Ο πόλεμος.

 Ειλικρινά, είμαι απαισιόδοξος…

Και είναι μια απαισιοδοξία, δυστυχώς, που βασίζεται στη λογική. Επειδή ακριβώς η λογική είναι που μου δίνει ελάχιστες ελπίδες για το εγγύς μέλλον.

Γράφει ο Αντρέα Μαρτσιλιάνο.

Ο πόλεμος είναι πλέον πραγματικότητα. Και εμείς —οι Ιταλοί, για να είμαστε σαφείς— είμαστε μπλεγμένοι σε ένα τέλμα από το οποίο θα είναι πολύ δύσκολο να βγούμε αλώβητοι,αναφέρει το electomagazine.it

Επίσης, επειδή αυτό που θα έπρεπε να είναι η «άρχουσα τάξη» μας φαίνεται εντελώς ανυποψίαστο, ακόμη και ανόητο.

Και, πιθανώς, κακόπιστα.

Ο πόλεμος, αν θέλουμε τον Μεγάλο Πόλεμο, είναι ήδη σε εξέλιξη. Είτε μας αρέσει είτε όχι. Και εκτυλίσσεται με εντελώς, ή σχεδόν εντελώς, νέους τρόπους. Σε τέτοιο βαθμό που κινδυνεύουμε να δούμε μόνο αποσπάσματα, όχι το σύνολο.

Αυτό, φυσικά, ίσχυε από πολλές απόψεις και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τουλάχιστον στην αρχή. Ο Ρωσο-Φινλανδικός πόλεμος είναι ένα παράδειγμα. Και ο Ιταλο-Ελληνικός πόλεμος.

Ωστόσο, ήταν αμέσως σαφές ότι επρόκειτο για μια σύγκρουση παγκόσμιων διαστάσεων, ενώ σήμερα τα πράγματα φαίνονται πιο δύσκολο να αποκρυπτογραφηθούν. Και να κατανοηθούν.

Έχουμε την τάση να ερμηνεύουμε τη σύγκρουση ΗΠΑ/Ιράν ως ξεχωριστή από τη ρωσο-ουκρανική, ως δύο ξεχωριστά γεγονότα.

Αλλά αυτό δεν ισχύει. Αν μη τι άλλο, είναι απλώς επεισόδια σε μια γενική κατάσταση σύγκρουσης, ασύμμετρα και μη αναγώγιμα σε απλά μοτίβα.

Ο κόσμος μας, αν τον κοιτάξετε με άγρυπνο μάτι, βράζει από πολέμους, συγκρούσεις που έχουν ήδη εκραγεί ή είναι λανθάνουσες. Μια κατάσταση που, στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Επίσης, επειδή η κορυφαία δύναμη του κόσμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεν έχει κανένα συμφέρον να προσπαθήσει να επιλύσει αυτές τις εντάσεις. Πράγματι, σε μια εποχή σαν κι αυτή, η οποία αντικειμενικά αντιπροσωπεύει μια παρακμή για αυτές, το χάος, η αταξία και η εκτεταμένη σύγκρουση φαίνεται να εδραιώνουν την αμερικανική ισχύ.

Αλλά είναι μια δύναμη που ευδοκιμεί στην αταξία. Και δεν συμβάλλει καθόλου στην εγκαθίδρυση μιας κατάστασης ηρεμίας, αν όχι αληθινής ειρήνης. Πράγματι...

Η δύναμη που, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, στοχεύει στη σταθερότητα και θα μπορούσε να επωφεληθεί από αυτήν, είναι η Κίνα .

Ωστόσο, παρά τις σημαντικές προσπάθειες και τις διπλωματικές πρωτοβουλίες, δεν είναι σε θέση να ηρεμήσει την παγκόσμια σκηνή.

Και δεν είναι τυχαίο ότι, παράλληλα με τις πολιτικές διπλωματικές πρωτοβουλίες, οι Κινέζοι στρατιωτικοί διοικητές προετοιμάζονται για μια μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Μια σύγκρουση που πιστεύουν ότι είναι αναπόφευκτη. Η μόνη αβεβαιότητα είναι πότε;

Σε αυτόν τον ολοένα και πιο «επικίνδυνο» και ως εκ τούτου σχεδόν ακυβέρνητο κόσμο, εμείς οι Ιταλοί φαινόμαστε σαν ένα τυφλό πλήθος. Οδηγημένοι από έναν τρελό, έναν εγκληματία τρελό, προς το χείλος ενός γκρεμού.

Και το κενό, η κατάρρευση, πλησιάζει κάθε μέρα. Ακόμα κι αν το αγνοούμε, ή προσποιούμαστε στον εαυτό μας, ότι το αγνοούμε.

Να κάνουμε κάτι; Ειλικρινά δεν ξέρω τι περιθώριο ελιγμών μας έχει απομείνει. Ειδικά από τη στιγμή που αυτοί που επίσημα ηγούνται της χώρας αποδεικνύονται όλο και πιο ανόητοι. Ή, χειρότερα, διεφθαρμένοι μέχρι το κόκκαλο. 

Οπότε περίμενε. Και προσπάθησε να δεις τα πράγματα όπως πραγματικά είναι.

Η ιστορία, οι ιστορίες μας διδάσκουν ότι τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Ότι πάντα μπορεί να υπάρξει μια ξαφνική τροπή των γεγονότων...

Ένα θαύμα;

Λοιπόν…