Κάθε αυτοκρατορία πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο: αργά, μετά μονομιάς και πάντα όσο οι θεσμοί της επιμένουν ότι όλα είναι καλά.
Οι γερουσιαστές της Ρώμης συνέχισαν να συζητούν επί της διαδικασίας, ενώ οι σιταποθήκες άδειαζαν. Η βρετανική αριστοκρατία συνέχισε να ντύνεται για δείπνο, ενώ το Ράτζ έφευγε. Και σήμερα, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών συνεχίζουν να εκδίδουν ανακοινώσεις σχετικά με την «ανθεκτικότητα» και την «στρατηγική αυτονομία», ενώ οι οικονομίες που υποστηρίζουν αυτά τα παράσιτα αποτυγχάνουν σε πραγματικό χρόνο,αναφέρει το internationalman.com
από τον Κρις ΜακΙντός
Τα μαθηματικά είναι απλά.
Το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους ανταγωνίζεται πλέον την άμυνα και την υγειονομική περίθαλψη για το οριακό ευρώ και τη λίρα. Το κόστος της ενέργειας έχει καταστήσει ολόκληρες βιομηχανίες μη ανταγωνιστικές έναντι της Ασίας και της Βόρειας Αμερικής... και αυτό πριν από το χάος που τώρα εξαπολύεται σε ολόκληρο τον ενεργειακό τομέα, από τη Ρωσία έως τη Μέση Ανατολή.
Τα δημογραφικά στοιχεία εγγυώνται ότι η φορολογική βάση συνεχίζει να συρρικνώνεται, όπως ακριβώς οι υποχρεώσεις συνεχίζουν να αυξάνονται. Και τα «μυτερά παπούτσια» έχουν ανταποκριθεί και στα τρία δανειζόμενα περισσότερα, θεσπίζοντας περισσότερες ρυθμίσεις και προσποιούμενα ότι πρόκειται για πρόβλημα επικοινωνίας.
Έχουμε γράψει πολλά για την εναλλαγή κεφαλαίων από τη Δύση στην Ανατολή και την σπείρα του δημόσιου χρέους στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Η Ευρώπη βρίσκεται πιο μακριά σε αυτόν τον δρόμο από τις περισσότερες, και η Βρετανία διεξάγει το πείραμα πιο μακριά και πιο γρήγορα από όλες.
Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης αντιμετωπίζει διαρθρωτικά ελλείμματα τα οποία δεν έχει πολιτικό μηχανισμό για να κλείσει, και γι' αυτό, παρεμπιπτόντως, πρόκειται για τον λόγο που θα κηρύξουν πόλεμο .
Η Γαλλία δεν έχει ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της εδώ και μισό αιώνα και τώρα μάχεται για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, στην οποία η ίδια η χώρα έχει δικαίωμα να ασκήσει βέτο. Η Ιταλία μεταφέρει χρέος άνω του 130% του ΑΕΠ σε ένα δημογραφικό προφίλ που εγγυάται ότι ο λόγος θα επιδεινωθεί. Η Γερμανία, το υποτιθέμενο δημοσιονομικό γεράκι, έχει καταχραστεί το «φρένο χρέους» της σε όλα εκτός από το όνομα, για να χρηματοδοτήσει τον επανεξοπλισμό και τις βιομηχανικές επιδοτήσεις που δεν μπορεί να πληρώσει με κανέναν άλλο τρόπο... οπότε ο πόλεμος είναι η απάντηση.
Σίγουρα, σας τα λέγαμε όλα αυτά πριν από χρόνια, αλλά τώρα συμβαίνει και εμφανίζεται ακριβώς εκεί που θα περιμένατε: η υπεραξία των μακροπρόθεσμων ομολόγων Bund και Glt, η διευρυνόμενη διαφορά μεταξύ τίτλων του πυρήνα και της περιφέρειας και οι ξένες κεντρικές τράπεζες που είναι ολοένα και πιο απρόθυμες να τα διακρατήσουν καθόλου.
Όταν ο οριακός αγοραστής σας γίνεται η δική σας κεντρική τράπεζα, απλώς μεταφέρετε το πρόβλημα σε έναν ισολογισμό που πρέπει να εκτυπωθεί για να κλείσει το κενό.
Από εδώ και πέρα, πρόκειται για οικονομική καταστολή, όπως συμβαίνει με κάθε υπερχρεωμένο κράτος από την εφεύρεση του χαρτονομίσματος. Πιέστε τις πραγματικές αποδόσεις σε αρνητικά επίπεδα, αναγκάστε τους εγχώριους θεσμούς (συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, τράπεζες μέσω κανόνων κεφαλαιακής επάρκειας) να διακρατούν το χρέος ό,τι και αν αποφέρει, και διογκώστε τις υποχρεώσεις, ενώ παράλληλα λέτε στο κοινό ότι η ψευδαίσθηση του χρήματος είναι ευημερία.
Η Γερμανία είναι η μεγάλη.
Για 70 χρόνια, η γερμανική μηχανή εξαγωγών έκανε το υπόλοιπο ευρωπαϊκό έργο να γειτνιάζει με τους φερέγγυους. Το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο, η φθηνή κινεζική ζήτηση και ένα υποτιμημένο νόμισμα (ευγενική προσφορά του κοινού νομίσματος με την Ελλάδα) επέτρεψαν στους Γερμανούς κατασκευαστές να έχουν πλεονάσματα που χρηματοδοτούσαν τα ελλείμματα όλων των άλλων. Και τα τρία σκέλη αυτού του σκαμνιού έχουν εξαφανιστεί. Η ενέργεια κοστίζει αρκετά πολλαπλάσια από αυτά που πληρώνουν οι Αμερικανοί ή οι ανταγωνιστές του Κόλπου. Οι Κινέζοι έχουν ανέβει στην αλυσίδα αξίας και τώρα ανταγωνίζονται μετωπικά σε αυτοκίνητα, εργαλειομηχανές και χημικά αντί να αγοράζουν γερμανικά εξαρτήματα.
Μπορείτε να το δείτε στα κλεισίματα: χημικά εργοστάσια που τέθηκαν σε ακινησία ή μετεγκαταστάθηκαν, αυτοκινητοβιομηχανίες που μείωσαν τις βάρδιες και μετέφεραν την παραγωγική τους ικανότητα στις ΗΠΑ και την Κίνα, ενεργοβόρες βιομηχανίες που έφευγαν οριστικά αντί να περίμεναν ένα φθηνότερο δίκτυο που δεν έρχεται. Η Ευρώπη υποτίμησε τον εαυτό της τη στιγμή που αποφάσισε να καταργήσει την αξιόπιστη βασική ηλεκτρική ενέργεια πιο γρήγορα από ό,τι θα μπορούσε να κατασκευάσει την αντικατάσταση. Και μόλις φύγουν το κεφάλαιο, οι αλυσίδες εφοδιασμού και οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι, δεν επιστρέφουν σε έναν τετραετή πολιτικό κύκλο.
Μια Γερμανία χωρίς το βιομηχανικό της πλεόνασμα είναι απλώς μια πολύ μεγαλύτερη εκδοχή του δημοσιονομικού προβλήματος που ήδη έχει η υπόλοιπη ευρωζώνη.
Έπειτα, υπάρχει η πλευρά του παθητικού που δεν μπορεί να καταργηθεί με ψήφο, επειδή κάθε ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας χτίστηκε πάνω σε μια πληθυσμιακή πυραμίδα που δεν υπάρχει πλέον. Η γονιμότητα στην ΕΕ έχει παραμείνει πολύ κάτω από το ποσοστό αναπλήρωσης 2,1 για μια γενιά (πιο κοντά στο 1,4 έως 1,5 στο μεγαλύτερο μέρος του πυρήνα, ακόμη χαμηλότερη σε περιοχές του νότου και της ανατολής). Και αυτό μόνο επιδεινώνεται. Λιγότεροι εργαζόμενοι πληρώνουν, περισσότεροι συνταξιούχοι αποσύρονται και ένα κράτος που αυξάνει την ηλικία συνταξιοδότησης με αυξήσεις πολύ μικρές για να έχουν σημασία και τους φόρους με αυξήσεις πολύ μεγάλες για να αγνοηθούν.
Η μετανάστευση ήταν η πολιτική απάντηση. Εν μέρει αντιστάθμισε τους ακατέργαστους αριθμούς και δημιούργησε ένα δεύτερο, πιο δύσκολο πρόβλημα: η μετανάστευση μεγάλης κλίμακας με χαμηλό ποσοστό ενσωμάτωσης αποτελεί πλέον ένα από τα καθοριστικά πολιτικά ρήγματα στην ήπειρο - Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία.
Ένα κράτος πρόνοιας σχεδιασμένο γύρω από ένα ομοιογενές εργατικό δυναμικό υψηλής συμμετοχής δεν μεταφράζεται σε ένα διαφορετικό δημογραφικό μείγμα χωρίς πολύ υψηλότερη ανάπτυξη ή πολύ χαμηλότερα κατά κεφαλήν επιδόματα. Η Ευρώπη δεν έχει παράγει τίποτα από τα δύο, επομένως το χάσμα καλύπτεται με περισσότερο χρέος. Προσθέστε τις συντάξεις που είναι ως επί το πλείστον μη χρηματοδοτούμενες υποσχέσεις διανεμητικής πολιτικής, και έχετε μια ήπειρο που έχει ήδη ξοδέψει χρήματα που δεν έχει και ολοένα και περισσότερο δεν μπορεί να δημιουργήσει.
Μιλώντας για αυτό... Βρετανία.
Αν η Ευρώπη είναι ένα ελαστικό που τρυπάει αργά, το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να δοκιμάσει πόσο γρήγορα μπορεί να ξεφουσκώσει το ελαστικό. Κάθε πρόβλημα που αναφέρθηκε παραπάνω - γήρανση του πληθυσμού, συρρίκνωση της βιομηχανικής βάσης, μερικές από τις υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στον ανεπτυγμένο κόσμο - συν μια στοίβα αυτοπροκαλούμενων τραυμάτων είναι από μόνο του.
Οι αποδόσεις των ομολόγων Gilt έχουν περάσει χρόνια λέγοντας στην πολιτική τάξη κάτι που αρνείται να ακούσει: η αγορά δεν δίνει πλέον στη Βρετανία το πλεονέκτημα της αμφιβολίας.
Ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ είναι πάνω από 100% για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και αυτή τη φορά δεν υπάρχει μεταπολεμική άνθηση ανάπτυξης που έρχεται να το εξαλείψει. Η Τράπεζα της Αγγλίας προσπαθεί να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό, διαχειριζόμενη παράλληλα ένα κόστος εξυπηρέτησης χρέους που αυξάνεται κάθε φορά που κάνει τη δουλειά της.
Η Βόρεια Θάλασσα, κάποτε το δημοσιονομικό μαξιλάρι της Βρετανίας, είναι μια φθίνουσα, βαριά φορολογημένη λεκάνη. Η αποβιομηχάνιση εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο όπως στη Γερμανία, αλλά με μια μικρότερη, λιγότερο διαφοροποιημένη οικονομία να την απορροφά. Το NHS καταναλώνει ένα ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο ενός συρρικνούμενου προϋπολογισμού και προσφέρει λιγότερα για την οριακή λίρα από ό,τι πριν από μια δεκαετία. Η καθαρή μετανάστευση κυμαίνεται σε επίπεδα που θα ήταν ένας πολιτικός σεισμός πριν από 20 χρόνια και τώρα διαρκεί μόλις έναν κύκλο ειδήσεων. Και επειδή ένας αυξανόμενος πληθυσμός με σταθερή κατά κεφαλήν παραγωγή εμφανίζεται ως αύξηση στον τίτλο, η στασιμότητα με την οποία ζουν όλοι στην πραγματικότητα δεν εμφανίζεται ποτέ στα στατιστικά στοιχεία.
Το γεγονός ότι η στερλίνα είναι γειτονική με τα αποθεματικά είναι το τελευταίο περιουσιακό στοιχείο που έχει απομείνει στη Βρετανία για να δαπανήσει, και έχει αξιοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από αυτήν. Μια νομισματική κρίση σε μια χώρα της G7 υποτίθεται ότι ήταν αδιανόητη. Η κρίση του χρυσού ομολόγου του 2022 θα έπρεπε να είχε τερματίσει αυτή την ιδέα οριστικά. Ήταν μια προεπισκόπηση.
Τώρα, διαβάστε αυτά τα δύο μαζί, επειδή βρέθηκαν στον ίδιο κύκλο ειδήσεων και κανένα δεν έχει νόημα χωρίς το άλλο.
Πρώτον, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Ρίτσαρντ Νάιτον, δήλωσε επίσημα: Η Ρωσία αποτελεί απειλή για τη Βρετανία και «οι γιοι και οι κόρες μας πρέπει να είναι έτοιμοι να πολεμήσουν». Πιο επικίνδυνη, είπε, από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της καριέρας του.
Δεύτερον, μέσα σε λίγες ώρες: οι εφημερίδες Express, Daily Star, Mirror και Yorkshire Live, οι οποίες δημοσίευσαν η καθεμία ένα σχεδόν πανομοιότυπο ρεπορτάζ για το τι συμβαίνει σε έναν Βρετανό που αρνείται την στράτευση, επικαλούμενες «σοβαρές» ποινές και βασιζόμενες στην προειδοποίηση ενός πρώην διοικητή του ΝΑΤΟ ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε παγκόσμιο πόλεμο.
Πολλά ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν το ίδιο θέμα, από την ίδια οπτική γωνία και την ίδια λέξη — «σοβαρό» — την ίδια ημέρα. Σύμπτωση; Ναι, σωστά.
Έτσι μοιάζει η συντονισμένη ανταλλαγή μηνυμάτων όταν ένα κράτος χρειάζεται έναν πληθυσμό να αποδεχτεί, εκ των προτέρων, ένα αποτέλεσμα για το οποίο δεν του έχει ζητηθεί ποτέ να ψηφίσει, αλλά το οποίο έχει ήδη αποφασιστεί.
Ένας αξιόπιστος αξιωματούχος αυξάνει το επίπεδο απειλής. Ένας υπάκουος τύπος εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής ποινών σε περίπτωση άρνησης πριν καν υπάρξει η πολιτική. Το κοινό συνηθίζει να θεωρεί τη στρατολόγηση ως κάτι νοητό, έπειτα εύλογο και έπειτα αναμενόμενο, χωρίς ούτε μία ψήφο.
Προγραμματισμός των αγροτών.
Η υποχρεωτική θητεία είναι το λογικό επόμενο εργαλείο για ένα κράτος που έχει ξεμείνει από ευκολότερα.
Μόλις εξετάσαμε γιατί η Βρετανία και οι γείτονές της δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις υποσχέσεις τους μέσω ανάπτυξης ή φόρων και στρέφονται στην οικονομική καταστολή για να κλείσουν το χάσμα με το κεφάλαιο. Η υποχρεωτική θητεία είναι η ίδια λογική που εφαρμόζεται στην εργασία: όταν ένα κράτος δεν μπορεί να αγοράσει ό,τι χρειάζεται σε μια τιμή που το κοινό θα ανεχθεί, το υποχρεώνει.
Ιστορικά, η νομισματική καταστολή και η υποχρεωτική στράτευση εμφανίζονται μαζί, επειδή προέρχονται από το ίδιο μέρος - ένα κράτος που έχει εξαντλήσει τα συνήθη μέσα του.
Σημείωση του συντάκτη: Όταν οι κυβερνήσεις ξεμένουν από επιλογές, οι αποταμιεύσεις σας γίνονται μέρος του σχεδίου διάσωσής τους. Ο πληθωρισμός και η οικονομική καταστολή μεταθέτουν το κόστος των αποτυχιών τους σε εσάς. Η Ευρώπη αποτελεί προειδοποίηση — και η Αμερική αντιμετωπίζει την ίδια παγίδα χρέους.
Στον δωρεάν Οδηγό Επιβίωσης και Ευημερίας κατά τη διάρκεια μιας Οικονομικής Κατάρρευσης, ο Doug Casey αποκαλύπτει τρεις κινήσεις για να προστατεύσετε τον πλούτο και την οικονομική σας ελευθερία από μια κρίση δολαρίου — και να τοποθετηθείτε ώστε να επωφεληθείτε από την αναταραχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου