γράφει ο Larry C Johnson, Διευθύνων εταίρος της BERG Associates, πρώην αξιωματικός της CIA και αξιωματούχος της Υπηρεσίας Αντιτρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Σκέφτηκα ότι θα ήταν χρήσιμο να επισημάνω την κάλυψη και την ανάλυση της New York Times, της Washington Post και του Politico σχετικά με το ταξίδι του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα. Τα διάβασα εγώ, για να μην χρειαστεί να τα διαβάσετε εσείς. Και οι τρεις εκδόσεις κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα, διαφέροντας κυρίως στον τόνο και την έμφαση: η Κίνα πέτυχε τους πρωταρχικούς της στόχους — αναγνώριση ισότιμης θέσης, αμφιβολία σχετικά με την Ταϊβάν, καμία διαρθρωτική οικονομική παραχώρηση και μια φιλική ατμόσφαιρα στη σύνοδο κορυφής — ενώ οι ΗΠΑ πέτυχαν μια επιδεικτική εμφάνιση, διεκδίκησαν μη επαληθεύσιμες δεσμεύσεις της Κίνας σχετικά με το Ιράν και τα πυρηνικά όπλα και έφυγαν χωρίς καμία από τις συγκεκριμένες σημαντικές εξελίξεις που επιδίωκε ο Λευκός Οίκος. Όπως συνόψισε ένας αναλυτής που αναφέρθηκε σε πολλά μέσα ενημέρωσης: «Η σύνοδος κορυφής είναι απίθανο να αλλάξει τον χαρακτήρα και την πορεία των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας μακροπρόθεσμα. Πρόκειται για τη διαχείριση της σταθερότητας, όχι για την επίλυση εκκρεμών ζητημάτων».
The New York Times
Η ανάλυση της Times βασίστηκε σε μια μοναδική, ισχυρή κεντρική θέση: ότι ο Σι έφτασε με προετοιμασμένο σενάριο και σε θέση ισχύος, ενώ ο Τραμπ έφτασε σε θέση αδυναμίας.
Η Times έγραψε ότι «ο κ. Σι έφτασε με πολύ προσεκτικά προετοιμασμένο σενάριο, χωρίς να αφήνει καμία αμφιβολία ότι, παρά τα προβλήματα της Κίνας — τον αποπληθωρισμό, τη μείωση του πληθυσμού, το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων — είχε φτάσει η στιγμή που η Κίνα ενεργεί ως ισότιμη υπερδύναμη». Η εφημερίδα παρατήρησε ότι σε κάθε βήμα, ο Τραμπ φαινόταν να βρίσκεται σε αμυντική θέση.
Η Times αποκάλυψε επίσης την πιο επιζήμια είδηση πληροφοριών της επίσκεψης: ανέφερε ότι κινεζικές εταιρείες διαπραγματεύονται μυστικές πωλήσεις όπλων στο Ιράν, διοχετεύοντας τα όπλα μέσω τρίτων χωρών, συμπεριλαμβανομένων χωρών της Αφρικής, για να κρύψουν την προέλευσή τους — μια είδηση που δημοσιεύθηκε την ημέρα που ο Τραμπ υποδεχόταν με 21 κανονιοβολισμούς στην Μεγάλη Αίθουσα του Λαού.
Όσον αφορά τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής, η Times ήταν καυστική. Στην ανάλυσή της ανέφερε ότι ο Σι «έκανε ελάχιστες παραχωρήσεις» στον Τραμπ και ότι οι συζητήσεις «δεν οδήγησαν σε σαφείς προόδους όσον αφορά τα μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και τις οικονομικές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών, ενώ δεν κατάφεραν να αποφέρουν το είδος των μεγάλων επιχειρηματικών συμφωνιών που το Λευκό Οίκο επιδιώκει από τις διεθνείς συνόδους κορυφής». Η εφημερίδα σημείωσε επίσης την εξαιρετική και αποκαλυπτική στιγμή μετά τη σύνοδο κορυφής, όταν ο Τραμπ αισθάνθηκε υποχρεωμένος να δημοσιεύσει στο Truth Social ένα μήνυμα υπεράσπισης του Σι — αφού ο Κινέζος ηγέτης είχε υπονοήσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα σε παρακμή, προειδοποιώντας για την «παγίδα του Θουκυδίδη». Ο Τραμπ δημοσίευσε ότι «όταν ο Πρόεδρος Σι αναφέρθηκε με πολύ κομψό τρόπο στις Ηνωμένες Πολιτείες ως μια χώρα που ίσως βρίσκεται σε παρακμή, αναφερόταν στην τεράστια ζημιά που υπέστημε κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών του Sleepy Joe Biden» — υποστηρίζοντας ουσιαστικά τον χαρακτηρισμό του Κινέζου προέδρου για την αμερικανική παρακμή.
The Washington Post
Η ανάλυση της «Post» ήταν ίσως η πιο σημαντική από δομική άποψη μεταξύ των τριών, καθώς δημοσίευσε δύο ξεχωριστά σημαντικά άρθρα που, μαζί, παρουσίαζαν μια καταστροφική εικόνα — το ένα για την ίδια τη σύνοδο κορυφής και το άλλο για το πλαίσιο των μυστικών υπηρεσιών που την περιβάλλει.
Σχετικά με τη σύνοδο κορυφής: Ο τίτλος της «Post» ήταν ακριβής και καταδικαστικός: «Η σύνοδος κορυφής του Πεκίνου επιτυγχάνει τον κινεζικό στόχο — ισότιμη θέση με τις ΗΠΑ». Η εφημερίδα υποστήριξε ότι η εικόνα των ισότιμων υπερδυνάμεων που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Τραμπ αντανακλούσε μια δυναμική που, σύμφωνα με τους αναλυτές, οι Κινέζοι επιδίωκαν εδώ και καιρό και στην οποία οι Αμερικανοί αντιστέκονταν επί μακρόν. Ο ίδιος ο Τραμπ αποκάλυψε το παιχνίδι, επινοώντας τη φράση «G-2» για να περιγράψει τη διμερή σχέση — ένα πλαίσιο που η Κίνα επιδιώκει εδώ και δεκαετίες και το οποίο οι ΗΠΑ αρνούνται συστηματικά, επειδή υπονοεί μια ισότιμη διαχείριση των παγκόσμιων υποθέσεων που αποκλείει τους συμμάχους των ΗΠΑ.
Η Post σημείωσε ότι ο Σι «διαφήμισε μια νέα εποχή για τη σταθερότητα των σχέσεων Κίνας-ΗΠΑ», ενώ ο Τραμπ χαρακτήρισε το ταξίδι «απίστευτο» — αλλά παρατήρησε ότι ήταν «μεγάλο σε φαντασμαγορία» και «υπολείπεται σε συγκεκριμένες συμφωνίες».
Η βόμβα των μυστικών υπηρεσιών: Ξεχωριστά, η Post δημοσίευσε μια εμπιστευτική αξιολόγηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που δείχνει ότι η Κίνα εκμεταλλεύεται τον πόλεμο στο Ιράν για να μεγιστοποιήσει το πλεονέκτημά της έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών σε στρατιωτικό, οικονομικό, διπλωματικό και άλλους τομείς — μια είδηση που προγραμματίστηκε να δημοσιευτεί την ώρα που η αυτοκινητοπομπή του Τραμπ έφτανε στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού. Το Πεντάγωνο χαρακτήρισε οποιεσδήποτε τέτοιες ισχυρισμούς «θεμελιωδώς ψευδείς».
Η εφημερίδα «The Post» επισήμανε επίσης αυτό που οι αναλυτές χαρακτήρισαν ως το σημαντικότερο μακροπρόθεσμο ζήτημα, το οποίο όμως δεν έτυχε σχεδόν καμίας προσοχής: ο Τραμπ φάνηκε να δείχνει πιο συμβιβαστική στάση όσον αφορά την πώληση όπλων αξίας 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ταϊβάν, αναφέροντας ότι «δεν την έχει εγκρίνει ακόμη» και δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί να «ταξιδέψει 9.500 μίλια για να πολεμήσει», ενώ η προειδοποίηση του Σι για την Ταϊβάν κυριάρχησε εξ ολοκλήρου στην κινεζική ανακοίνωση. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ταϊβάν ευχαρίστησε τις ΗΠΑ για την επακόλουθη διαβεβαίωση του Ρούμπιο ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει, αλλά η αμφιβολία που δημιούργησε ο Τραμπ ήταν από μόνη της μια νίκη για την Κίνα.
Politico
Η κάλυψη του Politico ήταν πιο δύσκολο να εντοπιστεί ως ένα ενιαίο αναλυτικό άρθρο, αλλά η δημοσιογραφική του κάλυψη και οι περιλήψεις του Playbook επικεντρώθηκαν σε τρία θέματα που, στο σύνολό τους, σκιαγράφησαν μια εικόνα μιας συνόδου κορυφής που αποδείχθηκε στρατηγικά αποπροσανατολιστική για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρώτον, σχετικά με το Ιράν: το Politico σημείωσε ότι ο Τραμπ ήρθε στο Πεκίνο ελπίζοντας να πείσει τον Σι να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να πείσει την Τεχεράνη να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ, και ότι ο Τραμπ είπε ότι ο Σι υποσχέθηκε να μην προμηθεύσει το Ιράν με στρατιωτικό εξοπλισμό και προσφέρθηκε να βοηθήσει στην επίλυση της σύγκρουσης — αλλά η επίσημη ανακοίνωση της Κίνας δεν ανέφερε τίποτα από όλα αυτά, και το κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών απέφυγε τις ερωτήσεις σχετικά με αυτό, αφήνοντας την υποτιθέμενη δέσμευση ανεπιβεβαίωτη.
Δεύτερον, όσον αφορά το εμπόριο: Η αναφορά του Politico υπογράμμισε το μοτίβο που έχει πλέον καθιερωθεί σε πολλές συνόδους κορυφής Τραμπ-Σι — η Κίνα προσφέρει συμβολικά αποτελέσματα (αεροσκάφη Boeing, σόγια) που δημιουργούν πρωτοσέλιδα για τον Τραμπ στο εσωτερικό, χωρίς να κάνει δομικές παραχωρήσεις σχετικά με το οικονομικό μοντέλο, την κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, τις κρατικές επιδοτήσεις ή τη μεταφορά τεχνολογίας, που αντιπροσωπεύουν τις πραγματικές ανησυχίες των ΗΠΑ. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι η Κίνα συμφώνησε να αγοράσει 200 αεροσκάφη Boeing, αλλά δεν παρουσίασε υπογεγραμμένες συμφωνίες ή επαληθευμένες λεπτομέρειες. Ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ για το εμπόριο, Γκριρ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ αναμένουν αγορές γεωργικών προϊόντων αξίας δισεκατομμυρίων — αλλά και πάλι, δεν ανακοινώθηκαν επίσημες δεσμεύσεις.
Τρίτον, όσον αφορά τη στρατηγική ισορροπία: οι αναλυτές του Politico επισήμαναν τα θέματα που δεν έτυχαν καμίας προσοχής ως τον πιο αποκαλυπτικό δείκτη για το ποιος κέρδισε. Δεν φάνηκε καθόλου ότι ο Τραμπ άσκησε ουσιαστική πίεση στο Πεκίνο σχετικά με την κυβερνοκατασκοπεία, την κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, τις κρατικές επιδοτήσεις, την υποτίμηση του ρενμίνμπι ή τις πρόδρομες ουσίες της φεντανύλης. Τα μακροχρόνια προβλήματα της Κίνας — τα ανθρώπινα δικαιώματα, το Χονγκ Κονγκ, οι Ουιγούροι, το Θιβέτ, η στρατιωτική βοήθεια προς τη Ρωσία, η υποστήριξη προς τη Βόρεια Κορέα — αγνοήθηκαν εντελώς.
Ο Πρόεδρος Σι διέψευσε τις ελπίδες του Ντόναλντ Τραμπ ότι η Κίνα θα διαδραμάτιζε ρόλο στην άσκηση πίεσης προς το Ιράν για να τερματίσει τον πόλεμο με τρόπο που θα ωφελούσε τον Τραμπ. Ο Σι είπε όχι. Υποψιάζομαι ότι ο Σι δεν ενημέρωσε τον Τραμπ για το έργο που επιτελούν η Κίνα και η Ρωσία σε συνεργασία — με τη βοήθεια του Πακιστάν — για την ανέγερση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην περιοχή, η οποία θα ηγείται από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν. Μου έχουν πει ότι ο στόχος είναι να δημιουργηθεί το αντίστοιχο του ΝΑΤΟ για τις χώρες της Δυτικής Ασίας.
Η ερχόμενη εβδομάδα θα δώσει μια ένδειξη για το αν η Ρωσία και η Κίνα επιτυγχάνουν σημαντική πρόοδο προς την επίτευξη αυτού του στόχου, εάν η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ αρνηθούν να επιτρέψουν στις ΗΠΑ να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις από τις χώρες τους εναντίον του Ιράν.
Ο Μάριο Ναουφάλ με προσκάλεσε την τελευταία στιγμή το Σάββατο για να συζητήσουμε μια μυστηριώδη, τεράστια έκρηξη ακριβώς δυτικά της Ιερουσαλήμ. Πιστεύω ότι ήταν ατύχημα — και μάλιστα τεράστιο — αλλά κυκλοφορούν και άλλες θεωρίες:
https://www.youtube.com/watch?v=PxMNQ-IDN_s
Ο Νίμα μου ζήτησε να μιλήσω για αυτόν τον χαρακτήρα, τον Τζιάνγκ Σουεκίν, ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά σε μια σειρά από δημοφιλή podcast, μεταξύ των οποίων αυτά του Νίμα, του Γκλεν Ντίσεν και του Ντάνι Χαϊφόνγκ. Κάτι δεν πάει καλά με αυτόν τον τύπο:
https://www.youtube.com/watch?v=XfTAxhCrWqQ
Τέλος, ακολουθεί η τελευταία μου ανάλυση για το Counter Currents:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου