Το καθεστώς του Κτήνους στο εδώλιο της Δικαιοσύνης αλλά και της Ιστορίας! To τέλος του Ψευτορωμαίϊκου βρίσκεται μόνο λίγα βήματα απόσταση! Η ανάσταση του Γένους, πλησιάζει...
Κάποιες φορές η εξουσία δεν επιβάλλεται με τη βία, αλλά με την εξαπάτηση. Δεν φοράει στολή ούτε κρατάει όπλο. Δεν φωνάζει, αλλά χαμογελά. Μιλάει ήρεμα. Σου εξηγεί «για το καλό σου». Σε καθησυχάζει την ώρα που σε δένει. Σε αποκοιμίζει την ώρα που σε ξεπουλά!
Αυτό το σύστημα, είναι ο Μητσοτακισμός. Και ο Μητσοτακισμός δεν είναι πρόσωπο, είναι μέθοδος. Μέθοδος διαφθοράς, εξαπάτησης, εξαγοράς συνειδήσεων και ξεπούλημα της πατρίδας. Δεν τον φέραμε εμείς. Μας τον έφεραν. Και μας τον επέβαλαν αυτά τα ελεεινά μιάσματα της συμμορίας του Νταβός για να διαλύσουν ό,τι είχε απομείνει από την ρημαγμένη Ρωμιοσύνη, μετά τον σταδιακά αποδομημένο και πλήρως ανιστόρητο νεοέλληνα.
Ο Μητσοτακισμός είναι η τέχνη του να παρουσιάζει κάποιος την υποταγή ως πρόοδο. Είναι η ικανότητα να βαφτίζει την εκχώρηση κυριαρχίας ως «επιτυχία». Είναι η μετατροπή της ενημέρωσης σε εργαλείο υπνωτισμού. Σε αυτό το καθεστώς, η διαφθορά δεν είναι παρέκκλιση. Είναι κανονικότητα.
Ένα ολοκληρωμένο σύστημα εξουσίας που οικοδομήθηκε πάνω στην επικοινωνιακή εξαπάτηση, στη θεσμική παραμόρφωση και στην ανοιχτή διαπλοκή με οικονομικά και μιντιακά συμφέροντα, και το οποίο τώρα, μετά από χρόνια αλαζονικής κυριαρχίας, εμφανίζεται γυμνό, απογυμνωμένο από κάθε αφήγημα, εκτεθειμένο μπροστά σε έναν λαό που αρχίζει να συνειδητοποιεί το μέγεθος της εξαπάτησης.
Είναι η μετατροπή της δημοκρατίας σε διαχειριζόμενο θέαμα, όπου οι θεσμοί λειτουργούν όχι ως εγγυήσεις ελευθερίας, αλλά ως εργαλεία νομιμοποίησης μιας ήδη ειλημμένης απόφασης. Είναι η τέχνη του να βαφτίζεις την υποχώρηση ως «στρατηγική ψυχραιμία» στα ελληνοτουρκικά, ενώ στην πραγματικότητα μετατρέπεις την εθνική κυριαρχία σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, χωρίς σχέδιο, χωρίς κόκκινες γραμμές, χωρίς εκείνη τη στοιχειώδη αίσθηση ιστορικής ευθύνης που χαρακτήριζε άλλοτε την ελληνική πολιτική σκέψη.
Και τώρα… η μάσκα έπεσε.
Η κατάρα του Θεού
Ο Μητσοτακισμός, δεν ήταν άλλη μια ακόμα περίοδος που πέρασε από τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, όπως ο Παπανδρεϊσμός για παράδειγμα, όπου την εποχή εκείνη η Ελλάδα προσπαθούσε να προσαρμοστεί, με τον πιο ανάγωγο τρόπο, σε μια χώρα...ευρωπαϊκή, πετώντας από πάνω της τη κάπα του Ρωμαίου Γρεκού της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και χάνοντας εντελώς την αληθινή της ταυτότητα.
Είναι μια κανονικότατη Κατάρα Θεού.
Αν το Ψευτορωμαίϊκο ήταν μια καλοσχεδιασμένη απάτη των επικυρίαρχων δυνάμεων της Δυτικής Ευρώπης, το παρακλάδι του, ο Μητσοτακισμός ήταν το σχέδιο για την οριστική απονέκρωση των βαθύτατων αισθημάτων του Ρωμιού.
Ο Μητσοτακισμός δεν έχει κανένα όριο. Δεν νοιάζεται ούτε για το καλό του έθνους, ούτε για την πρόοδο του. Νοιάζεται μόνο αν θα είναι αρεστός στα πιόνια του Νεοταξισμού. Το είδαμε και το βιώσαμε μέσα στη περίοδο της ψευτο-πανδημίας του Κορονοϊού και αργότερα στις θεομηνίες των ισοπεδωτικών πυρκαγιών και κυρίως, στο έγκλημα των Τεμπών.
Στη περίοδο της "πανδημίας", οι μάσκες έπεσαν με πάταγο. Διότι η πλήρως στημένη "διαχείρηση" της από τους Ψευτορωμιούς, αποκάλυψε κάτι πολύ βαθύτερο: Την πλήρη εργαλειοποίηση του φόβου ως μηχανισμού κοινωνικού ελέγχου.
Ήταν μια περίοδος όπου η μητσοτακική εξουσία, εμπνεόμενη από τις νεοταξικές πομφόλυγες των τσιρακιών των Πεφωτισμένων της Δυτικής Ευρώπης, δοκίμασε τα όριά της, επέβαλε περιορισμούς άνευ προηγουμένου, διέλυσε κοινωνικές και οικονομικές δομές, τιμώρησε επαγγελματικές ομάδες, και ταυτόχρονα μοίρασε αφειδώς δημόσιο χρήμα με όρους επιλεκτικής εύνοιας, δημιουργώντας ένα νέο πλέγμα εξάρτησης μεταξύ κράτους και πολιτών.
Και όμως, τίποτε από όλα αυτά δεν συγκρίνεται με το σημείο καμπής που ονομάζεται Τέμπη. Ήταν πράγματι εκεί όπου ο Μητσοτακισμός έδειξε φόρα παρτίδα το πραγματικό του απάνθωπο πρόσωπο.
Αποκαλύφθηκε μ' άλλα λόγια.
Διότι το έγκλημα των Τεμπών δεν ήταν ένα «δυστύχημα». Ήταν η κορύφωση μιας διαχρονικής εγκατάλειψης, ενός συστήματος που προτιμά να μπαζώνει ευθύνες αντί να τις αναλαμβάνει, που σπεύδει να εξαφανίσει στοιχεία αντί να αποδώσει δικαιοσύνη, που θεωρεί ότι η διαχείριση της εικόνας είναι σημαντικότερη από τη μνήμη των νεκρών.
Τα μπαζώματα δεν ήταν απλώς μια φυσική πράξη. Ήταν μια καραμπινάτη πολιτική "δήλωση"
Ήταν το μήνυμα ενός καθεστώτος που πίστεψε ότι μπορεί να θάψει την αλήθεια κάτω από τόνους χώματος, αγνοώντας ότι η Ιστορία έχει τον δικό της τρόπο να φέρνει τα πάντα στην επιφάνεια.
Και ενώ η κοινωνία θρηνούσε τους νεκρούς μιας νέας γενιάς Ελλήνων, το σύστημα του Μητσοτακισμού λειτουργούσε όπως πάντα. Συγκάλυψη, μετακύλιση ευθυνών, προστασία προσώπων και μια διαρκής προσπάθεια να διατηρηθεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία πάση θυσία, ακόμη και αν αυτό σήμαινε ότι βουλευτές που θα έπρεπε να λογοδοτήσουν για κακουργηματικές πράξεις, «ξεπλένονται» μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν περισσότερο μηχανισμό αυτοπροστασίας παρά λειτουργία δημοκρατίας.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, έρχεται να προστεθεί το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ίσως η πιο καθαρή απόδειξη του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα.
Εκατομμύρια ευρωπαϊκών κονδυλίων, που προορίζονταν για τον πρωτογενή τομέα, διοχετεύονται μέσα από δίκτυα εξυπηρέτησης, αφήνοντας τους πραγματικούς παραγωγούς στο περιθώριο, ενώ η αποκάλυψη δεν προέρχεται από εσωτερικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την ίδια τη Λάουρα Κοβέσι, χωρίς την οποία – ας το πούμε καθαρά – το σύστημα θα είχε ήδη βρει τον τρόπο να φορτώσει τις ευθύνες σε κάποιους ασήμαντους «υπαλληλίσκους», διασώζοντας για άλλη μια φορά τους πραγματικούς υπεύθυνους.
Και όταν μια εξουσία λειτουργεί ως δίκτυο προστασίας των ενόχων, τότε παύει να είναι κυβέρνηση και μετατρέπεται σε καθεστώς.
Το Ψευτορωμαίικο και η Ώρα της Κρίσης
Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός έθνους όπου η Ιστορία παύει να είναι αφήγηση και γίνεται κρίση. Όχι κρίση οικονομική, ούτε πολιτική με τη στενή έννοια, αλλά κρίση υπαρξιακή, εκείνη η στιγμή όπου ένας λαός καλείται να απαντήσει στο πιο σκληρό ερώτημα. Ποιος είναι και τι θέλει να γίνει.
Σε μια τέτοια στιγμή βρίσκεται σήμερα η Ρωμιοσύνη. Όχι για πρώτη φορά. Αλλά ίσως για πρώτη φορά μετά από δύο αιώνες, με τέτοια καθαρότητα.
Διότι αυτό που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας δεν είναι απλώς μια κυβέρνηση.
Είναι το ίδιο το Ψευτορωμαίικο.
Κι επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, ο ίδιος ο Μητσοτακισμός μέσα από τις ραδιουργίες του, μας αποκάλυψε - ρίχντας πλέον το παραπέτασμα - το αληθινό πρόσωπο του Ψευτωρωμαίικου. Μας έδειξε φανερά και ξάστερα την ολική γύμνια ενός καθεστώτος που είχε επιβληθεί από τις "προστάτιδες δυνάμεις", επειδή μας...έκαναν τη χάρη να συμβάλλουν στην εκδίωξη των Αγαρηνών από ένα μέρος της μεγάλης Ρωμανίας και από την άλλη, μας έχτιζαν τα τείχη μέσα στα οποία θα μας έκλειναν μέσω ενός πολιτικού συστήματος που ιδρύθηκε υπό την απόλυτη επιτήρηση τους.
Δεν μας κυβερνούσαν Έλληνες. Μας κυβερνούσαν οι επικυριάρχοι μέσω των εν Ελλάδι τσιρακιών τους και πάντα μέσα σε έναν κλειστό κύκλο μιας επίπλαστης "δημοκρατίας" των...εκλεγμένων πρσκυνημένων. Και τι μας έδειξε μ' άλλα λόγια; Μα φυσικά την δομή του Ψευτορωμαίικου. Μια κυβερνητική ομάδα αχρήστων ανθρώπων και μια...αντιπολίτευση που πάντα - φανερά ή κρυφά - ήταν το άλλο πρόσωπο του ιδίου νομίσματος.
"Θα 'ρθει μια μέρα που θα πάρετε τους πολιτικούς με τις πέτρες", είχε πει ο Άγιος Παΐσιος. Και δικαιώθηκε. Και η μέρα αυτή, ήρθε επιτέλους. Το Ψευτορωμαίϊκο πνέει τα λοίσθια μέσω του καταρρέοντος Μητσοτακισμού διότι - εν τέλει - ήρθε η ώρα της πληρωμής. Κι επειδή ο Θεός πάντα κρατάει τις υποσχέσεις Του, ζούμε τώρα το "...να μην το πιστέψετε, θα φύγει πίσω" του Αγίου Κοσμά!
Η Ρωμιοσύνη και το Ψευτορωμαίικο – Δύο κόσμοι σε έναν λαό
Από το 1821 μέχρι σήμερα, η Ρωμιοσύνη δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται.Αγωνίστηκε να πετάξει από πάνω της το τουρκικό φέσι, να αποτινάξει τον ζυγό, να σταθεί όρθια, να γίνει κράτος. Αλλά την ίδια στιγμή, χωρίς να το καταλάβει, φόρεσε ένα άλλο, πιο ύπουλο κάλυμμα.
Το Ψευτορωμαίικο.
Ένα κράτος που μιμήθηκε μορφές, αλλά έχασε την ουσία. Ένα κράτος που έμαθε να δανείζεται, να υποτάσσεται, να εξαρτάται. Ένα κράτος που αντί να εκφράσει τη Ρωμιοσύνη, την περιόρισε, την αλλοίωσε, την εγκλώβισε μέσα σε θεσμούς που λειτουργούν όχι για το έθνος, αλλά για την αναπαραγωγή μιας ελίτ.
Και έτσι, εδώ και διακόσια χρόνια, η ίδια μάχη συνεχίζεται. Από τη μία, η Ρωμιοσύνη που θέλει να αναστηθεί. Από την άλλη, το Ψευτορωμαίικο που επιμένει να την κρατά σκλαβωμένη. Και στο κέντρο αυτής της σύγκρουσης, στέκεται σήμερα ο Μητσοτακισμός.
Ως η πιο καθαρή έκφραση αυτού του φαινομένου.
Ο Μητσοτακισμός ασφαλώς και δεν γεννήθηκε το 2019. Είναι το απόσταγμα δεκαετιών.
Είναι η στιγμή που το Ψευτορωμαίικο έφτασε στην πιο ολοκληρωμένη του μορφή: Ένα κράτος όπου η εξουσία συγκεντρώνεται σε μια κλειστή ομάδα, όπου οι θεσμοί λειτουργούν ως προεκτάσεις της εκτελεστικής εξουσίας και όπου η πολιτική μετατρέπεται σε διαχείριση εντυπώσεων.
Στα ελληνοτουρκικά, αυτή η λογική εκφράστηκε ως διαρκής παλινωδία, ως μια πολιτική που oscillates ανάμεσα σε ρητορικές «αποτροπής» και πρακτικές υποχωρήσεων, χωρίς στρατηγικό βάθος, χωρίς εθνική αυτοπεποίθηση, χωρίς εκείνη τη συνείδηση ότι η Ιστορία αυτού του τόπου δεν γράφτηκε με «ήρεμα νερά», αλλά με θυσίες.
Στην "πανδημία", η ίδια λογική πήρε άλλη μορφή: μια εξουσία που επέβαλε περιορισμούς χωρίς μέτρο, που χρησιμοποίησε τον φόβο ως εργαλείο, που διέλυσε την οικονομία μικρών και μεσαίων στρωμάτων, και ταυτόχρονα δημιούργησε ένα νέο σύστημα εξάρτησης μέσω επιδοτήσεων και ελέγχου.
Και όταν ήρθε η ώρα της τραγωδίας, στα Τέμπη, αποκαλύφθηκε η αλήθεια με τον πιο σκληρό τρόπο.
Το κράτος δεν ήταν απλώς ανεπαρκές.Ήταν δομημένο έτσι, ώστε να αποφεύγει την ευθύνη.
Τα μπαζώματα δεν ήταν λάθος. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας νοοτροπίας που θεωρεί ότι η εικόνα είναι σημαντικότερη από την αλήθεια.
Ότι η συγκάλυψη είναι προτιμότερη από τη δικαιοσύνη. Ότι η εξουσία πρέπει να προστατευθεί, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι οι νεκροί μένουν χωρίς δικαίωση.
Και τώρα, με το απίστευτο σε μέγεθος σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, φτάνει στο σημείο που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Δικογραφίες, Υποθέσεις, Ονόματα, Ένοχοι.
Και μια Βουλή που καλείται να αποφασίσει όχι για το μέλλον της χώρας, αλλά για το αν και ποιοι από τους ίδιους τους εκπροσώπους της θα λογοδοτήσουν.
Η αγωνία τους δεν είναι η αποκάλυψη της αλήθειας. Είναι το να μείνει στη θέση του το «151». Η διατήρηση της πλειοψηφίας. Η επιβίωση του καθεστώτος.
Και έτσι γεννιέται αυτό που μέχρι χθες φαινόταν υπερβολικό, αλλά σήμερα περιγράφει την πραγματικότητα: Κυβέρνηση υποδίκων. Και μαζί με αυτήν, η πλήρης απονομιμοποίηση.
Διότι όταν η εξουσία μετατρέπεται σε μηχανισμό αυτοπροστασίας, παύει να είναι εξουσία.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ήρθε για να δείξει με ωμή καθαρότητα τον τρόπο λειτουργίας του Μητσοτακικού συστήματος.
Χρήματα που προορίζονταν για την ελληνική γη, για τους ανθρώπους που κρατούν ακόμη ζωντανό τον πρωτογενή τομέα, κατέληξαν σε δίκτυα εξυπηρέτησης, σε μηχανισμούς που λειτουργούν υπέρ των λίγων.
Και αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και η Λάουρα Κοβέσι, το σύστημα θα είχε ήδη κάνει αυτό που κάνει πάντα: θα είχε θυσιάσει τους μικρούς για να σώσει τους μεγάλους.
Αυτό είναι το Ψευτορωμαίικο.
Ένα κράτος που προστατεύει μόνο τους ισχυρούς "σπόνσορες" του και εγκαταλείπει τους αδύναμους, τα τσιράκια. Όσο για τον λαό...όπως έστρωσε ψηφίζοντας τους, ας κοιμηθεί.
Η Εμφάνιση της Ελπίδας – Η Μαρία Καρυστιανού
Και όμως, μέσα στην πιο βαθιά σκοτεινιά που έχει πέσει ποτέ πάνω από την πατρίδα μας, μέσα στη σαπίλα που έχει φτάσει μέχρι το μυελό των οστών του Ψευτορωμαίικου, εμφανίζεται κάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί, δεν μπορεί να αγοραστεί, δεν μπορεί να λυγίσει. Εμφανίζεται η Μαρία Καρυστιανού.
Δεν είναι προϊόν μηχανισμών. Δεν βγήκε από τα γραφεία των κομμάτων, ούτε από τα σαλόνια των ολιγαρχών, ούτε από τα στούντιο των τηλεοπτικών μαϊντανών.
Είναι η ίδια η κοινωνία που ξεσπάει. Είναι η μάνα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη και αντί να σωπάσει, αντί να λυγίσει, αντί να συμβιβαστεί με το ψέμα, σήκωσε το κεφάλι και έγινε φωνή. Μια φωνή καθαρή, αδάμαστη, βαθιά ελληνική. Μια φωνή που δεν ζητάει απλώς δικαιοσύνη για το δικό της παιδί – ζητάει δικαιοσύνη για ολόκληρο τον λαό που σαπίζει μαζί της.
Η παρουσία της στις επερχόμενες εκλογές δεν είναι μια ακόμα «πολιτική εξέλιξη». Είναι το ρήγμα. Το μεγάλο, ανεπανόρθωτο ρήγμα στο τείχος του Ψευτορωμαίϊκου. Είναι το σημείο όπου η κοινωνία αρχίζει επιτέλους να ανακτά τη φωνή της, να ξαναβρίσκει τον εαυτό της, να διεκδικεί ξανά την ψυχή της.
Το «Ξεκινάμε για την Ελπίδα» δεν είναι εκ των πραγμάτων, απλώς ένα νέο κίνημα πολιτών. Είναι το πρώτο βήμα μιας μεγάλης, ιστορικής διαδικασίας κάθαρσης. Και η κάθαρση, όταν ξεκινήσει από την καρδιά ενός λαού που πόνεσε, δεν σταματάει εύκολα. Δεν μπορεί να σταματήσει. Γιατί η αλήθεια, όταν βγει στην επιφάνεια, καίει τα πάντα στο πέρασμά της.
Γιατί η Μαρία η Καρυστιανού, η "Μαρία της Ελλάδας", δεν μιλάει με πολιτικά τσιτάτα. Δεν υπόσχεται θέσεις, δεν μοιράζει λεφτά, δεν παζαρεύει με την εξουσία. Μιλάει με το αίμα της. Με τον πόνο της μάνας που έχασε το παιδί της και είδε το κράτος να προσπαθεί να κρύψει την αλήθεια πίσω από μπάζα, ψέματα και ασυλίες.
Και ακριβώς γι’ αυτό το Ψευτορωμαίικο την πολεμάει λυσσαλέα. Την χτυπάει πριν καν προλάβει να οργανωθεί πλήρως. Την συκοφαντεί, την αποπροσανατολίζει, την παρουσιάζει σαν «απειλή».
Γιατί ξέρει.
Ξέρει ότι αν ο λαός δει μπροστά του μια τέτοια αυθεντική φωνή, μια φωνή που δεν έχει συμβιβαστεί, που δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ από τα σκοτεινά ταμεία, που δεν χρωστάει σε κανέναν ολιγάρχη, τότε το παιχνίδι τελείωσε.
Εν κατακλείδι
Δύο αιώνες χρειάστηκαν, για να ξεριζωθεί το τεράστιο αυτό καρκίνωμα του Ψευτορωμαίϊκου. Βλέπουμε ήδη την προφητεία να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μας.
Το Ψευτορωμαίικο επί της ουσίας, δεν είναι απλώς ένα πολιτικό μόρφωμα. Δεν είναι απλώς μια κυβέρνηση που κλέβει, που παρακολουθεί, που καλύπτει σκάνδαλα. Είναι μια ολοκάθαρη πνευματική κατάσταση. Είναι η αποστασία από την αλήθεια.
Είναι το κράτος που προσποιείται ότι είναι ελληνικό, ενώ πουλάει την ψυχή του σε ξένους δανειστές και ντόπιους υπηρέτες.
Είναι το κράτος που μιλάει για «ευρωπαϊκή πορεία» ενώ μέσα του σαπίζει η διαφθορά, η υποκρισία, η αδικία.
Είναι το κράτος που θυσιάζει τα παιδιά μας στα Τέμπη, που λεηλατεί τις επιδοτήσεις των αγροτών στον ΟΠΕΚΕΠΕ, που παρακολουθεί ακόμα και τους υπουργούς του για να κρατάει την εξουσία.
Και ο Άγιος Κοσμάς το είχε προβλέψει ελέω Θεού. Είπε ότι θα έρθει αυτό το ψεύτικο, το πλαστό, το πλαστικό Ρωμαίικο – και ότι δεν πρέπει να το πιστέψουμε.
Γιατί θα φύγει πίσω.
Θα καταρρεύσει.
Γιατί κάθε πνευματική κατάσταση, όταν φτάσει στο απόλυτο όριό της, όταν η σαπίλα γίνει τόσο μεγάλη που δεν μπορεί πια να κρυφτεί, τότε έρχεται η κατάρρευση.
Και η κατάρρευση αυτή δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι πνευματική ανάσταση. Είναι η στιγμή που ο λαός ξυπνάει και λέει «ως εδώ».
Σήμερα, το 2026, βλέπουμε ακριβώς αυτό. Ο Μητσοτακισμός τελειώνει. Όχι επειδή το θέλουμε εμείς. Αλλά επειδή δεν μπορεί να υπάρξει άλλο.
Τα σκάνδαλα έχουν γίνει τόσο χοντρά, τόσο προκλητικά, τόσο ανυπόφορα, που ακόμα και οι πιο πιστοί οπαδοί του συστήματος ψιθυρίζουν μεταξύ τους. Οι βουλευτές είναι στα κάγκελα. Οι πολίτες που δεν πήγαν στις κάλπες τις προηγούμενες φορές ετοιμάζονται να έρθουν μαζικά. Τα νέα κινήματα γεννιούνται. Και ο λαός αρχίζει να ξυπνά.
Και τώρα… Τώρα που όλα έχουν ειπωθεί. Τώρα που η αλήθεια δεν μπορεί πια να κρυφτεί πίσω από τηλεοπτικά σόου και ψεύτικα ανακοινωθέντα, η Ρωμιοσύνη βρίσκεται μπροστά στην πιο μεγάλη της δοκιμασία. Θα συνεχίσει να ζει μέσα στο Ψευτορωμαίικο, σαν σκλάβος που προσποιείται ότι είναι ελεύθερος; Ή θα σηκωθεί επιτέλους;
Θα πει «ως εδώ» με τη φωνή τη στεντόρεια που πάντοτε λύγιζε ακόμη και βράχους; Με τη φωνή χιλιάδων μαζεμένων ψυχών που δεν αντέχουν άλλο;
Διότι η Ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που συμβιβάζονται. Γράφεται από εκείνους που λένε «ως εδώ» και το εννοούν. Και όταν ένας ολόκληρος λαός το πει αυτό, όταν η φλόγα της Ρωμιοσύνης ανάψει ξανά στις καρδιές, δεν υπάρχει δύναμη – ούτε εσωτερική, ούτε εξωτερική – που να μπορεί να τον σταματήσει.
Ο Μητσοτακισμός τελειώνει. Το Ψευτορωμαίικο σαπίζει από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Και μέσα από τα ερείπια του, αρχίζει να αχνοφαίνεται κάτι που είχε ξεχαστεί για χρόνια. Όχι ένα νέο «σύστημα». Ούτε ένα ακόμα ψεύτικο κόμμα. Αλλά η ίδια η Ρωμιοσύνη.
Ζωντανή.
Πληγωμένη.
Ματωμένη.
Αλλά ακατανίκητη. Και έτοιμη να αναστηθεί.
Πύρινος Λόγιος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου