Κάποιοι άνθρωποι ακόμα και στην εποχή του κορονοϊού ήταν ευτυχισμένοι. Δεν έχασαν την ελπίδα τους και η κοσμικότητα της εποχής μας που κατέβασε ρολά εκείνη την εποχή, για αυτούς ήταν έτσι και αλλιώς σκουπίδια.
Και φυσικά θα καταλάβατε σε ποιους αναφέρομαι. Σε εσάς. Σε εμάς που ονειρευόμαστε και μέσα από την πνευματική ζωή ζούμε σε ένα άλλο κόσμο που ξεπερνάει το χώρο και τον χρόνο.Εννοείται ότι η εποχή μας είναι χάλια. Εννοείται ότι από κοσμικής άποψης δεν φαίνεται καμιά προοπτική και ελπίδα αλλά κάθε εποχή δεν είχε την δική της δυσκολία; Κάποιοι γκρινιάζουν. Κάποιοι μιζεριάζουν. Κάποιοι άλλοι περιμένουν την αλλαγή χωρίς όμως να κάνουν τίποτα.
Δεν μιλάω για τους αδελφούς μας που γεμίζουν το ΟΑΚΑ για να δουν την παρακμή της Βίσση και της κάθε Βίσση.
Αυτοί που έχουν πάνω από όλα στην καρδιά τους Χριστό και Ελλάδα δεν πρέπει απλά να το δηλώνουν αλλά να ζουν βιώνοντάς τα αυτά τα δύο. Δυστυχώς πολλοί Έλληνες, αληθινοί ελληνόψυχοι Έλληνες, είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους και απλά περιμένουν. Δεν κάνουν τίποτα ενώ θα μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα που θα άλλαζαν τα δεδομένα. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να αρχίσουν να βλέπουν τον συνέλληνα δίπλα τους σαν κανονικό αδερφό τους παρόλες τις διαφορές.
Ας ψηφίζει Νίκη ή Βελόπουλο, ας ψηφίζει Κασιδιάρη, ας έχει πάθη – έχω και εγώ, είναι αδερφός μου, ονειρεύεται αυτά που ονειρεύομαι και εγώ, πονάει με αυτά που πονάω.
Μην επικεντρώνουμε σε αυτά που μας χωρίζουν. Θα μείνουμε μόνοι και ο μόνος δεν θα είναι χαρούμενος ούτε αν τον βάλεις στον Παράδεισο.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο πολύ σημαντικό που οι Έλληνες οφείλουμε να κάνουμε. Να μην χάσουμε την ελπίδα μας. Αν αυτό χαθεί τότε τέλειωσαν όλα γιατί όντως το χειρότερο είναι απογοήτευση. Απογοήτευση και απελπισία νιώθουν πολλοί Έλληνες που απλά περιμένουν τις καλύτερες μέρες χωρίς να κάνουν τίποτα.
Περιμένοντας τις καλύτερες μέρες χωρίς να νιώθουμε την πληρότητα της Πνευματικής ζωής με την εξομολόγηση και την Θεία Κοινωνία θα κουραστούμε, θα απογοητευτούμε και στο τέλος θα χάσουμε την πίστη μας.
Περιμένοντας χωρίς να νοιαζόμαστε έστω για τον Πατριώτη δίπλα μας, χωρίς να τον βλέπουμε σαν κανονικό αδελφό μας, τότε θα μείνουμε ολομόναχοι και τίποτα δεν θα έχει σημασία.
Όπου συναντάμε Έλληνα, είτε στην εργασία μας, είτε στο διαδίκτυο, είτε εκεί που ο Θεός θα φέρει κοντά τα βήματά μας, να φερόμαστε σαν να βλέπουμε ένα καλό αδελφικό φίλο απ’ τα παλιά. Να μην κάνουμε επίδειξη γνώσεων και προβολή αρετών αλλά να γινόμαστε ο πνευματικός ώμος που θα ακουμπήσει και θα ξαποστάσει ο κάθε συνοδοιπόρος αδελφός μας.
Να δίνουμε ελπίδα και να υπενθυμίζουμε πως δεν περιμένουμε τις καλύτερες μέρες. Τις βιώνουμε από τώρα ζώντας πνευματικά, ζώντας απλά και ουσιαστικά. Δεν βλέπουμε τηλεόραση και τον παρακμιακό τρόπο ζωής που παρουσιάζει. Βλέπουμε τον Θεό στα πρόσωπα των αδελφών μας και κρατιόμαστε ο ένας από τον άλλο για να ανέβουμε στην κορφή. Στην αγκαλιά του. Ας μας οδηγήσει όπου θέλει Εκείνος.
Μην σταματήσουμε ποτέ να ονειρευόμαστε, να ελπίζουμε, να αγαπάμε και να νιώθουμε ότι ανήκουμε σε μια μεγάλη οικογένεια – κοινωνία αδελφών σε γη και ουρανό. Στα αλήθεια τα καλύτερα είναι μπροστά μας.
Γιώργος Θαλάσσης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου