Χθες μιλούσα με φίλους και γνωστούς από τη Μεσσηνία.
Έχετε ένα από τα πιο εντυπωσιακά resorts της Μεσογείου στην αυλή σου Και η τοπική αγορά γύρω σου αργοπεθαίνει. Τα μαγαζιά της Μεσσηνίας δεν θα αντέξουν δεύτερο καλοκαίρι καθώς μετράνε τις πληγές τους ήδη ταμειακά.Πώς γίνεται αυτό;
Το μπλε βραχιολάκι δεν είναι απλώς ένα αξεσουάρ. Είναι ένα επιχειρηματικό μοντέλο και ναι το είδα στην περιοχή του Costa Navarino και εξεπλάγην . Σημαίνει: όλα πληρωμένα, όλα εδώ μέσα, δεν χρειάζεσαι τίποτα έξω. Φαγητό, ποτό, ψυχαγωγία, spa — οι υπηρεσίες είναι πλήρεις . Ο επισκέπτης δεν έχει κανένα κίνητρο να βγει από την πύλη. Και δεν βγαίνει.
Το αποτέλεσμα είναι μαθηματικό: ένας τουρίστας που ξοδεύει 500€ τη μέρα στο resort, ξοδεύει μηδέν στην τοπική αγορά. Η ταβέρνα δίπλα, το κατάστημα, ο παραγωγός ελαιολάδου, κρασιού τα μαγαζιά της περιοχής — δεν υπάρχουν γι’ αυτόν.
Και το παράδοξο; Όσο πιο luxury το resort, τόσο πιο κλειστό το σύστημα.
Αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Το έχουμε δει και αλλού.
Στο Cancun του Μεξικού, δισεκατομμύρια επενδύσεις σε luxury resorts με all-inclusive μοντέλο δημιούργησαν μια τεχνητή φούσκα για τουρίστες. Η τοπική οικονομία δεν ωφελήθηκε. Σήμερα το Cancún έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας και εγκληματικότητας στο Μεξικό, παρά τα εκατομμύρια επισκέπτες που το επισκέπτονται κάθε χρόνο.
Και το αντίθετο παράδειγμα;
Η Τοσκάνη επέλεξε συνειδητά διαφορετικό δρόμο. Απαγόρευσε τον μαζικό τουρισμό. Προστάτεψε την τοπική αγορά. Εξασφάλισε ότι κάθε επισκέπτης ξοδεύει στο τοπικό εστιατόριο, στον τοπικό παραγωγό, στο τοπικό ξενοδοχείο. Λιγότεροι τουρίστες, πολλαπλάσια έσοδα για την τοπική κοινωνία.
Αυτό δεν είναι πρόβλημα του Costa Navarino. Είναι πρόβλημα τουριστικής πολιτικής. Και το βλέπω να επαναλαμβάνεται παντού στην Ελλάδα.
Μεγάλες επενδύσεις χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό γύρω τους δεν αναπτύσσουν περιοχές. Τις αφήνουν εξαρτημένες από μία πηγή. Κι αυτό δεν είναι ανάπτυξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου