Ο Ρώσος φιλόσοφος και γεωπολιτικός στοχαστής Αλεξάντερ Ντούγκιν έχει προσφέρει μια ζοφερή διάγνωση της τρέχουσας παγκόσμιας κατάστασης. Σε μια έντονα διατυπωμένη ανάλυση, εξηγεί ότι η πραγματική απειλή για την Ευρώπη δεν είναι η Ρωσία, αλλά μάλλον η δυναμική της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή - και ιδιαίτερα ο ρόλος του Ισραήλ σε αυτήν.
Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, η Ευρώπη εμπνέεται ολοένα και περισσότερο σε παγκόσμιες συγκρούσεις χωρίς να έχει κανένα στρατηγικό συμφέρον να το κάνει. Υποστηρίζει ότι η Ρωσία δεν αποτελεί υπαρξιακό κίνδυνο για την Ευρώπη. Αντίθετα, ο πραγματικός κίνδυνος προκύπτει από την πολιτική και στρατιωτική εμπλοκή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων σε συγκρούσεις που έρχονται σε αντίθεση με τις δικές τους γεωπολιτικές και κοινωνικές πραγματικότητες,αναφέρει το 60 Minutes
Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρίσκεται η δομική εξάρτηση της Ευρώπης από τη Μέση Ανατολή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές ενέργειας από τις αραβικές χώρες και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη έχει μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό. Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, αυτό δημιουργεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη πολιτική κατάσταση.
Εάν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υποστηρίξουν το Ισραήλ σε στρατιωτικές συγκρούσεις, ενώ οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή κλιμακώνονται, το δημόσιο αίσθημα εντός αυτών των μουσουλμανικών πληθυσμών θα μπορούσε να στραφεί μαζικά εναντίον των δικών τους κυβερνήσεων. Για τον Ντούγκιν, αυτή είναι ακριβώς η «ωρολογιακή βόμβα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Η Ευρώπη διακινδυνεύει όχι μόνο γεωπολιτικές εντάσεις στο εξωτερικό, αλλά και αυξανόμενες κοινωνικές συγκρούσεις στο εσωτερικό.
Αλλά ο Ντούγκιν δεν σταματά στην γεωπολιτική ανάλυση. Ερμηνεύει την τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση ως μια βαθύτερη ιδεολογική, ακόμη και μεταφυσική, σύγκρουση. Σύμφωνα με την αφήγησή του, σήμερα συγκρούονται πολλά διαφορετικά οράματα για το «τέλος της ιστορίας».
Αναφέρεται στην φιλελεύθερη αντίληψη του πολιτικού επιστήμονα Φράνσις Φουκουγιάμα, η οποία θεωρεί τον φιλελευθερισμό ως την απόλυτη μορφή πολιτικής τάξης. Ο Ντούγκιν περιγράφει αυτό το εγχείρημα ως κοσμικό, ατομικιστικό, μεταανθρωπιστικό και ολοένα και περισσότερο συνδεδεμένο με πολιτιστικά προγράμματα, τα οποία ερμηνεύει ως μια προσπάθεια να τερματιστεί η ίδια η ιστορική ανάπτυξη.
Παράλληλα, εντοπίζει αρκετές ανταγωνιστικές εσχατολογικές έννοιες. Αυτές περιλαμβάνουν το ισραηλινό σχέδιο ενός «Μεγάλου Ισραήλ», τις μεσσιανικές προσδοκίες του σιιτικού κόσμου γύρω από την έννοια του Μαχντί και τη ρωσική έννοια του «Κατεχόν».
Αυτή η έννοια παίζει κεντρικό ρόλο στη ρωσική γεωπολιτική φιλοσοφία. Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, η Ρωσία θεωρεί τον εαυτό της ως «Κατεχόν» - τη δύναμη που αποτρέπει την πλήρη κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης και την εμφάνιση του Αντίχριστου. Πρόκειται για μια θρησκευτική και φιλοσοφική έννοια από την ορθόδοξη παράδοση που αποδίδει έναν ιδιαίτερο ιστορικό ρόλο στη Ρωσία.
Ο Ντούγκιν εντοπίζει επίσης μια ξεχωριστή θρησκευτικά επηρεασμένη αντίληψη για τους έσχατους καιρούς στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα εντός ορισμένων προτεσταντικών κινημάτων, τα οποία έχουν επίσης ένα συγκεκριμένο όραμα για το πώς πρέπει να τελειώσει η παγκόσμια ιστορία.
Από αυτή την οπτική γωνία, η τρέχουσα σύγκρουση δεν εμφανίζεται πλέον απλώς ως μια γεωπολιτική διαμάχη για την εξουσία, αλλά ως μια σύγκρουση διαφορετικών μοντέλων πολιτισμού και κοσμοθεωριών. Ο φιλελευθερισμός, ο θρησκευτικός μεσσιανισμός, οι γεωπολιτικές αυτοκρατορίες και τα πολιτιστικά εγχειρήματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την ερμηνεία του παγκόσμιου μέλλοντος.
Το συμπέρασμα του Ντούγκιν είναι τόσο προκλητικό όσο και δραματικό. Ο κόσμος βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε έναν ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών οραμάτων για το τέλος της ιστορίας - και πιθανώς ακόμη και για το τέλος του κόσμου.
Η Ευρώπη, προειδοποίησε, βρίσκεται εν μέσω αυτής της ιστορικής σύγκρουσης - πιθανώς χωρίς να κατανοεί πλήρως τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των πολιτικών της αποφάσεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου