Το νόημα του Ρωμαίϊκου Ορθόδοξου Πάσχα και η Ανάσταση ως φως που διαλύει τον θάνατο!
Στην καρδιά της Ρωμιοσύνης, εκεί όπου η ψυχή του Γένους μας σπαράζει από αιώνες πόνου και ελπίδας, λάμπει το Ορθόδοξο Πάσχα σαν το πιο φωτεινό άστρο της πίστης!
Το Πάσχα της Ρωμιοσύνης δεν είναι απλώς άλλη μια γιορτή της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Η Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού στην ουσία είναι η μεγαλύτερη νίκη της ανθρωπότητας! Μια νίκη κατά κράτος του Χριστού-Θεού ενάντια στον μισόκαλο και χριστομάχο Σατανά!
Είναι το Φως που συντρίβει το σκοτάδι του Άδη, η Ζωή που πατά τον θάνατο, η υπόσχεση ότι ο τάφος δεν είναι τέλος, αλλά γέφυρα προς την αιωνιότητα. «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος!» ψάλλουμε με δάκρυα και χαρά, και η καρδιά μας φτερουγίζει σαν να ξαναγεννιόμαστε μαζί Του.
Από τα Ευαγγέλια αναβλύζει ολόκληρο το μυστήριο. Στο Κατά Ματθαίον (28:1-10), οι Μυροφόρες, με πρώτη τη Μαρία τη Μαγδαληνή, πηγαίνουν στον τάφο «οψέ δε σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων». Σεισμός γίνεται, άγγελος Κυρίου κατεβαίνει, η πέτρα κυλίεται και το πρόσωπό του λάμπει σαν αστραπή. «Μη φοβείσθε υμείς» λέει στις γυναίκες. «Ιδού, ο Ιησούς προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν». Στο Κατά Μάρκον (16:1-8), οι γυναίκες φέρνουν αρώματα και βρίσκουν τον τάφο κενό. Στο Κατά Λουκάν (24:1-12), οι μαθήτριες τρέχουν να το αναγγείλουν, αλλά οι μαθητές τις θεωρούν «λήρους». Και στο Κατά Ιωάννην (20:1-18), η Μαγδαληνή βλέπει πρώτη τον Αναστημένο, ζωντανό, φωτεινό, και γίνεται η πρώτη Ευαγγελίστρια της Ανάστασης.
Αυτό το Πάσχα δεν είναι ιστορικό γεγονός που χάθηκε στα βάθη των αιώνων. Είναι ζωντανή πραγματικότητα για κάθε αυθεντικό Ρωμιό κι όχι "Νεο-Έλληνα ευρωπαίο" Είναι η στιγμή που η Ρωμιοσύνη, μέσα από διωγμούς, σκλαβιές και πολέμους, στέκεται όρθια και ψάλλει: «Δεύτε λάβετε φως». Είναι η απάντηση στον πόνο του Γένους, η ελπίδα που κρατάει ζωντανή την ψυχή μας.
Ο ύμνος του Όρθρου της Ανάστασης – Υφασμένος από Ψαλμούς και Ευαγγέλια
Κάθε Μεγάλο Σάββατο βράδυ, όταν η νύχτα αγκαλιάζει την Ιερουσαλήμ και την Ελλάδα, ψάλλεται ο ύμνος του Όρθρου της Ανάστασης. Δεν είναι ανθρώπινη σύνθεση. Είναι ύμνος που υφάνθηκε από τα βάθη των Ψαλμών του Δαβίδ και το φωτεινό λόγο των Ευαγγελίων. «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού» (Ψαλμός 67) αντηχεί σαν βροντή, ενώ το Ευαγγέλιο της Ανάστασης πλημμυρίζει τις καρδιές: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών».
Οι Ψαλμοί προφητεύουν, τα Ευαγγέλια μαρτυρούν. Ο Δαβίδ κραυγάζει «Μη αποστρέψης το πρόσωπόν Σου από του παιδός Σου» και ο Ιωάννης απαντά «Είδον τον Κύριον». Κάθε λέξη είναι φλόγα, κάθε νότα είναι ανάσα Αγίου Πνεύματος.
Ο ύμνος αυτός δεν ψάλλεται μόνο με το στόμα. Ψάλλεται με την ψυχή της Ρωμιοσύνης. Είναι η ίδια η φωνή του Γένους που, μέσα από τα σκοτάδια της ιστορίας, υψώνεται και λέει: «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου νέκρωσιν, και ζωής αρχήν». Είναι το τραγούδι που ενώνει τον ουρανό με τη γη, τους προφήτες με τους αποστόλους, εμάς τους Ρωμιούς με τον Αναστημένο Χριστό.
Η Μαρία Μαγδαληνή και η πρώτη συνάντηση με τον Αναστημένο
Από τα Ευαγγέλια αναδύεται η πιο συγκλονιστική στιγμή! Η Μαρία η Μαγδαληνή στέκεται πρώτη μπροστά στον Αναστημένο. Στο Κατά Ιωάννην (20:11-18), ενώ οι άλλες δύο γυναίκες (Σαλώμη, Μαρία του Ιωνά) έχουν φύγει, εκείνη μένει κλαίγοντας έξω από τον τάφο.
Άξαφνα βλέπει δύο αγγέλους που τους πέρασε για περαστικούς, με λευκά ιμάτια. «Γύναι, τι κλαίεις;» ρωτούν. «Ότι ήραν τον Κύριόν μου, και ουκ οίδα που έθηκαν Αυτόν». Γυρίζει κατόπιν το κεφάλι και βλέπει τον Ιησού, αλλά δεν Τον αναγνωρίζει. Τον περνά για κηπουρό. «Γύναι, τι κλαίεις; Τίνα ζητείς;» λέει Εκείνος. Και τότε, με εκείνη τη φωνή που μόνο Εκείνος είχε, την καλεί: «Μαρία!» Εκείνη στρέφεται και κραυγάζει: «Ραββουνί!» (που σημαίνει Διδάσκαλε). Τρέχει κοντά Του να Τον αγγίξει, αλλά Εκείνος της λέει: «Μη μου άπτου, ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον Πατέρα μου».
Η Μαγδαληνή, αυτή που ο Κύριος είχε ελευθερώσει από επτά δαιμόνια (Λουκάς 8:2), αυτή που στάθηκε στα πόδια Του κάτω από τον Σταυρό όταν οι μαθητές είχαν φύγει, αυτή που Τον ακολούθησε μέχρι το τέλος, γίνεται η πρώτη μάρτυρας της Ανάστασης. Το πρόσωπό Του φωτεινό, ζωντανό, όχι φάντασμα, αλλά σάρκα και οστά. Το σώμα Του μεταμορφωμένο, αλλά αναγνωρίσιμο από την αγάπη. Και εκείνη, με δάκρυα χαράς, τρέχει να το πει σε όλους.
Οι μαθητές και η αμφιβολία τους – Γιατί δεν πίστεψαν αμέσως
Η Μαγδαληνή τρέχει στους μαθητές και αναγγέλλει: «Είδον τον Κύριον!» (Ιωάννης 20:18). Μα οι μαθητές δεν πιστεύουν. Στο Κατά Λουκάν (24:11) ο Λουκάς λέει ξεκάθαρα: «Και εφάνησαν ενώπιον αυτών ως λήροι τα ρήματα αυτών, και ηπίστουν αυτοίς». Στο Κατά Μάρκον (16:11): «Κακείνοι ακούσαντες ότι ζη και εθεάθη υπ’ αυτής, ηπίστησαν».
Γιατί;
Γιατί η καρδιά τους ήταν ακόμα βαριά από τον φόβο, τον πόνο του Σταυρού, την απογοήτευση. Είχαν δει τον Δάσκαλο νεκρό, είχαν δει το αίμα Του να τρέχει, είχαν κλειστεί στο υπερώο «διά τον φόβον των Ιουδαίων». Τα λόγια μιας γυναίκας, έστω και της πιο πιστής, τους φάνηκαν «λήροι», δηλαδή φλυαρίες, γυναικείες μωρολογίες. Δεν ήταν έτοιμοι. Η πίστη τους ήταν ακόμα ανθρώπινη, εύθραυστη.
Ο Κύριος δεν τους κατακρίνει. Τους αφήνει να περάσουν από την αμφιβολία στη βεβαιότητα. Αργότερα, στους δύο που πήγαιναν στην Εμμαούς, τους ανοίγει τα μάτια «εν τη κλάσει του άρτου». Και τέλος, μέσα στο υπερώο, τους παρουσιάζεται και λέει: «Ειρήνη υμίν». Δείχνει τις πληγές Του, τρώει ψάρι μαζί τους. Μόνο τότε πιστεύουν.
Η αμφιβολία των μαθητών δεν είναι αδυναμία. Είναι η ανθρώπινη φύση μας. Είναι η δική μας αμφιβολία, όταν η ζωή μας χτυπά και ψάχνουμε να βρούμε αιτίες και σημεία. Και όμως, η Ανάσταση νικά ακόμα και αυτή την αμφιβολία.
Γιατί ο Χριστός εμφανίστηκε πρώτα στη Μαρία Μαγδαληνή
Γιατί όχι στους μαθητές; Γιατί όχι στον Πέτρο, τον «πρωτοκορυφαίο»; Και εν τέλει, γιατί στη Μαγδαληνή; Τα Ευαγγέλια δεν δίνουν ρητή εξήγηση, αλλά η Ορθόδοξη παράδοση και η καρδιά μας το καταλαβαίνουν.
Επειδή η αγάπη της ήταν καθαρή, αδίστακτη.
Επειδή έμεινε όταν όλοι έφυγαν.
Επειδή τα δάκρυά της ήταν δάκρυα μετάνοιας και αφοσίωσης.
Επειδή ο Κύριος ήθελε να δείξει ότι η Ανάσταση είναι για όλους – για τις παραγκωνισμένες και παραμελημένες από τους άντρες τους γυναίκες και τον πόνο που κουβαλούν μέσα τους, για τους αδύναμους, για τους αμαρτωλούς που μετανοούν.
Εκείνη που είχε επτά δαιμόνια κι έγινε η πρώτη απόστολος των αποστόλων. Έτσι την ονομάζει η Εκκλησία μας, «Απόστολος των Αποστόλων»!
Ήταν η πιο ταπεινή, η πιο πιστή. Ο Κύριος τίμησε την καρδιά της που δεν ζήτησε αποδείξεις, παρά μόνο που Τον αναζητούσε. Και έτσι, η ίδια η Ρωμιοσύνη μας διδάσκεται! Η πίστη δεν είναι για τους «δυνατούς», αλλά για όσους κλαίνε μπροστά στον τάφο με αγάπη.
Το Άγιο Φως – Το θαύμα που συνεχίζεται από τον Παράδεισο
Και σαν να μην έφτανε το Ευαγγέλιο, κάθε Μεγάλο Σάββατο ο ίδιος ο Κύριος στέλνει το Άγιο Φως στον Πανάγιο Τάφο. Ένα θαύμα που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει.
Έξω από τον τάφο, χιλιάδες ψυχές περιμένουν με δάκρυα. Μέσα, μόνο ο Ορθόδοξος Πατριάρχης μπαίνει μόνος. Οι λαμπάδες σβηστές. Ο τάφος σφραγισμένος.
Και τότε, μέσα στη σιωπή, κατεβαίνει η φλόγα – σαν αστραπή, σαν ανάσα Θεού. Χορεύει στα μάρμαρα, ευλογεί το πλήθος. Είναι κρύα στην αρχή. Φλέγεται αλλά δεν καίει. Χιλιάδες αυτόπτες μάρτυρες. Οι επιστήμονες το εξέτασαν με τα πιο σύγχρονα μέσα. Αποδεδειγμένα, καμία πηγή θερμότητας μέσα στο κουβούκλιο. Ούτε κρυφή φλόγα, ούτε τρικ. Μόνο προσευχή.
Το Άγιο Φως έρχεται μόνο το Ορθόδοξο Μεγάλο Σάββατο. Μόνο ο Ελληνορθόδοξος, ο Ρωμιός Πατριάρχης μπορεί να κάνει την έκκληση.
Γιατί; Μα διότι η Ρωμιοσύνη είναι έργο και δημιουργία του ίδιου του Κυρίου!
Η Ρωμιοσύνη είναι ο πρόδρομος της Ανάστασης. Είναι το ίδιο το Φως του Χριστού που στέλνει κάθε χρόνο, για πάνω από δώδεκα αιώνες, ως ζωντανή μαρτυρία ότι Εκείνος είναι η Αλήθεια, η Ζωή και το Φως του Κόσμου.
Η πολεμική κατά του Αγίου Φωτός – Ιστορία και αλήθεια
Το Φως αυτό πολεμήθηκε σκληρά. Γιατί; Διότι οι άθεοι και οι οπαδοί του Νεοταξισμού ήθελαν να σβήσουν τη φλόγα της Ορθοδοξίας, να κλονίσουν τη Ρωμιοσύνη.
Προσπάθησαν να το αποδομήσουν, να το πουν κόλπο, ψέμα. Και σε αυτή τους τη προσπάθεια, πλήρωσαν αδρά ακόμη και ψευδομάρτυρες! Διεφθαρμένους "μοναχούς" και "ιερείς", ένας μάλιστα εκ των οποίων είχε πει πως "με αναπτήρα ανάβει ο Πατριάρχης τις λαμπάδες και η δυναμική του φωτός έχει να κάνει με...μπαρούτι"! Δεν τα κατάφεραν όμως να περάσουν τις λοιδωρίες τους. Γιατί η απόδειξη του αιώνιου αυτού φαινομένου, βρίσκεται χαραγμένο εκεί, στη τραυματισμένη κολώνα απ' όπου βγήκε όταν οι πληρωμένοι αδρά Τούρκοι, ήθελαν να τραυματίσουν την Ρωμαϊκή Ορθοδοξία προωθώντας τον αιρετικό επίσκοπο Αρμενίας για να βγάλει αυτός το Άγιο Φώς. Ήταν το 1579, οταν ο Σουλτάνος Μουράτ ο Γ', τόλμησε να απαγορεύσει
στον Ορθόδοξο Πατριάρχη Σοφρόνιο να μπει στο κουβούκλιο. Και έδωσε την άδεια στον Αρμένιο να μπεί αντί του Πατριάρχη. Ήθελε να κλονίσει τους Ρωμιούς και νόμιζε πως θα γινόταν έτσι και πάλι κανονικά η Αφή. Όμως, το Φως δεν εμφανίστηκε τότε μέσα στο κουβούκλιο αλλά έξω από τον τάφο, σχίζοντας έναν από τους μαρμάρινους κύονες στην είσοδο. Από εκείνον τον φλεγόμενο κύονα άναψε τη λαμπάδα του ο Σοφρόνιος μπροστά στο πλήθος των πιστών. Γιατί με τον ίδιο τον Θεό και τις Επιλογές Του, κανείς δεν μπορεί να τα βάλει. Είναι παντοδύναμος και ο φυσικός Δεσπότης της Δημιουργίας. Και η Ρωμιοσύνη είναι ο μοναδικός φορέας του Λόγου Του και ταγμένη να τον διαδίδει αιώνια σε όλη την ανθρωπότητα. Κι άλλες "εκκλησίες" κατόπιν μπλέχτηκαν σε ίντριγκες, πιέσεις, διεκδικήσεις, για να πάρουν οι δικοί τους επίσκοποι το Άγιο Φως. Αλλά ο Θεός, είχε κάνει από πολύ παλιά την επιλογή Του.
Το θαύμα αυτό έμεινε χαραγμένο στην πέτρα μέχρι σήμερα. Η Ορθοδοξία δεν κλονίζεται. Το Φως δεν υποτάσσεται.
Η Ανάσταση του Κυρίου και η επερχόμενη Ανάσταση της Ρωμιοσύνης
Και όμως… Η Ανάσταση δεν τελείωσε εκείνο το πρωινό έξω από τον Πανάγιο Τάφο. Δεν ήταν ένα γεγονός που συνέβη και έκλεισε μέσα στις σελίδες των Ευαγγελίων. Δεν ήταν ένα θαύμα που ανήκει μόνο στο τότε. Ήταν η αρχή μιας αλυσίδας "αναστάσεων" που διατρέχει την Ιστορία, σαν υπόγειο ποτάμι που άλλοτε χάνεται και άλλοτε ξεσπά με ορμή, παρασύροντας τα πάντα στο πέρασμά του.
Διότι όπως ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών, έτσι και τα έθνη που σταυρώνονται, κάποτε ανασταίνονται.
Η Ρωμιοσύνη το γνωρίζει αυτό. Το έχει ζήσει. Το έχει πληρώσει με αίμα, με δάκρυ, με σιωπή.
Σταυρώθηκε στη Πόλη.
Σταυρώθηκε στα βουνά της σκλαβιάς.
Σταυρώθηκε στις προσφυγιές, στις γενοκτονίες, στις προδοσίες.
Έζησε τη Μεγάλη Παρασκευή της ιστορίας της ξανά και ξανά, μέχρι που ο πόνος έγινε σχεδόν… φυσικός.
Κι όμως δεν πέθανε.
Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν είναι κράτος. Δεν είναι ούτε σύστημα. Δεν είναι καν πολιτικό σχήμα που καταρρέει με μια υπογραφή. Είναι τρόπος ύπαρξης. Είναι μνήμη. Είναι πίστη. Είναι εκείνο το «Δεύτε λάβετε φως» που περνά από γενιά σε γενιά, ακόμα κι όταν όλα γύρω μοιάζουν χαμένα.
Και όπως οι μαθητές δεν πίστεψαν αμέσως, έτσι και εμείς πολλές φορές δεν βλέπουμε την Ανάσταση που έρχεται. Κλεινόμαστε στο δικό μας υπερώο, φοβισμένοι, απογοητευμένοι, με την καρδιά βαριά από όσα ζούμε.
Βλέπουμε μόνο τον Σταυρό και ξεχνάμε ότι ο Σταυρός είναι πάντα προάγγελος.
Αλλά η Ιστορία… έχει μνήμη Θεού. Και ο Θεός δεν αφήνει τον Σταυρό χωρίς Ανάσταση.
Όπως ο Κύριος κάλεσε τη Μαγδαληνή με το όνομά της έξω από τον Τάφο Του, έτσι θα καλέσει και τη Ρωμιοσύνη. Όχι με θόρυβο, όχι με κραυγές, αλλά με εκείνη τη φωνή που μόνο οι ψυχές που περιμένουν μπορούν να αναγνωρίσουν.
Και τότε… θα στραφεί. Θα στραφεί όπως η Μαγδαληνή, είχε πει: «Ραββουνί!»
Και θα καταλάβει πως δεν ήταν ποτέ μόνη.
Η Ανάσταση της Ρωμιοσύνης δεν θα είναι μόνο ένα τεράστιας σημασίας πολιτικό γεγονός. Δεν θα είναι μόνο αποτέλεσμα συμμαχιών και συμφωνιών.
Θα είναι πνευματικό ξέσπασμα.
Θα είναι εκείνη η στιγμή που το Φως θα νικήσει οριστικά το σκοτάδι μέσα της, και από εκεί… θα αρχίσει να αλλάζει και ο κόσμος γύρω της.
Γιατί το Φως δεν έρχεται για να φωτίσει απλώς. Έρχεται για να μεταμορφώσει.
Και τότε, όπως κάθε Μεγάλο Σάββατο, το Άγιο Φως θα πάψει να είναι μόνο θαύμα ενός τόπου. Θα γίνει κατάσταση ενός ολόκληρου λαού που ταλαιπωρείται και σταυρώνεται κάθε τρείς και λίγο.
Μιας Ρωμιοσύνης που δεν θα φοβάται πια.
Μιας Ρωμιοσύνης που δεν θα αμφιβάλλει πια.
Μιας Ρωμιοσύνης που θα θυμηθεί επιτέλους ποια είναι.
Και τότε… η φράση «Χριστός Ανέστη» δεν θα είναι μόνο δοξολογία.
Θα είναι και προφητεία.
Γιατί μαζί με τον Αναστημένο Χριστό… θα αναστηθεί ΣΥΝΤΟΜΑ και το Γένος. Η ώρα έρχεται. Ήρθε. Είναι πια στο κατώφλι μας.
Και τότε, η Ιστορία δεν θα γράφεται πια με δάκρυα.
Αλλά με Φως.
Πύρινος Λόγιος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου