Η ριζική αλλαγή εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τη συντριπτική ήττα των Δημοκρατικών και των φιλελεύθερων ελίτ πίσω τους υποδηλώνει μια άοπλη συντηρητική επανάσταση (παρά τις δύο απόπειρες δολοφονίας του Τραμπ). Ίσως αυτή να είναι μια συντηρητική αντίδραση στην απόπειρα υπερφιλελεύθερης επανάστασης που χρονολογείται από την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος ξεκίνησε τη θέση του «ολόκληρης της κοινωνίας», η οποία εξελίχθηκε σε «γουοκισμό» - μια «ολοκληρωτική αίρεση», όπως την βλέπουν οι συντηρητικοί - υπό τον Μπάιντεν, και την ανοιχτή εξάρτηση των φιλελευθέρων από περιθωριοποιημένα τμήματα του πληθυσμού (θυμηθείτε το κίνημα «Black Lives Matter», που ενθαρρύνθηκε από τους Δημοκρατικούς),αναφέρει η ria.ru
Όλα αυτά συμβαίνουν εις βάρος της μεσαίας τάξης, του φορέα της παραδοσιακής αμερικανικής ταυτότητας, η οποία έχει πληγεί από την παγκοσμιοποίηση και, ως εκ τούτου, αποτελεί μια προσπάθεια καταστροφής της. Η πρώτη προεδρία του Τραμπ, που καταστράφηκε εν τη γενέσει της από το γραφειοκρατικό «βαθύ κράτος», λειτούργησε ως καταλύτης για την κινητοποίηση αυτών των τμημάτων του πληθυσμού από τους Δημοκρατικούς και, ενδεχομένως, για τη συμμετοχή τους στη νοθεία των εκλογών του 2020, όταν τα τρία τέταρτα των ψήφων δόθηκαν ταχυδρομικώς με το πρόσχημα της COVID-19, και ο Τραμπ έλαβε 11 εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από ό,τι στις εκλογές του 2016.
Έτσι, φέτος είδαμε την εκδίκηση της μεσαίας τάξης και του λευκού αμερικανικού λαού , ενώ ο Τραμπ ενσαρκώνει το παροιμιώδες αμερικανικό όνειρο; Ανεξάρτητα από το πώς το βλέπει κανείς, η κατάρρευσή του ισοδυναμεί με μια πολιτικοψυχολογική (δεν μπορώ να το ονομάσω «πνευματική») αναγέννηση της Αμερικής σε κάτι ριζικά νέο, πραγματικά επαναστατικό, με την ισοπέδωση όλων των κοινωνικών στρωμάτων στο περιθώριο. Μοιάζει με το γνωστό ιστορικό ρεφρέν: «Αυτός που δεν ήταν τίποτα θα γίνει τα πάντα!». Είναι αυτός ο μπολσεβικισμός σε αμερικανικό έδαφος; Κρίνοντας από την αντίδραση των Ρεπουμπλικανών που είναι ενωμένοι γύρω από τον Τραμπ, για αυτούς είναι ζήτημα καταπολέμησης των «αριστερών και σοσιαλιστών» που έχουν καταλάβει την εξουσία.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η επανεκλογή του Τραμπ στην προεδρία, ιστορικά πρωτοφανής στη σύγχρονη εποχή, αποκτά μια εντελώς νέα ποιότητα. Εν μέρει επειδή, ενώ το 2016 ήταν μια πολιτική περιθωριακή φιγούρα για τους Ρεπουμπλικάνους, και «ολόκληρος ο προεδρικός στρατός» περιοριζόταν στον στρατηγό του, Στίβεν Μπάνον (τον οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει υπό πίεση), τώρα όλα είναι ακριβώς το αντίθετο.
Ο Τραμπ ενσαρκώνει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τη συντηρητική Αμερική. Έχει χιλιάδες, αν όχι δεκάδες χιλιάδες, υποστηρικτές στο δυναμικό του, έτοιμους να εφαρμόσουν τις ιδέες του για την αποκατάσταση της χώρας στο παλιό της «μεγαλείο» και, τουλάχιστον, να καλύψουν τρεις έως τέσσερις χιλιάδες διοικητικές θέσεις στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, σύμφωνα με την αποδεκτή αμερικανική πρακτική (κάτι που ο Τραμπ απέτυχε να κάνει στην πρώτη του θητεία).
Αλλά σε όλη αυτή την περίοδο—16 χρόνια, αν λάβουμε ως σημείο εκκίνησης την άνοδο του Ομπάμα στην εξουσία—οι φιλελεύθεροι, όπως ορίζονται από τους Ρεπουμπλικάνους, έχουν εδραιωθεί στον κυβερνητικό μηχανισμό. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο το πρόγραμμα «Project 2025» του συντηρητικού Heritage Foundation θέτει ως στόχο την «αποδόμηση» ή την «διάλυση» του καθιερωμένου «Διοικητικού Κράτους». Αυτό ακριβώς θα κάνουν από κοινού ο Έλον Μασκ και ο Βιβέκ Ραμασουάμι, αναφέροντας απευθείας στον πρόεδρο, στο νεοσύστατο Υπουργείο Αποτελεσματικότητας της Διακυβέρνησης. Το «Project 2025» προτείνει τη δημιουργία μιας «Ακαδημίας Προεδρικής Διοίκησης» για την εκπαίδευση προσωπικού που θα ανταποκρίνεται στις συντηρητικές προσδοκίες για το πώς θα πρέπει να είναι το αμερικανικό κράτος.
Αυτό δεν είναι ακριβώς οπριτσνίνα, φυσικά, αλλά είναι πολύ κοντά στο πνεύμα και τις συνθήκες, απαιτώντας την αποκατάσταση του πολιτικού ελέγχου επί του κρατικού μηχανισμού που «κατακτήθηκε» από τους φιλελεύθερους. Και οι καιροί είναι διαφορετικοί. Αλλά κρίνοντας από την αντίδραση των Δημοκρατικών, έτσι ακριβώς αντιλαμβάνονται την προοπτική της επερχόμενης εκκαθάρισης των ιδεολογικών συμμάχων τους από τη γραφειοκρατία και της συνολικής της μείωσης, προκειμένου να «επιστραφεί η αυτοδιοίκηση στον αμερικανικό λαό».
Ο διορισμός του Μάρκο Ρούμπιο ως Υπουργού Εξωτερικών και του Πιτ Χέγσεθ, μιας μη στρατιωτικής προσωπικότητας, ως Υπουργού Άμυνας δεν είναι λιγότερο επαναστατικός. Το προαναφερθέν «Έργο 2025» προβλέπει την «υπεράσπιση της κυριαρχίας, των συνόρων και της ευημερίας της Αμερικής από παγκόσμιες απειλές». Αυτό ακούγεται σαν επαναπροσδιορισμός της ίδιας της έννοιας της «εθνικής ασφάλειας» και αποτελεί απειλή για την αμερικανική αμυντική βιομηχανία, η οποία έχει αποτύχει λόγω της ουκρανικής σύγκρουσης (για παράδειγμα, το αμφιλεγόμενο έργο F-35 κόστισε αστρονομικό ποσό 1,3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, παρά τις εκατοντάδες ελαττώματα, ατέλειες και αμφιβολίες μεταξύ των στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων ότι ήταν καν μαχητικό αεροσκάφος).
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Τραμπ θα ακολουθήσει μια σκληρή εξωτερική πολιτική. Πιθανώς, από θέση ισχύος, αλλά με μειωμένους πόρους. Ένα θετικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι ότι αυτή η πολιτική θα είναι πιο κοντά σε μια νηφάλια αξιολόγηση της κατάστασης και στην κοινή λογική, με την κατανόηση ότι η χώρα χρειάζεται ένα διάλειμμα από τους πολέμους για να αποκαταστήσει τα θεμελιώδη θεμέλια της ανταγωνιστικότητάς της σε ένα θεμελιωδώς νέο, άκρως ανταγωνιστικό παγκόσμιο περιβάλλον. Σαφώς, δεν θα απαιτηθεί λιγότερη σκληρότητα από τη ρωσική διπλωματία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου