Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πάνω από τετρακόσια πενήντα εκατομμύρια κατοίκους. Τα ευρωπαϊκά έθνη εκτός ΕΕ — συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελβετίας, της Νορβηγίας, της Σερβίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Μολδαβίας και της Αλβανίας, αλλά εξαιρουμένων της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας και της Τουρκίας — έχουν άλλα εκατό εκατομμύρια κατοίκους. Συνολικά, η Ευρώπη έχει πάνω από διακόσια εκατομμύρια περισσότερους κατοίκους από τις Ηνωμένες Πολιτείες και πάνω από τετρακόσια εκατομμύρια περισσότερους ανθρώπους από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Ως « συνδεδεμένο μέλος » της ΕΕ, ο Καναδάς θα έδινε στην Ευρώπη άλλα σαράντα εκατομμύρια πτώματα.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο η Ευρώπη θα πρέπει να αγωνίζεται να αμυνθεί με αυτό το είδος πληθυσμιακού πλεονεκτήματος. Στην πραγματικότητα, είναι εντελώς ντροπιαστικό το γεγονός ότι εξαρτάται από Αμερικανούς από την άλλη πλευρά του ωκεανού για να ασφαλίσει τα σύνορά της, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες (με τον σημαντικά μικρότερο πληθυσμό τους) έχουν στρατιωτικές υποχρεώσεις σε όλο τον κόσμο. Έχουν περάσει ογδόντα χρόνια από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά κάποιο τρόπο το ευρωπαϊκό κατεστημένο δεν έχει ακόμη καταλάβει πώς να επιβιώσει χωρίς αμερικανικά χρήματα και δύναμη,αναφέρει το discernreport.com
Καθηγητές και ειδικοί αναφέρουν κάθε είδους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό: Οι Ευρωπαίοι επιβαρύνθηκαν με χρέη και καταστροφή μετά από δύο ηπειρωτικούς πολέμους μέσα σε τριάντα χρόνια και έπρεπε να ανοικοδομήσουν μεγάλο μέρος των υποδομών και της παραγωγικής τους ικανότητας. Καθώς η Σοβιετική Ένωση και οι σύμμαχοι υπό την ηγεσία των ΗΠΑ χώριζαν την μεταπολεμική Ευρώπη, ο Ψυχρός Πόλεμος πάγωσε την ήπειρο σε μια κατάσταση μετάβασης για τον επόμενο μισό αιώνα. Οι πολιτικοί ηγέτες των ΗΠΑ αγκάλιασαν τον μετασχηματισμό της Αμερικής σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με παγκόσμιες ευθύνες.
Η ειρήνη στην Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φαινόταν εύθραυστη και τμήματα της Ευρώπης έμοιαζαν διαλυμένα. Δύο γενιές είχαν χαθεί στον πόλεμο και την ύφεση, και ένα αίσθημα μηδενισμού έσβησε μεγάλο μέρος της ζωντάνιας των αρχών του εικοστού αιώνα που διαπερνούσε την ήπειρο πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όλα αυτά είναι αλήθεια. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ήπειρο να παλεύει με τις ευθύνες της πολιτικής κυριαρχίας τέσσερις γενιές μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας.
Ο Ζοζέπ Μπορέλ, πρώην ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ για εξωτερικές υποθέσεις και πολιτική ασφαλείας, δήλωσε σε μια ομιλία του πριν από τέσσερα χρόνια: «Η Ευρώπη είναι ένας κήπος. Έχουμε χτίσει έναν κήπο». Μετά από μια βαθιά παύση, παρατήρησε στη συνέχεια: «Ο υπόλοιπος κόσμος... δεν είναι ακριβώς ένας κήπος. Το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου είναι μια ζούγκλα. Η ζούγκλα θα μπορούσε να εισβάλει στον κήπο. Οι κηπουροί θα πρέπει να το φροντίσουν».
Πολιτικοί ηγέτες από όλο τον κόσμο δυσανασχετούσαν με την υποτιμητική άποψη του Μπορέλ για τα μη ευρωπαϊκά έθνη και έβλεπαν στην οριοθέτηση του κήπου/ζούγκλας που έκανε την υπολειμματική μισαλλοδοξία του ευρωπαϊκού αποικιοκρατίας.
Πέρα από την μάλλον ουδέτερη περιγραφή της Ευρώπης, η άποψη του Μπορέλ για την ήπειρο φαίνεται αναχρονιστική. Το ευρωπαϊκό μεγαλείο δεν υπάρχει εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα. Οι περισσότεροι ευγενείς οίκοι έχουν παρακμάσει, ενώ οι περισσότεροι από τους αριστοκράτες που υπάρχουν ζουν στην αφάνεια.
Η Ευρώπη δεν δημιουργεί νέα πράγματα. Κλέβει (και φορολογεί) την καινοτομία και την εφευρετικότητα της Αμερικής. Η Ευρώπη δεν κατασκευάζει πράγματα. Εξαρτάται από την Κίνα για βιομηχανική παραγωγή και μεταποίηση. Η Ευρώπη δεν παράγει αρκετή ενέργεια. Ακόμα και αν δηλώνει τη Ρωσία εχθρό της, μεγάλο μέρος της Ευρώπης εξαρτάται από το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο για να επιβιώσει. Η Ευρώπη δεν εξορύσσει τίποτα. Εξαρτάται από παιδιά-σκλάβους στην Αφρική για να κάνουν τη βαριά δουλειά της. Η Ευρώπη δεν κάνει μωρά. Εξαρτάται από τη μαζική μετανάστευση για την αντικατάσταση του πληθυσμού.
Η Ευρώπη δεν παράγει πραγματική οικονομική ανάπτυξη. Εξαρτάται από μαγικά κόλπα των κεντρικών τραπεζών, προμήθειες επενδυτικών τραπεζών και κυβερνητικές δαπάνες για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μιας λειτουργικής οικονομίας. Τέλος, η Ευρώπη δεν αμύνεται. Εξαρτάται από το ΝΑΤΟ, δηλαδή από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για να προστατεύσουν το μισό δισεκατομμύριο λαό της από πραγματικούς και φανταστικούς εχθρούς.
Αν η Ευρώπη είναι ένας «κήπος», είναι επειδή ο υπόλοιπος πλανήτης της επιτρέπει να υπάρχει ως ένας. Δεν θα είχε βλάστηση αν η «ζούγκλα» δεν την προμήθευε με εισαγωγές· δεν θα είχε «κηπουρούς» αν η Αμερική δεν εξασφάλιζε τα εδάφη της Ευρώπης και δεν κρατούσε έξω τους καταπατητές.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μόνος λόγος που η Ευρώπη δεν αποτελεί μέρος της «ζούγκλας» σήμερα. Οι Αμερικανοί επιδοτούν την οικονομία της Ευρώπης εδώ και ογδόντα χρόνια, επιτρέποντάς της να απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα των μονομερών δασμών έναντι των Αμερικανών κατασκευαστών και την ομπρέλα ασφαλείας της στρατιωτικής ισχύος της Αμερικής. Η Ευρώπη επιβιώνει χάρη στην καλοσύνη των ξένων που ζουν σε πόλεις σε όλη την Αμερική.
Αυτή η μονόπλευρη σχέση δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως συνέβαινε για το μεγαλύτερο μέρος του περασμένου αιώνα. Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και οι ευρωκεντρικοί φίλοι της στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Λονδίνο και το Παρίσι πιστεύουν ότι ο «κήπος» τους πρέπει να παραμείνει στο επίκεντρο του κόσμου. Πιστεύουν ότι ο φανατισμός τους για την «κλιματική αλλαγή» θα πρέπει να καθοδηγεί την οικονομική ρύθμιση σε όλο τον κόσμο. Πιστεύουν ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο τους θα πρέπει να είναι ο κύριος κριτής της «δικαιοσύνης» του πλανήτη. Πιστεύουν ότι η πολυπολιτισμική, κοσμοπολίτικη, μαρξιστική-σοσιαλιστική εκδοχή της παγκοσμιοποίησης τους θα πρέπει να γίνει ένα είδος κοσμικής θρησκείας για όλα τα έθνη. Στην ουσία, η Ευρώπη θέλει να αναγκάσει τη «ζούγκλα» να παίζει με τους κανόνες της.
Αλλά δεν λειτουργεί έτσι ο «νόμος της ζούγκλας».
Τα λιοντάρια, οι ελέφαντες, οι ιπποπόταμοι και οι ύαινες δεν έχουν καμία ανάγκη από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Δεν βλέπουν καμία ανάγκη να υποκλιθούν στη μη εκλεγμένη βασίλισσα Ούρσουλα ή να σεβαστούν τις «ευρωπαϊκές αξίες» της. Δεν παραλύουν τα αποθέματα τροφίμων τους από άστοχη αφοσίωση στους θεούς της «υπερθέρμανσης του πλανήτη». Δεν θέτουν εκτός νόμου την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου, δεν χρεοκοπούν διυλιστήρια ή δεν κλείνουν πυρηνικούς σταθμούς ενώ εξαρτώνται από αντιπάλους και εχθρούς για να διατηρούν τα φώτα αναμμένα και τη θερμότητα να ρέει. Δεν αναθέτουν την ασφάλειά τους σε θηρευτές της ζούγκλας με την εσφαλμένη προσδοκία να μην γίνουν θύματα.
Η ζούγκλα δεν σταματά στην είσοδο του κήπου μόνο και μόνο επειδή οι παλιές αυτοκρατορίες της τελευταίας χιλιετίας αρέσκονται να προσποιούνται ότι εξακολουθούν να έχουν σημασία.
Στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, οι ανίκανοι κηπουροί συνεχίζουν να επιμένουν ότι όλα θα πάνε καλά μόλις μπορέσουν να εκδιώξουν τις ανατρεπτικές δυνάμεις όπως ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Όσο μπορούν να λογοκρίνουν τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, οι κηπουροί της Ευρώπης θα είναι σε θέση να διαδίδουν τις «σωστές αφηγήσεις» στις μάζες.
Εφόσον μπορούν να επιβάλλουν κανονισμούς για την «πράσινη ενέργεια» στην Κίνα, την Ινδία, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι κηπουροί της Ευρώπης θα είναι σε θέση να ρυθμίζουν τις αγορές και να περιορίζουν την οικονομική ανάπτυξη της ζούγκλας. Εφόσον μπορούν να αντικαταστήσουν τους δικούς τους ανθρώπους με ξένους μετανάστες, οι κηπουροί της Ευρώπης θα είναι σε θέση να «διαιρούν και να βασιλεύουν» επαρκώς τους δικούς τους πληθυσμούς.
Αλλά δεν μπορείς να προσκαλέσεις τη ζούγκλα στον κήπο και να περιμένεις ότι ο κήπος θα επιβιώσει. Η ζούγκλα αναπτύσσεται γρήγορα και ο κήπος απαιτεί υπερβολική προσοχή. Χωρίς τα μέσα για να την καταπολεμήσεις, ο κήπος τελικά κατακλύζεται.
Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης για επιβίωση. Αν δεν εγκαταλείψει τις ιδεολογικές της εμμονές και δεν αποκτήσει τα εργαλεία που απαιτούνται για πραγματική οικονομική ανάπτυξη, η Ευρώπη θα φτωχοποιηθεί. Αν δεν εγκαταλείψει την αγάπη της για τη γραφειοκρατική ρύθμιση και δεν απελευθερώσει τους εργαζόμενους της ώστε να μπορέσουν να ευημερήσουν, η Ευρώπη θα καταστεί άσχετη. Αν δεν εγκαταλείψει τις «βασισμένες σε κανόνες» αυταπάτες της και δεν χτίσει τείχη για την άμυνά της, η Ευρώπη θα καταβροχθιστεί.
Η ζούγκλα δεν ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι παλιοί καθεδρικοί ναοί, μνημεία και παλάτια υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη. Η ζούγκλα δεν ενδιαφέρεται για τις παλιές δόξες της Ευρώπης. Η Ευρώπη είναι απλώς ένα ακόμη μέρος που η ζούγκλα πρέπει να κατακτήσει στη συνέχεια.
Μισό δισεκατομμύριο άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν λόγο για το μέλλον της Ευρώπης. Δεν θα έπρεπε να ακολουθούν τη Βασίλισσα Ούρσουλα, τον Καγκελάριο Μερτς, τον Πρόεδρο Μακρόν, τον Πρωθυπουργό Μπέρναμ ή τον Πρωθυπουργό Κάρνεϊ στο μονοπάτι προς την εξαφάνιση. Δεν θα έπρεπε να βλέπουν τις οικονομίες τους να καταρρέουν, ενώ οι κηπουροί δεν τους υπόσχονται τίποτα άλλο παρά λιτότητα για την «κλιματική αλλαγή» και πυρηνικό πόλεμο με τη Ρωσία. Οι λαοί της Ευρώπης δεν θα έπρεπε να συμπεριφέρονται σαν αγάλματα για τους κηπουρούς, ενώ όλα γύρω τους καταστρέφονται.
Επί ογδόντα χρόνια, οι ηγέτες της Ευρώπης έχουν αποτύχει να φέρουν ειρήνη και ευημερία στην ήπειρο. Για να ζήσει ο κήπος, οι κηπουροί πρέπει να φύγουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου