Μια κοινωνία εγκλωβισμένη στην ακρίβεια, την ανασφάλεια και τις πολιτικές που αποφασίζουν για τη ζωή της χωρίς τη συμμετοχή της.
Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να ζεις και στο να προσπαθείς απλώς να επιβιώσεις. Και δυστυχώς, για ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης.
Κάποτε οι άνθρωποι έκαναν σχέδια. Ονειρεύονταν ένα ταξίδι, μια έξοδο, ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους. Σήμερα μετρούν τα χρήματα πριν φτάσουν στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, υπολογίζουν τους λογαριασμούς πριν ανάψουν τη θέρμανση και αναρωτιούνται πώς θα βγει ο μήνας πριν ακόμη αρχίσει.
Η ακρίβεια έχει γίνει μόνιμος επισκέπτης σε κάθε σπίτι. Το ρεύμα, τα καύσιμα, τα ενοίκια, τα τρόφιμα και οι βασικές ανάγκες απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος. Οι μισθοί και οι συντάξεις δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το κόστος ζωής. Η εργασία δεν εξασφαλίζει πλέον αυτονόητα αξιοπρεπή διαβίωση, ενώ η ανασφάλεια μεγαλώνει.
Αλλά μήπως όλα αυτά είναι απλώς μια σειρά από τυχαίες οικονομικές δυσκολίες; Μήπως πρέπει να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα τις πολιτικές που διαμορφώνουν τη ζωή μας;
Η Νέα Τάξη πραγμάτων και η Ατζέντα 2030
Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε μια ολοένα μεγαλύτερη μεταφορά αποφάσεων από το εθνικό επίπεδο σε υπερεθνικούς οργανισμούς, διεθνείς συμφωνίες, οικονομικά κέντρα και μηχανισμούς διαμόρφωσης πολιτικής.
Η λεγόμενη «Νέα Τάξη πραγμάτων» αποτελεί για πολλούς έναν τρόπο περιγραφής αυτής της νέας διεθνούς πραγματικότητας, στην οποία οι κυβερνήσεις εμφανίζονται όλο και περισσότερο να ακολουθούν κοινές κατευθύνσεις, περιορίζοντας, όπως εκτιμούν οι επικριτές τους, τα περιθώρια ανεξάρτητων εθνικών επιλογών.
Στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται και η Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ, με τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης και τους 169 επιμέρους στόχους της.
Η Ελλάδα έχει εντάξει τους στόχους αυτούς στον σχεδιασμό της. Η επίσημη εφαρμογή τους αφορά ένα ευρύ πεδίο πολιτικών, από την οικονομία και την ενέργεια μέχρι την παραγωγή, την κατανάλωση, τις πόλεις, το περιβάλλον και την κοινωνική πολιτική.
Στα χαρτιά, οι διακηρύξεις μιλούν για εξάλειψη της φτώχειας, μείωση των ανισοτήτων, αξιοπρεπή εργασία και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι άλλο: Ποιος αποφασίζει πώς θα εφαρμοστούν αυτές οι πολιτικές; Ποιος ελέγχει τις συνέπειές τους; Και κυρίως, ποιος προστατεύει τον απλό πολίτη όταν οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο όνομα της ανάπτυξης και της βιωσιμότητας επιβαρύνουν την καθημερινότητά του;
Η κριτική που διατυπώνεται είναι ότι πολλές κυβερνήσεις, και η σημερινή ελληνική κυβέρνηση ανάμεσά τους, ακολουθούν διεθνείς κατευθύνσεις χωρίς να θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα την οικονομική αντοχή, την κοινωνική συνοχή και την πραγματική ευημερία των πολιτών τους.
Για όσους βλέπουν πίσω από αυτές τις εξελίξεις την επικράτηση μιας νέας παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής αντίληψης, η Ατζέντα 2030 δεν είναι απλώς ένα πρόγραμμα στόχων. Είναι μέρος ενός ευρύτερου μοντέλου διακυβέρνησης, του οποίου οι επιλογές πρέπει να ελέγχονται, να αμφισβητούνται και να αξιολογούνται από τις ίδιες τις κοινωνίες.
Δεν αρκεί να μας λένε ότι όλα γίνονται για το καλό μας. Πρέπει να βλέπουμε το αποτέλεσμα στη ζωή μας.
Και το αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι ο πολίτης αισθάνεται όλο και πιο πιεσμένος.
Δεν γίνεται να εργάζεται κάποιος ολόκληρο τον μήνα και να μην μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του. Δεν γίνεται μια οικογένεια να στερείται βασικά αγαθά. Δεν γίνεται οι νέοι να εγκαταλείπουν τον τόπο τους επειδή δεν βλέπουν προοπτική. Δεν γίνεται οι συνταξιούχοι, μετά από δεκαετίες εργασίας, να μετρούν τα ευρώ για να αγοράσουν τα φάρμακά τους και να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.
Και μέσα σε όλα αυτά, η πολιτική συζήτηση συχνά εξαντλείται σε αριθμούς, δείκτες, πλεονάσματα, επενδύσεις και επικοινωνιακές επιτυχίες.
Όμως η πραγματική επιτυχία μιας χώρας δεν μετριέται μόνο στους οικονομικούς δείκτες. Μετριέται στο αν ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει από τον μισθό του, αν έχει πρόσβαση σε αξιοπρεπή υγεία, αν μπορεί να μεγαλώσει τα παιδιά του με ασφάλεια, αν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον του χωρίς να φοβάται την επόμενη ημέρα.
Δεν είναι δυνατόν η τεχνολογική πρόοδος, η ψηφιοποίηση, η πράσινη μετάβαση και οι μεγάλες διεθνείς στρατηγικές να παρουσιάζονται ως επιτυχίες, όταν ο απλός άνθρωπος αισθάνεται ότι χάνει σταδιακά την οικονομική του ανεξαρτησία και την ελευθερία να αποφασίζει για τη ζωή του.
Η πρόοδος έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί τον άνθρωπο. Όχι όταν ο άνθρωπος καλείται να προσαρμόσει ολόκληρη τη ζωή του στις απαιτήσεις των αριθμών, των αγορών και των πολιτικών σχεδιασμών.
Δεν ζητάμε πολυτέλειες. Ζητάμε τα αυτονόητα. Να μπορούμε να εργαζόμαστε και να ζούμε αξιοπρεπώς. Να έχουμε χρόνο για την οικογένειά μας. Να μπορούμε να κάνουμε διακοπές, να διασκεδάζουμε, να δημιουργούμε και να ονειρευόμαστε. Να έχουμε το δικαίωμα να διαφωνούμε, να αμφισβητούμε και να απαιτούμε λογοδοσία από εκείνους που αποφασίζουν για το μέλλον μας.
Οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται για να υπηρετούν άκριτα οποιαδήποτε διεθνή πολιτική κατεύθυνση. Εκλέγονται για να εκπροσωπούν τους πολίτες τους, να προστατεύουν τα συμφέροντα της χώρας και να εξασφαλίζουν καλύτερες συνθήκες ζωής για την κοινωνία.
Και αυτό πρέπει να είναι το βασικό κριτήριο κάθε πολιτικής απόφασης: Τι κερδίζει ο πολίτης; Τι κερδίζει η οικογένεια; Τι κερδίζει ο εργαζόμενος; Τι μέλλον αφήνουμε στα παιδιά μας;
Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό αυτό που μας παρουσιάζουν ως αναπόφευκτο. Να απαιτήσουμε διαφάνεια, εθνική κυριαρχία, δημοκρατικό έλεγχο και πολιτικές που θα έχουν ως επίκεντρο τον άνθρωπο.
Γιατί η ζωή δεν μπορεί να είναι ένας ατελείωτος λογαριασμός που πρέπει να πληρωθεί.
Δεν θέλουμε να επιβιώνουμε για να δουλεύουμε και να δουλεύουμε για να πληρώνουμε. Δεν θέλουμε να ζούμε με τον φόβο της επόμενης ημέρας.
Θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια, ελευθερία, ασφάλεια και προοπτική.
Και πάνω απ’ όλα, θέλουμε οι αποφάσεις για τη ζωή μας να λαμβάνονται με γνώμονα τον άνθρωπο και όχι να αντιμετωπίζεται ο άνθρωπος ως ένα ακόμη μέγεθος σε έναν παγκόσμιο σχεδιασμό.
Γιατί δεν γεννηθήκαμε για να επιβιώνουμε. Γεννηθήκαμε για να ζούμε!
Η συνέχιση της εφαρμογής της Ατζέντας 2030 και του σχεδίου της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (Great Reset), όπως το περιγράφουν οι επικριτές του, προκαλεί έντονο προβληματισμό για το μέλλον των κοινωνιών μας.
Οι ανησυχίες που διατυπώνονται αφορούν το ενδεχόμενο μιας μεγάλης κρίσης, με σενάρια για γενικευμένες διακοπές ηλεκτροδότησης (blackout), προβλήματα στην υδροδότηση, στις τράπεζες και στις ηλεκτρονικές συναλλαγές. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολίτες καλούνται να διαθέτουν κιτ έκτακτης ανάγκης για τουλάχιστον 72 ώρες. Το ερώτημα, όμως, είναι γιατί προετοιμάζονται οι κοινωνίες για τέτοια ενδεχόμενα και πόσο ενημερωμένοι είναι πραγματικά οι πολίτες;
Παράλληλα, εκφράζονται φόβοι ότι μια παρατεταμένη κρίση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για την επιτάχυνση της μετάβασης στο ψηφιακό χρήμα, την επέκταση των ψηφιακών ελέγχων και την επιβολή νέων περιορισμών στην καθημερινότητα.
Στη δημόσια συζήτηση εντάσσονται επίσης οι λεγόμενες «έξυπνες πόλεις των 15 λεπτών», για τις οποίες τίθενται ερωτήματα σχετικά με την ελευθερία μετακίνησης, την ιδιωτικότητα και τα όρια της κρατικής παρέμβασης. Εκει μας πάνε σε ΠΟΛΕΙΣ-ΦΥΛΑΚΕΣ με ψηφιακό προθεσμιακό χρήμα για να μας κάνουν ΣΚΛΑΒΟΥΣ!!
Το ζητούμενο είναι να μην επιτρέψουμε τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων, της ιδιοκτησίας και της προσωπικής ελευθερίας.
Το επιτρέψαμε με τα σκευάσματα δήθεν εμβόλια η ενέσεις ευθανασίας οπως τις λέει ο φίλος Νικος Παπαδόπουλος και εχει χαθεί πολύς κόσμος..Μιλάμε για ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ.. Το επιτρέπουμε με τον Προσωπικό αριθμό και την κάρτα που δεν είναι Ταυτότητα μόνο αλλα ΠΑΓΙΔΑ για να μας αποκλείουν με ενα κουμπί κ.α
Για να δούμε πόσοι εχουν ξυπνήσει?
Άρθρο του Δημοσιογράφου Χρόνη Προσαλέντη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου