Του Strange Attractor
Στην ιστορική Γρεκία, στην οποία έχουμε τη τύχη να ζούμε, έχουμε και ένα σπάνιο χαρακτηριστικό, ή μάλλον ταλέντο. Να νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, και να βλέπουμε μια διπλωματική (εμπορική) συνάντηση και να καταλήγουμε σε… εθνικό έπος.
Έτσι έγινε και με τη συνάντηση του Μανώλη του Μακρόν με τον γόνο που μας κυβερνά. Λες και πήραμε το… Τεπελένι!
Δύο ηγέτες ευρωπαϊκών χωρών, με μεγάλο πολιτισμό και παράδοση η καθεμία, κάθονται, μιλάνε, τα βρίσκουν, υπογράφουν συμφέρουσες συμφωνίες, και κάπου ανάμεσα σε φρεγάτες και μαχητικά, ξαφνικά η Ελλάδα γίνεται… υπερδύναμη!
Έτοιμη να κυριαρχήσει στην ευρύτερη περιοχή, με την «πυρηνική» Γαλλία (του περίφημου πουρκουά) να υπόσχεται πως θα σταθεί δίπλα της πολεμώντας και αυτή, όποιον εχθρό την επιβουλεύεται (όπως έκανε φερ’ ειπείν και το ’74 στη Κύπρο)!
Κάπου εδώ περιμένεις να εμφανιστεί κι ένας αφηγητής με φωνή ντοκιμαντέρ να πει: «Και έτσι ξεκίνησε η νέα παγκόσμια τάξη, από έναν καφέ στο… Μοναστηράκι».
Τα τηλεοπτικά πάνελ πήραν φωτιά.
Αναλυτές με βλέμμα που στάζει σοβαρότητα εξηγούν νυχθημερόν, και γράφουν πύρινα άρθρα για το πως ο πρωθυπουργός της Γρεκίας δεν είναι απλώς ένας ακόμη πολιτικός.
Όχι… είναι κάτι μεταξύ Winston Churchill, Charles de Gaulle και John F. Kennedy, ένα είδος πολιτικού superman, αλλά χωρίς στολή (ή ίσως με, αν μετρήσουμε τα σακάκια σε μπλε αποχρώσεις).
Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης («πορτοσάλτεια» ονομάζεται στις ιδιωτικές σχολές, και στα εργαστήρια δημοσιογραφίας), κάθε αγορά οπλικών συστημάτων δεν είναι απλώς μια συμφωνία. Είναι μια γεωπολιτική σκακιστική κίνηση υψηλής στρατηγικής, που στόχο έχει να καταστήσει τη Γρεκία παγκόσμια υπερδύναμη, τόσο στρατιωτικά, όσο οικονομικά, αλλά και κυρίως διπλωματικά.
Η Γαλλία δεν πουλάει απλώς πλοία και αεροπλάνα, αλλά συμμετέχει σε ένα μεγάλο σχέδιο που μόνο λίγοι εκλεκτοί μπορούν να κατανοήσουν. Κυρίως οι δημοσιογράφοι των μεγάλων ΜΜΕ.
Οι υπόλοιποι απλώς πληρώνουμε τη συνδρομή…
Με έναν ηγέτη στο πηδάλιο, που λίγο ακόμη να τον αφήσουν οι σαμποτέρ του γένους να κυβερνήσει ανεμπόδιστος τη χώρα, τότε αυτή θα ξαναγίνει παγκόσμια παντοκράτειρα, όπως ήταν πριν από χιλιάδες χρόνια… και μπορεί να ξανακατακτήσει την Περσία, σώζοντας το γόητρο του κολλητού Ντόναλντ, ο οποίος έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίζει τον ανέμελο γόνο «φανταστικό ηγέτη», και άλλα τέτοια περίεργα, ή έτσι τουλάχιστον μας λένε οι opinion makers, ο Πορτοσάλτε, και ο… Αργυρός.
Ένας νέος Μέγας Αλέξανδρος δηλαδή, αλλά στο πιο πολιτισμένο, και στο πιο σοφιστικέ, αφού άλλωστε είναι και πτυχιούχος του Χάρβαρντ, και όχι μόνο μαχητικός και οξύνους (και δυσλεκτικός ανορθόγραφος, όπως ομολόγησε κάποτε)!
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στο διεθνές στερέωμα, αν πιστέψουμε βέβαια τα ΜΜΕ, εντός συνόρων η πραγματικότητα μοιάζει κάπως λιγότερο… κινηματογραφική.
Η καθημερινότητα θυμίζει περισσότερο επεισόδιο ινδικής σειράς χαμηλού budget, με ημιμαθείς νάνους πρωταγωνιστές.
Ακρίβεια και πληθωρισμός που ανεβαίνουν μέρα με τη μέρα, ειδήσεις για σκάνδαλα που εμφανίζονται με τη συχνότητα ειδοποιήσεων σε κινητό, εγκληματικότητα, ατιμωρησία, πενία, και μελανιασμένους πολίτες που προσπαθούν να καταλάβουν αν ζουν σε ευρωπαϊκή χώρα, ή σε κάποιο μυστικό πείραμα κοινωνικής αντοχής.
Τα αδέκαστα μέσα ενημέρωσης, από την άλλη, έχουν αναλάβει τον ρόλο του αφηγητή.
Με έναν σχεδόν ποιητικό τρόπο, μας εξηγούν πόσο καλά πάνε όλα.
Είναι σαν να βλέπεις ταινία όπου ο ήρωας περπατά μέσα στη βροχή, αλλά η φωνή από πάνω λέει «ο καιρός είναι υπέροχος». Και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν έχεις ξεχάσει την ομπρέλα, ή την… κοινή λογική.
Η έννοια της «αριστείας» επίσης απέκτησε μια ιδιαίτερη εκδοχή στη Γρεκία.
Δεν είναι πια αυτό που νομίζαμε, δηλαδή σπουδές, εμπειρία, χαρακτήρας, και ιδιαίτερες ικανότητες. Είναι κάτι πιο αφηρημένο, πιο φιλοσοφικό.
Κάτι σαν τον έρωτα, ή τον χρόνο… όλοι μιλάνε γι’ αυτόν, αλλά δύσκολα τον ορίζεις.
Έτσι, μπορείς να έχεις υπουργούς που μοιάζουν να ανακαλύπτουν το αντικείμενό τους την ίδια στιγμή που το διαχειρίζονται. Μια μορφή learning by doing, σε εθνική κλίμακα.
Με τους περισσότερους εξ αυτών ξύλα απελέκητα, πλην όμως με μεγάλη παράδοση και εμπειρία στο γλείψιμο, στις κυβιστήσεις, και στο alltime classic σπορ της Γρεκίας, την αφισοκόλληση για τους πιο παλιούς, και στη διαδικτυακή υμνολογία για τους νεότερους, π.χ. Ομάδα Αήθειας (sic).
Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει το έτερο αγαπημένο σπορ της Γρεκίας, ήτοι η πολιτική κληρονομικότητα.
Γιατί, όπως κάθε καλή οικογενειακή επιχείρηση, έτσι και η διακυβέρνηση χρειάζεται συνέχεια (και οικογενειακές αξίες).
Με την πρωθυπουργία να είναι μια σκυτάλη, που περνά από γενιά σε γενιά, αυξάνοντας αλματωδώς την οικογενειακή περιουσία, τα ακίνητα, κλπ., και με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί και το εγχειρίδιο χρήσης, έτσι ώστε η χώρα όντως να ωφεληθεί από τους γόνους που διαδέχονται ο ένας τον άλλον, κάτι που μοιάζει πιο απίθανο από το να στείλει η Γρεκία ανθρώπους στο φεγγάρι (θα μου πείτε έστειλε καμιά άλλη χώρα; Αυτό όμως δεν είναι του παρόντος)…
Όλα αυτά λοιπόν δημιουργούν μια ενδιαφέρουσα αντίθεση.
Από τη μία, η εικόνα μιας χώρας που παίζει σε διεθνές επίπεδο με μεγάλους παίκτες.
Από την άλλη, μια καθημερινότητα που θυμίζει περισσότερο μικρή επαρχιακή ιστορία με μεγάλα λόγια στο καφενείο.
Είναι σαν να φοράς κοστούμι για δεξίωση, αλλά να έχεις ξεχάσει ότι φοράς παντόφλες, ή μάλλον γαλότσες για να γλιτώσεις από τις λάσπες μέσα στις οποίες έμαθες να ζεις.
Τελικά, ίσως το πρόβλημα δεν είναι οι βαρυσήμαντες ανακοινώσεις, τα δελτία τύπου, οι εμπορικές συμφωνίες, οι αγορές οπλικών συστημάτων, η καλή χημεία μεταξύ δυο ηγετών, ούτε οι άκρατες γεωπολιτικές φιλοδοξίες. Είναι η… αφήγηση.
Γιατί όταν όλα παρουσιάζονται ως θρίαμβος, ακόμα και τα απλά πράγματα αποκτούν διαστάσεις έπους.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε φρεγάτες, δήθεν αναλύσεις, και σικέ δελτία ειδήσεων, ο μέσος πολίτης προσπαθεί να καταλάβει αν όντως ζει σε μια χώρα σεβαστή και υπερδύναμη, ή απλώς σε ένα λασπωμένο χωριό, πλην όμως με πολύ καλή φαντασία…
Ίσως όμως η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση. Ή ίσως απλώς να χάθηκε στο… χειροκρότημα, μέσα σε κάποιο πάνελ, ανάμεσα σε διαφημίσεις για πάνες ακράτειας, και πληρωμένα παλαμάκια αδέκαστων και ανιδιοτελών αβανταδόρων του τιμονιέρη μας…
Ποιος ξέρει;
Θα το βρει η υπΕρεσία…
Προς το παρόν, προέχει να πάρομεν την Πόλιν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου