Η Άλωση της Κωνσταντίνου Πόλης, δεν ήταν ένα απλό γεωπολιτικό γεγονός χαμένο μέσα στα γρανάζια της Ιστορίας. Ήταν το γεγονός του 15ου αιώνα που άλλαξε για πάντα την ίδια την Ιστορία....
Δεν έπεσε μόνο από τα κανόνια και τα σπαθιά. Έπεσε από την κούραση αιώνων, από τις πληγές που της άνοιξαν αδελφικά και εχθρικά χέρια, από την προδοσία και την αδιαφορία.
Έπεσε γιατί το σώμα της είχε ήδη αιμορραγήσει από τις εσωτερικές μαχαιριές, από τις εμφύλιες προδοσίες, από τις λεηλασίες και τα κονταροχτυπήματα που υπέστη κατά καιρούς από εκείνους που όφειλαν να στέκονται δίπλα της.
Κι όμως, η Πόλη δεν έπεσε σαν απλή πολιτεία, αλλά σαν σύμβολο. Σαν ζωντανή μαρτυρία ότι ένας ολόκληρος κόσμος, ένας ολόκληρος τρόπος ύπαρξης, πίστης και νοήματος, συντρίφτηκε για πάντα εκείνο το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Η πτώση της δεν ήταν απλώς το τέλος μιας αυτοκρατορίας. Ήταν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής χιλίων και πλέον χρόνων!
Ήταν η στιγμή που το φως της λαμπερής Ρωμανίας έσβησε, και ολόκληρος ο κόσμος βυθίστηκε στο πιο σκοτεινό, πιο σκληρό και πιο άκαρδο μεσονύκτιο! Τα προεόρτια της Μεγάλης Πτώσης
Η Πτώση της Πόλης, δεν ήταν μόνο έργο ανθρώπων. Εχθρών ή ανταγωνιστών. Ήταν - κυρίως Θέλημα Θεού. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε την ώθηση στα ισλαμικά φουσάτα να την καταλάβουν και να διαλύσουν ένα βασίλειο που είχε τη δική Του σφραγίδα.
Γιατί;
Ο λόγος, ήταν για να μην πέσει η Ορθοδοξία στα χέρια των Αντίχριστων Φράγκων και του Βδελύγματος του άκουγε στο όνομα "Βατικανό". Τα δυτικά μιάσματα των αιρετικών και ουσιαστικά σατανόπληκτων Παπικών δεν έπρεπε επ' ουδενί να πειράξουν τον φάρο της μίας και μόνης Αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Δεν έπρεπε επ' ουδενί λόγο να μπεί το δηλητήριο της αλλοίωσης της πίστης από ανθρώπους που είχαν - και εξακολουθούν να έχουν μέχρι σήμερα - τη βαρβαρότητα και την ακολασία μέσα στο σώμα και στο πνεύμα τους. Το κράτος του Θεού επί της γης, είχε ήδη μολυνθεί από το δηλητήριο αυτό. Από τον 11ο κι όλας αιώνα, το δυτικό πολιτικό και θρησκευτικό μίασμα μέσω των Κομνηνών, είχε ήδη μπεί στα σώματα των Ρωμαίων και τους δίχασε.
Το κατάπτυστο "Χρυσοβούλιον" του Αλεξίου Κομνηνού, της συμφωνίας δηλαδή με τους Βενετούς στο να έχουν αυτοί τον έλεγχο των λιμανιών και των εισόδων στην κρατική οντότητα αντί ενός τιμήματος που δινόταν με το ζόρι και πάντα τα μισά των μισών χρημάτων, είχε ανοίξει τη Κερκόπορτα τρείς αιώνες πρίν την ανοίξουν οι Οθωμανοί και όρμησε στα σπλάχνα της Αυτοκρατορίας σαν ιός πανούκλας που κατάτρωγε τα σωθικά της. Η αρχή είχε ήδη γίνει και οι Πάπες νωρίς - νωρίς άνοιγαν τα βαρέλια με το καλύτερο κρασί και έπιναν στην...υγεία των μελλοθανάτων "Γραικών".
Οι έριδες μεταξύ Ενωτικών (αυτών που ήθελαν την Ένωση με τον Παπισμό) και των Ανθενωτικών, έδωσαν και πάλι νέους μάρτυρες της Ορθοδοξίας από τη μία, αλλά από την άλλη ήταν ένας διχασμός που δεν έληξε ποτέ και κατέτρωγε τα σπλάχνα της Ρωμιοσύνης.
Ο Θεός επέτρεψε να συμβούν καταστάσεις τεράστιου κόστους μήπως και οι Ρωμαίοι καταλάβουν τα σφάλματα τους (κυρίως οι αυτοκράτορες και οι Πατριάρχες) και να γυρίσουν πίσω στην αληθινή Πίστη, αλλά φεύ! Γινόταν χειρότεροι.
Ούτε το γεγονός πως οι Σελτζούκοι Τούρκοι είχαν απλωθεί σε μεγάλο μέρος της Μικρασίας τους επτόησε. Μάλιστα, ορισμένες φορές, ζητούσαν και τη...βοήθεια τους(!) για να απαλλαγούν από εσωτερικούς εχθρούς, κυρίως σφετεριστές του θρόνου ή μεγαλοφιλόδοξους.
Τα πράγματα χειροτέρεψαν τον 12ο προς 13ο αιώνα με τη δυναστεία των Αγγέλων, μια σειρά από εντελώς ανίκανους αυτοκράτορες που όμοια της δεν είχε απαντηθεί σε κανένα γνωστό βασίλειο της εποχής. Ήταν κι αυτό έργο Θεού, που κατέληξε στο να αλωθεί η Πόλη στις αρχές του 13ου αιώνα και συγκεκριμένα στις 12 Απριλίου του 1204 από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας. Ήταν μια καλοστημένη παγίδα από το ίδιο το Βατικανό.
Προηγουμένως όμως, είχε προηγηθεί η λεγόμενη Σφαγή των Λατίνων, τον Μάϊο του 1182 από τον Ανδρόνικο Α' Κομνηνό, ο οποίος είχε ανατρέψει τον μικρό Αλέξιο Β' Κομνηνό, τον γιό του Μανουήλ Α΄Κομνηνού, για να σωθεί η αυτοκρατορία από τους Βενετούς Φραγκολατίνους εμπόρους και των οικογενειών τους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν στο θαλάσσιο εμπόριο και τις χρηματοοικονομικές δραστηριότητες στην Κωνσταντινούπολη ελέω του μισητού "Χρυσοβούλιου" που είχε υπογράψει ο Αλέξιος Α' Κομνηνός.
Ο Ανδρόνικος Κομνηνός ήθελε να τους πετάξει έξω όλους και να αρπάξει τις περιουσίες και τον πλούτο που είχαν συσσωρεύσει, επειδή τους θεωρούσε - και δικαίως - ως αιματορουφήχτρες του πλούτου της Ρωμανίας και το κατάφερε πέρα για πέρα. Όμως, οι πράξεις του δεν είχαν την απαραίτητη διπλωματία και ως παρορμητικός και βίαιος, κατέληξε να τους σφαγιάσει όλους ξεσηκώνοντας επίσης και τον λαό της Πόλης, περίπου 60 με 70.000 νοματαίους και μετά ακολουθησε νέο πογκρόμ εναντίον των φεουδαρχών που καταπίεζαν τα τελευταία χρόνια λαό και ακτήμονες, ειδικά την εποχή του Μανουήλ του Α' , ο οποίος ήταν κάργα φιλοδυτικός και τα πήγαινε περίφημα με τους Φράγκους και το Βατικανό. Στο τέλος, ο Ανδρόνικος είχε φρικτό θάνατο μιας και οι φεουδάρχες δεν μπορούσαν να τον ανεχτούν πλέον και υποστηρίζοντας έναν ευγενή, τον Ισαάκιο Άγγελο, μετέπειτα αυτοκράτορα και ιδρυτή της δυναστείας των Αγγέλων, κατόρθωσαν να τον ανατρέψουν και να τον παραδόσουν στο λαό για να τον λιντσάρει.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αγγέλων, οι ίντριγκες και τα πισωμαχαιρώματα δεν έλειψαν καθόλου. Και το Βατικανό υπό την ηγεσία του Πάπα Ιννοκέντιου του Γ' σχεδίαζε την 4η Σταυροφορία, που θα κατέληγε σε πολιορκία της Κων/πολης, έχοντας γνώση του ότι η Κων/πολη σπαρασσόταν από τις έριδες με πρωτοστατούντα τον αυτοκράτορα Αλέξιο Δ' Άγγελο (ο οποίος ανέτρεψε τον Ισαάκιο τον Β' Αγγέλο) και φανατικό υποστηρικτή των Σταυροφόρων και γενικά των Δυτικών Φράγκων. Οι Ρωμαίοι κάτοικοι της Πόλης, είχαν χωριστεί σε αυτούς που ήταν με το μέρος των Σταυροφόρων και σε αυτούς που δεν τους ήθελαν ούτε ζωγραφιστούς.
Έτσι λοιπόν, τρία καθάρματα ολκής, ο Ερρίκος Δάνδολος της Βενετίας, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός (Μομφερράτο, μια περιοχή κοντά στο Τολέδο) και ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας, ήρθαν σε επαφή με τον έκπτωτο Ισαάκιο Β' Αγγέλο και τον γιο του, Αλέξιο, και υποσχέθηκαν βοήθεια με αντάλλαγμα τεράστια ποσά χρημάτων και - κυρίως - να προβεί ο Αλέξιος Δ' Αγγέλος στην ένωση της Ορθόδοξης με την Παπική Εκκλησία όταν ανακτούσε τον θρόνο. Κανένα πρόβλημα γι αυτόν και η συμφωνία έκλεισε.
Οι φασαρίες όμως μεταξύ οπαδών των Σταυροφόρων με τους αντιφρονούντες κατέληξαν στην εκθρόνιση του Αλέξιου Δ' Αγγέλου από τον Αλέξιο Ε' Δούκα ο οποίος προσπάθησε στη συνέχεια να διαπραγματευτεί με τους Σταυροφόρους την απόσυρσή τους από τα ρωμαϊκά εδάφη, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την παλιά τους συμφωνία με τον Αλέξιο Δ΄με εντολή του Πάπα Ιννοκέντιου να μη το κουνήσουν ρούπι από κεί. Κι όταν ο Αλέξιος Ε΄ διέταξε την εκτέλεση του Αλεξίου Δ΄ στις 8 Φεβρουαρίου, οι Σταυροφόροι κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον του.
Πώς όμως μπήκαν τα καθάρματα αυτά στη Πόλη, η οποία είχε οχύρωση τέτοια που απωθούσε κάθε επίδοξο κατακτητή;
Κι όμως! Ήταν θέλημα Θεού! Παρά την - ας πούμε μέτρια ως καλή αντιμετώπιση του προβλήματος από τον Αλέξιο τον Ε' - οι συνθήκες δεν τον ευνοούσαν. Ο καιρός ήταν πολύ άστατος - μια άνοιξη που θύμιζε...χειμώνα κι έτσι μερικοί απ τους Σταυροφόρους κατόρθωσαν κι έσπασαν την αλυσσίδα του Κεράτιου, όπου υπήρχε ο ρωμαϊκός στόλος και τον κατέκαψαν.
Όταν όμως ο καιρός βελτιώθηκε και οι συνθήκες έγιναν ευνοϊκές, με μεταφυσικό τρόπο κυριολεκτικά, βόρειος άνεμος βοήθησε τα βενετσιάνικα πλοία που βρίσκονταν κοντά στον Κεράτιο, να πλησιάσουν το τείχος της πόλης, γεγονός που επέτρεψε στους επιτιθέμενους να καταλάβουν μερικούς από τους πύργους κατά μήκος του τείχους.
Μετά από σύντομη μάχη, περίπου 70 Σταυροφόροι κατάφεραν να εισέλθουν στην πόλη. Κάποιοι κατάφεραν να ανοίξουν τρύπες στην οχύρωση, αρκετά μεγάλες για να διέλθουν λίγοι ιππότες. Οι Βενετοί πέτυχαν επίσης να αναρριχηθούν στα τείχη από τη θάλασσα, παρ' ότι υπήρξαν εξαιρετικά αιματηρές μάχες με τους μισθοφόρους Ρώσους Βαράγγους. Τα κτήνη αυτά κατέλαβαν την περιοχή της Βλαχέρνας στα βορειοδυτικά της Πόλης και το χρησιμοποίησαν ως βάση για να επιτεθούν στην υπόλοιπη πόλη, αλλά στην προσπάθειά τους να αμυνθούν με τείχος πυρός, κατέληγαν να κατακαίνε ακόμη περισσότερο την Πόλη.
Ο Αλέξιος ο Ε' μόλις είδε την εξέλιξη αυτή, άρπαξε το θησαυροφυλάκιο όλο και το 'σκασε μέσα στην αναμπουμπούλα, αφήνοντας το ίδιο το κράτος του έρμαιο των δυτικών βαρβαρικών καθαρμάτων. Ο Κων/νος ο Λάσκαρης που τον διαδέχτηκε για μισή μέρα, αφού προσπάθησε να πείσει όσους από τους Βραγγορώσους είχαν μείνει αλλά δε τα κατάφερε, τη κοπάνησε κι αυτός.
Η Πόλη εάλω για πρώτη φορά στην Ιστορία της...ελέω Θεού!
Και να σκεφτεί κανείς, πως ο σταυροφορικός στρατός δεν ξεπερνούσε τους 10.000 (μετά προστέθηκαν οι Βενετοί ασφαλώς οι οποίοι είχαν και τα οικονομικά συμφέροντα, με άλλους τόσους) και ο Ρωμαϊκός στρατός σχεδόν στα ίσια... Πράγμα που θα ήταν...παιχνιδάκι για τους Ρωμαίους, αν υπήρχε έστω και ένας ικανός ηγέτης να ηγηθεί του στρατού...
Όλη η Ρωμιοσύνη από τότε κατάλαβε και εμπέδωσε το τι σημαίνει ...δυτικός Φράγκος! Μέσα στα 60 αυτά χρόνια που οι Φράγκοι ισοπέδωσαν την Ανατολική Ρωμιοσύνη, ο ρωμαϊκός κόσμος τα είδε...όλα. Απίστευτη λεηλασία (τα καθάρματα αυτά όρμησαν πάνω στο πλιάτσικο και κατέστρεψαν, βεβήλωσαν, λήστεψαν και απογύμνωσαν την αίωνια πόλη), απόλυτη διάλυση των πάντων, αποσχίσεις περιοχών (Δεσποτάτα, Πριγκιπάτα κλπ) και οι περισσότεροι ηγεμόνες ήταν άνθρωποι των Φράγκων που συνθηκολόγησαν μαζί τους. Ο Θεός έδωσε τα πάντα στη Ρωμιοσύνη, ο Θεός τα πήρε πίσω εξ αιτίας της προδοσίας εναντίον Του.
Κι όμως, ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον λαό Του ολότελα. Όχι. Το γιατί, στο Β' Μέρος, μεθαύριο.
ΤΕΛΟΣ Α' ΜΕΡΟΥΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου