Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης.
Στην δεκαετία του ογδόντα βρισκόμουν στο Παρίσι όπου σπούδαζα. Μια μέρα είχα πάει στο κέντρο Πομπιντού, όπως κάθε μέρα σχεδόν και έψαχνα κάποιο βιβλίο για την τουρκική ιστορία. Ο υπάλληλος εκεί με κοίταξε προσεκτικά και με ρώτησε αν είμαι Τούρκος. Στην απάντηση μου ότι είμαι Έλληνας ο Γάλλος αυτός με κοίταξε με ένα έντονο αυθόρμητο θαυμασμό και στη συνέχεια μου έπλεξε ένα καταπληκτικό εγκώμιο για τους Έλληνες που τους θαύμαζε για την ιστορία τους, για τον πολισμό τους, για το φιλότιμο τους, για την αγνότητα τους και κυρίως για την τεράστια πνευματική τους κληρονομιά.





.jpg)
.jpg)















