηθεί να εγκρίνει μια αυτοκρατορική προεδρία. Αλλά αν η νέα πλειοψηφία απλώς υποκαταστήσει την κομματική τιμωρία με τη συνταγματική λογοδοσία ή υπερασπιστεί τις ίδιες καταχρήσεις όταν αυτές εξυπηρετούν τα δικά της πολιτικά συμφέροντα, ο μηχανισμός της τυραννίας θα παραμείνει άθικτος.

Η δοκιμασία δεν είναι αν το Κογκρέσο μπορεί να κάνει τη ζωή του προέδρου άθλια. Η δοκιμασία είναι αν μπορεί να κάνει την κυβέρνηση να υπακούει στο Σύνταγμα.

Όταν οι συνταγματικοί έλεγχοι επί της κυβέρνησης αποτυγχάνουν, η αντικατάσταση ενός συνόλου ηγεμόνων με ένα άλλο δεν κάνει πολλά για να αλλάξει την υποκείμενη ισορροπία δυνάμεων.

Η απάντηση δεν είναι να βρεθεί ένας καλύτερος ηγέτης. Είναι να διασφαλιστεί ότι κανένας ηγέτης -κανένας πρόεδρος, κανένα Κογκρέσο, καμία κυβερνητική υπηρεσία- δεν θα επιτρέπεται να λειτουργεί πέρα ​​από τους περιορισμούς του Συντάγματος.

Δεν υπάρχει σχέδιο δέκα βημάτων για την ανάκαμψη μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Αν υπήρχε, ωστόσο, το πρώτο βήμα θα ήταν απλό: να σταματήσετε να αντιμετωπίζετε την πολιτική ως άθλημα θεατών και να κάνετε το καθήκον σας για να υπερασπιστείτε τις αρχές της ελευθερίας στην κοινότητά σας.

Υπερασπιστείτε τα δικά σας δικαιώματα, φυσικά. Αλλά το πιο σημαντικό, υπερασπιστείτε τα δικαιώματα εκείνων με τους οποίους διαφωνείτε. Υπερασπιστείτε την ελευθερία όταν ο ομιλητής είναι προσβλητικός, ο κατηγορούμενος δεν είναι δημοφιλής ή το άτομο που στοχοποιείται έχει διαφορετική φυλή, θρησκεία, εθνικότητα, μεταναστευτικό καθεστώς, πολιτική ή άποψη. Ο Χάρτης των Δικαιωμάτων δεν αποτελεί ανταμοιβή για καλή συμπεριφορά ή προνόμιο που προορίζεται για ανθρώπους που σκέφτονται όπως εμείς.

Μην παίζετε με σημασιολογία. Μην δικαιολογείτε. Μην το πολιτικοποιείτε. Μην δικαιολογείτε μια συνταγματική κατάχρηση επειδή το κόμμα της προτίμησής σας τυχαίνει να βρίσκεται στην εξουσία. Όταν οι αξιωματούχοι παρακάμπτουν το Σύνταγμα, απαιτήστε να το τηρούν.

Αυτή είναι η δουλειά τους. Ας τους κάνουν.

Όταν τα δικαιώματα ενός γείτονα απειλούνται, υπερασπιστείτε τα σαν να ήταν δικά σας.

Είκοσι χρόνια αφότου η ταινία V for Vendetta έφτασε στους κινηματογράφους, η προειδοποίησή της δεν είναι απλώς ότι ένας ελεύθερος λαός μπορεί να υποταχθεί εκφοβιστικά. Είναι ότι μπορεί να πειστεί, ξανά και ξανά, ότι κάποιος νέος θα τον σώσει αρκεί να παραδώσει λίγη περισσότερη δύναμη.

Η «Γη των Τυφλών» και οι «Αγώνες Πείνας» προσφέρουν τη συνέχεια αυτής της προειδοποίησης: η ανατροπή μιας τυραννίας δεν σημαίνει πολλά αν η επόμενη κυβέρνηση κληρονομήσει τις συνήθειες και τα όπλα της.

Όπως έχω ξεκαθαρίσει στο Battlefield America: The War on the American People και στο φανταστικό αντίστοιχο The Erik Blair Diaries , όλες οι ελευθερίες κρέμονται μαζί. Καταρρέουν κιόλας μαζί.

Το πιο τρομακτικό μέλλον δεν είναι αυτό στο οποίο κερδίζει ο λάθος υποψήφιος ή ένας δικτάτορας αρνείται να εγκαταλείψει το αξίωμά του. Είναι ένα μέλλον στο οποίο οι πολίτες συνεχίζουν να αλλάζουν τους υπευθύνους, ενώ παράλληλα επιτρέπουν στον μηχανισμό της τυραννίας να παραμένει άθικτος.

Η ελευθερία απαιτεί κάτι περισσότερο από μια ψήφο.

Απαιτεί μια κυβέρνηση που είναι αναγκασμένη να παίζει σύμφωνα με τους κανόνες του Συντάγματος — και έναν πληθυσμό πρόθυμο να θεωρήσει υπόλογους όσους κατέχουν δημόσια αξιώματα όταν δεν το κάνουν, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία.