Η ενηλικίωση δεν σημαίνει πλέον απαραίτητα και οικονομική ανεξαρτησία. Η εικόνα του νέου που φεύγει από το πατρικό σπίτι, βρίσκει δουλειά και αυτονομείται γρήγορα μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ανάμνηση μιας άλλης εποχής.
Σήμερα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: ολοένα και περισσότεροι ενήλικες εξακολουθούν να βασίζονται στους γονείς τους για να καλύψουν βασικές ανάγκες ή να κάνουν το επόμενο βήμα στη ζωή τους.
Στις ΗΠΑ το 42% των ενηλίκων δηλώνει ότι λαμβάνει οικονομική βοήθεια από τους γονείς του, σύμφωνα με την έρευνα Planning & Progress Study 2026 της Northwestern Mutual.
Το ποσοστό εκτοξεύεται στο 72% για τη Generation Z, ξεπερνά το 50% στους Millennials, ενώ ακόμη και ένας στους τρεις της Generation X εξακολουθεί να δέχεται οικονομική στήριξη από την προηγούμενη γενιά.
Από το κινητό μέχρι το πρώτο σπίτι
Η οικονομική βοήθεια δεν αφορά μόνο μεγάλες αγορές.
Για κάποιους σημαίνει ότι οι γονείς εξακολουθούν να πληρώνουν το πρόγραμμα κινητής τηλεφωνίας ή την ιδιωτική ασφάλιση υγείας.
Για άλλους, σημαίνει κάλυψη του ενοικίου, εξόφληση φοιτητικών δανείων ή οικονομική συμβολή για την αγορά της πρώτης κατοικίας.
Η καθηγήτρια και οικονομική θεραπεύτρια Μέγκαν ΜακΚόι υποστηρίζει στο CNBC ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από αυτό το φαινόμενο είναι συχνά άδικη.
«Συνήθως ψάχνουμε τον “κακό”. Είτε φταίνε τα παιδιά που δεν ωρίμασαν είτε οι γονείς που τα κακομαθαίνουν. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν κακοί. Πρόκειται για ένα μοτίβο που δημιουργήθηκε σταδιακά και αντανακλά τις οικονομικές συνθήκες της εποχής», επισημαίνει.
Δεν είναι τεμπελιά – είναι οικονομική πραγματικότητα
Η άνοδος των ενοικίων, η εκτόξευση των τιμών των κατοικιών, η ακρίβεια στα πάντα και η δυσκολία δημιουργίας αποταμίευσης έχουν αλλάξει πλήρως το οικονομικό τοπίο για τους νέους.
Η οικονομική βοήθεια από τους γονείς λειτουργεί συχνά ως μια «σκαλωσιά», όπως την περιγράφει η ΜακΚόι: ένα προσωρινό στήριγμα που επιτρέπει στον νέο να χτίσει τη ζωή του χωρίς να καταρρεύσει κάτω από το βάρος των οικονομικών υποχρεώσεων.
Αυτό όμως προϋποθέτει ότι υπάρχει σαφές σχέδιο και ανοιχτή επικοινωνία, ώστε η βοήθεια να μην εξελιχθεί σε μόνιμη εξάρτηση.
Το ίδιο συμβαίνει και στην Ευρώπη
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στεγαστική κρίση και το αυξανόμενο κόστος ζωής έχουν οδηγήσει χιλιάδες νέους Ευρωπαίους να καθυστερούν την οικονομική και στεγαστική τους ανεξαρτησία.
Σύμφωνα με στοιχεία της Eurofound, το 42% των νέων ηλικίας 25-29 ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του, ενώ ακόμη και στην ηλικιακή ομάδα 30-34 ετών, ένας στους πέντε παραμένει στο πατρικό σπίτι.
Η ίδια έκθεση επισημαίνει ότι η κρίση στην αγορά κατοικίας αποτελεί πλέον έναν από τους βασικότερους λόγους καθυστέρησης της ενηλικίωσης, καθώς πολλοί νέοι δηλώνουν ότι θα ήθελαν να ζουν μόνοι τους, αλλά απλώς δεν μπορούν να το αντέξουν οικονομικά.
Και η Ελλάδα; Ανάμεσα στις πιο δύσκολες περιπτώσεις
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες όπου οι νέοι παραμένουν περισσότερο στο πατρικό σπίτι.
Σύμφωνα με την ανάλυση της Eurofound, το 72% των νέων 15-29 ετών στην Ελλάδα δηλώνει ότι αντιμετωπίζει οικονομική πίεση, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, το 54,9% των νέων ηλικίας 25-34 ετών εξακολουθεί να διαμένει στο πατρικό σπίτι.
Οι Έλληνες εγκαταλείπουν το σπίτι των γονιών τους κατά μέσο όρο στα 30,7 έτη, μία από τις υψηλότερες ηλικίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι χαμηλοί μισθοί, η εκτίναξη των ενοικίων και το υψηλό κόστος αγοράς κατοικίας καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την οικονομική ανεξαρτησία, ακόμη και για νέους που εργάζονται.
Η βοήθεια πρέπει να έχει όρια
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η οικονομική στήριξη μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμη όταν έχει συγκεκριμένο σκοπό.
Η κάλυψη ενός μεταπτυχιακού, η βοήθεια για την αγορά πρώτης κατοικίας ή η στήριξη σε μια δύσκολη περίοδο μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά την οικονομική πορεία ενός νέου ανθρώπου.
Αντίθετα, όταν η οικονομική εξάρτηση μετατρέπεται σε μόνιμη κατάσταση χωρίς σαφές σχέδιο απεξάρτησης, δημιουργούνται συχνά εντάσεις, ενοχές και σχέσεις εξάρτησης τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά.
Η «Τράπεζα της Μαμάς και του Μπαμπά» γίνεται θεσμός
Αυτό που μέχρι πριν από μερικά χρόνια αντιμετωπιζόταν ως προσωρινή βοήθεια εξελίσσεται πλέον σε βασικό πυλώνα της οικονομικής επιβίωσης μιας ολόκληρης γενιάς.
Όσο οι τιμές των κατοικιών, τα ενοίκια και το κόστος ζωής αυξάνονται ταχύτερα από τους μισθούς, η «Τράπεζα της Μαμάς και του Μπαμπά» παύει να αποτελεί εξαίρεση και μετατρέπεται σε αναγκαία συνθήκη για εκατομμύρια νέους σε όλο τον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου