«Σε βλέπω όπως είσαι. Όχι καλύτερο. Όχι χειρότερο. Όπως είσαι.»

Να συναντάς τον άλλον εκεί που είναι. Όχι εκεί που θα ήθελες να είναι. Όχι εκεί που ελπίζεις ότι θα φτάσει κάποτε. Όχι εκεί που τον τοποθετεί η ανάγκη σου, η μοναξιά σου ή η φαντασίωσή σου.

Να τον συναντάς στην πραγματική του θέση.
Τον/τη σύντροφό σου, για παράδειγμα. Να μπορείς να δεις και να εκτιμήσεις τη διαθεσιμότητά του/της, την παρουσία του/της, τη συνέπειά του/της, το ότι σε επιλέγει. Την ικανότητά του/της να αγαπά, να δεσμεύεται, να μένει.
Γιατί όταν βλέπεις τον άλλον μέσα από τη φαντασίωσή σου, δεν τον βλέπεις πραγματικά. Βλέπεις μια προβολή. Μια επιθυμία ντυμένη με το πρόσωπό του.
Και τότε δεν σχετίζεσαι με έναν άνθρωπο. Σχετίζεσαι με μια προσδοκία.
Το ίδιο συμβαίνει και με το παιδί σου. Όταν δεν το βλέπεις όπως είναι, αλλά όπως θα ήθελες να είναι, δεν το συναντάς. Το πιέζεις να χωρέσει σε μια εικόνα που έφτιαξες εσύ. Το βλέπεις μέσα από τους φόβους, τις ματαιώσεις, τις ανάγκες ή τις φιλοδοξίες σου.
Και τότε χάνεις το παιδί που έχεις μπροστά σου, προσπαθώντας να φτιάξεις το παιδί που είχες στο μυαλό σου.
Όταν δεν βλέπεις τον άλλον όπως είναι, αρχίζεις να ερωτεύεσαι αυτό που έχεις φτιάξει μέσα σου, αντί για εκείνον. Δεν εκτιμάς τη δέσμευση, την προτεραιότητα, την παρουσία. Αναζητάς εκείνο που έχει ανάγκη η παιδική σου φαντασίωση.
Και αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην προσδοκία.
Από την άλλη, όταν συναντάς τον άλλον εκεί που είναι, μπορείς να διακρίνεις καθαρά. Αν είναι υπεύθυνος/η, το γνωρίζεις από τη στάση του. Αν μπορεί να σταθεί δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές, δεν χρειάζεται να το μαντεύεις. Θα είναι εκεί.
Κι αν δεν είναι;
Τότε χρειάζεται το θάρρος να το παραδεχτείς.
Όχι για να καταδικάσεις. Όχι για να μειώσεις. Αλλά για να δεις τον άνθρωπο όπως είναι.
Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν, αλλά δεν μπορούν να δεσμευτούν. Άνθρωποι που νοιάζονται, αλλά δεν ξέρουν να στηρίζουν. Άνθρωποι που έχουν καλή πρόθεση, αλλά όχι την ωριμότητα που απαιτεί μια σχέση, μια φιλία, μια ουσιαστική σύνδεση.
Η αγάπη δεν αλλάζει αυτόματα την πραγματικότητα.
Η κατανόηση δεν μετατρέπει την ανευθυνότητα σε υπευθυνότητα.
Και η υπομονή δεν δημιουργεί χαρακτήρα εκεί όπου ο χαρακτήρας απουσιάζει.
Ένα από τα πιο ώριμα μαθήματα της ζωής είναι να μπορείς να αγαπάς τους ανθρώπους χωρίς να παραποιείς την αλήθεια τους.
Να λες:
«Σε βλέπω όπως είσαι. Όχι καλύτερο. Όχι χειρότερο. Όπως είσαι.»
Και από εκεί να αποφασίζεις.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ξεκινά από την εξιδανίκευση. Ξεκινά από την καθαρή όραση.
Να βλέπεις τον άνθρωπο απέναντί σου χωρίς φίλτρα. Χωρίς σωτήριες φαντασιώσεις. Χωρίς ψευδαισθήσεις ότι θα αλλάξει επειδή τον αγαπάς αρκετά.
Η αγάπη δεν ζητά να κλείσεις τα μάτια.
Ζητά να τα ανοίξεις.
Και ίσως η μεγαλύτερη μορφή σεβασμού προς έναν άνθρωπο είναι ακριβώς αυτή: να τον αντικρίζεις στην αλήθεια του. Να μην τον μικραίνεις, αλλά ούτε να τον μεγαλώνεις. Να μην τον φορτώνεις με το βάρος των ανεκπλήρωτων αναγκών σου.
Να τον συναντάς εκεί που βρίσκεται.
Και ύστερα να αναρωτιέσαι με ειλικρίνεια:
«Μπορώ να συνυπάρξω με αυτή την πραγματικότητα;»
Γιατί η ζωή δεν μας πληγώνει τόσο από αυτό που είναι οι άνθρωποι.
Μας πληγώνει περισσότερο η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που επιμέναμε να πιστεύουμε ότι είναι.
Αγγελική Μπολουδάκη

ksipnistere.com