Ένας Γάλλος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές της Αμερικής και στέλνει ένα αρκετά σκληρό μήνυμα στους ψηφοφόρους που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να κάνει περισσότερα για να λύσει τα προβλήματά τους. Και φυσικά, μιλάει για τους ριζοσπαστικούς Δημοκρατικούς, που προωθούν τον σοσιαλισμό και τον μαρξισμό.
Ο Μπριβαέλ Λε Πόγκαμ προειδοποιεί τους εύπιστους Αμερικανούς να είναι προσεκτικοί με τις ευχές τους.
Έχει παρακολουθήσει τη χώρα του να περνάει δεκαετίες υπόσχοντας στους πολίτες της όλο και περισσότερα κυβερνητικά προγράμματα, όλο και περισσότερη οικονομική βοήθεια και αυτή τη μαγική εύκολη ζωή, όλα ευγενική προσφορά των φορολογουμένων.
Αλλά λέει ότι όλα αυτά είναι ψέματα,αναφέρει το revolver.news
Η Γαλλία ισορροπεί τώρα με μια σειρά από ακριβά κυβερνητικά προγράμματα που αποστραγγίζουν την οικονομία και παρακολουθεί ταλαντούχους νέους να φεύγουν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Ο Γάλλος πιστεύει ότι η Αμερική φλερτάρει με τις ίδιες επικίνδυνες και καταστροφικές ιδέες που βοήθησαν τη χώρα του να μπει σε αυτό το προοδευτικό χάος. Και με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν γρήγορα, αποφάσισε να μοιραστεί αυτή την τρομερή προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί όταν οι αριστεροί πολιτικοί συνεχίζουν να υπόσχονται στους ψηφοφόρους όλο και περισσότερα καλούδια και δώρα, χωρίς να σκέφτονται τι θα κοστίσει σε όλους στο μέλλον.
Και το μήνυμά του άναψε φωτιά στο διαδίκτυο και η ανάρτησή του έγινε viral. Επέστρεψε στο X με μια ακόμη πιο λεπτομερή εξήγηση για το πώς οι κυβερνητικές πολιτικές κάνουν τα πάντα πολύ χειρότερα.
Ο Λε Πόγκαμ είναι κάποιος που έχει βιώσει τη ζωή υπό το ευρωπαϊκό σύστημα που θαυμάζουν πολλοί προοδευτικοί των ΗΠΑ.
Περιγράφει μια χώρα όπου η κυβέρνηση υπόσχεται να φροντίσει σχεδόν για τα πάντα, από την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση έως την κοινωνική πρόνοια.
Ακούγεται πολύ ωραίο σε χαρτί, σωστά;
Αλλά λέει ότι δεκαετίες αυτών των υποσχέσεων έχουν αφήσει τη Γαλλία να αγωνίζεται να πληρώσει τους λογαριασμούς της, ενώ οι πολίτες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα που υποτίθεται ότι θα έλυναν τα προγράμματα... πολλές φορές είναι ακόμη χειρότερα, και αυτό χωρίς να προσθέσουμε το φρικτό ζήτημα όλων των μεταναστών που καταλαμβάνουν τη χώρα.
Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι στην πραγματικότητα ήρθε στην Αμερική και βρήκε ευκαιρίες στη Σίλικον Βάλεϊ που άλλαξαν τη ζωή του. Και πιστεύει ότι αυτό ακριβώς κάνει την Αμερική τόσο ξεχωριστή και αυτό για το οποίο οι Αμερικανοί θα πρέπει να αγωνίζονται να διατηρήσουν.
Είμαι Γάλλος. Θέλω να μιλήσω με Αμερικανούς που πρόκειται να ψηφίσουν Δημοκρατικούς. Όχι για να σας προσβάλω. Για να σας προειδοποιήσω.
Προέρχομαι από το μέλλον σου.
Στη Γαλλία κάναμε όλα όσα υπόσχονταν οι προοδευτικοί πολιτικοί σας. Δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, δωρεάν κολέγια, γενναιόδωρη κοινωνική πρόνοια, ισχυρά συνδικάτα, αυστηρή νομοθεσία, υψηλή φορολογία στους πλούσιους, ένα κράτος που φροντίζει για τα πάντα. Δημόσιες δαπάνες κοντά στο 57% του ΑΕΠ, από τις υψηλότερες στον πλανήτη. Στα χαρτιά, είναι το όνειρο.
Να πώς φαίνεται η κατάσταση από μέσα. Η Γαλλία δεν έχει ψηφίσει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό από το 1974. Το χρέος μας ξεπερνά τα 3.300 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι τόκοι αυτού του χρέους γίνονται ένα από τα μεγαλύτερα κονδύλια του εθνικού προϋπολογισμού. Τα νοσοκομεία μας καταρρέουν παρά τη χρηματοδότηση-ρεκόρ. Τα σχολεία μας κατατάσσονται χαμηλότερα κάθε χρόνο. Οι νέοι με πτυχία δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά ένα διαμέρισμα στην πόλη που γεννήθηκαν. Οι καλύτεροι μηχανικοί μας φεύγουν για το Λονδίνο, τη Ζυρίχη και το Σαν Φρανσίσκο. Και οι πλούσιοι που θέλατε να φορολογήσετε; Έφυγαν κι αυτοί και πήραν μαζί τους τις δουλειές.
Η υπόσχεση ήταν προστασία. Το αποτέλεσμα είναι η στασιμότητα.
Το χειρότερο είναι ότι κανείς στη Γαλλία δεν ψήφισε υπέρ της παρακμής. Κάθε βήμα ακουγόταν γενναιόδωρο, συμπονετικό, λογικό. Ένα ακόμη πρόγραμμα. Ένας ακόμη κανονισμός. Ένας ακόμη φόρος για τη χρηματοδότησή του. Κάθε βήμα από μόνο του έχει νόημα. Πενήντα χρόνια μετά, και ξυπνάς σε μια χώρα που δεν μπορεί πλέον να κατασκευάσει πυρηνικό εργοστάσιο εγκαίρως ή να διατηρήσει τους δρόμους της ασφαλείς.
Αγαπώ την Αμερική επειδή είναι το μόνο μέρος στη γη όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να χτίσουν κάτι από το τίποτα. Ήρθα στη Σίλικον Βάλεϊ ως αυτοδίδακτος παιδί και αυτό άλλαξε τη ζωή μου. Αυτό το πνεύμα είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχει η χώρα σας.
Πριν ψηφίσετε, αναρωτηθείτε μία ερώτηση: το πρόγραμμα για το οποίο ψηφίζετε κάνει την Αμερική να μοιάζει περισσότερο με την Αμερική ή περισσότερο με τη Γαλλία;
Πίστεψέ με. Δεν θέλεις να είσαι η Γαλλία.
Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον σε αυτή την προειδοποίηση, ιδιαίτερα στην παρατήρησή του ότι κανείς στη Γαλλία δεν ψήφισε στην πραγματικότητα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα σήμερα. Ψήφισαν ατυχώς προγράμματα που φάνηκαν χρήσιμα, γενναιόδωρα και λογικά... και μετά όλα άλλαξαν μόλις οι πολιτικοί ανέλαβαν τα καθήκοντά τους. Μια ιστορία τόσο παλιά όσο ο χρόνος.
Αλλά πώς ξέρεις πότε η κυβέρνηση έχει εμπλακεί τόσο πολύ στην προσπάθεια να διορθώσει τα πάντα που στην πραγματικότητα τα κάνει χειρότερα; Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα στην Αμερική, όπου πολιτικοί και από τα δύο κόμματα έχουν περάσει χρόνια υποσχόμενοι λύσεις για το αυξανόμενο κόστος, την ακριβή υγειονομική περίθαλψη και μια αγορά κατοικίας που φαίνεται ολοένα και πιο απρόσιτη για τους νέους.
Αφού η αρχική του ανάρτηση έγινε viral, η αριστερά νευρίασε και άρχισε να αντιδρά, υποστηρίζοντας ότι οι Δημοκρατικοί δεν είναι σοσιαλιστές και ότι η Αμερική δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει μια άλλη Γαλλία.
Έτσι, επέστρεψε με μια ακόμη ανάρτηση, αυτή τη φορά εξηγώντας γιατί πιστεύει ότι μερικά από τα μεγαλύτερα προβλήματα προσιτότητας της Αμερικής έχουν πολύ περισσότερο να κάνουν με την εμπλοκή της κυβέρνησης από ό,τι συνειδητοποιεί ο κόσμος...
Λέει ότι ορισμένα προϊόντα έγιναν πραγματικά προσιτά με την πάροδο του χρόνου, ενώ έξοδα όπως η στέγαση, το κολέγιο και η υγειονομική περίθαλψη εκτοξεύτηκαν στα ύψη.
Και πιστεύει ότι υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ αυτού του αυξανόμενου κόστους και του βαθμού εμπλοκής της κυβέρνησης σε αυτούς τους κλάδους... και έχει δίκιο.
Η ανάρτησή μου για τη Γαλλία έγινε viral. Χιλιάδες likes. Πολλοί Αμερικανοί μου είπαν: «Οι Δημοκρατικοί δεν είναι σοσιαλιστές. Η Αμερική δεν θα γίνει ποτέ Γαλλία». Θέλω να απαντήσω σε αυτό σοβαρά, βήμα προς βήμα.
Ξεκινήστε με μια απλή παρατήρηση. Δείτε τι έχει γίνει φθηνότερο στην Αμερική τα τελευταία 25 χρόνια: τηλεοράσεις, τηλέφωνα, λογισμικό, ρούχα, παιχνίδια. Τώρα δείτε τι έχει εκτοξευθεί: δίδακτρα, υγειονομική περίθαλψη, φροντίδα παιδιών, στέγαση.
Τι διαχωρίζει τις δύο λίστες; Η πρώτη ζει σε ανταγωνιστικές αγορές. Η δεύτερη είναι ακριβώς εκεί που εμπλέκεται περισσότερο η κυβέρνηση: επιδοτήσεις, εντολές, αδειοδότηση, χωροταξία, ρύθμιση.
Κολλέγιο. Η Ουάσινγκτον δανείζει στους φοιτητές σχεδόν απεριόριστα χρήματα. Τα πανεπιστήμια γνωρίζουν ότι τα χρήματα θα έρχονται πάντα, γι' αυτό αυξάνουν τα δίδακτρα και προσλαμβάνουν περισσότερους διοικητικούς υπαλλήλους. Ο φοιτητής πληρώνει τον λογαριασμό για είκοσι χρόνια. Περισσότερα κρατικά χρήματα, υψηλότερες τιμές.
Στέγαση. Γιατί δεν μπορεί μια νοσοκόμα να αγοράσει σπίτι στην πόλη όπου εργάζεται; Όχι λόγω του καπιταλισμού. Λόγω των νόμων περί χωροταξίας, των αδειών, των περιβαλλοντικών αξιολογήσεων, των ετών διαδικασιών για την κατασκευή ενός μόνο κτιρίου. Τα πιο ακριβά μέρη για να ζήσει κανείς στην Αμερική είναι τα μέρη όπου είναι πιο δύσκολο να χτίσει. Όταν η οικοδόμηση είναι σχεδόν παράνομη, οι τιμές εκτοξεύονται.
Υγειονομική περίθαλψη. Ο ασθενής σχεδόν ποτέ δεν βλέπει την τιμή. Ένα τρίτο μέρος πληρώνει, οι κανονισμοί περιορίζουν ποιος μπορεί να ανταγωνιστεί και το κόστος αυξάνεται χρόνο με το χρόνο χωρίς κανείς να μπορεί να πει όχι.
Να λοιπόν η παγίδα. Τα προβλήματα από τα οποία υποφέρετε δεν οφείλονται στην αποτυχία των ελεύθερων αγορών. Είναι τα μέρη όπου η αγορά έχει ήδη αντικατασταθεί από το κράτος. Και η λύση που σας προσφέρεται είναι λίγο-πολύ η ίδια.
Αυτός είναι ο Δούρειος Ίππος. Λειτουργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο. Ένα πραγματικό πρόβλημα. Μια γενναιόδωρη υπόσχεση. Ένα πρόγραμμα που χειροτερεύει τα πράγματα. Στη συνέχεια, η αποτυχία αυτού του προγράμματος γίνεται το επιχείρημα για το επόμενο. Οι άνθρωποι που έζησαν υπό κομμουνισμό στην Πολωνία έμαθαν να αναγνωρίζουν το ψέμα και τη μάσκα που φοράει το ψέμα. Το ψέμα δεν παρουσιάζεται ποτέ ως ψέμα. Παρουσιάζεται ως συμπόνια.
Στη Γαλλία βρισκόμαστε στο τέλος αυτού του δρόμου. Χρέος που δεν μπορούμε ποτέ να αποπληρώσουμε. Νέοι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να βρουν σπίτι. Οι καλύτεροί μας άνθρωποι φεύγουν. Και κάθε λίγα χρόνια οι πόλεις μας καίγονται. Κανείς δεν ψήφισε υπέρ αυτού. Ψήφισαν για άλλη μια γενναιόδωρη υπόσχεση, πενήντα χρόνια στη σειρά.
Αν είσαι Ρεπουμπλικάνος, μοιράσου αυτό με τον Δημοκρατικό στη ζωή σου. Όχι για να κερδίσεις μια διαφωνία. Για να ξεκινήσεις μια συζήτηση.
Αν είσαι Δημοκρατικός, δεν σου ζητώ να αλλάξεις ομάδα. Σου ζητώ να δεις το μοτίβο. Όπου και ανέλαβε το κράτος τον έλεγχο, η ζωή έγινε αβάσταχτη. Μην διορθώνεις τις αποτυχίες της κυβέρνησης με περισσότερη κυβέρνηση.
Μείνετε Αμερικανοί. Ζητήστε λιγότερα κρατικά δικαιώματα, όχι περισσότερα.
Το επιχείρημά του είναι ότι το να ξοδεύεις περισσότερα χρήματα των φορολογουμένων σε ένα πρόβλημα δεν πρόκειται να διορθώσει ό,τι το έκανε ακριβό εξαρχής.
Και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο, ειδικά όταν οι πολιτικοί αρχίζουν να δίνουν τεράστιες υποσχέσεις για το τι θα πετύχει το επόμενο μεγάλο κυβερνητικό τους πρόγραμμα. Οι Αμερικανοί πληρώνουν ήδη μια περιουσία για πολλές από αυτές τις υπηρεσίες... οπότε, δεν θα είχε νόημα να καταλάβουμε γιατί είναι τόσο ακριβές πριν υποσχεθούμε ότι θα ξοδέψουμε ακόμη περισσότερα χρήματα;
Καθώς οδεύουμε προς τις ενδιάμεσες εκλογές, πολλοί ψηφοφόροι είναι απογοητευμένοι με την Ουάσινγκτον, και έχουν απολύτως νόμιμους λόγους για αυτό.
Το κόστος ζωής παραμένει μια σημαντική ανησυχία, οι πολιτικές υποσχέσεις δεν παράγουν πάντα τα αποτελέσματα που ανέμενε ο κόσμος, οι αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής μπορούν να διχάσουν τους πάντες και οι ατελείωτες διαμάχες μεταξύ των δύο κομμάτων μπορούν να κάνουν τα πάντα να φαίνονται αδύνατα να διορθωθούν.
Ο κόσμος τα βλέπει όλα αυτά και αναρωτιέται αν αξίζει να συμμετάσχει σε άλλες εκλογές.
Ωστόσο, οι εκλογές εξακολουθούν να καθορίζουν ποιος θα λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με τις δαπάνες, τους κανονισμούς, τους φόρους και τα προγράμματα που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή, τώρα και στο μέλλον.
Αυτές οι αποφάσεις θα έχουν συνέπειες που θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο από τους πολιτικούς που τις έλαβαν ή την ενόχλησή σας μαζί τους.
Αυτό ακριβώς καθιστά την προειδοποίηση του Γάλλου άξια εξέτασης.
Πολλοί Αμερικανοί είναι απογοητευμένοι με το κόμμα τους αυτή τη στιγμή, και έχουν κάθε δικαίωμα να είναι. Αλλά το να μείνουν σπίτι την ημέρα των εκλογών δεν αναβάλλει τα πάντα όσο εσείς ξεκαθαρίζετε τις απογοητεύσεις σας. Απλώς αφήνει τις αποφάσεις στους ανθρώπους που θα εμφανιστούν.
Και αυτές οι αποφάσεις μπορούν να διαμορφώσουν αυτή τη χώρα για γενιές. Μιλάμε για πολιτικές, δαπάνες και νόμους που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα παιδιά και τα εγγόνια σας πολύ μετά την εξασθένηση των σημερινών πολιτικών απογοητεύσεων.
Ο θυμός που νιώθετε σήμερα μπορεί τελικά να περάσει. Οι συνέπειες μιας εκλογής θα μπορούσαν να μας συνοδεύουν για δεκαετίες.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Corfiatiko.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου