Η ομολογία για την επερχόμενη συνταξιοδοτική φτώχεια κλείνει τον κύκλο. Η αποικία χρέους δεν στερεί μόνο το παρόν της χώρας, αλλά υποθηκεύει οριστικά και τα γηρατειά των πολιτών της…
Ο κύκλος της οικονομικής υποδούλωσης είναι πλέον πλήρως αυτοτροφοδοτούμενος. Το κράτος αφαιμάσσει την εγχώρια αγορά για να παράγει πλεονάσματα, αυτά μεταγγίζονται στο εξωτερικό για το χρέος, οι υποδομές αφήνονται να παρακμάσουν και τα ευρωπαϊκά κονδύλια έρχονται απλώς για να επιδοτήσουν την εξαγορά του εθνικού πλούτου από ιδιώτες…
Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης
Υπάρχει ένα βαθύ, δομικό παράδοξο στην ελληνική οικονομία, το οποίο οι πανηγυρικοί τίτλοι των κυβερνητικών απολογισμών και των συστημικών μέσων ενημέρωσης επιμελώς αποσιωπούν.
Αν περιοριστεί κανείς σε μια επιφανειακή ανάγνωση των επίσημων εκθέσεων της Eurostat, η Ελλάδα εμφανίζεται να «πρωταγωνιστεί» στις κρατικές επενδύσεις για κεφαλαιουχικά έργα, δαπανώντας περίπου το 4,8% με 5,3% του ΑΕΠ της (δηλαδή περί τα 12 έως 14 δισεκατομμύρια ευρώ). Την ίδια στιγμή, ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος κινείται σε σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα, πέριξ του 3,2% με 3,5% του ΑΕΠ.
Αυτή η πρώτη εικόνα παραπέμπει ψευδώς σε ένα κράτος-εργοτάξιο, το οποίο επενδύει μανιωδώς στην ανάπτυξη, στις υποδομές και στο παραγωγικό του μέλλον.
Η αλήθεια όμως, αν αφαιρέσει κανείς το τεχνητό προπέτασμα καπνού των μακροοικονομικών δεικτών, αποκαλύπτει μια εφιαλτική και άκρως ασύμμετρη πραγματικότητα. Την πλήρη και τέλεια αρχιτεκτονική μιας σύγχρονης «αποικίας χρέους» που εξαγοράζει προσωρινή αξιοπιστία εις βάρος της κοινωνικής συνοχής.
Η Απογύμνωση του Εθνικού Πλούτου: Το Σοκ του 0,8%
Το μεγάλο ψέμα των ελληνικών δημοσίων επενδύσεων αποκαλύπτεται με μια απλή, αμείλικτη αφαιρετική πράξη.
Τι συμβαίνει αν βγάλουμε από την εξίσωση τα κονδύλια του ΕΣΠΑ και του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF);
Αν απομονώσουμε το αμιγώς Εθνικό Πρόγραμμα Δημοσίων Ενεργειών —τους πόρους δηλαδή που παράγει αυτόνομα η ελληνική οικονομία από τη φορολόγηση και τη δραστηριότητά της και τους οποίους το κράτος επιλέγει ελεύθερα να επανεπενδύσει στις υποδομές του— το ποσοστό κατακρημνίζεται στο εξευτελιστικό 0,6% με 0,8% του ΑΕΠ (μόλις 1,5 με 2 δισεκατομμύρια ευρώ).
Στον αντίποδα, οι αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες χρηματοδοτούν τα κεφαλαιουχικά τους έργα κυρίως με δικά τους, εθνικά έσοδα, διατηρώντας τη βάση των εγχώριων επενδύσεών τους σταθερά πάνω από το 2,5% με 3% του ΑΕΠ, χρησιμοποιώντας τα ευρωπαϊκά κονδύλια συμπληρωματικά και μόνο.
Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε ένα σαφές συμπέρασμα.
Η Ελλάδα δεν ασκεί, ούτε μπορεί να ασκήσει, αυτόνομη εθνική επενδυτική πολιτική. Λειτουργεί με δανεικό οξυγόνο. Αν αύριο στερέψουν οι ευρωπαϊκές κάνουλες, το ελληνικό κράτος δεν θα διαθέτει τους πόρους ούτε για τη βασική συντήρηση των υφιστάμενων υποδομών (οδικά δίκτυα, γέφυρες, νοσοκομεία), πόσο μάλλον για τη δημιουργία νέων παραγωγικών βάσεων.
Ο Μηχανισμός της Ασύμμετρης Αφαίμαξης
Το ερώτημα που τίθεται είναι εύλογο.
Πού κατευθύνονται τα δισεκατομμύρια που παράγει ο Έλληνας φορολογούμενος, αφού αυτά δεν επιστρέφουν στην κοινωνία υπό τη μορφή δημοσίων έργων;
Η απάντηση βρίσκεται στον «Φόρο Υποτελείας» του χρέους.
Κατά την περίοδο 2010–2026, η Ελλάδα κατέβαλε το αδιανόητο ποσό των 315 δισεκατομμυρίων ευρώ αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων. Ξεκινώντας το 2010 με χρέος 299 δισ. ευρώ, κατέληξε το 2026 να χρωστά περισσότερα (363 δισ. ευρώ), έχοντας αιμορραγήσει οικονομικά χωρίς αντίκρισμα.
Ενώ η χώρα παράγει αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα πνίγοντας την εγχώρια αγορά και προπληρώνει δισεκατομμύρια στους δανειστές για να εξαγοράσει «σταθερότητα», το εγχώριο επενδυτικό κενό διευρύνεται.
Σε αυτό το σημείο ενεργοποιείται ο δεύτερος και πιο στρεβλός μηχανισμός της οικονομικής υποδούλευσης.
Αντί τα ευρωπαϊκά κονδύλια να αποτελούν τη δημιουργική προσθήκη (μόχλευση) σε μια ισχυρή εθνική βάση, έχουν μετατραπεί στο βασικό και μοναδικό συστατικό των επενδύσεων για έργα που, ως επί το πλείστον, χρηματοδοτούν και επιδοτούν μεγάλα ιδιωτικά projects, πολυεθνικές και ξένα funds (ενέργεια, ψηφιακές πλατφόρμες, παραχωρήσεις δικτύων). Ο εθνικός πλούτος εκχωρείται και τα κέρδη μεταφέρονται στο εξωτερικό.
Το Αναπόφευκτο Έκτοπο: Από την Αποεπένδυση στη «Συνταξιοδοτική Φτώχεια»
Η πιο κυνική και εφιαλτική επιβεβαίωση αυτής της δομικής στρέβλωσης ήρθε πρόσφατα από τα πλέον επίσημα και θεσμικά χείλη.
Η προειδοποίηση-«βόμβα» του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, σύμφωνα με την οποία οι μελλοντικοί συνταξιούχοι θα πρέπει να ξεχάσουν τις επαρκείς δημόσιες συντάξεις καθώς έρχεται φτώχεια, δεν αποτελεί μια απλή δημογραφική ή αναλογιστική διαπίστωση. Είναι η νομοτελειακή συνέπεια της λειτουργίας της χώρας ως αποικίας χρέους.
Η σύνδεση είναι άμεση και αμείλικτη.
Από τη στιγμή που ο παραγόμενος κοινωνικός πλούτος εξάγεται συστηματικά και δεν επιστρέφει στην κοινωνία, είναι μαθηματικά αδύνατο να διακρατηθούν οι απαραίτητοι πόροι για τη χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους και των αξιοπρεπών δημόσιων συντάξεων.
Όταν η οικονομία απογυμνώνεται και το κράτος περιορίζεται στο ρόλο του τροχονόμου ξένων κονδυλίων που εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα, η κοινωνική ασφάλιση καταρρέει.
Οι μελλοντικές γενιές εργαζομένων καταδικάζονται να χρηματοδοτούν με τον μόχθο τους ένα σύστημα που τους επιστρέφει ψίχουλα, την ίδια ώρα που η εγχώρια ελίτ κοιτάζει αδιάφορα, προστατευμένη πίσω από τα δικά της προνόμια.
Συμπέρασμα:
Ο κύκλος της οικονομικής υποδούλωσης είναι πλέον πλήρως αυτοτροφοδοτούμενος. Το κράτος αφαιμάσσει την εγχώρια αγορά για να παράγει πλεονάσματα, αυτά μεταγγίζονται στο εξωτερικό για το χρέος, οι υποδομές αφήνονται να παρακμάσουν και τα ευρωπαϊκά κονδύλια έρχονται απλώς για να επιδοτήσουν την εξαγορά του εθνικού πλούτου από ιδιώτες.
Η ομολογία για την επερχόμενη συνταξιοδοτική φτώχεια κλείνει τον κύκλο. Η αποικία χρέους δεν στερεί μόνο το παρόν της χώρας, αλλά υποθηκεύει οριστικά και τα γηρατειά των πολιτών της.
Αν δεν υπάρξει μια άμεση, ριζική και Δομική Αλλαγή στην αρχιτεκτονική των επενδύσεων, στη διαχείριση του εθνικού πλούτου και στην ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, η οικονομική υπνοβασία θα καταλήξει σε μια βίαιη και ανώμαλη προσγείωση για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Το ηθικό καθήκον των σκεπτόμενων ανθρώπων σήμερα είναι να αναδείξουν αυτή την αλήθεια και να αποτελέσουν τη βάση για την ανατροπή της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου