Ο Πόλεμος του Πετρελαίου!

 Όταν οι "αυτοκρατορίες" (HΠΑ, Κίνα, Ρωσία) δεν συγκρούονται ακόμη… αλλά προετοιμάζονται για τη μεγάλη σύγκρουση!

Το Στενό του Ορμούζ δεν είναι απλώς ένας θαλάσσιος δρόμος. Είναι το σημείο όπου κρίνεται ποιος θα κρατά το χέρι πάνω στην καρδιά της παγκόσμιας οικονομίας!

Aυτό που έχω να πω εν πρώτοις, είναι ότι η ίδια η Ιστορία, είτε είναι σύγχρονη είτε των περασμένων αιώνων, έχει ένα βασικό στοιχείο: Την ασάφεια έως την τελική αποσαφήνιση των γεγονότων. Μ' άλλα λόγια, υπάρχουν στιγμές που δεν αναγνωρίζονται αμέσως ως καμπές. Δεν έχουν την εκκωφαντική είσοδο ενός πολέμου, ούτε τη θεατρικότητα μιας επίσημης κήρυξης. Έρχονται αθόρυβα, σχεδόν ύπουλα, μέσα από δηλώσεις, αποκλεισμούς, οικονομικά μέτρα, κινήσεις στόλων και διαρροές πληροφοριών.

Και όμως, αυτές οι στιγμές είναι που τελικά αλλάζουν τον κόσμο. Μια τέτοια στιγμή ζούμε τώρα, στις 12 Απριλίου 2026, όταν οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν στο Πακιστάν κατέρρευσαν μετά από 15 ώρες άκαρπων συνομιλιών κι ο Ντόναλντ Τραμπ, από το Truth Social και το Fox News, ανακοίνωσε την εντολή για πλήρη ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν, ανάλογο με αυτόν της Βενεζουέλας.

Το Στενό του Ορμούζ όμως, δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο. Είναι το σημείο όπου η ενέργεια μετατρέπεται κυριολεκτικά σε εξουσία.

Είναι το πέρασμα από το οποίο περνά το αίμα της παγκόσμιας οικονομίας, δηλαδή το 20-25% του παγκόσμιου πετρελαίου που σημαίνει σε αριθμούς, περίπου 17 με 18 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα! Και σήμερα, αυτό το πέρασμα δεν είναι απλώς υπό αμφισβήτηση. Είναι υπό πολιορκία.

Το ερώτημα λοιπόν που πλανάται βασανιστικά πάνω από κάθε ανάλυση δεν είναι απλώς «ποιος θα κερδίσει». Είναι κάτι βαθύτερο, κάτι πιο σκοτεινό: «Πάμε για ολοκληρωτικό πόλεμο;» Ήγουν, πάμε ολοταχώς στην 5η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου;

Η Γεωπολιτική της Στρόφιγγας

Όποιος ελέγχει το Ορμούζ δεν ελέγχει απλώς ένα στενό.

Ελέγχει την παγκόσμια ροή ενέργειας.

Ελέγχει τις τιμές.

Ελέγχει τις αγορές.

Ελέγχει, σε τελική ανάλυση, την ίδια τη σταθερότητα των κοινωνιών – από τα εργοστάσια της Γερμανίας μέχρι τα νοικοκυριά της Ινδίας, από τις χρηματιστηριακές αίθουσες της Wall Street μέχρι τις λαϊκές αγορές της Αθήνας.

Το Στενό, αυτόν τον λαιμό ανάμεσα στον Περσικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν, έχει ιστορία αιώνων ως σημείο τριβής.

Από την εποχή των Περσών και των Πορτογάλων μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο και τις κρίσεις του 20ού αιώνα, πάντα ήταν η «στρόφιγγα» που μπορούσε να πνίξει οικονομίες.

Στη δεκαετία του 1980, κατά τον Πόλεμο του Κόλπου μεταξύ Ιράν και Ιράκ, τον «Πόλεμο των Δεξαμενόπλοιων» δηλαδή, έφερε τις ΗΠΑ να επανασηματοδοτούν τάνκερ και να συγκρούονται με ιρανικά ναυτικά. Σήμερα, όμως, το παιχνίδι έχει αλλάξει. Δεν είναι πια μόνο σύγκρουση σημαιών. Είναι πόλεμος οικονομικός, ψυχολογικός και, εν δυνάμει, υβριδικός.

Το Ιράν, με μια κίνηση που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα φάνταζε αδιανόητη, επιχειρεί να μετατρέψει το Ορμούζ από διεθνή διάδρομο σε εργαλείο εθνικής ισχύος.

Δεν μιλά πλέον για άμυνα.

Μιλά για επιβολή όρων, για αποζημιώσεις μέσω γεωγραφίας, μιλά καθαρά για έλεγχο.

Οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC), αυτά τα φανατισμένα μισάνθρωπα κτήνη, προειδοποιούν ξεκάθαρα: «Το Ορμούζ θα γίνει παγίδα ‘θανατηφόρας δίνης’» ενώ ο αντιπρόεδρος Mohammad Reza Aref και ο Elias Hazrati τονίζουν ότι το Ιράν έχει «απόλυτο έλεγχο και κυριαρχία» στο Στενό, και ότι οι απειλές των ΗΠΑ έχουν χάσει την αξιοπιστία τους.

Το Ιράν δεν είναι «Βενεζουέλα», λένε κι έχουν δίκιο απόλυτο. Και με τη σειρά του, το Ιράν έχει τη δύναμη να ...απαιτεί!

Τέλη διέλευσης (2 εκατομμύρια δολάρια ανά πλοίο ή 1 δολάριο ανά βαρέλι), περιορισμό σε 15 πλοία την ημέρα, αποδέσμευση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων ύψους 120 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αποζημιώσεις για τις ζημιές από τις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις που ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Αυτή η στάση ασφαλώς και δεν είναι τυχαία. Ουσιαστικά, είναι η λογική ενός κράτους που, μετά από δεκαετίες κυρώσεων, βλέπει τη γεωγραφία του ως το μοναδικό του «πυρηνικό» όπλο, όχι ασφαλώς ατομικό, αλλά καθαρά ενεργειακό.

Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επιτρέψουν ένα τέτοιο προηγούμενο. Διότι αν το Ιράν καταφέρει να επιβάλει τέλη, περιορισμούς και έλεγχο στη διέλευση, τότε η αρχή της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας» – πυλώνας της αμερικανικής ναυτικής ηγεμονίας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – καταρρέει. Και μαζί της καταρρέει ένα από τα βασικά θεμέλια της δυτικής (αγγλοσαξωνικής) κυριαρχίας.

Ο ναυτικός αποκλεισμός που προαναγγέλλεται δεν είναι απλώς μια τραμπική στρατιωτική επιλογή. Είναι ταυτόχρονα και μια δήλωση του στύλ «Δεν θα αφήσουμε το σύστημα να αλλάξει».

Ο Τραμπ διέταξε το Πολεμικό Ναυτικό να αναζητά και να αναχαιτίζει πλοία που πλήρωσαν τέλη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Κανείς που έχει πληρώσει το παράνομο τέλος δεν θα έχει ασφαλή διέλευση στις ανοιχτές θάλασσες».

Και προέβλεψε παράλληλα πως θα μπορούσε να εξαλείψει το Ιράν σε μία ημέρα! Και ότι σεε μία ώρα(!) θα μπορούσε να καταστρέψει όλη την ενέργειά των Ιρανών! Αλλά το σύστημα… ήδη αλλάζει. Δύο δεξαμενόπλοια άλλαξαν πορεία, η ροή πετρελαίου από Ιράκ και Σαουδική Αραβία μειώθηκε δραματικά, και οι τιμές Brent εκτοξεύονται.

Η παγκόσμια οικονομία, ήδη ταλαιπωρημένη από πολέμους και πληθωρισμό, βρίσκεται στο χείλος μιας νέας κρίσης πετρελαίου – χειρότερης από το 1973 ή το 1979.

Ο Τράμπ και η πολιτική της ισχύος

Ο Ντόναλντ Τραμπ μόνο φιλεύσπλαχνος δεν είναι. Είναι ένας ρεαλιστής της ισχύος, όπως ο Θεμιστοκλής ο δικός μας ή ο πρώην πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον, άνθρωποι δηλαδή που καταλαβαίνουν ότι η διπλωματία χωρίς όπλα είναι απλώς ποίηση.

Σε αυτό το πεδίο, η ισχύς μετριέται σε βαρέλια πετρελαίου, σε τιμές Brent και σε ενεργειακή εξάρτηση. Η ρητορική του περί «εξάλειψης του Ιράν σε μία ημέρα» δεν είναι απλώς υπερβολή. Στην ουσία πρόκειται για εργαλείο. Είναι μέρος μ' άλλα λόγια ενός ψυχολογικού πολέμου που στόχο έχει να κάμψει τη βούληση του αντιπάλου χωρίς να χρειαστεί άμεση σύγκρουση.

Στη συνέντευξή του στο Fox News, ήταν ξεκάθαρος: «Πιστεύουμε ότι πολλές χώρες θα μας βοηθήσουν… αλλά επιβάλλουμε έναν πλήρη αποκλεισμό. Δεν θα επιτρέψουμε στο Ιράν να βγάζει χρήματα πουλώντας πετρέλαιο σε όσους θέλει».

Θέλει να πιέσει χωρίς να πυροδοτήσει που σημαίνει πως θέλει να απειλήσει χωρίς να καταστρέψει το ίδιο το σύστημα που τον στηρίζει.

Όμως υπάρχει ένα όριο. Και αυτό το όριο είναι η ίδια η παγκόσμια οικονομία. Ένας πραγματικός αποκλεισμός του Ορμούζ δεν θα καταστρέψει μόνο το Ιράν. Θα εκτοξεύσει τις τιμές ενέργειας κατά 50-100%, θα διαλύσει τις εφοδιαστικές αλυσίδες, θα προκαλέσει κοινωνικές αναταραχές σε Ευρώπη και Ασία και θα δημιουργήσει μια κρίση που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει.

Η Ευρώπη, ήδη εξαρτημένη από εισαγωγές LNG και πετρελαίου, θα δει λογαριασμούς ρεύματος να εκτοξεύονται.

Η Κίνα, ο μεγαλύτερος εισαγωγέας και εξαγωγέας, θα αντιμετωπίσει πληθωρισμό και επιβράδυνση. Ακόμα και οι ΗΠΑ, παρά την εσωτερική παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου, θα πληρώσουν το τίμημα σε πληθωρισμό και πολιτική αστάθεια. Γι’ αυτό και ο Τραμπ κινείται σε μια λεπτή ισορροπία.

Αλλά η Ιστορία έχει δείξει κάτι σκληρό που δεν λέμε να το προσέξουμε: Όταν τα κράτη παίζουν με τέτοιες ισορροπίες, συχνά δεν είναι αυτά που αποφασίζουν πότε θα σπάσουν. Το παράδειγμα της Κρίσης των Πυραύλων του 1962 ή της κρίσης του Σουέζ το 1956 δείχνει ότι η «κόκκινη γραμμή» συχνά διαγράφεται από λάθη, όχι από σχέδια.

Το Ιράν και το Δόγμα της Αντοχής

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο στην ιρανική στάση δεν είναι η επιθετικότητα αλλά η ψυχραιμία. «Δεν βιαζόμαστε», λέει η Τεχεράνη. Και αυτή η φράση είναι ίσως η πιο επικίνδυνη από όλες. Διότι δείχνει ότι το Ιράν δεν παίζει το παιχνίδι της άμεσης σύγκρουσης. Παίζει το παιχνίδι της φθοράς.

Παίζει με τον χρόνο στην ουσία και με την αντοχή.

Ξέρει ότι δεν μπορεί να νικήσει τις ΗΠΑ σε μια συμβατική σύγκρουση ( οι αμερικανικές δυνάμεις υπερτερούν τα μάλα σε αριθμό, τεχνολογία και προβολή ισχύος). Αλλά επίσης ξέρει ότι δεν χρειάζεται να το κάνει. Αρκεί να δημιουργήσει μεγάλο κόστος στον αντίπαλο. Αρκεί να προκαλέσει αστάθεια. Αρκεί να καταστήσει τη σύγκρουση ασύμφορη.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα του δόγματος της «αντοχής» (moqavemat) που καλλιεργεί το Ιράν εδώ και δεκαετίες.

Μέσω πληρεξουσίων στην Υεμένη (Χούθι), στον Λίβανο (Χεζμπολάχ), στη Συρία και στο Ιράκ, μπορεί να πλήξει αμερικανικούς στόχους χωρίς άμεση σύγκρουση.

Οι πύραυλοι και τα drones του είναι ικανά να φτάσουν στις βάσεις στη νότια Ευρώπη, όπως εκτιμά ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Yuri Knutov. Και σε περίπτωση αποκλεισμού, το Ιράν μπορεί να κλείσει το Στενό όχι με ναυτικό, αλλά με ναρκοπέδια, drones και πυραύλους κατά πλοίων.

Αυτό δεν είναι πόλεμος πεδίου μάχης αλλά πόλεμος φθοράς, όπως ο Βιετνάμ ή το Αφγανιστάν, μόνο που εδώ το πεδίο είναι η παγκόσμια οικονομία. Και όσο περισσότερο παρατείνεται η κρίση, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι πιθανότητες ενός λάθους – μιας σύγκρουσης πλοίων, μιας λανθασμένης αναχαίτισης, μιας πυραυλικής επίθεσης που θα πυροδοτήσει την αλυσίδα.

Η Ρωσία και η Κίνα: Οι σκιώδεις συγκυρίαρχοι

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό βάθος της κρίσης.

Η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι απλοί παρατηρητές. Είναι παίκτες. Και μάλιστα παίκτες που έχουν κάθε λόγο να αφήσουν την κρίση να εξελιχθεί χωρίς να την σβήσουν.

Η Ρωσία σαφέστατα, βλέπει τις υψηλές τιμές ενέργειας ως ευκαιρία. Κάθε άνοδος της τιμής του πετρελαίου ενισχύει τη θέση της ως εξαγωγέα, καλύπτει τις ανάγκες του προϋπολογισμού της εν μέσω Ουκρανικού πολέμου και αποσπά την προσοχή των ΗΠΑ από την Ευρώπη και το Ινδο-Ειρηνικό.

Ο Πούτιν, με την εμπειρία του από την ενεργειακή διπλωματία, ξέρει ότι ένας πόλεμος στο Ορμούζ είναι δώρο για τη Μόσχα.

Η Κίνα, από την άλλη, βρίσκεται σε πιο σύνθετη θέση. Θέλει σταθερότητα για να τροφοδοτεί την οικονομία της, που εισάγει το 40% του πετρελαίου της από τον Κόλπο. Αλλά δεν θέλει απ' την άλλη έναν κόσμο όπου οι ΗΠΑ μπορούν να ελέγχουν μονομερώς τις ενεργειακές αρτηρίες.

Μέσω της Πρωτοβουλίας Belt and Road και των σχέσεων με το Ιράν (συμφωνίες πετρελαίου, λιμάνια), το Πεκίνο υποστηρίζει σιωπηρά την Τεχεράνη ως αντίβαρο στην αμερικανική ηγεμονία. Και οι δύο δυνάμεις, μέσα από το BRICS και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, δημιουργούν ένα παράδοξο: Όλοι θέλουν να αποφύγουν τον πόλεμο, αλλά κανείς δεν θέλει να χάσει.

Η Ρωσία και η Κίνα μπορεί να προμηθεύουν το Ιράν με όπλα, πληροφορίες ή ακόμα και διπλωματική κάλυψη, χωρίς να εμπλακούν άμεσα. Είναι ο «σκιασμένος συγκυβερνήτης» της νέας πολυπολικής τάξης – μια τάξη όπου το Ορμούζ δεν είναι πια αμερικανική θάλασσα, αλλά πεδίο ανταγωνισμού.

Η Τουρκία: Ο Απρόβλεπτος Παίκτης

Και ενώ το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στο Ορμούζ, μια άλλη δυναμική εξελίσσεται πιο αθόρυβα αλλά εξίσου επικίνδυνα. Η Τουρκία κινείται. Οι επαφές με την Ουκρανία, οι κινήσεις στη Συρία, η προσπάθεια να επανακαθορίσει τον ρόλο της ως περιφερειακή δύναμη δεν είναι τυχαίες.

Η Άγκυρα, υπό τον Ερντογάν ή τους διαδόχους του (λέγε με και Φιντάν), προσπαθεί να τοποθετηθεί σε ένα νέο γεωπολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται. Βλέπει το κενό που αφήνει η αμερικανική εμπλοκή στον Κόλπο και θέλει μερίδιο – είτε μέσω ενέργειας, είτε μέσω διαμετακόμισης, είτε μέσω στρατιωτικής παρουσίας.

Αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο. Διότι η Ρωσία δεν πρόκειται να επιτρέψει μια τουρκική διείσδυση που θα υπονομεύσει τα συμφέροντά της στη Συρία ή στην ευρύτερη περιοχή.

Από την άλλη, οι ΗΠΑ επίσης δεν βλέπουν με καλό μάτι μια ανεξέλεγκτη τουρκική στρατηγική που μπορεί να ανατρέψει ισορροπίες στο ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία μετατρέπεται σε έναν παράγοντα αστάθειας μέσα σε μια ήδη εύφλεκτη κατάσταση κι όταν σε μια κρίση προστίθεται ένας απρόβλεπτος παίκτης – με drones, στόλο και φιλοδοξίες αυτοκρατορικές – η πιθανότητα εκτροχιασμού αυξάνεται δραματικά.

Μια τουρκική κίνηση προς τα νότια ή ανατολικά μπορεί να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, από τη Μόσχα μέχρι την Τεχεράνη.

Ελλάδα: Ο αόρατος κρίκος

Η Ελλάδα δεν είναι στο κέντρο της σύγκρουσης. Αλλά βρίσκεται μέσα στο σύστημα. Οι βάσεις, οι υποδομές, οι λιμένες, η γεωγραφική της θέση την καθιστούν κρίκο σε μια αλυσίδα που εκτείνεται από τη Μεσόγειο μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Διότι σε έναν τέτοιο πόλεμο, δεν χρειάζεται να είσαι αντίπαλος για να βρεθείς εκτεθειμένος. Αρκεί να είσαι χρήσιμος.

Σύμφωνα με τον Yuri Knutov της ρωσικής εφημερίδας Izvestia, σε περίπτωση αποκλεισμού, το Ιράν πιθανότατα θα χτυπήσει αμερικανικές βάσεις στη νότια Ευρώπη με πυραύλους και drones – και η Ελλάδα, με τις τέσσερις κύριες εγκαταστάσεις της (Σούδα στην Κρήτη, Λάρισα, Στεφανοβίκειο, Αλεξανδρούπολη), βρίσκεται ακριβώς στην εμβέλεια.

Η Σούδα είναι κομβική για ναυτικές επιχειρήσεις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή. Η Αλεξανδρούπολη ως λιμάνι, η Λάρισα ως αεροπορική βάση – όλες γίνονται στόχοι όχι επειδή η Ελλάδα είναι εχθρός, αλλά επειδή είναι «χρήσιμη». Ο Knutov προειδοποιεί ότι το Ιράν διαθέτει ακόμα «στρατηγικά χαρτιά» και ότι μια τέτοια κλιμάκωση θα δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες στις ΗΠΑ, ενώ η Ελλάδα θα βρεθεί εκτεθειμένη σε αντίποινα, αλλά νομίζω ότι υπερβάλλει. Δεν χρειάζεται άμεση εμπλοκή. Αλλά όντως, μια drone επίθεση, ένας πύραυλος ή μια κυβερνοεπίθεση και η Ελλάδα, ήδη οικονομικά ευάλωτη, θα πληρώσει βαρύ τίμημα – σε ενέργεια, τουρισμό, ασφάλεια.

Η αλυσίδα της κλιμάκωσης

Η πιο επικίνδυνη πτυχή της κατάστασης δεν είναι μια μεμονωμένη απόφαση. Είναι η αλληλουχία. Ένας ουσιαστικά αποκλεισμός οδηγεί σε αντίποινα και φυσικά, τα αντίποινα οδηγούν σε απάντηση. Και η απάντηση με τη σειρά της, οδηγεί νομοτελειακά σε γενίκευση. Και κάπου εκεί, η κρίση παύει να ελέγχεται.

Κοντολογής, δε χρειάζεται μια συνειδητή απόφαση για παγκόσμιο πόλεμο. Αρκεί μια σειρά αποφάσεων που καθεμία από μόνη της φαίνεται λογική.

Αυτή είναι η τραγωδία της Ιστορίας, όπως την περιέγραψε ο Θουκυδίδης στον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» δηλαδή ο φόβος, η τιμή, το συμφέρον που οδηγούν σε πόλεμο. Σήμερα, προσθέτουμε και την τεχνολογία. Drones, κυβερνοπόλεμος, πυρηνική σκιά και τα ρέστα. Μια λανθασμένη αναχαίτιση στο Ορμούζ μπορεί να γίνει το Σαραγιέβο του 21ου αιώνα.

Η Στιγμή πριν την καταιγίδα! Πάμε για ολοκληρωτικό πόλεμο;

Εντάξει, δε ζούμε ακόμη τον ολοκληρωτικό πόλεμο, ήγουν την 5η φάση του Γ'ΠΠ. Ζούμε όμως τη στιγμή πριν από αυτόν.

Είναι η στιγμή όπου οι δυνάμεις παίρνουν θέσεις. Όπου οι γραμμές χαράσσονται. Όπου οι επιλογές περιορίζονται.

Το πετρέλαιο είναι η αφορμή και η ισχύς είναι ο στόχος. Και κυρίως, η κυριαρχία είναι το διακύβευμα.

Κανείς δεν θέλει να ανάψει τη φωτιά, αλλά όλοι κρατούν σπίρτα.

Πάμε για ολοκληρωτικό πόλεμο; Η απάντηση δεν είναι ένα απλό «ναι» ή «όχι». Είναι «όχι ακόμη, αλλά η σκιά του πλανάται».

Ο ολοκληρωτικός πόλεμος, δηλαδή αυτός που θα εμπλέξει Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ, Ευρώπη, Μέση Ανατολή σε μια παγκόσμια σύγκρουση, παραμένει ακόμη όχι τόσο πιθανός, λόγω πυρηνικής ισορροπίας τρόμου και οικονομικής αλληλεξάρτησης. Όμως ο «περιορισμένος» πόλεμος μπορεί εύκολα να γενικευθεί. Περιφερειακός πόλεμος στον Κόλπο, κυβερνοεπιθέσεις, οικονομικός πόλεμος με κυρώσεις, προσφυγικά κύματα, επισιτιστική κρίση κλπ.

Η Ελλάδα, ως «αόρατος κρίκος», μπορεί να βρεθεί στη μέση χωρίς να το έχει επιλέξει. Η Ιστορία διδάσκει ότι οι πόλεμοι ξεκινούν από «μικρά συμβάντα» 'οπως ένα στενό, ένα πλοίο, ένα λάθος ή μια στραβοτιμονιά.

Το ερώτημα ουσιαστικά, δεν είναι αν ο κόσμος αλλάζει. Το ερώτημα είναι ποιος θα επιβιώσει από την αλλαγή αυτή. Και για την Ελλάδα, η απάντηση περνάει από την ψύχραιμη διπλωματία, την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος και την επίγνωση ότι σε αυτή τη νέα σκακιέρα, η θέση μας δεν είναι περιφερειακή αλλά κεντρική κι αυτό το υπογραμμίζω. Αλλά όλα αυτά με κυβέρνηση Μητσοτάκη, θυμίζουν κακόγουστο αστείο.

Ωστόσο, η μεγάλη θύελλα πλησιάζει. Και η προετοιμασία, από όλους εμάς, δηλαδή τον λαό, είναι το μόνο που απομένει...

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com