Μεγάλη αλήθεια τα λόγια του φιλόσοφου Α.Ντούκιν για όσους καταλαβαίνουν βαθιά.

 Μεγάλη αλήθεια τα λόγια του φιλόσοφου Α.Ντούκιν για όσους καταλαβαίνουν βαθιά, κι έχοντας ιστορική γνώση γι αυτά που συμβαίνουν στην εποχή μας, και δεν ανήκουν σ αυτούς που ξεχνάνε εύκολα τα αρχεία Επστάιν για να κρίνουν ως ανιστόρητοι παρασυρμένοι απο τα μμε.

……..
<Ο υπέροχος Ιρανός φιλόσοφος Αλί Λαριτζανί (μίλησα μαζί του πολλές ώρες για τους αγγέλους, την αθανασία και τον φωτεινό άνθρωπο) σκοτώθηκε. Όχι σε κάποιο καταφύγιο, όχι σε κάποιο καταφύγιο. Πήγε να επισκεφτεί τα παιδιά του. Εκεί τον πρόλαβε ένας σιωνιστικός πύραυλος.
Ένας ακόμη λαμπρός άνθρωπος πήρε τη θέση του: ο Σαΐντ Τζαλίλι. Μαζί του μίλησα επίσης για ώρες για την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Αυτός είναι ένας πόλεμος φιλοσόφων. Είναι ένας πόλεμος του Ανθρώπου ενάντια στον εχθρό της ανθρώπινης φυλής.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι ένας συνασπισμός της κόλασης. Σκοτώνουν. Κι όμως ο Θεός αναδεικνύει νέους ήρωες στη θέση των πεσόντων. Νέους φιλοσόφους.>
Alexandr Dugin
……….
Ο Πολιτισμός του Φωτός ενάντια στους Εχθρούς του Ανθρώπου
Η Ιδέα επιβιώνει από κάθε δολοφονία.
Αλεξάντερ Ντούγκιν
Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας και Πολιτικών Επιστημών, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Ιδρυτής της ρωσικής γεωπολιτικής σχολής και του Ευρασιατικού Κινήματος
.
Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν για το μαρτύριο του Αλί Λαριτζανί, τη φιλοσοφία της θυσίας και τον πόλεμο για το μέλλον του κόσμου.
Ο Ιρανός ηγέτης Αλί Λαριτζανί σκοτώθηκε από τον αμερικανο-ισραηλινό συνασπισμό.
Για άλλη μια φορά, «η μονάδα δεν αντιλήφθηκε την απώλεια ενός μαχητή».
Το Ιράν δίνει στην ανθρωπότητα ένα μάθημα αληθινής ανθρωπολογίας: το άτομο δεν μετράει. Αυτό που έχει σημασία είναι το πρόσωπο. Το πρόσωπο είναι αυτό που είναι έτοιμο να πεθάνει για την Ιδέα. Η Ιδέα θα βρει νέα άτομα που θα εγερθούν για να την υπερασπιστούν και θα γίνουν πρόσωπα. Αυτή είναι η αθανασία στην Ιδέα – στον Θεό, στην Αλήθεια.
Ένας άνθρωπος αρχίζει να εννοεί κάτι μόνο όταν ισιώνει τον εαυτό του σε ένα βέλος που πετάει προς τον ουρανό. Αλλιώς είναι ένα σκουλήκι.
Το Ιράν είναι ένας πολιτισμός φωτός. Αποτελείται από ψυχές που στέκονται κάθετα. Η μία αντικαθιστά την άλλη σε έναν απόλυτο πόλεμο φωτός.
Στον ισλαμικό μυστικισμό, το άτομο ( ναφς ) θεωρείται ως «ο διάβολος μέσα μας». Μόνο αυτός που το έχει ξεπεράσει είναι πραγματικά άνθρωπος.
Ο υπέροχος Ιρανός φιλόσοφος Αλί Λαριτζανί (μίλησα μαζί του πολλές ώρες για τους αγγέλους, την αθανασία και τον φωτεινό άνθρωπο) σκοτώθηκε. Όχι σε κάποιο καταφύγιο, όχι σε κάποιο καταφύγιο. Πήγε να επισκεφτεί τα παιδιά του. Εκεί τον πρόλαβε ένας σιωνιστικός πύραυλος.
Ένας ακόμη λαμπρός άνθρωπος πήρε τη θέση του: ο Σαΐντ Τζαλίλι. Μαζί του μίλησα επίσης για ώρες για την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Αυτός είναι ένας πόλεμος φιλοσόφων. Είναι ένας πόλεμος του Ανθρώπου ενάντια στον εχθρό της ανθρώπινης φυλής.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι ένας συνασπισμός της κόλασης. Σκοτώνουν. Κι όμως ο Θεός αναδεικνύει νέους ήρωες στη θέση των πεσόντων. Νέους φιλοσόφους.
Γι’ αυτό η φιλοσοφία είναι τόσο σημαντική. Και μέχρι η Ρωσία να στραφεί πραγματικά στην γνήσια φιλοσοφία και στα βάθη της θρησκείας, δεν θα κερδίσουμε. Αυτός είναι ένας ιερός πόλεμος. Σε αυτόν, το κύριο πράγμα είναι η Ιδέα.
Ο Νετανιάχου, ο οποίος φαίνεται να είναι ζωντανός (αν και ακόμη και αυτό παραμένει αβέβαιο), έδειξε στον Αμερικανό πρέσβη Χάκαμπι ένα φύλλο χαρτιού που απαριθμούσε όσους έχουν ήδη σημαδευτεί για δολοφονία στο εγγύς μέλλον. Και οι δύο γέλασαν και αστειεύτηκαν ότι έχουν πέντε δάχτυλα αντί για έξι, όπως στην προηγούμενη προσομοίωση τεχνητής νοημοσύνης.
Ο επικεφαλής του τμήματος αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, Τζο Κεντ, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιθετικότητα κατά του Ιράν και για το γεγονός ότι η Αμερική κυβερνάται από Σιωνιστές.
Ο Άλεξ Τζόουνς αποκαλεί ανοιχτά όλα όσα συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες «σιωνιστικό πραξικόπημα».
Πρώην αντίπαλοι του Τραμπ εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του Μιτς ΜακΚόνελ, ακόμη και ορισμένοι Δημοκρατικοί κινούνται με προσοχή προς την υποστήριξή του. Είναι ενδεικτικό ότι ο υπερ-ρωσοφοβικός ΜακΦόλ είναι επίσης έτοιμος να τον υποστηρίξει, εκφράζοντας μόνο την ευχή ο Τραμπ να αρχίσει να φέρεται στη Ρωσία όπως φέρεται στο Ιράν – και το συντομότερο δυνατό.
Ο ίδιος ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι «ο Πούτιν τον φοβάται». Αυτό φυσικά είναι αναληθές, ωστόσο ορισμένες στιγμές στις παράλογες και κακοσχεδιασμένες «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις» για την Ουκρανία μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον του έδωσαν λόγους να το πιστεύει. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Οποιοδήποτε σημάδι αδυναμίας, ακόμη και φανταστικό, απλώς ενθαρρύνει περαιτέρω αυτούς τους μανιακούς.
Καθώς ο Τραμπ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές —τους οποίους έχει προδώσει ολοκληρωτικά— κερδίζει σταδιακά την υποστήριξη του πιο διαβόητου καθάρματος της παγκοσμιοποίησης.
Για τον Τραμπ, οι προτεραιότητες είναι το Ιράν και η Λατινική Αμερική. Έχει ήδη αρχίσει να απειλεί ανοιχτά με παρέμβαση στη Βραζιλία και έχει αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να καταστρέψει την Κούβα. Προς το παρόν, σαφώς δεν επιθυμεί να επικεντρωθεί στην Ουκρανία, αν και πιέζεται όλο και περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Προς το παρόν.
Ο φόβος που ενέπνευσε ο πρώιμος Τραμπ, όταν υποσχέθηκε να καταστρέψει τους παγκοσμιοποιητές και έτσι κέρδισε την προεδρία, εξακολουθεί να υπάρχει. Ο Σόρος συνεχίζει να πιέζει τα δίκτυά του να αντιταχθούν στον Τραμπ (ο Σόρος μισεί επίσης τον Νετανιάχου). Ωστόσο, ο Τραμπ τώρα ακολουθεί μια πολιτική επιθετικού, μαχητικού παγκοσμιοποίησης, επιδιώκοντας πάση θυσία να διατηρήσει τη δυτική ηγεμονία και τον μονοπολικό κόσμο. Κάποια στιγμή, θα στραφεί και εναντίον της Ρωσίας. Η Ουκρανία βρίσκεται επί του παρόντος εκτός του κύριου κέντρου της προσοχής, κάτι που ανησυχεί τον Ζελένσκι, αλλά αυτό είναι προσωρινό.
Η μόνη μας ελπίδα τώρα, μαζί με την Κίνα, είναι ότι το Ιράν θα αντέξει και θα επιτύχει τους στόχους του στη Μέση Ανατολή. Αυτό παραμένει εφικτό, αν και με το τίμημα τεράστιων θυσιών. Αν το Ιράν πέσει, η Δύση θα επιτεθεί εναντίον μας. Η Κίνα θα είναι η επόμενη.
Όσο διχασμένη κι αν φαίνεται σήμερα η Δύση σε πέντε κέντρα – τον Τραμπ, την ΕΕ, την Αγγλία, τους καθαρούς παγκοσμιοποιητές και το Ισραήλ – σε ορισμένα ζητήματα ενεργούν από κοινού. Άλλωστε, όλοι τους είναι η Δύση. Ναι, παρατηρούμε σοβαρή διχόνοια μεταξύ τους, ωστόσο ένας κοινός παρονομαστής παραμένει και η αναδιάρθρωση των σχέσεων συνεχίζεται συνεχώς. Η Ρωσία δεν μπορεί να βασίζεται στην καλή θέληση κανενός από αυτούς τους πόλους. Όλοι τους είναι εχθροί – μόνο σε διαφορετικό βαθμό, σε διαφορετικά πλαίσια και σε διαφορετικούς συνδυασμούς.
Μόνο τώρα γίνεται σαφές το πλήρες βάθος του τεράστιου εγκλήματος που διέπραξε η σοβιετο-ρωσική ηγεσία των δεκαετιών του 1980 και του 1990: διέλυσαν οικειοθελώς το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, διέλυσαν την ΕΣΣΔ ως υπερδύναμη και κατάργησαν μονομερώς τον διπολικό κόσμο.
Μέχρι σήμερα, δεν έχουν λάβει την τιμωρία που τους αξίζει. Ήταν μια συνωμοσία εναντίον της Ρωσίας – εναντίον του κράτους, του λαού και του πολιτισμού. Εκείνη την εποχή, πέτυχε. Ήταν μια γνήσια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος και κατάληψη της εξουσίας στη χώρα από μια ομάδα που ενεργούσε προς το συμφέρον ενός εχθρικού κράτους. Καμία άλλη ερμηνεία της δεκαετίας του 1990 δεν είναι δυνατή.
Ο Πούτιν ξεκίνησε την ηρωική διαδικασία αποκατάστασης της κυριαρχίας μας. Αυτή διήρκεσε πολλά χρόνια και αποδείχθηκε ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα.
Όσο περισσότερο ο Πούτιν επιμένει στην ανεξαρτησία της Ρωσίας, στην πολυπολικότητα και στην ιδέα του κράτους-πολιτισμού, τόσο περισσότερο η Δύση αυξάνει την πίεση που ασκεί στη Ρωσία. Το αυξανόμενο επίπεδο κλιμάκωσης αντανακλά την ενίσχυση της βούλησης της Ρωσίας για κυριαρχία. Η Δύση δεν είναι πρόθυμη να το αποδεχτεί αυτό. Στόχος της είναι να αποτελειώσει τη Ρωσία.
Κατά την άποψή μου, είναι καιρός να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στην Ουκρανία. Έχει αποδειχθεί πολύ σοβαρός αντίπαλος. Ναι, ολόκληρη η Δύση την υποστηρίζει. Ωστόσο, πολλά σε αυτόν τον πόλεμο εξαρτώνται επίσης από τον πληθυσμό της. Ο εχθρός αποδείχθηκε ισχυρότερος από ό,τι νομίζαμε. Και εμείς οι ίδιοι, σαφώς, το αντίθετο.
Ταυτόχρονα, νιώθοντας τη δύναμή του, ο εχθρός σκοπεύει πάση θυσία να μας πάρει τα εδάφη μας, ενώ εμείς σταδιακά μετατοπιζόμαστε σε αμυντική θέση – αφήστε μας ό,τι είναι αυτή τη στιγμή δικό μας και θα ηρεμήσουμε. Ο εχθρός το ερμηνεύει αυτό αναμφισβήτητα ως αδυναμία και αυτό μόνο ενισχύει την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει τον πόλεμο.
Υπάρχει μόνο μία διέξοδος από αυτό. Θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις εντός της ίδιας της Ρωσίας. Σαφής εντοπισμός των κέντρων αδυναμίας, αλλαγές στο προσωπικό, ίσως ακόμη και στους θεσμούς, και πλήρης διατύπωση των μέγιστων στόχων του πολέμου: η άνευ όρων συνθηκολόγηση του καθεστώτος του Κιέβου και η μεταφορά ολόκληρης της Ουκρανίας υπό τον στρατηγικό μας έλεγχο.
Αν οι τρέχουσες τάσεις συνεχιστούν, ένας τέτοιος στόχος θα παραμείνει ανέφικτος. Αυτό σημαίνει ότι εμείς οι ίδιοι πρέπει να αλλάξουμε. Απλώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μια αμφιταλαντευόμενη, αμυντική στάση δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία ειρήνη, πόσο μάλλον μακροπρόθεσμη. Απαιτείται μια νέα στρατηγική, μαζί με μια απότομη ενίσχυση του δυναμικού μας, συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής διάστασης.
Έχουμε δύο παραδείγματα από τον εικοστό αιώνα: τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο). Ο πρώτος οδήγησε τη Ρωσία στην κατάρρευση. Ο δεύτερος την οδήγησε στο μεγαλείο.
Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο λαός δεν εμπνεύστηκε. Στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, εμπνεύστηκε.
Οι διαπραγματεύσεις μας με την Ουάσιγκτον, στο ύφος και τον τόνο τους, δεν έχουν καμία σχέση με τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Υπονομεύουν το ηθικό πνεύμα όσων είναι ολόψυχα αφοσιωμένοι στη Νίκη. Οι αδρανειακές διαδικασίες που συνεχίζονται από τη δεκαετία του 1990 λειτουργούν επίσης με ασφυκτικό τρόπο.
Η Ουκρανία αποδείχθηκε σκληρό καρύδι. Όσο μεγαλύτερη θα είναι η Νίκη μας.
https://www.multipolarpress.com/…/the-civilization-of…

ksipnistere.com