Ο Έμμεσος Εκβιασμός κατά του Βούτσιτς και το Σχέδιο Κατακερματισμού της Ορθοδοξίας! Από το Βατικανό και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ μέχρι την ΕΕ της Ούρσουλα – Η τρίτη φάση του πολέμου κατά της Ορθόδοξης Σερβίας.
Σε μια εποχή όπου η Σερβία βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο, ο Πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς φαίνεται να δέχεται έναν έμμεσο αλλά σαφή εκβιασμό από την Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: αν θέλει να παραμείνει ή να εξασφαλίσει «ομαλή» μετάβαση, πρέπει να υποταχθεί πλήρως στις απαιτήσεις των Βρυξελλών.
Το τίμημα είναι βαρύ: Πλήρης ρήξη με τη Ρωσία και την Κίνα, αποδοχή της ευρωπαϊκής πορείας του Κοσόβου και, τελικά, η παράδοση της χώρας σε μια ηγεσία ελεγχόμενη από τις Βρυξέλλες.
Δεν πρόκειται για απλή διαπραγμάτευση ένταξης.
Πρόκειται για την τρίτη και πιο ύπουλη φάση ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου που στοχεύει την Ορθόδοξη Σερβία και, μέσω αυτής, τον ίδιο τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό στα Βαλκάνια.
Η Πρώτη Φάση: Ο Βρώμικος Ρόλος του Βατικανού
Η επίθεση κατά της Σερβίας δεν ξεκίνησε το 2026. Ούτε το 1999. Ξεκίνησε ουσιαστικά το 1991, όταν η Δύση αποφάσισε να διαλύσει τη Γιουγκοσλαβία. Και σε αυτή την προσπάθεια, το Βατικανό έπαιξε καθοριστικό και βρόμικο ρόλο.
Όταν η Κροατία και η Σλοβενία κήρυξαν ανεξαρτησία, το Βατικανό υπό τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ ήταν από τους πρώτους που τις αναγνώρισε επίσημα τον Ιανουάριο του 1992 — νωρίτερα ακόμα και από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Δεν ήταν ουδέτερη διπλωματική κίνηση. Ήταν πολιτική και θρησκευτική δήλωση: Η Παπική Εκκλησία επέλεγε πλευρά εναντίον των Ορθοδόξων Σέρβων.
Η ιστορική μνήμη είναι βαριά.
Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Βατικανό διατηρούσε στενές σχέσεις με το φασιστικό καθεστώς των Ουστάσι στην «Ανεξάρτητη Πολιτεία της Κροατίας». Χιλιάδες Σέρβοι εξοντώθηκαν ή εξαναγκάστηκαν σε βίαιο προσηλυτισμό.
Όταν λοιπόν το 1991-1992 το Βατικανό έσπευσε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Κροατίας, πολλοί στη Σερβία είδαν σε αυτό συνέχεια μιας ιστορικής εχθρότητας.
Αυτή η στάση του Βατικανού δεν ήταν απλή θρησκευτική παρέμβαση. Ήταν γεωπολιτική. Η Παπικη Εκκλησία – που δεν είναι καν “εκκλησία”, αλλά μια αιωνόβια εγκληματική οργάνωση – λειτουργούσε ως πνευματικός βραχίονας της φραγκικής – γερμανικής Δύσης, βοηθώντας στην αποδυνάμωση της Ορθοδοξίας στα Βαλκάνια.
Η Δεύτερη Φάση: Οι Βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ το 1999
Μετά την αποτυχία της πλήρους διάλυσης μέσω των εμφυλίων, η Δύση πέρασε στην ανοιχτή στρατιωτική επίθεση. Το ΝΑΤΟ, χωρίς έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, βομβάρδισε για 78 ημέρες τη Σερβία το 1999.
Χιλιάδες άμαχοι σκοτώθηκαν. Γέφυρες, εργοστάσια, σχολεία και νοσοκομεία καταστράφηκαν. Η Σερβία υπέστη τεράστιες οικονομικές ζημιές που ακόμα και σήμερα την ταλαιπωρούν.
Ο βομβαρδισμός έγινε με το …πρόσχημα της προστασίας των Αλβανών του Κοσόβου αλλά στην πραγματικότητα, ήταν μια τιμωρητική εκστρατεία εναντίον ενός Ορθόδοξου κράτους που αρνιόταν να υποταχθεί στη Δύση.
Το Βατικανό δεν καταδίκασε ουδόλως αυτή την επίθεση. Η Δύση παρουσίασε τους Σέρβους ως «κακούς» και τους Αλβανούς ως θύματα. Η Ορθόδοξη Σερβία έπρεπε να ταπεινωθεί — και ταπεινώθηκε.
Η Σερβία ως Προπύργιο της Ορθοδοξίας στα Βαλκάνια
Εδώ βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος. Η μήτρα του Ορθόδοξου Χριστιανισμού, δηλαδή η Ελλάδα του Ψευτορωμαίϊκου, είχε ήδη “πέσει” στα νύχια των Δυτικών Νεοταξιτών σχεδόν από την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα με πρόφαση την ένταξη της στο νέο Γρηγοριανό Ημερολόγιο αλλά τα υπόλοιπα Βαλκάνια, εξακολουθούσαν να κρατούν το παραδοσιακό Ιουλιανό Ημερολόγιο. Ο κατήφορος όμως της ελληνορθοδοξίας δεν σταμάτησε εκεί. Όλοι οι μετέπειτα Οικουμενικοί Πατριάρχες, εισχώρησαν στον Μασονισμό και μάλιστα ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, είχε και μεγάλο βαθμό! Και οι υπόλοιποι Πατριάρχες μετά από αυτόν, ήταν χωμένοι μέσα στη Μασονία. Θα μπορούσε να πει κανείς πως με αυτόν τον τρόπο, προστάτευαν το Πατριαρχείο!
Εγώ θα έλεγα “Οχι”.
Δεν ήταν τρόπος αυτός προστασίας.
Αρκούσε μια άγια ζωή, μια συνεχής επικοινωνία με τον Θεό για να μείνει εκεί που είναι το Πατριαρχείο και να μη το άγγιζε ούτε ο ίδιος ο Διάβολος. Δεν ήταν λοιπόν αυτό.
Ο λόγος έχει να κάνει με τη πολιτική κυρίως, την εξουσία. Την εξουσία του τίτλου και της Οικουμενικότητας που αυτός κουβάλαει. Και – ώ τι ύψιστη τιμή για έναν ιερωμένο, να εκλεγεί μια μέρα Οικουμενικός Πατριάρχης, έστω κι αν το Πατριαρχείο βρισκόταν στη καρδιά της Τουρκίας, σκλαβωμένο και ευάλωτο. Οπότε… ναί, οι Δυτικοί μπορούν να καυχώνται πως το Πατριαρχείο μέσω της Μασονίας, είναι απολύτως ελεγχόμενο.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την Εκκλησία της Ελλάδος. Οι δύο τελευταίοι μεγάλοι ιερωμένοι ήταν ο Σεραφείμ και ο διάδοχος του, ο Χριστόδουλος. Μετά από αυτούς, ο…Ιερώνυμος που μας απέδειξε περίτρανα το ότι ελέγχεται απόλυτα από τον νεοταξικό εσμό του Μητσοτακισμού και του Βατικανού ασφαλώς.
Αλλά η Σερβία δεν είναι απλώς ένα κράτος. Είναι το τελευταίο προπύργιο της Ορθοδοξίας στα Βαλκάνια. Από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Σέρβοι διατήρησαν την Ορθόδοξη πίστη τους με τεράστιες θυσίες. Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξε πάντα ο φύλακας της εθνικής και πνευματικής ταυτότητας του σερβικού λαού.
Η σχέση με τη Ρωσία δεν είναι συγκυριακή. Είναι αιώνια. Και οι δύο λαοί μοιράζονται την ίδια Ορθόδοξη πίστη, τη σλαβική καταγωγή και την κοινή ιστορική μνήμη αντίστασης απέναντι σε κοινούς εχθρούς. Η Ρωσία, ως η μεγαλύτερη Ορθόδοξη δύναμη, λειτουργούσε ιστορικά ως προστάτης των Ορθοδόξων λαών των Βαλκανίων. Η Σερβία, με τη σειρά της, παρέμεινε πιστός σύμμαχος ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Αυτή η συμμαχία ενοχλεί θανάσιμα τους Νεοταξίτες. Γιατί γνωρίζουν ότι όσο η Σερβία παραμένει Ορθόδοξη και φιλορωσική, λειτουργεί ως εμπόδιο στα σχέδιά τους για πλήρη έλεγχο των Βαλκανίων. Τα Βαλκάνια είναι η «μαλακή κοιλιά» της Ευρώπης. Αν η Σερβία πέσει, ολόκληρη η περιοχή γίνεται πιο εύκολα ελεγχόμενη.
Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει ισχυρή και δεν έχει υποκύψει στις πιέσεις της Δύσης. Αυτός είναι και ο λόγος που η Δύση θέλει να «καπελώσει» πολιτικά τη χώρα. Γιατί ξέρει ότι όσο υπάρχει ισχυρή Ορθόδοξη συνείδηση στη Σερβία, η πλήρης υποταγή είναι δύσκολη.
Η Τρίτη Φάση: Ο Έμμεσος Εκβιασμός του 2026
Σήμερα βρισκόμαστε στην τρίτη φάση του σχεδίου. Δεν χρειάζονται πλέον βομβαρδισμοί. Αρκούν οι έμμεσοι εκβιασμοί.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση κρατάει τη Σερβία σε ομηρία εδώ και χρόνια. Ανοίγει και κλείνει κεφάλαια κατά το δοκούν. Απαιτεί «ευθυγράμμιση εξωτερικής πολιτικής», που στην πράξη σημαίνει ρήξη με τη Ρωσία. Πιέζει για «λύση» του Κοσόβου που ουσιαστικά ισοδυναμεί με αναγνώριση.
Ο Βούτσιτς, παρόλο που έκανε πολλούς συμβιβασμούς, αρνήθηκε να πάει μέχρι το τέλος. Γι’ αυτό τώρα φαίνεται να δέχεται πίεση να αποχωρήσει. Η παραίτησή του θα άνοιγε τον δρόμο για μια νέα ηγεσία — πιο «συνεργάσιμη», πιο πρόθυμη να υπηρετήσει τα συμφέροντα των Βρυξελλών.
Οι Νεοταξίτες θέλουν διακαώς τον κατακερματισμό του Ορθόδοξου Χριστιανισμού. Το έχουν αποδείξει επανειλημμένα. Η Ρωσία είναι ο μεγάλος τους εχθρός, γιατί παραμένει το κέντρο της παγκόσμιας Ορθοδοξίας και η μόνη δύναμη που μπορεί να αντισταθεί στην πολιτιστική και πνευματική παγκοσμιοποίηση.
Αν η Σερβία πέσει και τεθεί υπό τον έλεγχο μιας ηγεσίας ουσιαστικά διορισμένης από τις Βρυξέλλες, τότε η Ρωσία θα χάσει τον σημαντικότερο σύμμαχό της στα Βαλκάνια. Ταυτόχρονα, η Ορθοδοξία θα δεχθεί ακόμα ένα ισχυρό πλήγμα.
Το Μεγαλύτερο Σχέδιο
Αυτό που διαδραματίζεται σήμερα στη Σερβία δεν αφορά μόνο την ένταξη σε μια οικονομική ένωση. Αφορά την πνευματική και γεωπολιτική υποταγή ενός ολόκληρου λαού.
Οι Νεοταξίτες γνωρίζουν ότι η Ορθοδοξία είναι το τελευταίο μεγάλο εμπόδιο στην πλήρη πολιτιστική ισοπέδωση της Ευρώπης. Γι’ αυτό χτυπούν συστηματικά κάθε Ορθόδοξη χώρα ή Εκκλησία που αρνείται να υποταχθεί. Η Σερβία είναι ο επόμενος κρίκος σε αυτή την αλυσίδα.
Η λυσσαλέα προσπάθεια για την ένταξη της Σερβίας στην ΕΕ δεν γίνεται από αγάπη για τη δημοκρατία. Γίνεται γιατί η Δύση θέλει να εξουδετερώσει το τελευταίο προπύργιο Ορθοδοξίας και φιλορωσικής πολιτικής στην καρδιά των Βαλκανίων.
Εν κατακλείδι
Η ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικά μέσα.
Τη δεκαετία του ’90 το Βατικανό και η Δύση βοήθησαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Το 1999 το ΝΑΤΟ βομβάρδισε τη Σερβία. Σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χρησιμοποιεί οικονομικούς και πολιτικούς εκβιασμούς για να ολοκληρώσει το έργο.
Ο στόχος παραμένει ο ίδιος: η αποδυνάμωση της Ορθόδοξης Σερβίας και η αποκοπή της από τη Ρωσία. Γιατί όσο η Σερβία παραμένει όρθια και πιστή στην Ορθοδοξία και στη συμμαχία με τη Μόσχα, αποτελεί εμπόδιο στα σχέδια της Νέας Τάξης.
Οι Νεοταξίτες πιστεύουν ότι αν η Σερβία πέσει, θα έχουν πετύχει ακόμα ένα σημαντικό χτύπημα κατά της Ρωσίας και κατά της Ορθοδοξίας.
Το ερώτημα είναι αν ο σερβικός λαός θα το επιτρέψει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου