Η Ουάσινγκτον και το Ισραήλ συζητούν ξανά για την «ολοκλήρωση της δουλειάς» στο Ιράν. Πριν το κάνουν, κάποιος θα πρέπει να εξετάσει προσεκτικά τον λογαριασμό για τις ήδη ολοκληρωμένες εργασίες. Ο φίλος μου ο Καρλ Μίλερ, ο οποίος έχει αποκαλέσει σωστά αυτήν την περιοχή περισσότερες φορές από τους περισσότερους ανθρώπους που πληρώνονται για να το κάνουν, μου έστειλε την τελευταία του αξιολόγηση τη Δευτέρα. Το συμπέρασμά του είναι ξεκάθαρο: με την τρέχουσα πορεία, έρχεται ένας ακόμη γύρος κλιμάκωσης και οι χώρες που θα πληρώσουν γι' αυτόν θα είναι αυτές που δεν έλαβαν ποτέ ψήφο.
Ο Κόλπος ξεραίνεται
Ξεκινήστε με τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι είναι εταίροι της Αμερικής. Οι προβλέψεις του ΔΝΤ για τον Οκτώβριο μοιάζουν με έκθεση ατυχήματος. Η οικονομία του Κουβέιτ προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 16,7% φέτος. Η οικονομία του Κατάρ θα συρρικνωθεί κατά 15,6% και του Μπαχρέιν κατά 11,3%. Τα ΗΑΕ, που εδώ και καιρό θεωρούνταν το ασφαλές καταφύγιο της περιοχής, αναμένεται τώρα να συρρικνωθούν κατά 3,9%, μια μεταβολή επτά μονάδων από την πρόβλεψη του ΔΝΤ τον Απρίλιο. Η Σαουδική Αραβία προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 3,3%. Η μόνη οικονομία του Κόλπου που εξακολουθεί να αναπτύσσεται είναι το Ομάν, και αυτό επειδή τα λιμάνια του βρίσκονται έξω από το Στενό του Ορμούζ,αναφέρει το sonar21.com
Αυτές δεν είναι απώλειες σε χαρτί. Το Κατάρ έχασε δύο τρένα LNG στο Ρας Λαφάν τον Μάρτιο, περίπου το 17% της εξαγωγικής του ικανότητας. Η QatarEnergy αναφέρει ότι οι επισκευές θα διαρκέσουν τρία έως πέντε χρόνια και θα της κοστίσουν περίπου 20 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε έσοδα. Η διαδρομή διαφυγής της Σαουδικής Αραβίας γύρω από το Ορμούζ, ο αγωγός Ανατολής-Δύσης προς το Γιανμπού, έχει παραλύσει. Οι πηγές μου λένε ότι τέσσερα από τα 11 αντλιοστάσια της έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές και είναι εκτός λειτουργίας. Το Ριάντ προβλέπει τώρα έλλειμμα 4,9% του ΑΕΠ, δανείζεται για να το καλύψει και έχει παγώσει τις μη απαραίτητες δαπάνες.
Ο Μίλερ εξηγεί γιατί η κατάσταση είναι χειρότερη από ό,τι υποδηλώνει η τιμή του πετρελαίου. Ένα κατεστραμμένο εργοστάσιο δεν παράγει τίποτα για να πουλήσει, αλλά η μισθοδοσία, οι πληρωμές χρεών και οι λογαριασμοί επισκευών συνεχίζουν να καταβάλλονται. Ένα εργοστάσιο που εξακολουθεί να λειτουργεί αλλά δεν μπορεί να εισάγει ανταλλακτικά ή να εξάγει φορτίο βρίσκεται σχεδόν στην ίδια θέση. Ένα βαρέλι πετρελαίου αξίας 108 δολαρίων δεν αξίζει τίποτα αν δεν μπορείτε να το μεταφέρετε. Και τα μετρητά που επένδυαν οι χώρες του Κόλπου στο εσωτερικό και στο εξωτερικό εξαφανίζονται γρήγορα. Εάν μια κυβέρνηση δεχτεί 100 δολάρια και πρέπει να δαπανήσει 70, της απομένουν 30. Μειώνοντας το εισόδημα στα 80, αυτό το περιθώριο μειώνεται στο 10. Ένα πλήγμα 20% στα έσοδα εξαφανίζει τα δύο τρίτα των χρημάτων για όλα τα άλλα.
Τα κράτη του Κόλπου αγόρασαν αμερικανική προστασία για να διαφυλάξουν ακριβώς αυτόν τον πλούτο. Αντίθετα, όπως το θέτει ο Μίλερ, κατέληξαν να πληρώνουν το κόστος της αμερικανικής στρατηγικής. Αυτή είναι μια συμφωνία που δεν θα συνεχίσουν να κάνουν για πάντα.
Ένας νέος γύρος σημαίνει μεγαλύτερη έλλειψη
Τώρα σκεφτείτε τι θα έκανε ένας ακόμη γύρος αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων σε έναν κόσμο που ήδη έχει έλλειψη ενέργειας. Η ροή πετρελαίου μέσω του Ορμούζ κυμαίνεται περίπου στα 11,6 έως 11,9 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, έναντι περίπου 17 εκατομμυρίων βαρελιών πριν από τον πόλεμο. Οι εξαγωγές καυσίμων της Μέσης Ανατολής είναι κάτω από το ήμισυ των όσων ήταν πριν από τον πόλεμο. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας αναφέρει ότι το ντίζελ θα παραμείνει περιορισμένο μέχρι και το 2027 και ότι τα αποθέματα ντίζελ που έχουν ήδη καεί δεν θα ανασυσταθούν πριν από το δεύτερο εξάμηνο του ίδιου έτους. Το Brent κοστίζει περίπου 108 δολάρια, σημειώνοντας αύξηση άνω του 75% σε σχέση με πέρυσι.
Κάθε κλιμάκωση μέχρι στιγμής ακολούθησε το ίδιο μοτίβο. Το Ιράν απαντά σφίγγοντας τον έλεγχο του στο Ορμούζ. Οι σύμμαχοί του στην Υεμένη διευρύνουν τη λίστα των στόχων τους. Οι εγκαταστάσεις του Κόλπου που είχαν επισκευαστεί δέχονται ξανά πλήγματα προτού κερδίσουν πίσω το κόστος επισκευής τους. Αυτό είναι το πιο σκληρό μέρος της ανάλυσης του Μίλερ: οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις καθιστούν τις επισκευές άσκοπες, επειδή κανείς δεν θα ξοδέψει δισεκατομμύρια για την αποκατάσταση ενός εργοστασίου που μπορεί να καταστραφεί ξανά τον επόμενο μήνα. Μια νέα εκστρατεία δεν θα ανοίξει ξανά το Στενό. Θα το κλείσει περαιτέρω, θα αποσυνδέσει περισσότερη χωρητικότητα του Κόλπου και θα ωθήσει το ντίζελ πίσω στο ρεκόρ του Σεπτεμβρίου, άνω των 200 δολαρίων το βαρέλι, ακριβώς τη στιγμή που η Ευρώπη οδεύει προς τον χειμώνα. Η Γαλλία και η Ιταλία ήδη ξεσηκώνονται για το κόστος ζωής. Φανταστείτε τους τον Φεβρουάριο.
Το σκοτεινό μέλλον του Ισραήλ
Η πιο σκληρή κρίση του Μίλερ επιφυλάσσεται για το Ισραήλ και αξίζει μια πλήρη ακρόαση. Πιστεύει ότι το Ισραήλ δεν θα συνέλθει ποτέ από αυτό που έχει κάνει στη Γάζα, το οποίο μια εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε πέρυσι στο συμπέρασμα ότι ήταν γενοκτονία. Με τα λόγια του, το κράτος «καταστρέφεται οικονομικά. Καταστρέφεται πολιτικά. Καταστρέφεται ηθικά». Αυτή είναι μια σκληρή γλώσσα, αλλά το επιχείρημα πίσω από αυτήν δεν είναι υστερία. Αφορά το πώς ένα κράτος φθείρεται.
Η συλλογιστική του έχει ως εξής. Η ηγεσία του Ισραήλ έχει στοιχηματίσει τα πάντα στην στρατιωτική κυριαρχία: να χτυπήσει κάθε αντίπαλο αρκετά δυνατά ώστε κανείς να μην τολμήσει να αντισταθεί. Η βία μπορεί να κερδίσει μάχες, αλλά δεν μπορεί να κάνει κανέναν να αποδεχτεί το αποτέλεσμα. Κάθε εκστρατεία, επομένως, δημιουργεί την ανάγκη για την επόμενη. Οι αντίπαλοι ανοικοδομούνται, η δυσαρέσκεια μεγαλώνει και ο κύκλος των χωρών που είναι πρόθυμες να σταθούν στο πλευρό του Ισραήλ μικραίνει. Έτσι, η κυβέρνηση διπλασιάζει τις δυνάμεις της με περισσότερη βία, επειδή η εναλλακτική λύση, η αποδοχή πραγματικών ορίων στην κατοχή και στη μεταχείριση των Παλαιστινίων, απειλεί το πολιτικό σχέδιο που υπερασπίζεται. Ο πόλεμος γίνεται ένας τρόπος για να αναβληθεί η αναμέτρηση, όχι να αποφευχθεί.
Το κόστος είναι ήδη ορατό. Το ΔΝΤ αναφέρει ότι η οικονομία του Ισραήλ είναι περίπου 9% μικρότερη από ό,τι θα ήταν χωρίς τον πόλεμο. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού οδεύει στο 6,2% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος προβλέπεται να φτάσει περίπου το 74% του ΑΕΠ έως το 2031. Οι έφεδροι αποσύρονται από τις δουλειές τους ξανά και ξανά. Οι Ισραηλινοί ήδη μαλώνουν για το ποιος κουβαλάει το βάρος, με τους υπερορθόδοξους άνδρες να είναι ακόμη πολύ λιγότερο πιθανό να εργαστούν ή να υπηρετήσουν από όλους τους άλλους. Οι ξένοι επενδυτές και οι εταίροι γίνονται πιο επιφυλακτικοί με κάθε εκστρατεία. Η προειδοποίηση του Μίλερ είναι ότι το σχέδιο του Ισραήλ θα μπορούσε να καταστεί μη βιώσιμο πολύ πριν εξαντληθεί η στρατιωτική του ισχύς. Μια χώρα μπορεί να διατηρήσει τα τανκς και τα αεροσκάφη της και παρόλα αυτά να χάσει την οικονομία, τις συμμαχίες και τη νομιμότητα που χρειάζεται για να επιβιώσει. Αυτό είναι το σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον που βλέπει, και μου είναι δύσκολο να το διαφωνήσω.
Ο Τραμπ λέει ότι η Ρωσία δεν κάνει τίποτα. Ο Λαβρόφ λέει το αντίθετο.
Αυτό με φέρνει στην τελευταία διαβεβαίωση του Προέδρου. Στις 13 Οκτωβρίου, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι δεν πιστεύει ότι η Ρωσία ή η Κίνα βοηθούν το Ιράν. Την Κυριακή προχώρησε περαιτέρω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιμένοντας ότι «η Ρωσία κάνει πολύ λίγα για να βοηθήσει την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, σε σύγκριση με αυτά που θα μπορούσε να κάνει», αν κάνει οτιδήποτε, και ότι θέλει να παραμείνει έτσι «εκτός αν κάποιοι ηλίθιοι άνθρωποι μπουν εμπόδιο».
Λιγότερο από μία ημέρα αργότερα, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ στάθηκε δίπλα στον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί στην Τεχεράνη και είπε το αντίθετο. «Είμαι βέβαιος ότι η υπόθεση του Ιράν, όπως και της Ρωσίας, είναι μια δίκαιη υπόθεση», δήλωσε ο Λαβρόφ. Είπε ότι η Ρωσία «δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει την εφαρμογή συμφωνιών με το Ιράν στον οικονομικό και επενδυτικό τομέα» και επανέλαβε τη δέσμευση της Μόσχας στην 20ετή στρατηγική συνεργασία που τέθηκε επίσημα σε ισχύ στις 2 Οκτωβρίου. Ανακοίνωσε ότι Ρώσοι ειδικοί θα επιστρέψουν στον πυρηνικό σταθμό Μπουσέρ. Κάλεσε την επιστροφή του Ορμούζ στις προπολεμικές συνθήκες και το συνέδεσε με την προστασία του Ιράν από νέες επιθέσεις. Πριν από την προσγείωση στην Τεχεράνη, χαρακτήρισε την προσέγγιση του Τραμπ «λανθασμένη».
Για να είμαστε δίκαιοι με τον Πρόεδρο, η Ρωσία δεν έχει κάνει πόλεμο για το Ιράν και η συνθήκη εταιρικής σχέσης δεν το απαιτεί. Δεν υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας. Αλλά αυτή είναι η διάκριση ενός δικηγόρου. Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας δεν πετάει σε μια πρωτεύουσα υπό απειλή επίθεσης για να επισημάνει την υπόθεσή του απλώς τυχαία. Προσθέστε τα αναφερόμενα ρωσικά δορυφορικά δεδομένα που φτάνουν στους συμμάχους του Ιράν και τη σταθερή βελτίωση στην ακρίβεια των ιρανικών και των πυραύλων των Χούθι, και η εικόνα είναι ενός εταίρου που είναι προσεκτικός, αμφισβητήσιμος και πολύ αφοσιωμένος. Η Μόσχα δεν χρειάζεται να πυροβολήσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κρατήσει το Ιράν όρθιο ενώ η Αμερική αιμορραγεί τους συμμάχους της στον Κόλπο και την οικονομία της Ευρώπης.
Ο λογαριασμός έρχεται
Αν η Ουάσινγκτον και το Ισραήλ ξεκινήσουν έναν ακόμη γύρο διαπραγματεύσεων, θα στοιχηματίσουν ότι αυτή τη φορά η βία θα οδηγήσει σε μια διευθέτηση. Τρία χρόνια στοιχείων δείχνουν ότι δεν θα το κάνει. Αυτό που θα προκαλέσει είναι βαθύτερες υφέσεις στον Κόλπο, μεγαλύτερη έλλειψη ενέργειας, περισσότερο θυμό στους δρόμους της Ευρώπης και μεγαλύτερο λογαριασμό για ένα Ισραήλ που ήδη ξεμένει από περιθώρια. Η πρόβλεψη του Μίλερ είναι ότι ο επόμενος γύρος έρχεται ούτως ή άλλως. Ελπίζω να κάνει λάθος αυτή τη φορά. Το αμφιβάλλω.
Συζήτησα τη στρατιωτική ικανότητα των Χούθι με τον δικαστή Ναπολιτάνο:
Τι προσπαθεί να κάνει το Πακιστάν; Περιγράφω το πρόβλημα με τον άνθρωπο-Ζ στο Πρωτόκολλο Μετάβασης:Η Νίμα κι εγώ προσπαθούμε να καταλάβουμε αν οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να επιτεθούν στο Ιράν:
Ο Μάριο ανησυχεί για ενδείξεις ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ προετοιμάζουν επίθεση στο Ιράν:
Ο Σουλεϊμάν κι εγώ συζητάμε τις τελευταίες ειδοποιήσεις στο Ιράν:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου