Ο παγετώνας Thwaites (στη φωτογραφία), γνωστός ως παγετώνας Doomsday, θα μπορούσε να συμβάλει διπλάσια στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας έως το 2100 από ό,τι αναμενόταν προηγουμένως.
Ο «Παγετώνας της Ημέρας της Κρίσης» της Ανταρκτικής είναι ακόμη πιο επικίνδυνος από ό,τι πίστευαν προηγουμένως οι επιστήμονες, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Ο παγετώνας Thwaites στη δυτική Ανταρκτική είναι ένας τεράστιος ποταμός πάγου που καλύπτει μια έκταση μεγαλύτερη από τη Μεγάλη Βρετανία,αναφέρει η dailymail.com
Αν καταρρεύσει εντελώς, έχει τη δυνατότητα να ανεβάσει τη στάθμη της θάλασσας κατά ένα εντυπωσιακό ποσό 65 εκατοστών και να προκαλέσει χάος στις παράκτιες περιοχές του κόσμου.
Ενώ οι ερευνητές δεν πιστεύουν ότι μια ολική κατάρρευση είναι επικείμενη, προειδοποίησαν ότι ο παγετώνας οδεύει τώρα προς την καταστροφή.
Νέες προβλέψεις αποκαλύπτουν ότι τα θερμαινόμενα νερά των ωκεανών διαβρώνουν τη βάση τους ταχύτερα από το αναμενόμενο και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 30 χιλιοστά έως το 2100 - διπλασιάζοντας τις προηγούμενες εκτιμήσεις.
Αυτή η τεράστια προσαρμογή οφείλεται στο γεγονός ότι το νέο τους μοντέλο χρησιμοποιεί μια πιο ακριβή κατανόηση του τι συμβαίνει κάτω από τη βάση του παγετώνα.
Ο συν-συγγραφέας καθηγητής Eric Rignot, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, δήλωσε: «Οι περισσότερες προβλέψεις μέχρι σήμερα δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στην ταχύτητα της απώλειας μάζας λόγω έλλειψης φυσικής. Το νέο μας μοντέλο με πιο ολοκληρωμένη φυσική μπορεί να ταιριάξει με το αρχείο και στη συνέχεια να παράγει προβλέψεις που είναι διπλάσιες από πριν».
«Αυτά τα αποτελέσματα προβλέπουν μεγαλύτερο κίνδυνο και έκθεση σε παράκτιες πλημμύρες από ό,τι αναμενόταν τις επόμενες δεκαετίες.»
Τις τελευταίες δεκαετίες, ο παγετώνας Thwaites έχει δείξει έναν ανησυχητικά γρήγορο ρυθμό αραίωσης και υποχώρησης.
Ωστόσο, τα υπολογιστικά μοντέλα που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες για να κάνουν προβλέψεις σχετικά με το μέλλον του παγετώνα έχουν αρχίσει να μην ευθυγραμμίζονται με τα δεδομένα που αποκαλύπτουν οι δορυφόροι.
Τα μοντέλα προβλέπουν ότι ο παγετώνας θα πρέπει να κινείται προς τον ωκεανό με πολύ βραδύτερο ρυθμό από ό,τι η ταχεία επιτάχυνση που παρατηρούν τώρα οι επιστήμονες.
Στη νέα τους εργασία, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Communications , ο καθηγητής Rignot και οι συν-συγγραφείς του προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα μοντέλο που να ταίριαζε καλύτερα.στην πραγματικότητα.
Ο επικεφαλής συγγραφέας Δρ. Mattia Poinelli, του UC Irvine, λέει: «Οι παγετωνολόγοι βασίζουν εδώ και καιρό τις υποθέσεις τους για τη δυναμική των παγετώνων στη «γραμμή γείωσης», μια διακριτή, στενή και ως επί το πλείστον σταθερή οριοθέτηση όπου ο πάγος εγκαταλείπει τη στεριά και αρχίζει να επιπλέει στο νερό».
«Έχουμε φτάσει στο σημείο να αναγνωρίσουμε μια διαφορετική ρύθμιση κάτω από τους μεγάλους παγετώνες της Γης που καταλήγουν στους ωκεανούς».
Οι δορυφορικές παρατηρήσεις δείχνουν τώρα ότι οι παγετώνες καταλήγουν στην πραγματικότητα σε αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν «ζώνη προσγείωσης».
Πρόκειται για μια μεγάλη περιοχή, μερικές φορές μήκους μιλίων, όπου ζεστό νερό εισχωρεί βαθιά κάτω από το στρώμα πάγου και προκαλεί ταχεία τήξη.
Νέες εκτιμήσεις, που αναπτύχθηκαν από παγετωνολόγους του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, διαπίστωσαν ότι ο παγετώνας Thwaites θα αυξήσει τη στάθμη της θάλασσας κατά 30 χιλιοστά έως το 2100. Στη φωτογραφία: Παγόβουνα που αποκολλώνται από τον παγετώνα Thwaites το 2026.
Οι ερευνητές εξέτασαν δεδομένα που συνέλεξαν οι ΦινλανδοίΟ αστερισμός δορυφόρων ICEYE, ο οποίος μετρά μικρές κινήσεις στην επιφάνεια του πάγου.
Αυτά τα δεδομένα έδειξαν ότι το θαλασσινό νερό διεισδύει στην πραγματικότητα αρκετά μίλια κάτω από τον προσγειωμένο πάγο, ανυψώνοντάς τον κατά τη διάρκεια των παλιρροιακών κύκλων.
Καθώς ο πάγος ανυψώνεται, η ζώνη προσγείωσης ξεπλένεται με πεπιεσμένο, ζεστό θαλασσινό νερό που ωθείται στην ακτογραμμή της Ανταρκτικής από ρεύματα που έχουν ήδη αλλοιωθεί από την κλιματική αλλαγή.
Χρησιμοποιώντας αυτές τις νέες παρατηρήσεις για να μοντελοποιήσουν τη μελλοντική συμπεριφορά του Thwaites, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο παγετώνας είναι πιθανό να λιώσει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως.
Στη συνέχεια, μπόρεσαν να ανακατασκευάσουν την ιστορική αλλαγή των παγετώνων από τη δεκαετία του 1990 έως σήμερα, δηλαδή τέσσερα χρόνια.φορές πιο έντονα από τα παραδοσιακά μοντέλα.
Μια σημαντική ανησυχία είναι το γεγονός ότι αυτές οι διεργασίες ζώνης γείωσης φαίνεται να επιταχύνουν την αποκόλληση του παγετώνα Thwaites από τις σταθεροποιητικές του κορυφογραμμές.
Αυτή τη στιγμή, η ροή του παγετώνα Doomsday στον ωκεανό συγκρατείται από κρίσιμα σημεία όπου ο πάγος είναι προσκολλημένος σε υπερυψωμένα μέρη του βυθού, όπως η ζωτικής σημασίας κορυφογραμμή Mouginot.
Ωστόσο, καθώς το νερό αναγκάζεται να ανέβει και να υποχωρήσει κάτω από τον πάγο, οι διαδικασίες τήξης φθείρουν αυτή τη σύνδεση γείωσης.
Οι επιστήμονες λένε ότι ο αυξημένος ρυθμός απώλειας πάγου (απεικονίζεται) οφείλεται στην καλύτερη κατανόηση του πώς το νερό έχει μετακινηθεί κάτω από τον παγετώνα σε μια ευρεία περιοχή γνωστή ως ζώνη γείωσης, προκαλώντας ταχεία τήξη.
Η ανησυχία είναι τώρα ότι αυτές οι επιπτώσεις της ζώνης γείωσης θα προκαλέσουν την αποκόλληση του παγετώνα από το σημείο αγκύρωσης στην κορυφογραμμή Mouginot, προκαλώντας ακόμη πιο γρήγορη κατάρρευση.
Σύμφωνα με το νέο τους μοντέλο, υπάρχει πλέον 60% πιθανότητα ο Thwaites να αποσυνδεθεί απότην κορυφογραμμή Mouginot μέχρι το τέλος του αιώνα.
Ο Δρ Poinelli λέει: «Μόλις ξεκαρφιτσωθεί αυτή η κορυφογραμμή, ο παγετώνας θα υποχωρεί συνεχώς σε έναν κυρίως ανάδρομο πυθμένα προς το επόμενο τοπογραφικό του ύψος, τη Νότια Κορυφογραμμή».
Αυτό έρχεται μετά από μελέτες που υποδεικνύουν ότι ο παγετώνας Thwaites είναι κοντά στο να χάσει ολόκληρη την παγοκρηπίδα του μέσα στο επόμενο έτος περίπου.
Η Ανατολική Υφαλοκρηπίδα Thwaites είναι ένα τείχος πάγου που προσκολλάται στην ανατολική πλευρά του παγετώνα, συγκρατώντας τη ροή του πάγου προς τη θάλασσα.
Αυτό το υποστηρικτικό φράγμα έχει πάχος πάνω από 350 μέτρα και καλύπτει 1.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα.σχετικά με την περιοχή του Μείζονος Λονδίνου.
Ωστόσο, οι θερμαινόμενοι ωκεανοί της Ανταρκτικής αραιώνουν τώρα αυτό το παγωμένο προπύργιο με ανησυχητικό ρυθμό.
Μιλώντας τον Μάιο, ο Δρ. Ρόμπερτ Λάρτερ, θαλάσσιος γεωφυσικός στην Βρετανική Υπηρεσία Ανταρκτικής, προειδοποίησε ότι η διάσπαση της υφαλοκρηπίδας είναι «πολύ πιθανό να συμβεί κάποια στιγμή φέτος».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου