Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Το σχέδιο για την Ελλάδα.

Πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να έχει κανείς τα πάντα, είναι απείρως προτιμότερο να επιλέξει ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο σε μία μη χρεωμένη και ασφαλή χώρα, από ένα υψηλότερο σε μία υπερχρεωμένη – αφού τελικά οι Πολίτες καλούνται να πληρώσουν τα δημόσια χρέη, όταν το κράτος αδυνατεί, ενώ τους κοστίζουν τα πολλαπλάσια.
.
«Το πρόβλημα του ευρώ πιστεύω έχει αναλυθεί διεξοδικά και από σας και από άλλους έγκριτους αναλυτές και ειδικούς. Καθώς και τα περί διεφθαρμένου και εθελόδουλου πολιτικού συστήματος. Αυτά όμως δεν λύνουν το πρόβλημα, η λύση είναι το θέμα. Πως βγαίνουμε από το αδιέξοδο;
Άρα το ερώτημα που έχει ενδιαφέρον από δω και πέρα είναι το εξής: Έστω ότι με κάποιον τρόπο αύριο το πρωί έχουμε μια πατριωτική και έντιμη Κυβέρνηση. Έστω, επίσης, ότι έχουμε και ένα Νέο Σύνταγμα που διασφαλίζει την διαφάνεια και την Δημοκρατία.
Τι θα πρέπει να κάνει αυτή η Κυβέρνηση; Θα πρέπει να διατηρήσει την χώρα στο ευρώ ή θα πρέπει να δρομολογήσει την έξοδο; Και αν θεωρείτε την δεύτερη επιλογή ως λύση, πώς θα αντιμετωπισθούν οι κίνδυνοι που θα διατρέξει η Οικονομία, λόγω του καινούριου εθνικού νομίσματος; Τι προτείνετε για το εξωτερικό χρέος σε ευρώ; Πώς θα εξασφαλιστεί συνάλλαγμα για τις εισαγωγές; Τι θα γίνει με τον πληθωρισμό;
Έχω δει όντως πολλά αλλά δεν έχω καταλάβει τελικά τι προτείνεται. Έχω δει ας πούμε ότι «θα έπρεπε να χρεοκοπήσουμε όταν είχαμε την ευκαιρία αλλά τώρα είναι αργά». Και τι κάνουμε ρωτώ σήμερα; Χρεοκοπούμε; Βγαίνουμε από το ευρώ; Παραμένουμε και συνεχίζουμε να πληρώνουμε; Παραμένουμε αλλά σταματάμε να πληρώνουμε; Συγνώμη αλλά δεν έχω καταλάβει τελικά ποια είναι πρόταση, ποιο είναι το σχέδιο”.
.

Απάντηση


Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η Ελλάδα μοιάζει σήμερα με κάποιον που έχει 100 διαμερίσματα ανοίκιαστα, οπότε χάνει το ένα μετά το άλλο (α) επειδή δεν διαθέτει καθόλου μετρητά για να κινηθεί νοικιάζοντας τα και (β) λόγω του ότι αδυνατεί να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ, ενώ κανένας δεν τον δανείζει, για να μπορέσει να αγοράσει πάμφθηνα τα διαμερίσματα του όταν πλειστηριαστούν. Ειδικά δε όσον αφορά το ευρώ είναι εντελώς εγκλωβισμένη, αδυνατώντας να ξεφύγει από την παγίδα χωρίς να καταστραφεί – οπότε δεν τίθεται θέμα εξόδου της από την ιδανική κυβέρνηση που επικαλείται ο αναγνώστης, ενώ το έχουμε τεκμηριώσει πάρα πολλές φορές.
Περαιτέρω, έχουμε γράψει πως όλοι συμφωνούν σχετικά με το ότι, η Ελλάδα χρειάζεται ένα δικό της σχέδιο για να βγει από την κρίση. Το σχέδιο αυτό δεν μπορεί να είναι τα μνημόνια της Τρόικας που επικαλείται η αξιωματική αντιπολίτευση (έστω με ένα διαφορετικό «μείγμα πολιτικής») και εφαρμόζει η κυβέρνηση. Η αιτία είναι το ότι, έχει τεκμηριωθεί απόλυτα η αποτυχία τους από πολλούς οικονομολόγους – ενώ φυσικά δεν απέδωσε ούτε το άλλο «μείγμα πολιτικής» του κ. Σαμαρά, ο οποίος τότε μόνο πέτυχε κάτι θετικό για την οικονομία μας, όταν δεν τήρησε το 2014 τα μέτρα των μνημονίων (ανάλυση).
Στα πλαίσια αυτά μία νέα ελληνική κυβέρνηση (η οποία πριν από όλα οφείλει να αποκαταστήσει άμεσα την εμπιστοσύνη των Πολιτών προς την Πολιτεία καταπολεμώντας αποτελεσματικά το πελατειακό κράτος), πρέπει να πετύχει ήρεμα και σταδιακά τρία βασικά πράγματα: (α) ένα πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, (β) έναν πλεονασματικό προϋπολογισμό, καθώς επίσης (γ) τη μείωση των εξωτερικών χρεών του δημοσίου – όπου, με δεδομένο το ότι τα δημόσια χρέη μετά το PSI δεν είναι δυνατόν να μετατραπούν σε τυχόν εθνικό νόμισμα, ενώ το ευρώ είναι ξένο νόμισμα για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, θα μπορούσαν να θεωρηθούν όλα ως εξωτερικά χρέη.
Εισαγωγικά εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας υπολογιζόταν το 2015 (το 2016 είχε ένα μικρό πλεόνασμα) στα 296 δις € – στα οποία όμως δεν συμπεριλαμβανόταν (α) το ονομαζόμενο κρυφό χρέος, ύψους περί τα 25 δις € – οι δυνητικές υποχρεώσεις του κράτους δηλαδή, στην περίπτωση καταπτώσεως των εγγυήσεων που είχε παράσχει σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς, ούτε (β) οι εγγυήσεις για τις τράπεζες που είχαν κατατεθεί στην ΕΚΤ – για να καλύψουν μέρος του ELA μέσω του οποίου χρηματοδοτούνται, λόγω του περιορισμού (των εκροών) των καταθέσεων των Ελλήνων.
Από τα 296 δις € μόλις τα 15 δις € ήταν έντοκα γραμμάτια, άρα εσωτερικός δανεισμός – ενώ το μέσο σταθμικό επιτόκιο, με το οποίο επιβαρύνεται το δημόσιο χρέος ανερχόταν στο 1,79% περίπου (γράφημα), άρα οι τόκοι υπολογίζονται στα 5-6 δις € ετησίως. Εκτός αυτού, από την τρίτη δανειακή σύμβαση ύψους 86 δις €, με την οποία παραδόθηκε η εθνική κυριαρχία της χώρας ολοκληρωτικά στους δανειστές, είχαν εισπραχθεί μόλις 13 δις € – συν 10 δις €, τα οποία είχαν μεν εγκριθεί για τις ανάγκες κεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αλλά έχουν κατατεθεί στο Λουξεμβούργο (η προδοσία και η ηλιθιότητα σε όλο τους το μεγαλείο). Σε ένα ΑΕΠ ύψους περί τα 176 δις € το χρέος ήταν στο 168% – ενώ στο ΑΕΠ του 2008 ύψους 233 δις € σε αγοραίες τιμές (πηγή) θα ήταν στο 127% (χαμηλότερο από της Ιταλίας και της Πορτογαλίας σήμερα).
Σήμερα το δημόσιο χρέος ανέρχεται στα 359 δις € περίπου (343,7 δις € στα τέλη Μαρτίου – πηγή, γράφημα δεξιά – συν τα 15 δις € που εγκρίθηκαν πρόσφατα από την 3η δανειακή σύμβαση) οπότε, εάν το ΑΕΠ μας διαμορφωθεί στα 181 δις € στα τέλη του 2018 με την προβλεπόμενη άνοδο του 2%, τότε θα εκτοξευθεί στο 198% του ΑΕΠ.
Αυτό σημαίνει πως είναι απαραίτητη τουλάχιστον η διαγραφή των 96 δις € που επιμηκύνθηκαν, εάν παραμείνει η Ελλάδα εντός της Ευρωζώνης – κάτι που, στη βάση του σχεδίου που προτείνουμε (πηγή), θα έπρεπε να αναληφθεί από ένα «Εθνικό Συμβούλιο διαπραγμάτευσης του μη βιώσιμου χρέους» που οφείλει να ιδρυθεί, να στελεχωθεί με ικανούς τεχνοκράτες, καθώς επίσης να πλαισιωθεί με διεθνείς εξειδικευμένες εταιρείες (οικονομικές και νομικές), με βασικό επιχείρημα του την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας μας από την πολιτική των μνημονίων της Τρόικα, η οποία κόστισε πάνω από 1 τρις € (υπενθυμίζουμε πως το ΔΝΤ έχει παραδεχτεί τα σφάλματα του, οπότε είναι ουσιαστικά συνήγορος των επιχειρημάτων μας).
Παράλληλα θα έπρεπε να ιδρυθεί ένα δεύτερο Εθνικό Συμβούλιο για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και πολεμικών επανορθώσεων, τις οποίες οι ίδιοι οι Γερμανοί επιστήμονες υπολογίζουν τεκμηριωμένα στα 180 δις € – ποσόν που θα μπορούσε να μειώσει αντίστοιχα το δημόσιο χρέος. Φυσικά η επιτυχία τόσο του πρώτου, όσο και του δεύτερου συμβουλίου δεν είναι δεδομένη, ούτε άμεση – οπότε η νέα ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να ασχοληθεί με την Οικονομία, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σήμερα, επικεντρώνοντας τις προσπάθειες της στους τρεις βασικούς τομείς που αναφέραμε και αναλύουμε παρακάτω (για τα κόκκινα χρέη στις τράπεζες, στο δημόσιο και στους οργανισμούς του απαιτείται ιδιαίτερο σχέδιο, το οποίο έχουμε ήδη αναλύσει σε άλλα άρθρα μας).
Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών
Περαιτέρω, για να εξασφαλισθεί ένα πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, θα πρέπει οι εξαγωγές να είναι υψηλότερες από τις εισαγωγές – γεγονός που σημαίνει πως είτε οι εξαγωγές θα πρέπει να αυξηθούν, είτε οι εισαγωγές να μειωθούν, είτε και τα δύο. Ο συνδυασμός αυτός τώρα επιτυγχάνεται συνήθως με την υποτίμηση του νομίσματος – όπου οι εξαγωγικές τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών (ο τουρισμός ανήκει εδώ) μειώνονται και άρα γίνονται πιο ανταγωνιστικά, ενώ οι εισαγωγές υποχωρούν επειδή ακριβαίνουν. Το πλεονασματικό ισοζύγιο δε αυξάνει το ΑΕΠ, ενώ το ελλειμματικό το μειώνει – αφού το ΑΕΠ είναι ίσο με τα εξής: Κατανάλωση + Επενδύσεις + Δημόσιες δαπάνες + {Εξαγωγές – Εισαγωγές}.
Προϋποθέτει βέβαια την ύπαρξη προϊόντων στη χώρα αφού, εάν έχει αποψιλωθεί ο παραγωγικός της ιστός, όπως έχει συμβεί στην Ελλάδα κυρίως ως αποτέλεσμα των μνημονίων, επιτυγχάνεται ακριβώς το αντίθετο – επειδή οι εξαγωγές δεν είναι εφικτές, η εγχώρια παραγωγή απαιτεί χρόνο και επενδύσεις, ενώ οι ακριβότερες εισαγωγές αυξάνουν σε μεγάλο βαθμό τον πληθωρισμό, καταστρέφοντας τελικά το νόμισμα (όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας και της Τουρκίας σήμερα – άρθρο). Εν προκειμένω, ακόμη και αν η Ελλάδα είχε δικό της νόμισμα, δεν θα επέλυε τα προβλήματα της – πολύ περισσότερο με τόσο μεγάλα εξωτερικά χρέη, δημόσια και ιδιωτικά.
Μία δεύτερη προϋπόθεση είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, πάντοτε συγκριτικά με τα άλλα κράτη, η οποία δεν εξασφαλίζεται μόνο από την υποτίμηση του νομίσματος – άρα από τη μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος. Απαιτούνται επί πλέον επενδύσεις σε νέα μηχανήματα, σε σύγχρονες παραγωγικές διαδικασίες κοκ. – όπου όμως, εάν έχει υπερχρεωθεί τόσο ο δημόσιος, όσο και ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, οπότε έχουν χάσει και οι δύο την πιστοληπτική τους ικανότητα με αποτέλεσμα η οικονομία να είναι εγκλωβισμένη στην παγίδα ρευστότητας (=ακόμη και αν οι τράπεζες είναι υγιείς, δεν μπορούν να δανείσουν χρήματα μέσω των οποίων αυξάνεται η ρευστότητα, αφού δεν υπάρχουν αξιόχρεοι οφειλέτες), δεν διενεργούνται – οπότε η ανταγωνιστικότητα δεν αυξάνεται αρκετά. Εκτός αυτού η εκ των πραγμάτων μειωμένη ζήτηση ενός υπερχρεωμένου κράτους δεν προσελκύει επενδυτές – αφού ακόμη και αν παράγουν φθηνά δεν πρόκειται να πουλήσουν τα προϊόντα τους, με εξαίρεση τις εξαγωγές όπου εκμεταλλεύονται τη ζήτηση άλλων κρατών.
Εάν τώρα η χώρα δεν έχει δικό της νόμισμα, όπως η Ελλάδα, τότε δεν είναι σε θέση να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητα της μέσω της υποτίμησης και να αυξήσει τις εξαγωγές της, μειώνοντας τις εισαγωγές – άρα να παράγει πλεονάσματα στο ισοζύγιο της. Στην περίπτωση αυτή η μοναδική της δυνατότητα είναι η εσωτερική υποτίμηση, όπως έκανε η Γερμανία από το 2000 – η οποία δεν αύξανε τους μισθούς των εργαζομένων της ανάλογα με την παραγωγικότητα τους συν το συμφωνημένο πληθωρισμό με τους εταίρους της (1,9%).
Έτσι οι εξαγωγές της ήταν συγκριτικά φθηνότερες, ενώ οι εισαγωγές της χαμηλότερες, επειδή τα εισοδήματα των Πολιτών της ήταν μικρότερα – οπότε άρχισαν να αυξάνονται τα πλεονάσματα της. Φυσικά διέθετε παραγωγικό μηχανισμό, καθώς επίσης τη δυνατότητα διεξαγωγής επενδύσεων – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της ΕΚΤ που είχε προσαρμόσει τη νομισματική της πολιτική στη γερμανική οικονομία (ανάλυση).
Συνεχίζοντας, όταν μία χώρα που έχει το δικό της νόμισμα το υποτιμάει και αυξάνει τα πλεονάσματα της, τότε το νόμισμα αργά ή γρήγορα ανατιμάται – οπότε μειώνονται οι εξαγωγές και αυξάνονται οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα να υποχωρούν τα πλεονάσματα της. Στην περίπτωση αυτή, η μοναδική της δυνατότητα είναι η τεχνητή υποτίμηση του μέσω της κεντρικής της τράπεζας, η οποία κοστίζει πάρα πολλά σε συνάλλαγμα – εκτός του ότι αντιδρούν οι εμπορικοί της εταίροι, όπως στην περίπτωση της Κίνας, αναγκάζοντας την να «συμμορφωθεί».
Όταν όμως η πλεονασματική χώρα δεν έχει το δικό της νόμισμα, όπως η Γερμανία, είναι σε πολύ καλύτερη θέση, εάν οι εταίροι της είναι ελλειμματικοί ή/και υπερχρεωμένοι –επειδή τότε το κοινό νόμισμα υποτιμάται, χωρίς να δαπανάει συνάλλαγμα και χωρίς να αντιδρούν οι εμπορικοί της εταίροι. Πόσο μάλλον όταν η ΕΚΤ τυπώνει πληθωριστικά χρήματα (QE) για να αντιμετωπισθεί η ύφεση των κρατών, στα οποία έχει επιβληθεί η πολιτική λιτότητας – ενώ δεν έρχεται σε αντίθεση με τις άλλες μεγάλες νομισματικές περιοχές που κάνουν το ίδιο (Η.Π.Α. και Κίνα). Έτσι το γερμανικό ευρώ παραμένει πάμφθηνο, αυξάνοντας τις εξαγωγές της χώρας, χωρίς να απαιτείται πλέον εσωτερική υποτίμηση – οπότε τα πλεονάσματα κορυφώνονται.
Η Ελλάδα τώρα, η οποία δεν μπορεί να καλυτερεύσει την ανταγωνιστικότητα της παρά μόνο με την εσωτερική υποτίμηση, αφού δεν διενεργούνται επενδύσεις λόγω αυτών που έχουμε ήδη αναφέρει, είναι πολύ δύσκολο να αυξήσει σημαντικά τις εξαγωγές της – οπότε η λύση για να παράγει πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της είναι η συνειδητή μείωση των εισαγωγών, μέσω της κατανάλωσης αποκλειστικά και μόνο ελληνικών προϊόντων (ότι δεν παράγεται στην Ελλάδα, θα έπρεπε να συνηθιστεί να μην καταναλώνεται – να ζούμε σαν να μην υπήρχε).
Επίσης η άνοδος του τουρισμού, όπου διενεργούνται επενδύσεις αφού η χώρα μας εκμεταλλεύεται τη ζήτηση άλλων κρατών – ενώ η εσωτερική υποτίμηση σε αυτόν τον κλάδο αυξάνει περισσότερο την ανταγωνιστικότητα του, συγκριτικά με τη βιομηχανία. Φυσικά πρόκειται για πολύ μικρές παρεμβάσεις, κυρίως επειδή ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση ούτε να δανεισθεί για να επενδύσει, ούτε να εξυπηρετήσει τα υφιστάμενα δάνεια του – κάτι που δεν συνέβαινε πριν από το έγκλημα της υπαγωγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ.
Ιδιαίτερη σημασία θα έπρεπε να δοθεί στην πρωτογενή παραγωγή και στη μεταποίηση, η οποία θα μπορούσε να μειώσει τις εισαγωγές τροφίμων – ενώ η ποιοτική γεωργία θα ήταν σε θέση να αυξήσει σημαντικά τις εξαγωγές, εάν δεν φορολογούνταν οι αγρότες με τέτοιο εγκληματικό τρόπο. Τέλος, η ναυτιλία θα είχε τη δυνατότητα να προσφέρει πάρα πολλά στην Ελλάδα, ειδικά εάν δεν υπήρχαν οι έλεγχοι κεφαλαίων (ανάλυση) – καθώς επίσης εάν δημιουργούνταν καλύτερες προϋποθέσεις από αυτές που προσφέρει η Μ. Βρετανία, οι οποίες δεν έχουν σχέση πάντοτε με τη φορολογία αλλά, κυρίως, με τη σταθερή φορολογική πολιτική και με το ορθολογικό επιχειρηματικό πλαίσιο (το Ντουμπάι, χωρίς κανένα πλοίο, έχει τζίρο από τη διαχείριση του ναυτιλιακού στόλου περί τα 25 δις € – άρα 500.000 θέσεις εργασίας).
Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την Ελλάδα ως μία «boutique» – με την έννοια ότι μπορεί και πρέπει να προσφέρει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και αντίστοιχων τιμών, αφού διαθέτει πάρα πολλά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα το κλίμα, τη γη και τις «ποικιλίες» στον αγροτικό τομέα, (τα ψάρια στην αλιεία, τη φέτα στην κτηνοτροφία κοκ.), τα δεκάδες παραδεισένια νησιά και την πολιτιστική της κληρονομιά στον τουρισμό (ιατρικός κλπ.) ή τη νούμερο ένα ναυτιλία στον πλανήτη.
Ο προϋπολογισμός
Συνεχίζοντας, όπως το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος θα μπορούσε να μειωθεί μέσω των πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, έτσι και το δημόσιο εάν ο προϋπολογισμός της χώρας ήταν πλεονασματικός – σημειώνοντας πως κράτη, όπως η Δανία και η Σουηδία, έχουν αφενός μεν πλεονασματικά ισοζύγια, αφετέρου χαμηλά δημόσια χρέη ως προς το ΑΕΠ τους (η Δανία έχει μηδενίσει τα εξωτερικά της κρατικά χρέη).
Φυσικά βοήθησε το ότι διαθέτουν δικό τους νόμισμα, αλλά δεν είναι η βασική αιτία – αφού ωφελούνται κυρίως από το σταθερό πολιτικό και οικονομικό τους πλαίσιο, από το υψηλό επίπεδο μόρφωσης και παιδείας, από την καινοτομία, καθώς επίσης από την πρόσβαση τους σε νέες τεχνολογίες. Η πολιτική σταθερότητα με τη σειρά της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ανεπτυγμένο κοινωνικό τους κράτος – αν και τόσο το κοινωνικό κράτος τους, όσο και η εξισορρόπηση του προϋπολογισμού τους απαιτούν υψηλούς φόρους, οι οποίοι αυξάνουν το ιδιωτικό χρέος σημαντικά. Αυτός ήταν ο λόγος της μεγάλης τραπεζικής κρίσης που βίωσαν στις αρχές του 1990 – ενώ η υπερχρέωση των νοικοκυριών τους σήμερα, σε συνδυασμό με τη φούσκα ακινήτων και στις δύο χώρες, ίσως οδηγήσει σε μία ανάλογη επόμενη κρίση.
Σε κάθε περίπτωση, το χαμηλό δημόσιο χρέος επιτυγχάνεται με το υψηλό ιδιωτικό, ειδικά όταν δεν είναι εις βάρος του κοινωνικού κράτους. Είναι όμως προτιμότερο από το μεγάλο δημόσιο χρέος, επειδή μπορεί να αντιμετωπισθεί καλύτερα – όπως πρόσφατα στην περίπτωση της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας.
Εδώ οφείλουμε να κατανοήσουμε πως είναι απείρως προτιμότερο να έχει κανείς ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο σε μία μη χρεωμένη και ασφαλή χώρα, από ένα υψηλότερο σε μία υπερχρεωμένη – αφού τελικά οι Πολίτες καλούνται να πληρώσουν τα δημόσια χρέη, όταν το κράτος αδυνατεί, ενώ τους κοστίζουν τα πολλαπλάσια. Για παράδειγμα, η χρεοκοπία έχει κοστίσει μέχρι στιγμής στην Ελλάδα πάνω από 1 τρις €, έναντι δανείων της τάξης των 270 δις € – ενώ έχει χάσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, έχει δρομολογηθεί η υφαρπαγή του δημοσίου και ιδιωτικού της πλούτου, η πλειοψηφία των Ελλήνων κινδυνεύει να εξαθλιωθεί κοκ.
Ως εκ τούτου οι φόροι, ιδιαίτερα όταν είναι ανταποδοτικοί και δεν σπαταλούνται από τις κυβερνήσεις, είναι απαραίτητοι για να είναι βιώσιμο και ασφαλές ένα κράτος – κάτι που δυστυχώς δεν συνέβη ποτέ στην Ελλάδα, όπου όχι μόνο οι κυβερνήσεις διαχειρίσθηκαν ανεύθυνα τους φόρους αλλά, το κυριότερο, δεν ανέπτυξαν τη φορολογική συνείδηση των Πολιτών. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί κάτι τέτοιο, όταν οι φόροι δεν ήταν ποτέ ανταποδοτικοί – ενώ ένα μεγάλο μέρος τους απορροφούταν από τη διαφθορά και τη διαπλοκή της πολιτικής με την οικονομική εξουσία. Πώς μπορεί μία κυβέρνηση να αλλάξει τα κακώς κείμενα εάν η ίδια δεν δώσει το καλό παράδειγμα; Πώς θα αποκτήσουν οι Πολίτες φορολογική συνείδηση, εάν οι πολιτικοί διαπλέκονται, διαφθείρονται και προσφέρουν στους εαυτούς τους ειδικά φορολογικά προνόμια;
Η λύση εδώ είναι ολοφάνερη: η ίδρυση ενός σώματος δίωξης της πολιτικής διαφθοράς, καθώς επίσης της διαφθοράς του δημοσίου, όπως το ΣΔΟΕ για τη φοροδιαφυγή, υπό την εποπτεία μίας πραγματικά ανεξάρτητης Δικαιοσύνης – έτσι ώστε να σταματήσει το έγκλημα που διενεργείται τόσα χρόνια, έχοντας οδηγήσει στη χρεοκοπία της πατρίδας μας. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, παράλληλα με τη σωστή λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών του δημοσίου, είμαστε σίγουροι πως ο κρατικός προϋπολογισμός μας θα γίνει πλεονασματικός – ενώ η φοροδιαφυγή θα υποχωρήσει σημαντικά, το λαθρεμπόριο των καυσίμων θα μηδενιστεί κοκ. Τότε θα επιστρέψουν και τα 100 δις € των καταθέσεων που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό, αυξάνοντας τη ρευστότητα της χώρας – η οποία θα μπορούσε τότε να χρηματοδοτηθεί από μόνη της.
Η μείωση του εξωτερικού χρέους
Γενικότερα στο θέμα του δημοσίου χρέους έχουμε αναφέρει ήδη πως πρέπει να διαγραφεί ονομαστικά ένα μεγάλο μέρος του – αφενός μεν επειδή εμποδίζει την έξοδο της χώρας μας από την κρίση λόγω της μηδενικής πιστοληπτικής της ικανότητας, αφετέρου επειδή το δικαιούμαστε μετά από τα τεράστια λάθη της Τρόικα, τα οποία πληρώσαμε πανάκριβα. Είμαστε βέβαιοι δε πως η καγκελάριος το γνωρίζει καλύτερα από εμάς, ενώ τοποθετείται εναντίον όχι για τα χρήματα (άλλωστε μόνο το 28% των συνολικών δανείων είναι «δικό» της), αλλά (α) για να μην απαιτήσουν κάτι ανάλογο τα άλλα κράτη που όμως δεν το δικαιούνται, αφού δεν τους επιβλήθηκαν τέτοια εγκληματικά μέτρα και (β) το κυριότερο, για να μετατρέψει την Ελλάδα σε γερμανικό προτεκτοράτο (ανάλυση).
Ανεξάρτητα όμως από το θέμα της διαγραφής, ασφαλώς είμαστε σε θέση και πρέπει να επιτύχουμε κάποια άλλα πράγματα μόνοι μας – όπως θα ήταν ο εσωτερικός δανεισμός με εθνικά ομόλογα, όπου θα συνέβαλαν επίσης οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό, εάν υπήρχε εμπιστοσύνη στη χώρα. Η εμπιστοσύνη βέβαια κερδίζεται – για παράδειγμα, με την επίτευξη πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και στον προϋπολογισμό, με την καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς μέσω του σώματος δίωξης που αναφέραμε παραπάνω κοκ.
Σε κάθε περίπτωση, γνωρίζοντας πως η βασική αιτία της χρεοκοπίας ενός κράτους δεν είναι το δημόσιο χρέος, αλλά το εξωτερικό, πρέπει οπωσδήποτε να το μειώσουμε – πριν ακόμη ξεσπάσει η επόμενη μεγάλη κρίση στον πλανήτη και μας βρει ξανά εντελώς απροετοίμαστους.
Επίλογος
Εάν μία χώρα έχει πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, πλεονασματικό προϋπολογισμό, επαρκή συγκριτική ανταγωνιστικότητα και ένα χαμηλό εξωτερικό χρέος, τότε μπορεί να ευημερήσει με οποιοδήποτε νόμισμα – ενώ τότε μόνο έχει τη ρεαλιστική επιλογή του δικού της, το οποίο οχυρώνει καλύτερα μία οικονομία. Με απλά λόγια πιστεύουμε πως ακόμη και αν θα έπρεπε να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη, διαπιστώνοντας πως μετατρέπεται σε γερμανική ή/και για λόγους καθαρά οικονομικούς, θα πρέπει προηγουμένως να έχουμε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις – αφού διαφορετικά θα ήταν αυτοκτονία.
Ειδικότερα, όταν μία χώρα είναι υπερχρεωμένη σε ξένο νόμισμα, με δίδυμα ελλείμματα, με ένα διεφθαρμένο κράτος και με μία ανεπαρκή/ανίκανη κυβέρνηση, τότε δεν τη βοηθάει ούτε το εθνικό της νόμισμα, ούτε μία δική της κεντρική τράπεζα, η οποία είναι ακόμη σημαντικότερη – όσο αισιόδοξος και αν είναι κανείς.
Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν ακόμη λύσεις για την Ελλάδα, με την ιδανική κυβέρνηση και με τις υπόλοιπες προϋποθέσεις που συμπεριέλαβε ο αναγνώστης – οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να περιγραφούν στα πλαίσια ενός μικρού άρθρου. Είναι δε απαραίτητο ένα ελληνικό σχέδιο για την οικονομία της, το οποίο να συμπεριλαμβάνει τα πάντα (ασφαλιστικό, εμπορικές τράπεζες, αναπτυξιακή τράπεζα, δημόσιο χρέος, ιδιωτικό χρέος, κόκκινα δάνεια κλπ.), με κάθε λεπτομέρεια. Διαφορετικά η χώρα μας είναι καταδικασμένη να μετατραπεί σε γερμανική αποικία – χωρίς καμία δυνατότητα ανάκτησης της εθνικής της κυριαρχίας.
Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα χρειάζεται ριζικές αλλαγές, όπως θα ήταν μία ικανή κυβέρνηση και η ύπαρξη λιγότερων υπουργείων (τομέων καλύτερα), με εκ περιτροπής υπουργούς ανά εξάμηνο – καθώς επίσης όλα ανεξαιρέτως με κατεύθυνση την παραγωγή πλούτου κατά το παράδειγμα της Ελβετίας (1. Εξωτερικών, 2. Εσωτερικών, 3. Δικαιοσύνης, 4. Άμυνας, μετανάστευσης και Ασφάλειας του Πολίτη, 5. Οικονομίας 6. Ανάπτυξης, παιδείας, έρευνας, οικογένειας, πολιτισμού και 7. Περιβάλλοντος, συγκοινωνιών, επικοινωνιών, ενέργειας). Να έχουν όλα ανεξαιρέτως δηλαδή έσοδα και όχι μόνο έξοδα – κάτι που είναι εφικτό, εάν λειτουργούν σωστά.
Τις αλλαγές αυτές μπορεί και πρέπει να τις δρομολογήσει η Ελλάδα, στηριζόμενη φυσικά από όλους τους Έλληνες – καταργώντας πριν από όλα το τεσσαρακονταετές μνημόνιο που την οδηγεί απ’ ευθείας στην πλήρη καταστροφή της. Εν προκειμένω δεν χρειάζεται να συγκρουστεί κατά μέτωπο με τους πιστωτές της, με την πρωσική κυβέρνηση για να είμαστε πιο πραγματιστές – αλλά να εκπονήσει μία ήρεμη και σωστή στρατηγική, η οποία να συμπεριλαμβάνει την παραδειγματική τιμωρία όλων αυτών που την οδήγησαν στην παγίδα μετά το 2009, έχοντας προετοιμαστεί σωστά για τις πιέσεις που αναμφίβολα θα της ασκηθούν, ως συνήθως με μοχλό την ΕΚΤ.

Βασίλης Βιλιάρδος.
analyst.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.