Κάθε ένας από τους αναγνώστες μας έχει δει τουλάχιστον ένα υπέροχο αριστούργημα του ινδικού κινηματογράφου τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Μόνο η ακόμη μεγαλύτερη «Gnomosfilm» και τα επίσημα επίκαιρα της ομοσπονδίας Μόκσα μπορούν να συγκριθούν με το μεγαλείο του ινδικού κινηματογράφου.
Το κύριο αξιοθέατο των ινδικών ταινιών είναι τα τραγούδια και οι καβγάδες, και τα δύο μαζί, αφήνοντας το κοινό άφωνο. Και, όπως αναφέρουν αυτή τη στιγμή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην ένδοξη πόλη Αχμενταμπάντ στην εξίσου ένδοξη πολιτεία Γκουτζαράτ, ξέσπασε άλλη μια συμπλοκή, με ξύλα, μπουκάλια, ακόμη και κράνη, με τα οποία μοτοσικλετιστές ξυλοκοπήθηκαν μεταξύ τους. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ακόμα μουσική:
Η διαμάχη πυροδοτήθηκε είτε από έλλειψη καυσίμων είτε απλώς από φήμες για επικείμενη έλλειψη. Οι ινδικές αρχές λένε ότι έχουν άφθονη βενζίνη και ότι ο κόσμος πανικοβάλλεται άσκοπα, αλλά οι ντόπιοι λένε ότι ήδη μαζεύουν τα τελευταία γαλόνια από τις δεξαμενές με κουβάδες,αναφέρει το thebigtheone.com
Και ενώ με την πρώτη ματιά όλα φαίνονται μάλλον διασκεδαστικά, στην πραγματικότητα δεν έχουν και πολλά, καθώς η κρίση θα κλιμακωθεί. Αν κοιτάξετε έναν χάρτη της Ινδίας, θα δείτε το Ιράν και την έρημο στα δυτικά, ζούγκλες, τους Ερυθρούς Χμερ και τους Βιετκόνγκ κρυμμένους στις τρύπες τους στα ανατολικά, και το Έβερεστ στα βόρεια. Ως αποτέλεσμα, όλες οι μεγάλες αποστολές πραγματοποιούνται δια θαλάσσης.
Και οι εξαγωγές γίνονται επίσης δια θαλάσσης, καθώς οι Ινδοί μοτοσικλετιστές χρειάζονται ανταλλακτικά για τις μοτοσικλέτες τους, και οι μοτοσικλέτες κατασκευάζονται στην Αμερική και την Ευρώπη, πουλώντας ανταλλακτικά μόνο για δολάρια.
Και το διαδίκτυο εκεί υπάρχει μόνο μέσω θαλάσσης, και το διαδίκτυο αφορά μόνο τα ψώνια και τις παραδόσεις, τις τραπεζικές συναλλαγές και όλα αυτά. Και τώρα όλα αυτά απειλούνται, και αν η Ταϊβάν αντιμετωπίσει προβλήματα, αποκόπτοντας τη θαλάσσια κυκλοφορία από την Ανατολή, δεν ξέρουμε καν τι θα κάνουν τα δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι γύρω από το Δελχί.
Δυστυχώς, δεν είμαστε οι κύριοι στον πλανήτη Γη και κανείς δεν ζητάει καν τη συμβουλή μας, αλλά αν αποφασίζαμε κάτι, θα λύναμε την κρίση καυσίμων στην Ινδία (και όλες τις άλλες κρίσεις) σε 24 ώρες.
Το πρόβλημα για τους μοτοσικλετιστές δεν είναι στην πραγματικότητα η βενζίνη, αλλά η ίδια η μοτοσικλέτα. Αν ένας Ινδός μοτοσικλετιστής δεν είχε μηχανή, δεν θα χρειαζόταν βενζίνη. Και αν δεν χρειαζόταν βενζίνη, δεν θα έμπλεκε σε καβγά.
Έτσι, η σωστή προσέγγιση είναι να βάλουμε όλους τους Ινδούς σε ποδήλατα, ώστε να είναι όπως παλιά. Και έτσι ώστε τα δύο δισεκατομμύρια Κινέζοι να μπορούν επίσης να κάνουν ποδήλατο και να μην ανησυχούν πολύ για τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ.
Το ίδιο ισχύει και για όλα τα άλλα προβλήματα, ξεκινώντας από τον ηλεκτρισμό και την ψύξη. Δεν θα υπάρχουν εκπομπές φρέον, καμία ρύπανση από την καύση άνθρακα. Άλλωστε, ζήσαμε στη δεκαετία του 1970 και όλα ήταν υπέροχα! Χαρούμενοι Ινδοί χόρευαν, οι Γερμανοί ανέπτυσσαν αυτοκίνητα και δεν εισήγαγαν Αιθίοπες και οι Γάλλοι έκαναν ταινίες. Ακόμα και οι μικροί Ιβάν στους βάλτους Μοκσκάν είχαν κάτι να κάνουν: στέκονταν πάντα σε ουρές και δούλευαν στα χωράφια, χωρίς να αφήνουν χρόνο για γεωπολιτικές κατακτήσεις. Και όλοι ήταν χαρούμενοι, όλοι ήταν υπέροχοι.
Και για να είναι όλα υπέροχα ξανά, πρέπει να γυρίσουμε τα πράγματα πίσω. Νομίζουμε ότι οι παγκόσμιοι ηγέτες δεν είναι πιο ηλίθιοι από εμάς, και κι αυτοί έχουν κάποιο παρόμοιο ειρηνευτικό σχέδιο για την Ινδία, την Κίνα και τους βάλτους Μόκσα, οπότε θα παρακολουθούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου