Θα δούμε τις δυτικές πρωτεύουσες να καταρρέουν;

 

Σκεφτείτε αυτούς τους πρόσφατους τίτλους ειδήσεων:

1. « Η Νέα Υόρκη επιστρέφει στα λεωφορεία βενζίνης αφότου ανακάλυψε με τον δύσκολο τρόπο ότι οι ηλεκτρικές εκδόσεις έχουν μεγάλα προβλήματα »,
2. « Ως πρώην επικεφαλής της MI6, είναι σαφές ότι η πολιτική της Βρετανίας για το κλίμα μας αφήνει επικίνδυνα εκτεθειμένους στους εχθρούς μας »,
3. « Ισπανία: Το 74% των υπόπτων για σεξουαλικά εγκλήματα είναι αλλοδαποί στη Χώρα των Βάσκων ».

Προέρχονται από τρία διαφορετικά δυτικά έθνη και αφορούν τρία ανόμοια θέματα - τις δημόσιες συγκοινωνίες, την εθνική ασφάλεια και το βίαιο έγκλημα - ωστόσο κάθε είδηση ​​εκθέτει τις πραγματικές συνέπειες της κυβερνητικής αποτυχίας:

1. Προκειμένου να επιτύχει τους στόχους «μηδενικών καθαρών εκπομπών άνθρακα», η Νέα Υόρκη επένδυσε πολλά χρήματα σε ηλεκτρικά λεωφορεία που είναι πολύ ακριβά και εντελώς αναξιόπιστα για τις ανάγκες της πόλης.
2. Ο πρώην κορυφαίος κατάσκοπος της Βρετανίας είναι επιτέλους έτοιμος να παραδεχτεί δημόσια ότι η παραληρηματική εμμονή της χώρας του με την «κλιματική αλλαγή» έχει καταστρέψει την ικανότητα του Ηνωμένου Βασιλείου για βιομηχανική και ενεργειακή αυτάρκεια, καθιστώντας την πρώην υπερδύναμη εξαρτημένη από ξένους αντιπάλους για μελλοντική επιβίωση.
3. Παρόλο που οι αλλοδαποί αποτελούν μόνο το 10% του πληθυσμού της περιοχής των Βάσκων, ευθύνονται για το 74% των συλλήψεων για βιασμούς, το 73% των συλλήψεων για ανθρωποκτονίες, το 95% των συλλήψεων για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, το 80% των συλλήψεων για κλοπές και το 78% των βίαιων ληστειών.

Αυτό που είναι τόσο εντυπωσιακό σε αυτές τις ειδήσεις είναι ο παράγοντας «εντάξει!». Ένας συνηθισμένος, λογικός άνθρωπος δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να προβλέψει τις αποτυχίες ενός στόλου ηλεκτρικών λεωφορείων σε ολόκληρη την πόλη, την μεταφορά κρίσιμων βιομηχανιών ενός έθνους στο εξωτερικό ή τις πολιτικές ανοιχτών συνόρων που προσκαλούν ξένη εισβολή. Ωστόσο, δήμαρχοι, κυβερνήτες και πρωθυπουργοί έχουν επιδιώξει αυτά τα καταστροφικά προγράμματα ούτως ή άλλως, ενώ επικεφαλής υπηρεσιών κατασκοπείας και εκατομμύρια κυβερνητικοί γραφειοκράτες είτε υποστηρίζουν τις επιβλαβείς αποφάσεις τους είτε σιωπούν επαίσχυντα,αναφέρει το americafirstreport.com

Το μεσαίο άρθρο παραπέμπει στο αντίγραφο μιας ομιλίας που εκφώνησε ο Σερ Ρίτσαρντ Ντίαρλοβ στο Ίδρυμα Πολιτικής για την Υπεράσπιση του Παγκοσμίου Κόσμου στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα. Ήταν μια καλή ομιλία σχετικά με ένα σημαντικό θέμα και ο Ντίαρλοβ αξίζει κάποια εύσημα για την αρθρώση μιας άποψης που αντιβαίνει στην ισχυρή ροή της «πολιτικά ορθής» δυτικής ορθοδοξίας.

Αλλά εκφώνησε αυτή την ομιλία από την άνετη θέση της σχεδόν συνταξιοδότησης, έχοντας ελάχιστα να χάσει εκτός από μερικές τιμητικές θέσεις στο διοικητικό συμβούλιο. Πού ήταν η φωνή του όταν ήταν σε θέση να κάνει κάτι για τις αυτοκτονικές ενεργειακές πολιτικές του Ηνωμένου Βασιλείου;

Στην ομιλία του, ο Ντίαρλαβ εξήγησε πώς οι εμπειρίες του από τον Ψυχρό Πόλεμο τον δίδαξαν «ότι το δυναμικό της χώρας για πολεμικές επιχειρήσεις έγκειται στη βιομηχανία της, ότι ο πιο ευάλωτος κρίκος μας ήταν η αλυσίδα καυσίμων... και ότι η βιομηχανική μας βάση μπορούσε να ανοικοδομηθεί και να επισκευαστεί». Τώρα, ωστόσο, «απομένει πολύ λίγη βιομηχανία να προστατεύσουμε και δεν μπορούμε να ανοικοδομήσουμε ανύπαρκτες βιομηχανίες που βρίσκονται σε ξένες δικαιοδοσίες πέρα ​​από την εμβέλειά μας».

Ο Ντίαρλαβ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει «να ανοικοδομήσει τις στρατηγικές βιομηχανίες που χρειαζόμαστε για να διασφαλίσει ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε το νησιωτικό μας φρούριο και να αποτελέσουμε αξιόπιστο σύμμαχο για φιλικές δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο».

Αυτές είναι απολύτως αληθείς δηλώσεις. Οι εργάτες σε όλη τη Δύση προβάλλουν αυτά τα επιχειρήματα εδώ και πενήντα χρόνια. Αν ένας συνηθισμένος Βρετανός με λίγα διαπιστευτήρια ήταν επικεφαλής της MI6, αυτό το άτομο θα φώναζε βωμολοχίες και θα χτυπούσε κώδωνα κινδύνου πολύ πριν το Ηνωμένο Βασίλειο κλείσει τα τελευταία ανθρακωρυχεία και χαλυβουργεία του. Δεν θα έπρεπε αυτό να φέρει σε δύσκολη θέση τις «άρχουσες ελίτ» της Βρετανίας; Και αν δεν φέρει σε δύσκολη θέση, δεν θα έπρεπε οι «άρχουσες ελίτ» να θεωρούνται κίνδυνος για την ευημερία και την ασφάλεια του κοινού;

Οι καθυστερημένες, αφυπνιστικές σκέψεις μετά την ολοκλήρωση της καριέρας μου φέρνουν στο μυαλό την αποχαιρετιστήρια ομιλία του Προέδρου Αϊζενχάουερ το 1961 , κατά την οποία προειδοποίησε τους Αμερικανούς για τους αυξανόμενους κινδύνους από ένα αναδυόμενο «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα». Αν και η φράση του συνεχίζει να χρησιμοποιείται εξήντα πέντε χρόνια αργότερα, θα ήταν ωραίο αν ο πρώην Ανώτατος Διοικητής των Συμμάχων και πεντάστερος στρατηγός είχε χρησιμοποιήσει τις δύο θητείες του ως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα προτού ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο.

Ο Αϊζενχάουερ σίγουρα είχε την εμπειρία να δει το καταστροφικό του δυναμικό πιο καθαρά από τους περισσότερους, αλλά επέλεξε να σκιαγραφήσει την απειλή φεύγοντας και να την αφήσει σε άλλους να την λύσουν. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι τμήματα του MIC είχαν εμπλοκή στη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι, και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε η αποτυχία του Αϊζενχάουερ να δράσει άμεσα είχε εξαιρετικά εκτεταμένες συνέπειες, που περιελάμβαναν τον θάνατο του διαδόχου του.

Οι γενιές Αμερικανών που γεννήθηκαν μετά τη θητεία του Αϊζενχάουερ του έχουν αποδώσει μεγάλη αναγνώριση για την αναγνώριση ότι η συμβιωτική σχέση μεταξύ της Μεγάλης Κυβέρνησης και των Μεγάλων Επιχειρήσεων εξελισσόταν σε μια αντισυνταγματική και αντιαμερικανική ολιγαρχία που γνωρίζουμε σήμερα ως «μόνιμη γραφειοκρατία», «άρχουσα τάξη» ή «Βαθύ Κράτος».

Ίσως αν ο Αμερικανός στρατηγός που έγινε πρόεδρος είχε εξουδετερώσει το Βαθύ Κράτος την πρώτη δεκαετία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα είχαμε υπομείνει μερικά από τα χειρότερα κεφάλαια της πρόσφατης αμερικανικής ιστορίας, συμπεριλαμβανομένου του Πολέμου του Βιετνάμ, της υποτίμησης του αμερικανικού δολαρίου, του ήπιου πραξικοπήματος του FBI εναντίον του Προέδρου Νίξον, πενήντα χρόνια απάτης για την «υπερθέρμανση του πλανήτη», εξήντα χρόνια μαζικής μετανάστευσης από χώρες του τρίτου κόσμου, του αιματοκυλίσματος της NAFTA που σκοτώνει τις βιομηχανίες, της εισόδου της Κίνας στον ΠΟΕ, των ισλαμικών τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, του Παγκόσμιου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, της κατάληψης του φαρμάκου από την κυβέρνηση του Obamacare, της απάτης της συμπαιγνίας με τη Ρωσία, του πολέμου πληροφοριών κατά του Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, πολυάριθμων στημένων εκλογών που αποφασίστηκαν από παράνομους ψηφοφόρους και απάτης μέσω ταχυδρομείου, πολλαπλών απόπειρων δολοφονίας κατά του Προέδρου Τραμπ, της δολοφονίας του Τσάρλι Κερκ, της αριστερής εμπνευσμένης βίας εναντίον συντηρητικών και της τεχνητής νοημοσύνης που κατασκευάζουν οι Δημοκρατικοί σήμερα.

Η διάγνωση προβλημάτων χωρίς τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για την επίλυσή τους παράγει ένα διεστραμμένο φαινόμενο: Όσο χειρότερα γίνονται τα άλυτα προβλήματα, τόσο πιο προφητικό φαίνεται το άτομο που προειδοποιεί γι' αυτά.

Προς το τέλος της ομιλίας του Ντίαρλαβ, ο πρώην κορυφαίος κατάσκοπος της Βρετανίας υποστήριξε ότι η κυβέρνηση της οποίας ήταν αναπόσπαστο μέρος είχε αποτύχει παταγωδώς: «Η πρώτη ευθύνη της κυβέρνησης είναι η ασφάλεια του έθνους. Ωστόσο, οι διαδοχικές κυβερνήσεις το έχουν ξεχάσει αυτό και η Βρετανία βρίσκεται τώρα παγιδευμένη σε μια ενεργειακή παγίδα που η ίδια δημιούργησε. Όπως και με την ανοικοδόμηση των ενόπλων δυνάμεών μας, θα χρειαστεί σημαντική εθνική προσπάθεια για να μας αποσπάσουν και να μας φέρουν πίσω σε μια θέση ασφαλείας. Το έργο είναι επείγον».

Αυτό είναι σίγουρα αλήθεια. Το ερώτημα είναι γιατί τόσες πολλές διαδοχικές κυβερνήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε όλη τη Δύση έχουν προδώσει τους ίδιους τους πολίτες τους και έχουν κάνει τα έθνη τους πολύ λιγότερο ασφαλή. Επειδή οι κανονικοί πολίτες δεν θα είχαν ποτέ μεταφέρει τις δικές τους βιομηχανικές και κατασκευαστικές θέσεις εργασίας σε αντίπαλα έθνη όπως η κομμουνιστική Κίνα. Οι κανονικοί πολίτες δεν θα είχαν συνωμοτήσει με διεθνικές συμμορίες εμπορίας ανθρώπων για να εισάγουν δεκάδες εκατομμύρια μη αφομοιώσιμους παράνομους μετανάστες.

Οι κανονικοί πολίτες δεν θα είχαν επιβάλει κανονισμούς για την «πράσινη ενέργεια» που δυσχεραίνουν την καλλιέργεια τροφίμων για τους αγρότες και την πληρωμή των λογαριασμών τους για τις επιχειρήσεις. Οι κανονικοί πολίτες δεν θα επέβαλαν την αντικατάσταση των κινητήρων εσωτερικής καύσης από αναξιόπιστα ηλεκτρικά οχήματα, ενώ τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας καταρρέουν λόγω ανεπαρκούς εφοδιασμού με αιολική και ηλιακή ενέργεια. Αυτού του είδους οι πολιτικές είναι τόσο προφανώς ανόητες και αυτοκτονικές που μόνο η διαπιστευμένη «άρχουσα τάξη» μας θα μπορούσε να τις δικαιολογήσει.

Μήπως αυτό μας λέει ότι οι γραφειοκράτες μας είναι πολύ ηλίθιοι για να διατηρήσουν τα έθνη μας ασφαλή, όπως ορθώς αναγνωρίζει ο Ντίαρλαβ ως την πρώτη ευθύνη της κυβέρνησης; Ή μήπως αυτές οι αυτοκαταστροφικές εθνικές πολιτικές αποτελούν απόδειξη ότι οι δυτικές γραφειοκρατίες διεξάγουν πόλεμο εναντίον των δυτικών πολιτών;

Σίγουρα οι δυτικές κυβερνήσεις είναι ένοχες για την αποτυχία των λαών τους. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν οι αποτυχίες τους πηγάζουν από έναν συνδυασμό ανικανότητας και αλαζονείας ή προδοσίας και κακίας.

Καθώς οι πολίτες της Δύσης σκέφτονται αυτό το ερώτημα, παίρνουν γρήγορα την κατάσταση στα χέρια τους. Οι Ισπανοί στη Θέουτα καταστρέφουν κυβερνητικά καταφύγια που έχουν κατασκευαστεί για ξένους εισβολείς. Ένα βρετανικό χωριό ψήφισε υπέρ της απόσχισης από το Ηνωμένο Βασίλειο, αφού η κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδια για τη στέγαση ενός στρατού ξένων μεταναστών στη διπλανή του πόλη. Το τίμημα της κυβερνητικής προδοσίας μπορεί σύντομα να είναι η πτώση μιας δυτικής πρωτεύουσας.

Η αναγνώριση των προβλημάτων δεν είναι αρκετή. Οι κυβερνήσεις που προκαλούν περισσότερα προβλήματα από όσα διορθώνουν δεν αξίζουν να επιβιώνουν.