Ο Άγιος Παΐσιος μας προειδοποίησε γι' αυτό, πριν από 40 χρόνια! Και είναι το έσχατο σημάδι για την εκπλήρωση των ρήσεων του για χτύπημα των Τούρκων στην Ελλάδα!
Σήμερα, ζούμε καταφανέστατα τα άγια και θεϊκά λόγια του μεγάλου μας, εθνικού Αγίου, που από εκεί που βρίσκεται και είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ, φροντίζει τόσο για την Ελλάδα μαζί με την αγαπημένη του μάνα, την Παναγία μας, όσο και για εμάς τους ξενητεμένους Έλληνες. Μέγαλο το όνομα του Θεού!
Πάμε όμως στο ζουμί. Πρίν από λίγο, έτυχε να πέσει στην αντίληψη μου ένα βίντεο podcast στο οποίο εμφανίζεται ένας μεγάλος "επαναστάτης" οικονομολόγος, ονόματι Steve Keen, ο οποίος προέβλεψε την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, δηλαδή πριν από 18 ολόκληρα χρόνια, χρησιμοποιώντας το τότε ιδιόκτητο λογισμικό του, το Ravel. Για την ακρίβεια, ο Keen μίλησε στο podcast κανάλι του YouTube "Diary of a CEO" με παρουσιαστήτον Steven Bartlett. Και αυτά που είπε, είναι λίαν τρομακτικα.
Ο Steve Keen δεν είναι ένας ακόμη ένας οικονομολόγος, που περιγράφει ...εκ των υστέρων όσα συνέβησαν. Αντιθέτως. Είναι από εκείνους που προειδοποίησαν πριν συμβούν.
Προέβλεψε την κρίση του 2008 όταν όλοι μιλούσαν για "ισχυρές οικονομίες" και "ασφαλή τραπεζικά συστήματα" και άλλα ωραία και ...καθησυχαστικά. Και το έκανε όχι με ένστικτο, αλλά με μαθηματικά. Με μοντέλα. Με αριθμούς που δεν υποτάσσονται σε πολιτικές σκοπιμότητες.
Σήμερα, από το ίδιο σημείο ψυχρής ανάλυσης, κοιτά τον κόσμο και λέει κάτι που δεν χωράει εύκολα στη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου. Ότι δηλαδή, αν ο πόλεμος στο Ιράν δεν τελειώσει γρήγορα, μέσα σε δύο με τρεις μήνες, ο πλανήτης μπαίνει σε φάση πείνας! Όχι φτώχειας, αλλά πείνας, δικαιώνοντας τον Άγιο Παΐσιο κατά γράμμα, χωρίς καν να τον έχει ακουστά!
Ποιος είναι ο Steve Keen και γιατί πρέπει να τον ακούσουμε;
Ο Steve Keen μεταξύ άλλων, είναι και ένας συχνός visiting scholar (επισκέπτης-ερευνητής) στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. Είναι ο πρώτος «επαναστάτης οικονομολόγος» που τόλμησε να πει πριν από το 2008 ότι το χρέος, τα παράγωγα και η φούσκα των ακινήτων θα γκρεμίσουν την παγκόσμια οικονομία.
Και είχε δίκιο.
Τώρα, με πάνω από 30 χρόνια ακαδημαϊκής εμπειρίας και δεδομένα από το λογισμικό του, κοιτάζει τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν και λέει: «Αυτό δεν είναι απλώς γεωπολιτική. Είναι οικονομική και διατροφική βόμβα».
Στην συνέντευξη που έδωσε (διαρκείας 1 ώρα 31 λεπτά) δεν μασάει τα λόγια του. Εξηγεί γιατί κανείς γύρω από τον Tράμπ δεν του λέει την αλήθεια ότι χάνει, γιατί το Ισραήλ βλέπει το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή, και κυρίως, πώς ένα μικρό στενό 20 χλμ., αυτό του Ορμούζ, ελέγχει το φαγητό, το τηλέφωνό μας, τη θέρμανσή μας, το ψυγείο και τη κουζίνα μας. Το Στενό του Ορμούζ, αυτό το στενό πέρασμα που στον χάρτη μοιάζει σχεδόν ασήμαντο, δεν αποτελεί απλώς έναν ενεργειακό κόμβο, αλλά έναν ζωτικό αρτηριακό αγωγό της παγκόσμιας οικονομίας, από τον οποίο διέρχεται όχι μόνο ένα τεράστιο ποσοστό του πετρελαίου, αλλά και ένα κρίσιμο μερίδιο των συνθετικών λιπασμάτων, χωρίς τα οποία η γεωργία του πλανήτη καθίσταται δραματικά ανεπαρκής.
Ο Keen λέει καθαρά πως «20-30% των λιπασμάτων μας περνάνε από αυτό το σημείο. Αν χαθούν, η Γη μπορεί να θρέψει μόνο 1-2 δισεκατομμύρια ανθρώπους – όχι τα 8+ δισεκατομμύρια που έχουμε σήμερα. Χωρίς συνθετικά λιπάσματα (διαδικασία Haber-Bosch που χρησιμοποιεί πετρέλαιο και άζωτο) δεν μεγαλώνουν πατάτες, ούτε το σιτάρι, ούτε το ρύζι… ούτε τίποτα!»
Χωρίς τα λιπάσματα που παράγονται μέσω της διαδικασίας Haber–Bosch, η Γη δεν μπορεί να συντηρήσει τον σημερινό πληθυσμό της, αλλά έναν πολύ μικρότερο και αυτή η διαφορά δεν είναι θεωρητική ούτε ιδεολογική, αλλά αποτυπώνεται σε αριθμούς που δεν διαπραγματεύονται, σε ποσοστά παραγωγής που καταρρέουν, σε αλυσίδες εφοδιασμού που σπάνε, σε τιμές που εκτοξεύονται και τελικά σε τραπέζια που μένουν άδεια.
Και αν όλα αυτά φαντάζουν μακρινά ή αφηρημένα, αρκεί να στραφούμε προς τη δική μας πραγματικότητα, προς την Ευρώπη και ακόμη περισσότερο, προς την Ελλάδα, για να αντιληφθούμε πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα πάνω στο οποίο στηρίξαμε την καθημερινότητά μας, χωρίς μέσα σε αυτήν να έχουμε αρωγό μας τον Θεό. Δείξαμε λοιπόν πόσο βαθιά εξαρτημένοι είμαστε από εξωτερικούς παράγοντες, από εισαγόμενες πρώτες ύλες, από ενεργειακές ροές που δεν ελέγχουμε, από μια παγκόσμια αλυσίδα που λειτουργεί όσο παραμένει άθικτη, αλλά καταρρέει ακαριαία όταν διαταραχθεί. Ξεχάσαμε ή αποκλείσαμε τον Θεό από την καθημερινότητα μας, γιατί πιστεύαμε πως όλα είναι...ρυθμισμένα και ο Θεός είναι...όχι μόνο περιττός, αλλά και...αναχρονιστικός!
Και τότε, όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα — η επάρκεια, η σταθερότητα, η προβλεψιμότητα — αποκαλύπτονται ως αυτό που ήταν εξ' αρχής: Εύθραυστες ισορροπίες.
Το φάσμα της πείνας σε...αριθμούς
Ο Keen λοιπόν, σύμφωνα με τις μελέτες του, μας λέει ότι:
Σε 2-3 μήνες η Ινδία μένει χωρίς λιπάσματα → πείνα σε 1+ δισεκατομμύριο ανθρώπους.
Παγκόσμια μείωση παραγωγής τροφίμων 10-25%.
Τιμές τροφίμων διπλασιασμός (ή και παραπάνω) σε πολλές χώρες!
Επιπλέον: Προβλήματα σε ηλεκτρονικά, chips, ιατρικό εξοπλισμό!
«Κανείς δεν μιλάει για αυτό το resource, δηλαδή τα λιπάσματα», τονίζει ο Keen. «Μιλάνε για πετρέλαιο, αλλά τα λιπάσματα είναι η πραγματική βόμβα.»
Αν λοιπόν κατά τον Keen, ο πόλεμος κρατήσει μέχρι 3 μήνες χωρίς να ανοίξει το στενό, τότε μπαίνουμε σε παγκόσμια κρίση πείνας. Δεν είναι θεωρία δυστυχώς. Είναι μαθηματικά.
Τα 5 σενάρια εξέλιξης του πολέμου – Ποιο είναι το πιο πιθανό;
Το πιο κρίσιμο και πιο ανησυχητικό σημείο της συνέντευξης.
Στο λεπτό περίπου 30:00, ο Keen αφήνει κατά μέρος τις οικονομικές και ενεργειακές αναλύσεις και μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά του γεωπολιτικού δράματος. Παρουσιάζει πέντε σενάρια για το πώς μπορεί να τελειώσει αυτός ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν.
Δεν τα παρουσιάζει ως απλές «θεωρίες», αλλά ως ρεαλιστικές δυνατότητες που προκύπτουν από τα δεδομένα, τις στρατιωτικές πραγματικότητες και την ψυχολογία των ηγετών. Τα ταξινομεί από το πιο καταστροφικό προς το λιγότερο επικίνδυνο, δίνοντας μια ξεκάθαρη εκτίμηση για το ποιο θεωρεί πιο πιθανό.
Ας τα δούμε ένα-ένα, με ηρεμία, αλλά και με την πλήρη επίγνωση ότι αυτά τα σενάρια δεν αφορούν μόνο τη Μέση Ανατολή αλλά είδικά εμάς, την Ελλάδα, που δεν θα στερηθούμε μόνο το φαγητό, αλλά και...τα νησιά που θα μας αρπάξει ο Τούρκος, βρίσκοντας μας σχεδόν ισοπεδωμένους.
Σενάριο 1: Η πλήρης καταστροφή του Ιράν (~30:10)
Το πρώτο και πιο σκοτεινό σενάριο είναι η ολοκληρωτική στρατιωτική καταστροφή του Ιράν. Ο Keen δεν μασάει τα λόγια του: για να επιτευχθεί αυτό, πιθανότατα θα χρειαστούν πυρηνικά όπλα, γιατί με συμβατικά μέσα είναι σχεδόν αδύνατο να «ισοπεδωθεί» μια χώρα με το μέγεθος, το έδαφος και τις υπόγειες υποδομές του Ιράν.
«Αν προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε το Ιράν χωρίς πυρηνικά», λέει χαρακτηριστικά, «είναι σχεδόν αδύνατο».
Οι συνέπειες λοιπόν από αυτό το σενάριο, θα ήταν ανυπολόγιστες. Εκατομμύρια νεκροί, ανθρωπιστική καταστροφή πρωτοφανών διαστάσεων, περιφερειακή κατάρρευση κρατών, μαζική μεταναστευτική ροή προς την Ευρώπη και την Τουρκία, αλλά παράλληλα και μια γενικευμένη αποσταθεροποίηση που θα έκανε τον πόλεμο στο Ιράκ και τη Συρία να φαντάζει μικρό επεισόδιο.
Ο Keen το βλέπει ως ένα από τα χειρότερα ενδεχόμενα, όχι μόνο ηθικά και ανθρωπιστικά, αλλά και πρακτικά – γιατί μια τέτοια καταστροφή θα άφηνε πίσω της ένα κενό ισχύος που κανείς δεν θα μπορούσε εύκολα να ελέγξει.
Σενάριο 2: Η κατάρρευση των υποδομών στον Περσικό Κόλπο (~33:21)
Στο δεύτερο σενάριο, το Ιράν δεν καταστρέφεται, αλλά αντεπιτίθεται με στόχο τις ζωτικές ενεργειακές υποδομές των γειτονικών χωρών του Κόλπου: Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Το Ιράν διαθέτει προηγμένους πυραύλους και drones ικανούς να πλήξουν διυλιστήρια, λιμάνια, αγωγούς πετρελαίου και εγκαταστάσεις LNG. Αν επιτύχει, οι χώρες του Κόλπου – που παράγουν το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου και φυσικού αερίου – θα γίνουν σε μεγάλο βαθμό μη κατοικήσιμες.
Φανταστείτε πόλεις όπως το Ριάντ, το Ντουμπάι ή η Ντόχα χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς νερό, χωρίς λειτουργικές υποδομές. Μαζική διακοπή εξαγωγών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Keen το χαρακτηρίζει ως «πολύ πιθανό», γιατί το Ιράν έχει προετοιμαστεί επί χρόνια ακριβώς για αυτό το ενδεχόμενο. Είναι μια ασύμμετρη απάντηση που δεν απαιτεί κατάκτηση εδάφους, αλλά μπορεί να προκαλέσει οικονομικό χάος παγκοσμίως.
Σενάριο 3: Η «Samson Doctrine» – Η πολιτική του Σαμψών ή πώς θα αντιδράσει το Ισραήλ χτυπώντας με πυρηνικά το Ιράν (~37:51)
Εδώ φτάνουμε σε ένα από τα πιο τρομακτικά σημεία της συνέντευξης. Ο Keen μιλάει για την «Samson Doctrine» του Ισραήλ – μια πολιτική που θυμίζει τον βιβλικό Σαμψών, ο οποίος, όταν ένιωσε ότι όλα είχαν χαθεί, γκρέμισε τον ναό πάνω στο κεφάλι του και στους εχθρούς του.
Αν το Ισραήλ νιώσει ότι ηττάται και η ύπαρξή του απειλείται υπαρξιακά, μπορεί να ενεργοποιήσει μαζική πυρηνική αντεπίθεση. Όχι περιορισμένη, αλλά τέτοια που θα «γκρεμίσει τα πάντα» γύρω του. Ο Keen δεν κρύβει τον τρόμο του: «Αυτό είναι αυτό που πραγματικά με τρομάζει», λέει.
Είναι η στιγμή όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στον πανικό της επιβίωσης. Και όταν μπαίνουν στο παιχνίδι τα πυρηνικά, τα σενάρια παύουν να είναι «περιφερειακά» και γίνονται παγκόσμια.
Σενάριο 4: Το Ιράν εξουδετερώνει τα πυρηνικά του Ισραήλ (~44:53)
Μετά από τόση σκοτεινιά, φτάνουμε στο σενάριο που ο Steve Keen θεωρεί το πιο πιθανό.
Το Ιράν, χρησιμοποιώντας τον προηγμένο οπλισμό του (πυραύλους ακριβείας και drones που έχει αναπτύξει επί χρόνια), καταφέρνει να απενεργοποιήσει – όχι απαραίτητα να καταστρέψει πλήρως – τις πυρηνικές δυνατότητες του Ισραήλ με συμβατικά μέσα. Δηλαδή, να κάνει τα πυρηνικά του Ισραήλ μη λειτουργικά χωρίς να φτάσει σε πυρηνική ανταλλαγή.
Ο Keen είναι ξεκάθαρος: «Πιστεύω ότι η υψηλότερη πιθανότητα είναι το Ιράν να απενεργοποιήσει τα πυρηνικά του Ισραήλ. Ελπίζω να έχω δίκιο. Προτιμώ το 4 από το 1 ή το 5.»
Γιατί το θεωρεί πιθανό; Γιατί το Ιράν έχει προετοιμαστεί επί δεκαετίες για αυτό ακριβώς το σενάριο, ενώ η Δύση και το Ισραήλ φαίνεται να υποτίμησαν αυτή την προετοιμασία. Είναι ένα σενάριο που αποτρέπει την πυρηνική κλιμάκωση, αλλά ταυτόχρονα αλλάζει ριζικά την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.
Σενάριο 5: Το Ιράν αποκτά ή χρησιμοποιεί πυρηνικά (~59:23)
Το τελευταίο σενάριο είναι το πιο απευκταίο από πλευράς πυρηνικής απειλής. Το Ιράν, είτε καταφέρνει να αναπτύξει πυρηνικά όπλα είτε τα χρησιμοποιεί σε περίπτωση απελπισίας.
Ο Keen εδώ είναι απόλυτος: «Θα προτιμούσα το σενάριο 4 από το 5.» Δεν χρειάζεται και πολλή ανάλυση βέβαια για να καταλάβουμε το γιατί. Ένα πυρηνικό Ιράν θα άλλαζε για πάντα την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής και θα άνοιγε τον δρόμο για μια νέα εποχή πυρηνικού ανταγωνισμού στην περιοχή.
Το συμπέρασμα του Steve Keen για τα πέντε σενάρια
Μετά την παρουσίαση των πέντε σεναρίων, ο Keen δίνει την τελική του εκτίμηση. Κατά τη γνώμη του, το πιο ρεαλιστικό είναι το σενάριο 4, δηλαδή η απενεργοποίηση των ισραηλινών πυρηνικών από το Ιράν με συμβατικά μέσα.
Τα σενάρια 1, 3 και 5 τα χαρακτηρίζει ως πυρηνικούς εφιάλτες που πρέπει να αποφευχθούν με κάθε κόστος ενώ ταυτόχρονα, κάνει μια σκληρή παρατήρηση για την αμερικανική ηγεσία. Δηλώνει ευθαρσώς πως ο Tράμπ δεν ακούει ανθρώπους που του λένε την αλήθεια ότι η κατάσταση είναι δύσκολη ή ότι χάνει έδαφος. Αυτή η έλλειψη ρεαλισμού δυσκολεύει την αποκλιμάκωση και αυξάνει τον κίνδυνο να ολισθήσουμε σε χειρότερα σενάρια.
Αυτά τα πέντε σενάρια πράγματι δεν είναι μακρινές υποθέσεις. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που μπορεί να διαμορφώσει τον κόσμο μας μέσα στους επόμενους μήνες. Ο Keen, με την ψυχραιμία του μαθηματικού και την εμπειρία του οικονομολόγου που προέβλεψε την κρίση του 2008, μας προειδοποιεί με τη φράση "Λυπούμαι, αλλά ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας". Και ο νοών νοήτω.
Η Τουρκία...απειλεί δια των...γεωπολιτικών αναλυτών της! Οι προφητείες είναι πλέον...ειδήσεις και η Πόλη αχνοφαίνεται στον ορίζοντα!
Πάμε τώρα στα...της Τουρκίας. Τούρκοι λοιπόν αναλυτές, φωνασκούν και απειλούν με ολοκληρωτικό πόλεμο και ασφαλώς...ο Μητσοτακισμός που μας έχει κατσικωθεί στο σβέρκο, αγρόν ηγόρασε. «Αν οι Έλληνες θέλουν πόλεμο, είμαστε έτοιμοι όπως στην Κύπρο και τα Ίμια» λένε χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ, χωρίς καν...τσίπα. Αλλά τους μάθαμε πια. Και ξέρουμε ότι θα μας επιτεθούν, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τη ρητορική Μουσολίνι, όταν η φασιστική Ιταλία ετοίμαζε τις μεραρχίες της και κατηγορούσε...εμάς(!) για προκλήσεις! Συμπερασματικά, βλέπουμε ιδίοις όμμασι πως η ρητορική της έντασης από την Άγκυρα δεν είναι πλέον απλή διπλωματική φρασεολογία. Έχει γίνει καθημερινό τηλεοπτικό θέαμα, με Τούρκους αναλυτές να διαστρεβλώνουν την ιστορία και να εκτοξεύουν ευθείες απειλές εναντίον μας, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τις ...γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή!
Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ, το τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN Turk φιλοξένησε μια συζήτηση όπου αναλυτές προχώρησαν σε πρωτοφανή προκλητικά σχόλια, συνδέοντας την ελληνική στάση με τις συγκρούσεις στην περιοχή και υπενθυμίζοντας, με τρόπο απειλητικό, τις τουρκικές ενέργειες στην Κύπρο το 1974 και την κρίση των Ιμίων το 1996.
Κι όπως βλέπουμε, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να εντάσσουν όλο και πιο συχνά τη φράση «ελληνοτουρκικός πόλεμος» στις καθημερινές τους αναλύσεις, προετοιμάζοντας ουσιαστικά - κατά τις υποδείξεις προφανώς του βαθέως ερντογανικού κράτους - το έδαφος για μια ολοκληρωτική σύγκρουση.
Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση του δημοσιογράφου Γκιουνγκιόρ Γαβούζαρσλαν. Με μια προσέγγιση που συνδύαζε ιστορικές ανακρίβειες ασφαλώς, ειρωνεία - κλασσική τουρκική δημαγωγία - και ακραία προπαγανδιστικά στοιχεία, ο Τούρκος αναλυτής υποβάθμισε την κρίση των Ιμίων, ισχυριζόμενος ότι οι άνδρες των τουρκικών ειδικών δυνάμεων πήγαν στις ελληνικές βραχονησίδες ...«για πικνίκ»(χαχα) επειδή «δεν είχαν τι να κάνουν», απλώς για να υψώσουν την τουρκική σημαία.
Η διαστρέβλωση είναι προφανής. Η κρίση των Ιμίων δεν ήταν ένα αθώο περιστατικό περιπάτου, αλλά μια σοβαρή ελληνοτουρκική σύγκρουση που έφερε τις δύο χώρες στο χείλος του πολέμου, με την Ελλάδα να προσπαθεί να υπερασπιστεί κυριαρχικά δικαιώματα σε βραχονησίδες που ανήκουν στο ελληνικό έδαφος, αλλά την...σταμάτησαν οι σημίτηδες και τα αμερικανάκια του Χόλμπρουκ από το να διαλύσουν μια και καλή τον τουρκικό στόλο.
Στο ίδιο ύφος, ο Γαβούζαρσλαν αναφέρθηκε και στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, την οποία το διεθνές δίκαιο και η παγκόσμια κοινότητα έχουν καταδικάσει σταθερά ως παράνομη κατοχή εδάφους κυρίαρχου κράτους. Αντί όμως να αναγνωρίσει την πραγματικότητα της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, ο αναλυτής παρουσίασε την ενέργεια αυτή ως απόδειξη της τουρκικής ετοιμότητας και αποφασιστικότητας. «Η Τουρκία γνωρίζει πότε θα πολεμήσει», δήλωσε, προσθέτοντας την προειδοποίηση: «Αν επιθυμούν πόλεμο, τους υπενθυμίζουμε πως είμαστε εδώ. Ας θυμηθούν τον Κεμάλ Ατατούρκ». Ε, αμήν και πότε, αυτό θέλουμε όλοι μας, να μας χτυπήσουν και τότε...θα ψάχνουν και τα κόλυβα τους. Εκεί όμως που ο ανιστόρητος και ανάγωγος αυτός τυπος έδωσε ρεσιτάλ, ήταν η προσπάθεια να συνδεθεί η Ελλάδα με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή! Ο Γαβούζαρσλαν δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει βαρύτατους και παντελώς ανυπόστατους χαρακτηρισμούς, κατηγορώντας την Αθήνα (δηλαδή τους σκυψογονατάκηδες Μητσοτακαίους) ότι δήθεν επιδιώκει να προκαλέσει ευρύτερη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας! Φτάνοντας στο αποκορύφωμα της ακραίας ρητορικής του, αποκάλεσε τους Έλληνες «δολοφόνους μωρών» και τους χαρακτήρισε ως «μισθωτούς υπαλλήλους» και υποστηρικτές των ...Σιωνιστών!
Θα τους περιμένουμε λοιπόν. Και να δούμε, ποιός θα γελάσει τελευταίος! Αμήν και πότε!
Ζούμε τις προφητείες και η Πόλη ήδη μας χαμογελάει - Από την πείνα στην κρίση, και από την κρίση ...στην Πόλη!
Και τότε, όταν η ανάλυση εξαντλείται και οι αριθμοί παύουν να αρκούν για να περιγράψουν αυτό που έρχεται, όταν οι αγορές σωπαίνουν μπροστά στην ωμή πραγματικότητα της ανάγκης και τα συστήματα που κάποτε φάνταζαν παντοδύναμα, αρχίζουν να τρίζουν από μέσα, εκεί ακριβώς ανοίγει η άλλη διάσταση της Ιστορίας, εκεί όπου δεν αρκεί πλέον η γεωπολιτική για να εξηγήσει τα γεγονότα, διότι αυτά ξεφεύγουν από τη λογική της διαχείρισης και εισέρχονται στη σφαίρα της Κρίσεως.
Διότι η πείνα που περιγράφεται από τους Άγιους Πατέρες, αυτή η σιωπηλή αλλά αδυσώπητη δύναμη που δεν κάνει διακρίσεις και δεν υπακούει σε στρατηγικές, δεν είναι απλώς μια οικονομική συνέπεια, αλλά ένα στάδιο, μια δοκιμασία, ένα φίλτρο μέσα από το οποίο καλείται να περάσει όχι μόνο το Γένος μας, αλλά και ίσως όλη η Δύση, ώστε να απογυμνωθούν από τις ψευδαισθήσεις τους και να βρεθούν αντιμέτωποι με την αλήθεια τους.
Και εκεί, μέσα σε αυτή τη γυμνότητα, αρχίζει να διαφαίνεται κάτι που για χρόνια θεωρήθηκε υπερβολή, κάτι που χλευάστηκε, κάτι που απορρίφθηκε ως “παρωχημένο” ή “γραφικό”, και όμως επιστρέφει, όχι ως αφήγηση, αλλά ως ενδεχόμενο που αρχίζει να παίρνει μορφή.
Οι προφητείες.
Όχι ως εύκολη παρηγοριά, ούτε ως εργαλείο εντυπωσιασμού, αλλά ως εκείνη η βαθιά υπενθύμιση ότι η Ιστορία δεν είναι ποτέ στα χέρια των ανθρώπων, ότι υπάρχει μια ροή γεγονότων που υπερβαίνει τους σχεδιασμούς και τις ισορροπίες και ότι μέσα σε αυτή τη ροή, τα μεγάλα σημεία αναφοράς δεν χάνονται, αλλά περιμένουν.
Και ένα από αυτά τα σημεία… είναι η Πόλη.
Η Κωνσταντινούπολη, όχι απλώς ως γεωγραφικός χώρος, αλλά ως σύμβολο, ως κέντρο, ως κόμβος όπου διασταυρώνονται δυνάμεις, συμφέροντα, πολιτισμοί και — όπως δείχνει η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων — ίσως και οι τελευταίες μεγάλες συγκρούσεις.
Διότι αν πράγματι ο κόσμος οδεύει - που οδεύει ήδη - προς μια γενικευμένη αναμέτρηση, αν τα Στενά του Βοσπόρου καταστούν το σημείο όπου θα συγκλίνουν οι επιδιώξεις των ισχυρών, τότε δεν μιλάμε πλέον για έναν ακόμη πόλεμο, αλλά για μια σύγκρουση που θα αναδιατάξει τον ίδιο τον χάρτη της Ιστορίας.
Και εκεί, μέσα στη δίνη αυτής της αναμέτρησης, μέσα στην κατάρρευση των ισορροπιών και στην εξάντληση των δυνάμεων, εκεί όπου οι "αυτοκρατορίες" θα έχουν φτάσει στα όριά τους, αναδύεται εκείνη η παράξενη, σχεδόν ανεξήγητη ελπίδα που διασώζεται μέσα στην παράδοση αυτού του Γένους.
Ότι η Πόλη… θα ξαναγίνει ελληνική.
Όχι ως αποτέλεσμα μιας απλής στρατιωτικής επικράτησης, αλλά ως κατάληξη μιας διαδικασίας που θα έχει προηγουμένως διαλύσει τα πάντα, που θα έχει οδηγήσει τα έθνη σε εξάντληση, που θα έχει περάσει μέσα από την πείνα, την κρίση, την απογύμνωση.
Όπως ειπώθηκε από στόματα Αγίων. Όπως προειδοποιήθηκε από τον ίδιο τον Θεό και τη Μητέρα Του. Όπως χλευάστηκε, από αυθεντικούς ηλίθιους "ξερόλες" και άπιστους, επειδή δεν τους βόλευε μια τέτοια κατάσταση. Και όπως — ίσως — έρχεται τάχυστα, γιατι ο Θεός δεν παίρνει την υπογραφή του πίσω.
Διότι εν τέλει, η ίδια η Ιστορία έχει έναν τρόπο να επιστρέφει εκεί όπου άφησε ανοιχτούς λογαριασμούς.
Και η Ρωμιοσύνη, όσο κι αν πληγώθηκε, όσο κι αν ταπεινώθηκε, όσο κι αν διασκορπίστηκε μέσα στους αιώνες, δεν έπαψε ποτέ να κουβαλά μέσα της εκείνη τη μνήμη που δεν σβήνει.
Και ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν θα έρθει αυτή η στιγμή. Το ερώτημα είναι ΠΟΤΕ θα έρθει κι όταν έρθει, αν θα υπάρξουμε για να τη ζήσουμε. Εγώ πιστεύω ακράδαντα πως ΝΑΙ, καί θα υπάρχουμε ΚΑΙ θα τη ζήσουμε.
Και αν θα είμαστε έτοιμοι… όχι μόνο να τη δούμε, αλλά και να τη σηκώσουμε μαζί με το τιμημένο λάβαρο της Ρωμανίας και της Ορθοδοξίας...
Πύρινος Λόγιοςsergioschrys@outlook.compirinoslogios.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου