H Ρωμιοσύνη επιτέλους αναγεννιέται και επιστρέφει!

 Όταν οι σιωπηλές ρίζες γίνονται φωνή, όταν η μνήμη νικά τον φόβο και όταν οι εξισλαμισμένοι απόγονοι της ρωμαίϊκης Μικράς Ασίας επιστρέφουν στην Ορθοδοξία, η Ιστορία παύει να είναι παρελθόν και μετατρέπεται σε ζωντανή αποκάλυψη που αλλάζει τα πάντα.

Από την Τραπεζούντα μέχρι την Κωνσταντινούπολη, άνθρωποι που μεγάλωσαν ως «Τούρκοι» ανακαλύπτουν τις ρίζες τους, σπάνε τη σιωπή αιώνων και επιστρέφουν στην Ορθοδοξία, αποδεικνύοντας ότι η Ρωμιοσύνη δεν χάθηκε ποτέ — απλώς περίμενε την ώρα της να αναστηθεί! Γιατί ο Θεός, όταν βάλει κάπου την υπογραφή Του, δεν την παίρνει ποτέ πίσω! Το υποσχέθηκε, το πέρασε σε όλους μας μέσω των Αγίων Του και τώρα ζούμε τη μεγάλη στιγμή! Σε λίγο, έρχεται και η πολυπόθητη Ανάκτηση της Πόλης!

Στην πορεία της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες, πολλές φορές τα μεγάλα γεγονότα δεν εκδηλώνονται με τον τρόπο που τα φαντάζεται ο κοινός νους, ούτε συνοδεύονται από τις εκκωφαντικές εκρήξεις που θα περίμενε κανείς.

Δεν είναι ούτε βροντές πολέμων, ούτε διαγγέλματα διεθνών συνεδρίων, ούτε θεαματικές ανατροπές συνόρων. Κυοφορούνται αθόρυβα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, ωριμάζουν μέσα στη σιωπή των γενεών και εκρήγνυνται όχι ως θόρυβος, αλλά ως συνείδηση, ως αποκάλυψη, ως επιστροφή σε κάτι που ποτέ δεν χάθηκε πραγματικά, αλλά παρέμεινε κρυμμένο, περιμένοντας την ώρα του.

Μια τέτοια εποχή είναι και η δική μας. Και αυτό που σήμερα εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας – όχι στα πεδία των μαχών, ούτε στις αίθουσες των διεθνών οργανισμών, αλλά στους δρόμους της Τραπεζούντας, στα σπίτια της Κωνσταντινούπολης, στα χωριά του Πόντου και στις ψυχές ανθρώπων που μεγάλωσαν μέσα σε μια κατασκευασμένη ταυτότητα – αποτελεί ίσως ένα από τα βαθύτερα, πιο συγκλονιστικά και πιο ελπιδοφόρα φαινόμενα της σύγχρονης ιστορίας.

Διότι όταν ένας άνθρωπος, ύστερα από αιώνες σιωπής, βρίσκει το θάρρος να πει «είμαι Ρωμιός», δεν εκφέρει απλώς μια φράση. Ανατρέπει μια ολόκληρη ιστορική αφήγηση.

Δεν είναι πολιτική δήλωση. Είναι πρωτίστως πνευματική, αλλά και πολιτική συνάμα επανάσταση. Είναι η στιγμή που η μνήμη της ψυχής νικά τον φόβο της σάρκας. Και αυτή η στιγμή δεν έρχεται μόνη της. Έρχεται ως καρπός αιώνων υπομονής, προσευχής και θεϊκής οικονομίας!

Πολλοί εξ ημών, της από δω πλευράς μάλιστα κι όχι της απέναντι, ουδέποτε πίστεψαν ότι θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα μια ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κι όλας, προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που έλεγε ευθαρσώς πως «Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν…(αναμενόμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος) και στο τέλος θα τους διώξουν (ποιοί; εμείς; οι ξένοι; ποιοί;) εις την Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθή, το άλλο τρίτο θα βαπτισθή και μονάχα το 1/3 θα πάη στην Κόκκινη Μηλιά!» Προσέξτε, το 1/3 θα ΒΑΠΤΙΣΘΕΙ! Αυτό ζούμε τώρα!

Ούτε ασφαλώς πίστευαν πως θα μπορούσε η Γεωπολιτική να φέρει μια εξέλιξη τέτοια, όπου ...κάποιοι ξένοι (ο Άγιος Παΐσιος λέει ξεκάθαρα πως οι σύμμαχοι - ΗΠΑ, Βρετανία - θα μας τη δώσουν γιατί έτσι θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους) και παντελώς αντίθετοι προς την ελληνική Ρωμανία, να βάλουν την υπογραφή τους για επιστροφή της Πόλης των Πόλεων πάλι σε ρωμαίϊκα, ελληνικά χέρια! Κι όμως, αυτό το επικείμενο γεγονός είναι στα σκαριά να συμβεί, τώρα, στις μέρες μας, στις μέρες μας όπου "μαγειρεύεται" η 5η φάση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου!

Ζούμε τις προφητείες αδέλφια, πάρτε το χαμπάρι!

Το περιστατικό της Τραπεζούντας: Ένα ρήγμα στον χρόνο

Ένα κείμενο, ένα ρεπορτάζ (και μάλιστα από εφημερίδα που προσκύνησε τον Νεοταξισμό (Καθημερινή) δεν είναι ένα απλό στιγμιότυπο της καθημερινότητας.

Είναι ένα ρήγμα μέσα στον χρόνο, μια χαραμάδα από την οποία ξεπροβάλλει η αλήθεια που για αιώνες είχε καλυφθεί κάτω από στρώματα φόβου, βίας, εξισλαμισμού και επιβεβλημένης λήθης.

Στα τέλη Ιανουαρίου 2026, σε πολυσύχναστο σημείο της Τραπεζούντας, δύο ηλικιωμένοι άνδρες, χωρίς δισταγμό, χωρίς περιστροφές, δηλώνουν μπροστά στην κάμερα ενός τουρκικού τηλεοπτικού σταθμού ότι είναι Ρωμιοί, ότι είναι Έλληνες, ότι «δεν το αρνούμαστε».

Πότε άλλοτε συνέβη κάτι τέτοιο; H απάντηση είναι "ποτέ"!

Διότι αν κάποιος αναμοχλεύσει το παρελθόν του 20ού και αρχών του 21ου αιώνα, θα διαπίστωνε πως αν κάποιος έλεγε κάτι τέτοιο και μάλιστα δημόσια, μπροστά σε τηλεοπτική κάμερα, η επόμενη σκηνή θα τον εύρισκε σε κάποιο μπουντρούμι, γεμάτο ποντίκια και κατσαρίδες και με μια ποινή στη πλάτη τουλάχιστον 30 ετών!

Σήμερα όμως, πολλοί, πάρα πολλοί "Τούρκοι" το ομολογούν και δημοσίως μάλιστα. Και ξέρετε γιατί; Διότι η Ρωμιοσύνη μέσα τους ξυπνάει! Και βλέπουν πως η Ανάσταση του Γένους δεν αργεί. Βρίσκεται ήδη στο κατώφλι τους!

«Είμαστε Ρουμ, είμαστε Ρωμιοί», λέει ο ένας με σταθερή φωνή, ενώ ο άλλος συμπληρώνει ότι η καταγωγή τους είναι ελληνική και ότι η οικογένειά τους διατηρεί αυτή τη μνήμη γενεές γενεών. Η δήλωση αυτή, απλή στην επιφάνειά της, αποκτά διαστάσεις ιστορικής αποκάλυψης. Διότι φανερώνει ότι κάτω από την επιφάνεια της σύγχρονης τουρκικής ταυτότητας εξακολουθεί να πάλλεται μια άλλη ταυτότητα: βαθύτερη, αρχαιότερη, αδιάσπαστη.

Η Τραπεζούντα δεν είναι τυχαία. Είναι η καρδιά του Πόντου, η τελευταία αυτοκρατορία των Ρωμιών που έπεσε το 1461, σχεδόν οκτώ χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Εδώ, η ελληνική παρουσία χρονολογείται από την αρχαιότητα: Αποικίες των Μιλησίων, το βασίλειο του Μιθριδάτη, η ελληνορωμαϊκή επαρχία, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας με τους Μεγάλους Κομνηνούς.

Μετά την οθωμανική κατάκτηση, ο εξισλαμισμός δεν ήταν πάντοτε βίαιος και ολοκληρωτικός αλλά είχε και μερικές...αναπαύσεις. Σε πολλές περιοχές – ιδιαίτερα στην ενδοχώρα του Πόντου, γύρω από την Κρώμνη, τη Ριζούντα, την Αργυρούπολη – δημιουργήθηκαν κοινότητες κρυπτοχριστιανών.

Οι Σταυριώτες, όπως ονομάζονταν από το χωριό Σταυρίν, έφταναν τις 20.000 ψυχές τον 17ο αιώνα. Δήλωναν μουσουλμάνοι εξωτερικά, αλλά κρατούσαν μέσα τους το βάπτισμα, την ελληνική γλώσσα όπως την είχαν κληρονομήσει από τον Όμηρο, τις οικογενειακές παραδόσεις, τα κόλλυβα, τις εικόνες κρυμμένες στα ζωνάρια ή στα σπίτια. Η ποντιακή διάλεκτος – αυτή η αρχαία ελληνική που επιβιώνει πεισματικά μέχρι σήμερα – δεν είναι απλώς γλώσσα. Είναι μάρτυρας. Είναι η φωνή που δεν σίγησε.

Και τώρα, αυτός ο υπόγειος κόσμος αναδύεται.

Δεν πρόκειται λοιπόν για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι σύμπτωμα μιας ευρύτερης αφύπνισης. Παρόμοιες δηλώσεις έχουν καταγραφεί και παλαιότερα, όπως το 2019 όταν ο δήμαρχος Τραπεζούντας, μέλος του AKP, «ξέφυγε» και είπε σε γυναίκα από την επαρχία ότι «το τουρκικό κράτος την έκανε μουσουλμάνα» ενώ ήταν ελληνικής καταγωγής!

Από την άλλη, το «έδαφος μιλάει» μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα. Ρωμαίϊκες (βυζαντινού ρυθμού) εκκλησίες που...άξαφνα έβγαιναν στην επιφάνεια χωρίς κανείς να το εξηγήσει, επιγραφές, ναοί που μετατράπηκαν σε τζαμιά αλλά διατηρούν τις ρίζες τους. Και η γλώσσα που δεν ξεχάστηκε, οι οικογενειακές μνήμες που μεταδίδονται ψιθυριστά από γενιά σε γενιά, οι ιστορίες για «παππούδες που έκαναν το σταυρό κρυφά», όλα αυτά συνθέτουν έναν υπόγειο κόσμο που δεν υποτάχθηκε ποτέ.

Ήταν η ίδια η θεϊκή δύναμη που τους κρατούσε ζωντανούς. Κι αυτή η ίδια δύναμη, τους προτρέπει τώρα να φωνάξουν την καταγωγή τους. Να την κάνουν γνωστή σε όλον τον πλανήτη. Και να κάνουν γνωστό τοις πάσι πως ο Θεός, ο ίδιος αυτός Θεός που δημιουργήσε τη Ρωμιοσύνη, είναι ο Ένας και Αληθινός Τριαδικός Θεός που πάνω της έχτισε την Εκκλησία Του. Κι ότι η παιδεία που της επέβαλε, έλαβε τέλος.

Η Ρωμιοσύνη λοιπόν που κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, σχεδόν 600 και κάτι, Τον είχε προδώσει επιλέγοντας για...σωτήρες τους αιρετικούς και βδελυρούς Φράγκους και τον Επίσκοπο τους, έναν στυγνό εγκληματία που έβριζε καθημερινά με τις πράξεις του τον ίδιο τον Θεό, βγαίνει τώρα καθαρή από την επαίσχυντη αυτή αμαρτία και γίνεται πάλι η Δοξα του Θεού!

Το ψέμα της «τουρκικής καθαρότητας» που τώρα ραγίζει και σπάει

Η μεγάλη ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι το καίριο πλήγμα στον μύθο της «τουρκικής καθαρότητας» – αυτόν τον μύθο που οικοδόμησε η κεμαλική αφήγηση του 20ού αιώνα – δεν ήρθε από κάποιον εξωτερικό εχθρό, ούτε από κάποια ξένη δύναμη. Ήρθε από το ίδιο το σύστημα που τον δημιούργησε.

Μέσα από τις σύγχρονες γενεαλογικές έρευνες, τα τεστ DNA που έγιναν προσβάσιμα σε εκατομμύρια Τούρκους πολίτες, η αλήθεια ξεγυμνώθηκε. Εκατομμύρια άνθρωποι ανακάλυψαν ότι η καταγωγή τους δεν ήταν αυτή που τους δίδαξαν στα σχολεία. Οι ρίζες τους οδηγούσαν πίσω στους Ρωμιούς του Πόντου, της Καππαδοκίας, της Σμύρνης, στους Αρμένιους, στους Έλληνες της Μικράς Ασίας που βίωσαν τον εξισλαμισμό – βίαιο ή σταδιακό – που ξεκινούσε από τις ορδές του Αρπ Ασλάν μετά την ήττα των Ρωμαίων στην ντροπιαστική ήττα του Ματζικέρτ, μεγάλωσε μέσα στο σελτζούκικο κράτος, εκτινάχθηκε στην εποχή των Οθωμανών και κατέληξε με τις γενοκτονίες του 20ού αιώνα.

Η Ποντιακή Γενοκτονία (1916-1923), με τους 350.000 περίπου νεκρούς, η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, η ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 που βασίστηκε στη θρησκεία και όχι στην εθνότητα, άφησαν πίσω χιλιάδες κρυπτοχριστιανούς και εξισλαμισμένους που παρέμειναν στην Τουρκία.

Στην Κρώμνη, για παράδειγμα, το 1857, 150 κρυπτοχριστιανοί υπέγραψαν υπόμνημα στο Πατριαρχείο και στις Μεγάλες Δυνάμεις, αποκαλύπτοντας την ταυτότητά τους. Η τουρκική διοίκηση τους χαρακτήρισε «τενεσούρ» (αποστάτες). Αλλά η μνήμη παρέμεινε.

Σήμερα, με τα τεστ DNA, η επιστήμη επιβεβαιώνει αυτό που η παράδοση ψιθύριζε: η «καθαρότητα» ήταν ψέμα. Και όταν η αλήθεια αυτή γίνεται βίωμα, όταν παύει να είναι αφηρημένη και γίνεται προσωπική αποκάλυψη, τότε ο άνθρωπος αρχίζει να αναζητά. Να ερευνά. Να επιστρέφει.

Η επιστροφή που δεν είναι αρκούντος πολιτική, αλλά κυρίως εθνική και πνευματική

Εδώ βρίσκεται η ουσία του φαινομένου. Δεν πρόκειται τόσο για απλή γενεαλογική αφύπνιση με τη στενή, κοσμική έννοια. Δεν είναι απλώς πολιτική μεταστροφή, ούτε καν ιδεολογική επιλογή. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο: Πνευματική και ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ επιστροφή. Άνθρωποι στους οποίους υπήρχε το εθνοτικό DNA χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι, που μεγάλωσαν ως Τούρκοι μουσουλμάνοι – έστω και τυπικά, «στα χαρτιά» – αρχίζουν να στρέφονται προς την Ελληνική, τη Ρωμαίϊκη Ορθοδοξία. Αναζητούν το νόημα της πίστης, περνούν από κατήχηση, βαπτίζονται, δίνουν στα παιδιά τους χριστιανικά ονόματα, τα μεγαλώνουν μέσα σε μια παράδοση που, όπως αποδεικνύεται, δεν ήταν ποτέ ξένη προς αυτούς.

Οι μαρτυρίες που καταγράφονται τα τελευταία χρόνια στην Κωνσταντινούπολη είναι αποκαλυπτικές. Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές του Απριλίου 2026 από την «Καθημερινή», το ekriti.gr, το valuenews.gr και άλλα μέσα, δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένες περιπτώσεις αλλά για δεκάδες – και σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις εκατοντάδες – Τούρκους πολίτες που βαπτίζονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί στους ελληνορθόδοξους ναούς της Πόλης.

Και ασφαλώς δεν είναι μόνο αυτό. Κατά την πρώτη δεκαετία του 2000, παρατηρήθηκε το φαινόμενο της...μαζικής αγοράς της Αγίας Γραφής από "Τούρκους" , η οποία μέσα σε 10 χρόνια, πούλησε...6 εκατομμύρια αντίτυπα, ξεπερνώντας κατά πολύ τις πωλήσεις του Κορανίου!!! Ποιοί λοιπόν αγόραζαν μαζικά την Αγία Γραφή, το ιερό βιβλίο της Χριστιανοσύνης, αν όχι αυτοί που ονομάζουμε "κρυπτοχριστιανοί" ή άλλοι Τούρκοι που έχουν δεί ή βιώσει θαύματα, κυρίως αυτά από τον Άγιο Γεώργιο; Όλοι αυτοί είναι αίμα μας, καθαρό αίμα μας κι έχουν αυτό το DNA που μας συνδέει από αιώνες τώρα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία από τη μεριά της, γι αυτόν τον σκοπό, έχει θεσπίσει αυστηρά κριτήρια για όποιον θέλει να βαπτιστεί. Αίτηση σε ειδική επιτροπή, κατήχηση 6-12 μηνών, εξέταση ειλικρίνειας και ωριμότητας. Δεν είναι μαζική κίνηση υπό πίεση. Είναι προσωπικές διαδρομές, εσωτερικές κλήσεις που ξεπερνούν τον φόβο.

Πάρτε τον Σάββα, πρώην Ερκάν, 45 ετών. Πριν από οκτώ χρόνια, ως μουσουλμάνος χωρίς ιδιαίτερη θρησκευτική ενασχόληση, είδε ένα όνειρο που τον ταρακούνησε. Είδε την Παναγιά μας στον ύπνο του. Η σύζυγός του τον πήγε να ανάψει κερί στην εκκλησία του Νεοχωρίου. Γνώρισε τον Λάκη Βίγκα, υπεύθυνο της κοινότητας. Έκανε κατήχηση, και βαπτίστηκε. Σήμερα, τα παιδιά του – Θεόδωρος 7 ετών και Άρης 4,5 ετών – είναι βαπτισμένα, πηγαίνουν στο Ζάππειο και μεγαλώνουν με ορθόδοξες αξίες.

«Η Παναγία με κάλεσε», λέει και χαμογελά ευτυχισμένος. Νιώθει χαρά επίσης, όταν ο μικρός Άρης λέει «καλή Σαρακοστή».

Ο Νικόλαος, πρώην Σαχάμπ, είχε ρίζες Ρωμιών από τη γιαγιά. Μουσουλμάνος «στα χαρτιά», αποφάσισε μετά την οικονομική του ανεξαρτησία να βαπτιστεί. Δύο χρόνια κατήχησης, φίλοι από όλη την Τουρκία, μεγάλη χαρά και ηρεμία μετά το βάπτισμα.

Οικογένεια από το Ιράν, όπως του Χριστόφορου και της Ανθούσας. Έφτασαν πρόσφυγες μετά από διώξεις. Μετά οκτώ χρόνια στην Τουρκία, ολόκληρη η οικογένεια βαπτίστηκε Ορθόδοξη.

«Ζούμε ελεύθεροι, πραγματοποιώντας το όνειρό μας», λέει η Ανθούσα. Το άγχος μετατράπηκε σε ικανοποίηση. Τα παιδιά τους μεγαλώνουν με χριστιανικά ονόματα και την ελευθερία της πίστης που δεν γνώρισαν ποτέ στην πατρίδα τους.

Ο Μάρκος, πρώην Μεχμέτ, μηχανολόγος και πρώην άθεος, διάβασε το Ευαγγέλιο, βρήκε χριστιανικούς όρους στην ανατροφή του. Βαπτίστηκε και έγινε πιο ήρεμος, πιο συνειδητός.

Η Τουγτσέ από τη Σμύρνη, προγραμματίστρια, διάβαζε Ευαγγέλιο από τα 13 της. Μετά από απώλειες (σύζυγος 2022, μητέρα 2023), βρήκε παρηγοριά στην εκκλησία. Σπουδάζει τώρα Θεολογία στη Θεσσαλονίκη. Νιώθει «σαν να έφτασε σπίτι της», ομολογεί συγκινημένη.

Αυτές οι ιστορίες δεν είναι μεμονωμένες. Ένας Τούρκος πολίτης, αλλά πιο...Ρωμιός δε γίνεται και που βαπτίστηκε Ορθόδοξος το 2022, κατά την τελετή των Θεοφανίων στον Κεράτιο Κόλπο, έπιασε τον Τίμιο Σταυρό που έριξε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Μιλώντας ελληνικά, είπε: «Είμαι πολύ χαρούμενος». Στα τουρκικά εξήγησε: «Ένιωσα αυτή την πίστη πιο κοντά μου. Αποφάσισα να επιλέξω αυτή τη θρησκεία γιατί ταιριάζει με αυτόν τον τόπο και γιατί έχει πολύ βαθιές ρίζες. Το χώμα εδώ είναι διαπλεγμένο με τον Χριστιανισμό».

Σε φόρουμ και προσωπικές μαρτυρίες που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια, ένας Τούρκος κατηχούμενος από την Κωνσταντινούπολη περιγράφει πώς, άθεος από εφηβεία, έγινε πιστός πριν λίγα χρόνια. Άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία Αγίου Ανδρέα στο Καράκιοϊ κάθε Κυριακή στις 9:30 για τη Θεία Λειτουργία. «Δεν φοβάμαι πια», λέει. «Το να είσαι Τούρκος δεν έχει σημασία. Η Ορθοδοξία είναι η αλήθεια».

Άλλοι «νεοφώτιστοι», όπως τους αποκαλούν οι παλαιότεροι ομογενείς, προέρχονται από διαφορετικά περιβάλλοντα: Άλλοι με DNA τεστ που αποκάλυψαν ελληνικές ρίζες, άλλοι μέσα από όνειρα ή κενό ζωής, άλλοι από ανάγνωση του Ευαγγελίου.

Πολλοί αλλάζουν όνομα, εγγράφουν τα παιδιά τους σε ελληνορθόδοξα μειονοτικά σχολεία και ζουν μια «νέα ζωή με νέα ονόματα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν τα ρεπορτάζ. Δεν είναι λίγοι αυτοί που, παρ' ότι φοβούνται τις κοινωνικές αντιδράσεις, κρατούν την πίστη «στα κρυφά» στην αρχή, μέχρι να ωριμάσουν.

Αυτές οι μαρτυρίες δείχνουν ότι η κλήση είναι καθαρά εσωτερική: Όνειρα, κενό, αναζήτηση αλήθειας, μνήμη ψυχής που ξυπνά. Δεν είναι τίποτε άλλο από τη μνήμη της ψυχής που ξυπνά, συχνά ενισχυμένη από τις αποκαλύψεις των DNA τεστ που δείχνουν σε χιλιάδες Τούρκους – ιδιαίτερα από τον Πόντο, τη Σμύρνη, την Καππαδοκία – ότι οι ρίζες τους είναι βαθιά ρωμαίϊκες.

Η κατάρρευση ενός κατασκευασμένου κόσμου και η δύναμη του Θεού!

Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος; "Το Γένος μας δεν πρόκειται να σβήσει. Μια μπόρα ήταν η σκλαβιά, μεγάλη παιδεία. Αλλά ακόμη κι ένας Έλληνας να μείνει, ακόμη και κανένας μας να μη μείνει, ο Θεός μπορεί να αναστήσει έναν Έλληνα και να κάνει το σχέδιο Του".

Ε, αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα. Και είναι η απάντηση σε όλους αυτούς που έλεγαν ή και που εξακολουθούν να λένε "Καλά, θα πάρουμε τη Πόλη... Και τι θα την κάνουμε; Εμείς δεν είμαστε παρά μερικά εκατομμύρια κόσμος κι αυτοί (οι Τούρκοι) μιλιούνια. Πώς θα τα φέρουμε βόλτα;" Σήμερα, παίρνουν την απάντηση σαν γδούπος στην κεφαλή τους.

Εδώ και πολλά χρόνια, το φώναζα ότι δεν θα χρειαστεί να ανησυχούμε, γιατί ο Θεός είχε κάνει ήδη τη μαγιά Του. Προφύλαξε το Γένος του, όσο κι αν αυτό ακούγεται απίστευτο, μέσα στη καρδιά της μουσουλμανίας από τα βδελυρά και γαμψά νύχια του Παπισμού. Γιατί ο πραγματικός μας εχθρός, δεν είναι οι Τούρκοι. Ποτέ δεν ήταν. Ο εχθρός μας, ήταν, είναι και θα είναι πάντα οι ΦΡΑΓΚΟΙ! Είτε είναι Εγγλέζοι, είτε Γάλλοι, είτε Γερμανοί είτε..απλά δυτικοί!

Όσον αφορά την Τουρκία τώρα, αυτό το απολύτως τεχνητό "έθνος-κράτος", η τύχη του είναι ήδη προδιαγεγραμμένη. Γιατί το ψέμμα έχει περιορισμένη ζωή, δεν είναι αιώνιο. Είναι πρόσκαιρο.

Τόσο η κεμαλική, όσο και η νεο-οθωμανική αφήγηση, που οικοδομήθηκε πάνω στην ιδέα ενός ενιαίου, αδιάσπαστου και «καθαρού» έθνους, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση της.

Δεν απειλείται από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Όταν ένας λαός αρχίζει να αμφισβητεί τη βάση της ταυτότητάς του, όταν η ιστορία που του δόθηκε αποδεικνύεται παραποιημένη ή κάλπικη, τότε η κρίση δεν είναι πολιτική απλά. Είναι υπαρξιακή. Και αυτή η υπαρξιακή κρίση δεν καταστέλλεται με νόμους, ούτε περιορίζεται με μηχανισμούς ελέγχου. Αφορά την ίδια την ανθρώπινη συνείδηση.

Στον Πόντο, στην Καππαδοκία, στην Ανατολία, χιλιάδες οικογένειες κρατούν ακόμα την ποντιακή διάλεκτο, τα έθιμα, τις ιστορίες. Η γλώσσα που μιλιόταν στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας (1682-1921), το σπουδαιότερο ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα της περιοχής, επιβιώνει πλέον σε σπίτια. Και τώρα, με την τεχνολογία και την ελευθερία που φέρνει η ατομική αναζήτηση, η επιστροφή γίνεται ορατή.

Οι προφητείες ως ιστορικό κλειδί

Σε αυτό το σημείο, η πραγματικότητα συναντά τις προφητείες των Αγίων και Γερόντων – αυτές που για πολλούς θεωρούνταν μέχρι πρότινος ακατανόητες ή απίθανες. Όσα καταγράφονται τελευταία είτε σε σελίδες εφημερίδων, είτε σε ιστολόγια, δεν είναι απλώς θρησκευτικές αναφορές. Είναι ερμηνευτικά κλειδιά για τα γεγονότα που εκτυλίσσονται σήμερα.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Ισαπόστολος, προφήτευσε με ακρίβεια: «Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα Εξαμίλια. Στο τέλος θα τους διώξουν εις την Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθή, το άλλο τρίτο θα βαπτισθή και μονάχα το 1/3 θα πάη στην Κόκκινη Μηλιά».

Η «Κόκκινη Μηλιά» ασφαλώς συμβολίζει τα βάθη της Ασίας, δηλαδή ...θα πάνε από κεί πού 'ρθαν όσοι δεν βαπτιστούν ή σκοτωθούν. Το ένα τρίτο όμως που θα βαπτισθεί, θα είναι η μαζική επιστροφή στην Ορθοδοξία που βλέπουμε να διαφαίνεται μέσα από τις αυξανόμενες βαπτίσεις.

Ο Άγιος Παΐσιος προανήγγειλε ότι «θα βαπτισθούν πολλοί Τούρκοι» αλλά και ότι «οι Τούρκοι τα κόλλυβα θα τα έχουν στο ζωνάρι τους», αυτοί δηλαδή που είναι πνιγμένοι στον γενιτσαρισμό και δεν έχουν επιστροφή. Μ' άλλα λόγια, μίλησε για το μεγάλο κακό που θα πάθουν όταν επιτεθούν στην Ελλάδα καταλαμβάνοντας το μισό Αιγαίο (για δυό-τρία νησιά είπε αλλά καίριας σημασίας που θα είναι σαν να καταλαμβάνουν όντως το μισό Αιγαίο), για επέμβαση από πάνω (δηλαδή οι Ρώσοι που δεν θα ανεχθούν τον τουρκικό έλεγχο του Αιγαίου και θα καταστρέψουν την Τουρκία καταλαμβάνοντας την Κων/πολη), αλλά βεβαίως και για την πνευματική αφύπνιση. Ο μύθος της εθνοτικής καθαρότητας καταρρέει, όπως προέβλεψε.

Ο Όσιος Ιωσήφ Βατοπεδινός περιέγραψε μια αλληλουχία γεγονότων: κρίση, σύγκρουση, και τελικά θαυμαστή επιστροφή.

Ο Όσιος Ιωάννης Καλαΐδης μίλησε για τους «Τούρκους που κουβαλούν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους», αποκαλύπτοντας την κρυμμένη ρωμαίικη ταυτότητα. Ο Γέροντας των Αγράφων αναφέρθηκε σε μεγάλη πνευματική αφύπνιση, όπου τα ψεύδη της ιστορίας θα καταρρεύσουν και ο λαός θα στραφεί προς την Εκκλησία.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τα γεγονότα της εποχής μας – τις δηλώσεις στην Τραπεζούντα, τις βαπτίσεις στην Πόλη, τις γενεαλογικές αποκαλύψεις – διαπιστώνουμε ότι όλα αυτά δεν είναι θεωρητικές προσεγγίσεις. Είναι ζωντανή πραγματικότητα. Η προφητεία δεν είναι μοιρολατρία. Είναι απλά μια πρόσκληση ουσιαστικά σε μετάνοια και αφύπνιση.

Η ώρα της Αναστάσεως σήμανε!

Η Ρωμιοσύνη δεν είναι απλώς ανάμνηση που ξεθωριάζει στις σελίδες των βιβλίων. Ή ακόμη μια ρομαντική ιδέα που επιβιώνει χάρη στη νοσταλγία. Ποτέ δεν ήταν.

Είναι ζώσα δύναμη, οργανισμός που, ακόμη και όταν φαινομενικά καταρρέει, διατηρεί μέσα του τον πυρήνα της ζωής και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να αναγεννηθεί. Και αυτή η στιγμή έχει έρθει.

Κάθε βάπτιση στην Κωνσταντινούπολη, κάθε οικογένεια που επιστρέφει στην Ορθοδοξία, κάθε άνθρωπος που τολμά να πει «είμαι Ρωμιός», δεν είναι απλώς προσωπική επιλογή. Είναι πράξη ιστορικής και πνευματικής σημασίας.

Είναι το σημάδι ότι η αλήθεια, όσο κι αν καταπιέζεται, δεν εξαφανίζεται. Ότι η μνήμη, όσο και να θαφτεί, δεν πεθαίνει. Ότι η ταυτότητα, όσο κι αν αλλοιωθεί, βρίσκει πάντα τον δρόμο της επιστροφής.

Η Ρωμιοσύνη δεν ζητά άδεια. Δεν διαπραγματεύεται την ύπαρξή της. Δεν υποχωρεί μπροστά στα ψεύδη.

Ανασταίνεται.

Και όταν ένα έθνος ανασταίνεται όχι μόνο ιστορικά αλλά και πνευματικά, καμία δύναμη, καμία εξουσία, κανένα σύστημα δεν μπορεί να το αναχαιτίσει.

Διότι εκεί που η Ιστορία συναντά την Πίστη, εκεί αρχίζει το αμετάκλητο. Και αυτό που ξεκίνησε… δεν γυρίζει πίσω!

Η Ρωμιοσύνη επιστρέφει αδέρφια! Και επιστρέφει μαζί με τον Θεό!

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com
pirinoslogios.com